உத்ஸாஹோ பலவாநார்ய நாஸ்த்யுத்ஸாஹாத் பரம் பலம்। ஸோத்ஸாஹஸ்ய ஹி லோகேஷு ந கிம்சிதபி துர்லபம்
ஊக்கம் மிகுந்தது வலிமையானது, அரியோனே; ஊக்கத்தைவிட அதிகமான பலம் இல்லை. ஊக்கம் உள்ளவர்களுக்கு உலகத்தில் எதுவும் கடினம் அல்ல.
உத்ஸாஹவந்தஃ புருஷா நாவஸீதந்தி கர்மஸு। உத்ஸாஹமாத்ரமாஶ்ரித்ய ப்ரதிலப்ஸ்யாம ஜாநகீம்
ஊக்கம் கொண்ட மனிதர்கள் தங்கள் செயல்களில் சோர்வடைவதில்லை. நாமும் ஊக்கத்தை மட்டுமே நம்பி, சீதையை மீட்டெடுப்போம்.
த்யஜதாம் காமவ்ரு'த்தத்வம் ஶோகம் ஸம்ந்யஸ்ய ப்ரு'ஷ்டதஃ। மஹாத்மாநம் க்ரு'தாத்மாநமாத்மாநம் நாவபுத்யஸே
விருப்பங்களை விட்டு, துயரத்தை பின்னால் போட்டு, நீ உன்னையே, அந்த மகாத்மாவையும், தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவரையும், உணரவில்லை.
ஏவம் ஸம்போதிதஸ்தேந ஶோகோபஹதசேதநஃ। த்யஜ்ய ஶோகம் ச மோஹம் ச ராமோ தைர்யமுபாகமத்
அவர் இப்படிச் சொன்னபோது, துயரத்தில் மூழ்கிய இராமன் தன் துக்கத்தையும் மயக்கத்தையும் விட்டு, மனதை நிலைநிறுத்தினார்.
ஸோऽப்யதிக்ராமதவ்யக்ரஸ்தாமசிந்த்யபராக்ரமஃ। ராமஃ பம்பாம் ஸுருசிராம் ரம்யாம் பாரிப்லவத்ருமாம்
அந்த அளவுக்குப் பெரும் வீரியமுள்ள இராமன், மனம் கலங்காமல், அழகாக மரங்கள் சூழ்ந்த பம்பை ஆற்றை கடந்தார்.
நிரீக்ஷமாணஃ ஸஹஸா மஹாத்மா ஸர்வம் வநம் நிர்சரகந்தரம் ச। உத்விக்நசேதாஃ ஸஹ லக்ஷ்மணேந விசார்ய துஃகோபஹதஃ ப்ரதஸ்தே
அந்த மகாத்மா, லக்ஷ்மணனுடன், திடீரென அந்தக் காட்டையும் அதன் அருவிகள், குகைகளையும் பார்த்து, மனம் கவலையால் நிரம்பி, துக்கத்தில் சுமந்து பயணமானார்.
தம் மத்தமாதங்கவிலாஸகாமீ கச்சந்தமவ்யக்ரமநா மஹாத்மா। ஸ லக்ஷ்மணோ ராகவமிஷ்டசேஷ்டோ ரரக்ஷ தர்மேண பலேந சைவ
அவர் மதமுள்ள யானை போல் மெதுவாக நடந்தபோது, மனம் கலங்காமல், லக்ஷ்மணன் தன் அண்ணனை தர்மத்தாலும், தன் வலிமையாலும் பாதுகாத்தான்.
தாவ்ரு'ஷ்யமூகஸ்ய ஸமீபசாரீ சரந் ததர்ஶாத்புததர்ஶநீயௌ। ஶாகாம்ரு'காணாமதிபஸ்தரஸ்வீ விதத்ரஸே நைவ விசேஷ்ட சேஷ்டாம்
அவர்கள் ஷ்யமூக மலையின் அருகே சென்றபோது, அற்புதமான தோற்றமுள்ள இரண்டு குரங்குத் தலைவர்களைப் பார்த்தார்கள்; அவர்கள் வந்தபோதும், அந்தக் குரங்குகள் அஞ்சவோ அசையவோ இல்லை.
ஸ தௌ மஹாத்மா கஜமந்தகாமீ ஶாகாம்ரு'கஸ்தத்ர சரம்ஶ்சரந்தௌ। த்ரு'ஷ்ட்வா விஷாதம் பரமம் ஜகாம சிந்தாபரீதோ பயபாரபக்நஃ
அங்கே, அந்த மகாத்மா, குரங்குத் தலைவன், யானை போல் மெதுவாக நடந்து, இருவரையும் பார்த்ததும், பயமும் கவலையும் கொண்டு மனம் தளர்ந்தான்.
தமாஶ்ரமம் புண்யஸுகம் ஶரண்யம் ஸதைவ ஶாகாம்ரு'கஸேவிதாந்தம்। த்ரஸ்தாஶ்ச த்ரு'ஷ்ட்வா ஹரயோऽபிஜக்மு- ர்மஹௌஜஸௌ ராகவலக்ஷ்மணௌ தௌ
அந்த இரு வீரர்களான இராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் பார்த்த குரங்குகள், பயந்து, எப்போதும் குரங்குகள் வந்து சேரும், புண்ணியமும் ஆனந்தமும் தரும் அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்தார்கள்.
thumb|த்விதீயஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே கிஷ்கிந்தாகாண்டே த்விதீயஃ ஸர்கஃ ॥௪-
மகிமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் இரண்டாம் சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
தௌ து த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாத்மாநௌ ப்ராதரௌ ராமலக்ஷ்மணௌ। வராயுததரௌ வீரௌ ஸுக்ரீவஃ ஶங்கிதோऽபவத்
அந்த இரு மகாத்மா சகோதரர்களான இராமனும் லக்ஷ்மணனும் சிறந்த ஆயுதங்களை ஏந்தி, வீரம் காட்ட, சுக்ரீவன் சந்தேகமடைந்தான்.
நைவ சக்ரே மநஃ ஸ்தாதும் வீக்ஷமாணௌ மஹாபலௌ। கபேஃ பரமபீதஸ்ய சித்தம் வ்யவஸஸாத ஹ
அந்த இருவரையும் பார்த்தபோது, அந்த வலிமைமிக்கவர்களைப் பார்த்து, மிகவும் பயந்த அந்தக் குரங்கின் மனம் அமைதியை இழந்தது; அவன் அங்கே நிற்க முடியவில்லை.
சிந்தயித்வா ஸ தர்மாத்மா விம்ரு'ஶ்ய குருலாகவம்। ஸுக்ரீவஃ பரமோத்விக்நஃ ஸர்வைஸ்தைர்வாநரைஃ ஸஹ
எல்லாவற்றையும் யோசித்து, எது பெரியது, எது சிறியது என்று ஆராய்ந்து, தர்மமான சுக்ரீவன், அந்தக் குரங்குகளுடன் மிகுந்த கவலையில் ஆழ்ந்தான்.
ததஃ ஸ ஸசிவேப்யஸ்து ஸுக்ரீவஃ ப்லவகாதிபஃ। ஶஶம்ஸ பரமோத்விக்நஃ பஶ்யம்ஸ்தௌ ராமலக்ஷ்மணௌ
பின்னர், அந்தக் குரங்குகளின் தலைவன் சுக்ரீவன், மிகுந்த கவலையுடன், இராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் பார்த்தபடியே, தன் அமைச்சர்களிடம் சொன்னான்.
ஏதௌ வநமிதம் துர்கம் வாலிப்ரணிஹிதௌ த்ருவம்। சத்மநா சீரவஸநௌ ப்ரசரந்தாவிஹாகதௌ
இந்த இருவரும் நிச்சயமாக வாலியின் ஆணையால் இந்த கடினமான காட்டுக்குள் வந்திருக்க வேண்டும்; முனிவர் வேஷத்தில், ஏதோ மறைமுக நோக்குடன் இங்கு சுற்றிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.
ததஃ ஸுக்ரீவஸசிவா த்ரு'ஷ்ட்வா பரமதந்விநௌ। ஜக்முர்கிரிதடாத் தஸ்மாதந்யச்சிகரமுத்தமம்
பின்னர், சுக்ரீவனின் அமைச்சர்கள், அந்தச் சிறந்த வில் வீரர்களை பார்த்தவுடன், அந்த மலைச்சரிவிலிருந்து வேறு ஒரு உயர்ந்த சிகரத்திற்குச் சென்றார்கள்.
தே க்ஷிப்ரமபிகம்யாத யூதபா யூதபர்ஷபம்। ஹரயோ வாநரஶ்ரேஷ்டம் பரிவார்யோபதஸ்திரே
அவர்கள் விரைவாக அந்த இடத்தை அடைந்து, குரங்குத் தலைவர்கள், குரங்குகளில் சிறந்தவரான சுக்ரீவனைச் சுற்றி நின்றார்கள்.
ஏவமேகாயநகதாஃ ப்லவமாநா கிரேர்கிரிம்। ப்ரகம்பயந்தோ வேகேந கிரீணாம் ஶிகராணி ச
அவர்கள் எல்லோரும் ஒரே வரிசையில் பறந்து, மலைமலையாய் தாவி, தங்கள் வேகத்தால் அந்த மலைகளின் சிகரங்களை நடுங்கச் செய்தார்கள்.
ததஃ ஶாகாம்ரு'காஃ ஸர்வே ப்லவமாநா மஹாபலாஃ। பபஞ்ஜுஶ்ச நகாம்ஸ்தத்ர புஷ்பிதாந் துர்கமாஶ்ரிதாந்
அப்போது அந்த வலிமைமிக்க குரங்குகள் எல்லாம் தாவிக்கொண்டு, மலர்ந்த மரங்களை, எட்ட முடியாத இடங்களில் வளர்ந்திருந்தவற்றை உடைத்தார்கள்.
ஆப்லவந்தோ ஹரிவராஃ ஸர்வதஸ்தம் மஹாகிரிம்। ம்ரு'கமார்ஜாரஶார்தூலாம்ஸ்த்ராஸயந்தோ யயுஸ்ததா
அந்த சிறந்த குரங்குகள் அந்த பெரிய மலையின் எல்லா பக்கங்களிலும் தாவி, மான், பூனை, புலி ஆகிய விலங்குகளை பயமுறுத்தினார்கள்.
ததஃ ஸுக்ரீவஸசிவாஃ பர்வதேந்த்ரே ஸமாஹிதாஃ। ஸம்கம்ய கபிமுக்யேந ஸர்வே ப்ராஞ்ஜலயஃ ஸ்திதாஃ
பின்னர் சுக்ரீவனின் அமைச்சர்கள், குரங்குகளின் தலைவருடன் சேர்ந்து, அந்த உயர்ந்த மலையில் கைகூப்பி நின்றார்கள்.
ததஸ்து பயஸம்த்ரஸ்தம் வாலிகில்பிஷஶங்கிதம்। உவாச ஹநுமாந் வாக்யம் ஸுக்ரீவம் வாக்யகோவிதஃ
பயத்தில் சஞ்சலமானதும், வாலியின் தீமைக்கு சந்தேகப்பட்டும் இருந்த சுக்ரீவனிடம், வாக்கில் நிபுணரான அனுமன் இப்படிச் சொன்னான்.
ஸம்ப்ரமஸ்த்யஜ்யதாமேஷ ஸர்வைர்வாலிக்ரு'தே மஹாந்। மலயோऽயம் கிரிவரோ பயம் நேஹாஸ்தி வாலிநஃ
வாலிக்காக உள்ள இந்த பெரிய கவலையை எல்லோரும் விட்டுவிடுங்கள்; இந்த மலயமலை மிகச் சிறந்தது, இங்கே வாலியால் எந்த அபாயமும் இல்லை.
யஸ்மாதுத்விக்நசேதாஸ்த்வம் வித்ருதோ ஹரிபுங்கவ। தம் க்ரூரதர்ஶநம் க்ரூரம் நேஹ பஶ்யாமி வாலிநம்
நீ, குரங்குகளுக்குள் சிறந்தவன், பயத்தில் ஓடியதால், அந்த கொடூரமான, கொடுமை செய்யும் வாலியை இங்கே நான் காணவில்லை.
யஸ்மாத் தவ பயம் ஸௌம்ய பூர்வஜாத் பாபகர்மணஃ। ஸ நேஹ வாலீ துஷ்டாத்மா ந தே பஶ்யாம்யஹம் பயம்
அன்புள்ளவனே, உன்னுடைய பயம் உன் அண்ணனின் தீய செயல்களால் வந்திருக்கிறது; அந்த கொடிய மனம் கொண்ட வாலி இங்கே இல்லை; உனக்கு நான் எந்த அபாயமும் காணவில்லை.
அஹோ ஶாகாம்ரு'கத்வம் தே வ்யக்தமேவ ப்லவங்கம। லகுசித்ததயாऽऽத்மாநம் ந ஸ்தாபயஸி யோ மதௌ
ஓ தாவும் குரங்கே, உனது குரங்கு இயல்பு தெளிவாக தெரிகிறது; மனம் எளிதில் மாற்றமடைவதால் நீ உன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளவில்லை.
புத்திவிஜ்ஞாநஸம்பந்ந இங்கிதைஃ ஸர்வமாசர। நஹ்யபுத்திம் கதோ ராஜா ஸர்வபூதாநி ஶாஸ்தி ஹி
அறிவும் பகுத்தறிவும் பெற்றவனாய், எல்லா காரியங்களிலும் அறிகுறிகளைப் பார்த்து நட; அறிவில்லாத அரசன் உயிர்கள் அனைத்தையும் ஆள முடியாது.
ஸுக்ரீவஸ்து ஶுபம் வாக்யம் ஶ்ருத்வா ஸர்வம் ஹநூமதஃ। ததஃ ஶுபதரம் வாக்யம் ஹநூமந்தமுவாச ஹ
அனுமனின் நல்ல வார்த்தைகளை சுக்ரீவன் கேட்டபின், அதைவிட நல்ல வார்த்தைகளை அனுமனை நோக்கி சொன்னான்.
தீர்கபாஹூ விஶாலாக்ஷௌ ஶரசாபாஸிதாரிணௌ। கஸ்ய ந ஸ்யாத் பயம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹ்யேதௌ ஸுரஸுதோபமௌ
நீண்ட கை, பெரிய கண்கள், வில், அம்பு, வாள் ஆகியவற்றை ஏந்திய இந்த இருவரை பார்த்தால், தேவர்களின் மகன்களைப் போல் இருப்பதால் யாருக்கு பயம் வராது?