பஶ்ய ஸாநுஷு சித்ரேஷு ம்ரு'கீபிஃ ஸஹிதாந் ம்ரு'காந்। மாம் புநர்ம்ரு'கஶாவாக்ஷ்யா வைதேஹ்யா விரஹீக்ரு'தம்। வ்யதயந்தீவ மே சித்தம் ஸம்சரந்தஸ்ததஸ்ததஃ
அந்த அழகான மலைச்சரிவுகளில், மிருகங்கள் தங்கள் துணையுடன் சுற்றுகின்றன; மான் போன்ற கண்கள் கொண்ட வைதேஹியால் பிரிந்த நான், அவர்கள் இங்கும் அங்கும் திரியும் போது என் மனம் வலிக்கிறது.
அஸ்மிந் ஸாநுநி ரம்யே ஹி மத்தத்விஜகணாகுலே। பஶ்யேயம் யதி தாம் காந்தாம் ததஃ ஸ்வஸ்தி பவேந்மம
இந்த அழகான மலைமேல், ஆனந்தமாக கூடி இருக்கும் பறவைகள் நடுவே, என் காதலியைக் காண முடிந்தால், எனக்கு எல்லாம் நலமே.
ஜீவேயம் கலு ஸௌமித்ரே மயா ஸஹ ஸுமத்யமா। ஸேவேத யதி வைதேஹீ பம்பாயாஃ பவநம் ஶுபம்
சௌமித்ரி, பம்பா ஏரிக்கரையில், மெல்லிய இடை உடைய வைதேஹி எனக்கு அருகில் இருந்து, அந்த தூய்மையான, இனிய காற்றை அனுபவித்தால், நான் வாழ முடியும்.
பத்மஸௌகந்திகவஹம் ஶிவம் ஶோகவிநாஶநம்। தந்யா லக்ஷ்மண ஸேவந்தே பம்பாயா வநமாருதம்
லட்சுமணா, பம்பாவின் காட்டில் மலர் வாசம் வீசும், துயரம் போக்கும், நல்ல காற்றை அனுபவிப்பவர்கள் எவ்வளவு பாக்கியசாலிகள்.
ஶ்யாமா பத்மபலாஶாக்ஷீ ப்ரியா விரஹிதா மயா। கதம் தாரயதி ப்ராணாந் விவஶா ஜநகாத்மஜா
கரும்புள்ளும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்கள் உடைய என் அன்புக்குரிய சீதை என்னை விட்டு பிரிந்து, சக்தியில்லாமல், எப்படி உயிர் வாழ்கிறாள் என்று எனக்கு புரியவில்லை.
கிம் நு வக்ஷ்யாமி தர்மஜ்ஞம் ராஜாநம் ஸத்யவாதிநம்। ஜநகம் ப்ரு'ஷ்டஸீதம் தம் குஶலம் ஜநஸம்ஸதி
நேர்மையான, உண்மை பேசும் ஜனகனிடம், மக்கள் முன்னிலையில், சீதையின் நலம் பற்றி அவர் கேட்டால், நான் என்ன சொல்லப் போகிறேன்?
யா மாமநுகதா மந்தம் பித்ரா ப்ரஸ்தாபிதம் வநம்। ஸீதா தர்மம் ஸமாஸ்தாய க்வ நு ஸா வர்ததே ப்ரியா
அவள் தந்தை என்னை காட்டுக்கு அனுப்பியும், நீதியை பின்பற்றி என்னைத் தொடர்ந்து வந்த என் அன்பு சீதை, இப்போது எங்கு இருக்கிறாள்?
தயா விஹீநஃ க்ரு'பணஃ கதம் லக்ஷ்மண தாரயே। யா மாமநுகதா ராஜ்யாத் ப்ரஷ்டம் விஹதசேதஸம்
லட்சுமணா, ராஜ்யத்தை இழந்து, மனம் தளர்ந்த என்னைத் தொடர்ந்து வந்த அவளை இழந்து, நான் இந்த துயரத்தில் எப்படி உயிர் வாழ முடியும்?
தச்சார்வாஞ்சிதபத்மாக்ஷம் ஸுகந்தி ஶுபமவ்ரணம்। அபஶ்யதோ முகம் தஸ்யாஃ ஸீததீவ மதிர்மம
மலர்ந்த தாமரை போன்ற கண்கள், இனிய வாசனை, அழகும் குறையாத முகத்தை காண முடியாததால், என் மனம் தளர்ந்து போய்விடுகிறது.
ஸ்மிதஹாஸ்யாந்தரயுதம் குணவந்மதுரம் ஹிதம்। வைதேஹ்யா வாக்யமதுலம் கதா ஶ்ரோஷ்யாமி லக்ஷ்மண
லட்சுமணா, மென்மையான புன்னகை, இனிய சிரிப்பு கலந்த, நல்ல பண்பும், இனிமையும் நிறைந்த வைதேஹியின் வார்த்தைகளை நான் எப்போது கேட்கப்போகிறேன்?
ப்ராப்ய துஃகம் வநே ஶ்யாமா மாம் மந்மதவிகர்ஶிதம்। நஷ்டதுஃகேவ ஹ்ரு'ஷ்டேவ ஸாத்வீ ஸாத்வப்யபாஷத
காட்டில் துயரத்தால் வாடும் என்னை, காதல் வேதனையில் சோர்ந்திருப்பதை பார்த்து, அந்த கரும்புள்ளும் நல்லவள், துயரம் தீர்ந்தவள்போல் மகிழ்ச்சியுடன் பேசினாள்.
கிம் நு வக்ஷ்யாம்யயோத்யாயாம் கௌஸல்யாம் ஹி ந்ரு'பாத்மஜ। க்வ ஸா ஸ்நுஷேதி ப்ரு'ச்சந்தீம் கதம் சாபி மநஸ்விநீம்
அயோத்தியாவில், என் தாயார் கௌசல்யா, 'என் மருமகள் எங்கே?' என்று கேட்டால், அந்த அறிவும் நல்ல மனமும் உடையவளுக்கு நான் என்ன பதில் சொல்வேன்?
கச்ச லக்ஷ்மண பஶ்ய த்வம் பரதம் ப்ராத்ரு'வத்ஸலம்। நஹ்யஹம் ஜீவிதும் ஶக்தஸ்தாம்ரு'தே ஜநகாத்மஜாம்
லட்சுமணா, நீ போய் சகோதரர்களை நேசிக்கும் பரதனைப் பார். நான் ஜனகனின் மகள் இல்லாமல் வாழ முடியவில்லை.
இதி ராமம் மஹாத்மாநம் விலபந்தமநாதவத்। உவாச லக்ஷ்மணோ ப்ராதா வசநம் யுக்தமவ்யயம்
அப்பொழுது, ஆதரவில்லாதவனாக வாடும் மகாத்மா இராமனைப் பார்த்து, அவன் சகோதரன் லட்சுமணன், பொருத்தமான, உறுதியான வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
ஸம்ஸ்தம்ப ராம பத்ரம் தே மா ஶுசஃ புருஷோத்தம। நேத்ரு'ஶாநாம் மதிர்மந்தா பவத்யகலுஷாத்மநாம்
இராமா, மனதை உறுதி செய், உனக்கு எல்லாம் நல்லதாக அமையட்டும். மனிதர்களில் சிறந்தவரே, கவலைப்படாதே. தூய்மையான மனம் உடையவர்களுக்கு இப்படி மனம் தளராது.
ஸ்ம்ரு'த்வா வியோகஜம் துஃகம் த்யஜ ஸ்நேஹம் ப்ரியே ஜநே। அதிஸ்நேஹபரிஷ்வங்காத் வர்திரார்த்ராபி தஹ்யதே
பிரிவால் வரும் துயரத்தை நினைத்து, உன் அன்பை விட்டுவிடு. தீயில் நனையப்பட்ட திரியும், அதிகமாக அணைத்தால் எரிந்து விடும்.
யதி கச்சதி பாதாலம் ததோऽப்யதிகமேவ வா। ஸர்வதா ராவணஸ்தாத ந பவிஷ்யதி ராகவ
அவன் பாதாளத்திற்கோ, அதற்கு மேல் எங்கோ சென்றாலும், ராகவா, எந்த வழியிலும் ராவணன் உன்னிடம் இருந்து தப்ப முடியாது.
ப்ரவ்ரு'த்திர்லப்யதாம் தாவத் தஸ்ய பாபஸ்ய ரக்ஷஸஃ। ததோ ஹாஸ்யதி வா ஸீதாம் நிதநம் வா கமிஷ்யதி
முதலில் அந்த தீய ராட்சசன் எங்கு இருக்கிறான் என்பதை கண்டுபிடிப்போம். பிறகு அவன் சீதையை விடுவிப்பான், இல்லையெனில் உயிரை இழப்பான்.
யதி யாதி திதேர்கர்பம் ராவணம் ஸஹ ஸீதயா। தத்ராப்யேநம் ஹநிஷ்யாமி ந சேத் தாஸ்யதி மைதிலீம்
ராவணன் சீதையுடன் டிடியின் கருவிற்குள் போனாலும், அவன் மைதிலியை திருப்பிக் கொடுக்காவிட்டால், அங்கேயே அவனை நான் அழித்துவிடுவேன்.
ஸ்வாஸ்த்யம் பத்ரம் பஜஸ்வார்ய த்யஜ்யதாம் க்ரு'பணா மதிஃ। அர்தோ ஹி நஷ்டகார்யார்தைரயத்நேநாதிகம்யதே
மிகவும் உயர்ந்தவரே, மனதை அமைதியாக்கிக் கொண்டு, இந்த துயரமான எண்ணங்களை விட்டுவிடு. முயற்சி செய்யாதவர்களுக்கு, இழந்த காரியம் திரும்ப கிடைக்காது.
உத்ஸாஹோ பலவாநார்ய நாஸ்த்யுத்ஸாஹாத் பரம் பலம்। ஸோத்ஸாஹஸ்ய ஹி லோகேஷு ந கிம்சிதபி துர்லபம்
ஊக்கம் மிகுந்தது வலிமையானது, அரியோனே; ஊக்கத்தைவிட அதிகமான பலம் இல்லை. ஊக்கம் உள்ளவர்களுக்கு உலகத்தில் எதுவும் கடினம் அல்ல.
உத்ஸாஹவந்தஃ புருஷா நாவஸீதந்தி கர்மஸு। உத்ஸாஹமாத்ரமாஶ்ரித்ய ப்ரதிலப்ஸ்யாம ஜாநகீம்
ஊக்கம் கொண்ட மனிதர்கள் தங்கள் செயல்களில் சோர்வடைவதில்லை. நாமும் ஊக்கத்தை மட்டுமே நம்பி, சீதையை மீட்டெடுப்போம்.
த்யஜதாம் காமவ்ரு'த்தத்வம் ஶோகம் ஸம்ந்யஸ்ய ப்ரு'ஷ்டதஃ। மஹாத்மாநம் க்ரு'தாத்மாநமாத்மாநம் நாவபுத்யஸே
விருப்பங்களை விட்டு, துயரத்தை பின்னால் போட்டு, நீ உன்னையே, அந்த மகாத்மாவையும், தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவரையும், உணரவில்லை.
ஏவம் ஸம்போதிதஸ்தேந ஶோகோபஹதசேதநஃ। த்யஜ்ய ஶோகம் ச மோஹம் ச ராமோ தைர்யமுபாகமத்
அவர் இப்படிச் சொன்னபோது, துயரத்தில் மூழ்கிய இராமன் தன் துக்கத்தையும் மயக்கத்தையும் விட்டு, மனதை நிலைநிறுத்தினார்.
ஸோऽப்யதிக்ராமதவ்யக்ரஸ்தாமசிந்த்யபராக்ரமஃ। ராமஃ பம்பாம் ஸுருசிராம் ரம்யாம் பாரிப்லவத்ருமாம்
அந்த அளவுக்குப் பெரும் வீரியமுள்ள இராமன், மனம் கலங்காமல், அழகாக மரங்கள் சூழ்ந்த பம்பை ஆற்றை கடந்தார்.
நிரீக்ஷமாணஃ ஸஹஸா மஹாத்மா ஸர்வம் வநம் நிர்சரகந்தரம் ச। உத்விக்நசேதாஃ ஸஹ லக்ஷ்மணேந விசார்ய துஃகோபஹதஃ ப்ரதஸ்தே
அந்த மகாத்மா, லக்ஷ்மணனுடன், திடீரென அந்தக் காட்டையும் அதன் அருவிகள், குகைகளையும் பார்த்து, மனம் கவலையால் நிரம்பி, துக்கத்தில் சுமந்து பயணமானார்.
தம் மத்தமாதங்கவிலாஸகாமீ கச்சந்தமவ்யக்ரமநா மஹாத்மா। ஸ லக்ஷ்மணோ ராகவமிஷ்டசேஷ்டோ ரரக்ஷ தர்மேண பலேந சைவ
அவர் மதமுள்ள யானை போல் மெதுவாக நடந்தபோது, மனம் கலங்காமல், லக்ஷ்மணன் தன் அண்ணனை தர்மத்தாலும், தன் வலிமையாலும் பாதுகாத்தான்.
தாவ்ரு'ஷ்யமூகஸ்ய ஸமீபசாரீ சரந் ததர்ஶாத்புததர்ஶநீயௌ। ஶாகாம்ரு'காணாமதிபஸ்தரஸ்வீ விதத்ரஸே நைவ விசேஷ்ட சேஷ்டாம்
அவர்கள் ஷ்யமூக மலையின் அருகே சென்றபோது, அற்புதமான தோற்றமுள்ள இரண்டு குரங்குத் தலைவர்களைப் பார்த்தார்கள்; அவர்கள் வந்தபோதும், அந்தக் குரங்குகள் அஞ்சவோ அசையவோ இல்லை.
ஸ தௌ மஹாத்மா கஜமந்தகாமீ ஶாகாம்ரு'கஸ்தத்ர சரம்ஶ்சரந்தௌ। த்ரு'ஷ்ட்வா விஷாதம் பரமம் ஜகாம சிந்தாபரீதோ பயபாரபக்நஃ
அங்கே, அந்த மகாத்மா, குரங்குத் தலைவன், யானை போல் மெதுவாக நடந்து, இருவரையும் பார்த்ததும், பயமும் கவலையும் கொண்டு மனம் தளர்ந்தான்.
தமாஶ்ரமம் புண்யஸுகம் ஶரண்யம் ஸதைவ ஶாகாம்ரு'கஸேவிதாந்தம்। த்ரஸ்தாஶ்ச த்ரு'ஷ்ட்வா ஹரயோऽபிஜக்மு- ர்மஹௌஜஸௌ ராகவலக்ஷ்மணௌ தௌ
அந்த இரு வீரர்களான இராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் பார்த்த குரங்குகள், பயந்து, எப்போதும் குரங்குகள் வந்து சேரும், புண்ணியமும் ஆனந்தமும் தரும் அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்தார்கள்.