புத்திஶ்ச தே மஹாப்ராஜ்ஞ தேவைரபி துரந்வயா। ஶோகேநாபிப்ரஸுப்தம் தே ஜ்ஞாநம் ஸம்போதயாம்யஹம்
பெரிய அறிவு கொண்டவரே, உன் புத்தி தேவர்களுக்கே எட்டாதது; ஆனால் துக்கம் உன் அறிவை மூடியதால், அதை நான் விழிப்பிக்கிறேன்.
திவ்யம் ச மாநுஷம் சைவமாத்மநஶ்ச பராக்ரமம்। இக்ஷ்வாகுவ்ரு'ஷபாவேக்ஷ்ய யதஸ்வ த்விஷதாம் வதே
இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் சிறந்தவரே, உன் தெய்வீகமும் மனிதப் பலமும், உன் வீரத்தையும் நினைத்து, பகைவரை அழிப்பதற்காக முயற்சி செய்.
கிம் தே ஸர்வவிநாஶேந க்ரு'தேந புருஷர்ஷப। தமேவ து ரிபும் பாபம் விஜ்ஞாயோத்தர்துமர்ஹஸி
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, எல்லாவற்றையும் அழிப்பதில் என்ன பயன்? அந்தப் பாவி பகைவனை மட்டும் கண்டறிந்து, அவனை அழிக்க வேண்டும்.
thumb|ஸப்தஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே ஸப்தஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௩-
புகழ் பெற்ற வால்மீகி இராமாயணத்தின் அரண்ய காண்டத்தில் அறுபத்து ஏழாவது அதிகாரம்.
பூர்வஜோऽப்யுக்தமாத்ரஸ்து லக்ஷ்மணேந ஸுபாஷிதம்। ஸாரக்ராஹீ மஹாஸாரம் ப்ரதிஜக்ராஹ ராகவஃ
இளையான் லக்ஷ்மணன் நல்ல வார்த்தைகள் பேச, பொருளை உணரும் மூத்தவன் ராகவன் அந்த ஆழ்ந்த அறிவுரையை ஏற்றுக்கொண்டான்.
ஸ நிக்ரு'ஹ்ய மஹாபாஹுஃ ப்ரவ்ரு'த்தம் ரோஷமாத்மநஃ। அவஷ்டப்ய தநுஶ்சித்ரம் ராமோ லக்ஷ்மணமப்ரவீத்
மிகப் பெரும் புயலுடைய ராமன், உள்ளத்தில் எழுந்த கோபத்தை அடக்கி, அழகான வில்லைக் கையில் பிடித்து, லக்ஷ்மணனிடம் பேசினான்.
கிம் கரிஷ்யாவஹே வத்ஸ க்வ வா கச்சாவ லக்ஷ்மண। கேநோபாயேந பஶ்யாவஃ ஸீதாமிஹ விசிந்தய
என்ன செய்வோம், பிள்ளையே? எங்கே போவோம், லக்ஷ்மணா? இங்கே சீதையை எப்படிப் பார்க்க முடியும்? இதை யோசித்து பார்.
தம் ததா பரிதாபார்தம் லக்ஷ்மணோ வாக்யமப்ரவீத்। இதமேவ ஜநஸ்தாநம் த்வமந்வேஷிதுமர்ஹஸி
அவ்வாறு துயரத்தில் வாடும் ராமனிடம் லக்ஷ்மணன் சொன்னான்: இந்த ஜனஸ்தானத்தையே நீ தேடி பார்க்க வேண்டும்.
ராக்ஷஸைர்பஹுபிஃ கீர்ணம் நாநாத்ருமலதாயுதம்। ஸந்தீஹ கிரிதுர்காணி நிர்தராஃ கந்தராணி ச
இங்கு பல ராக்ஷஸர்கள் திரண்டிருக்கின்றனர்; பலவிதமான மரங்களும் கொடிகளும் சூழ்ந்துள்ளன. இங்கே மலையின் கோட்டைகள், பள்ளத்தாக்குகள், குகைகளும் உள்ளன.
குஹாஶ்ச விவிதா கோரா நாநாம்ரு'ககணாகுலாஃ। ஆவாஸாஃ கிம்நராணாம் ச கந்தர்வபவநாநி ச
இங்கு பலவிதமான பயங்கரமான குகைகள் உள்ளன; அவை பலவிதமான காட்டு மிருகங்களால் நிரம்பியுள்ளன. அத்துடன் கின்னரர்களின் குடில்களும் கந்தர்வர்களின் வீடுகளும் உள்ளன.
தாநி யுக்தோ மயா ஸார்தம் ஸமந்வேஷிதுமர்ஹஸி। த்வத்விதா புத்திஸம்பந்நா மஹாத்மாநோ நரர்ஷபாஃ
நீயும் நானும் சேர்ந்து அந்த இடங்களை முழுமையாகத் தேட வேண்டும்; உன்னைப் போன்ற அறிவும் பெருமையும் உடையோர், மனிதர்களில் சிறந்தோர், இப்படிச் செய்கிறார்கள்.
ஆபத்ஸு ந ப்ரகம்பந்தே வாயுவேகைரிவாசலாஃ। இத்யுக்தஸ்தத் வநம் ஸர்வம் விசசார ஸலக்ஷ்மணஃ
பெரும் துயரங்கள் வந்தாலும், அவர்கள் காற்று எவ்வளவு பலமாக வீசியாலும் அசையாத மலையென நிலைத்திருப்பார்கள். இவ்வாறு கூறி, ராமன் லக்ஷ்மணனுடன் அந்தக் காட்டை முழுவதும் தேடினார்.
க்ருத்தோ ராமஃ ஶரம் கோரம் ஸம்தாய தநுஷி க்ஷுரம்। ததஃ பர்வதகூடாபம் மஹாபாகம் த்விஜோத்தமம்
கோபமடைந்த ராமன், தனது வில்லில் கூர்மையான அம்பை ஏற்றி, அப்போது மலையின் சிகரத்தைப் போல் தோன்றும், புகழ் பெற்ற பறவியின் அரசை நிலத்தில் விழுந்திருப்பதைப் பார்த்தான்.
ததர்ஶ பதிதம் பூமௌ க்ஷதஜார்த்ரம் ஜடாயுஷம்। தம் த்ரு'ஷ்ட்வா கிரிஶ்ரு'ங்காபம் ராமோ லக்ஷ்மணமப்ரவீத்
அவன், ரத்தத்தில் நனைந்த ஜடாயுவை, மலையின் உச்சியைப் போல் பூமியில் விழுந்திருப்பதைப் பார்த்தான்; அதை பார்த்த ராமன், லக்ஷ்மணனிடம் பேசினான்.
அநேந ஸீதா வைதேஹீ பக்ஷிதா நாத்ர ஸம்ஶயஃ। க்ரு'த்ரரூபமிதம் வ்யக்தம் ரக்ஷோ ப்ரமதி காநநம்
இவன் மூலமாகவே சீதா, விதேஹரின் மகள், உண்டுபோனாள் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை; இந்தக் கழுகு வடிவம் கொண்ட அரக்கன் காட்டில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறான் என்பது தெளிவாகிறது.
பக்ஷயித்வா விஶாலாக்ஷீமாஸ்தே ஸீதாம் யதாஸுகம்। ஏநம் வதிஷ்யே தீப்தாக்ரைஃ ஶரைர்கோரைரஜிஹ்மகைஃ
பெரும் கண்களையுடைய சீதாவை உண்டுவிட்டு இப்போது இவன் அமைதியாக இருக்கிறான்; தீப்பொலிவும் பயங்கரமும் நேராக பாயும் அம்புகளால் இவனை நான் கொல்வேன்.
இத்யுக்த்வாப்யபதத் த்ரஷ்டும் ஸம்தாய தநுஷி க்ஷுரம்। க்ருத்தோ ராமஃ ஸமுத்ராந்தாம் சாலயந்நிவ மேதிநீம்
இவ்வாறு கூறி, ராமன் மிகுந்த கோபத்தில், வில்லில் கூரிய அம்பை ஏற்றி, பூமியை கடல் எல்லை வரை அசைக்குமாறு பாய்ந்து பார்த்தான்.
தம் தீநதீநயா வாசா ஸபேநம் ருதிரம் வமந்। அப்யபாஷத பக்ஷீ ஸ ராமம் தஶரதாத்மஜம்
அப்போது, நுரை கலந்த ரத்தம் உமிழ்ந்த அந்தப் பறவை, மிகவும் துயரமாகவும் மென்மையாகவும் ராமன், தசரதனின் மகனிடம் பேசினது.
யாமோஷதீமிவாயுஷ்மந்நந்வேஷஸி மஹாவநே। ஸா தேவீ மம ச ப்ராணா ராவணேநோபயம் ஹ்ரு'தம்
நீ இந்தப் பெரும் காட்டில் தேவி சீதாவைத் தேடுகிறாய்; அவளையும் என் உயிரையும் இரண்டையும் ராவணன் பறித்துவிட்டான்.
த்வயா விரஹிதா தேவீ லக்ஷ்மணேந ச ராகவ। ஹ்ரியமாணா மயா த்ரு'ஷ்டா ராவணேந பலீயஸா
ராகவா, நீயும் லக்ஷ்மணனும் இல்லாதபோது, அந்த வல்லமையுள்ள ராவணன் சீதாவை இழுத்துச் சென்றதை நான் பார்த்தேன்.
ஸீதாமப்யவபந்நோऽஹம் ராவணஶ்ச ரணே ப்ரபோ। வித்வம்ஸிதரதச்சத்ரஃ பதிதோ தரணீதலே
சீதாவுக்காக நான் போரில் ராவணனை எதிர்த்தேன், அரசே; அவனுடைய ரதமும் குடையும் சிதறி, அவன் தரையில் விழுந்தான்.
ஏததஸ்ய தநுர்பக்நமேதே சாஸ்ய ஶராஸ்ததா। அயமஸ்ய ரணே ராம பக்நஃ ஸாம்க்ராமிகோ ரதஃ
இதோ அவனுடைய முறிந்த வில், இவை அவன் அம்புகள்; இதோ ராமா, போரில் சிதைந்த அவனுடைய ரதம்.
அயம் து ஸாரதிஸ்தஸ்ய மத்பக்ஷநிஹதோ புவி। பரிஶ்ராந்தஸ்ய மே பக்ஷௌ சித்த்வா கட்கேந ராவணஃ
இதோ அவனுடைய சாரதி, என் இறக்கையால் தாக்கப்பட்டு பூமியில் விழுந்திருக்கிறான்; நான் மிகவும் சோர்ந்தபோது, ராவணன் தனது வாளால் என் இரு இறக்கைகளையும் துண்டித்தான்.
ஸீதாமாதாய வைதேஹீமுத்பபாத விஹாயஸம்। ரக்ஷஸா நிஹதம் பூர்வம் மாம் ந ஹந்தும் த்வமர்ஹஸி
விதேஹியின் மகளான சீதாவை எடுத்துக்கொண்டு அவன் ஆகாயத்தில் பறந்தான்; ராமா, நான் ஏற்கனவே அந்த அரக்கனால் தாக்கப்பட்டுள்ளேன், எனவே நீ என்னை கொல்ல வேண்டாம்.
ராமஸ்தஸ்ய து விஜ்ஞாய ஸீதாஸக்தாம் ப்ரியாம் கதாம்। க்ரு'த்ரராஜம் பரிஷ்வஜ்ய பரித்யஜ்ய மஹத் தநுஃ
சீதாவைச் சுற்றியுள்ள அந்தக் கதையை அறிந்து, ராமன் தனது பெரிய வில்லைக் கீழே வைத்து, கழுகு அரசை அணைத்தான்.
நிபபாதாவஶோ பூமௌ ருரோத ஸஹலக்ஷ்மணஃ। த்விகுணீக்ரு'ததாபார்தோ ராமோ தீரதரோऽபி ஸந்
அவன் தன்னால் முடியாமல் பூமியில் விழுந்து, லக்ஷ்மணனுடன் அழுதான்; மனம் தைரியமாக இருந்தாலும், இரட்டிப்பு துயரத்தில் ராமன் தளர்ந்தான்.
ஏகமேகாயநே க்ரு'ச்ச்ரே நிஃஶ்வஸந்தம் முஹுர்முஹுஃ। ஸமீக்ஷ்ய துஃகிதோ ராமஃ ஸௌமித்ரிமிதமப்ரவீத்
அந்த வெறிச்சோடிய பாதையில் தனியாக, மீண்டும் மீண்டும் ஆழமாய் மூச்சுவிட்டு, துயரத்தில் மூழ்கிய ராமன், சௌமித்ரியை நோக்கி இவ்வாறு சொன்னான்.
ராஜ்யம் ப்ரஷ்டம் வநே வாஸஃ ஸீதா நஷ்டா ம்ரு'தோ த்விஜஃ। ஈத்ரு'ஶீயம் மமாலக்ஷ்மீர்தஹேதபி ஹி பாவகம்
அரசு இழந்தேன், காடில் வாழ்கிறேன், சீதை இல்லாமல் போனாள், அந்தப் பறவை உயிர் இழந்தது—இப்படி என் துரதிர்ஷ்டம் தீயை கூட எரியவைக்கும் அளவுக்கு பெரிது.
ஸம்பூர்ணமபி சேதத்ய ப்ரதரேயம் மஹோததிம்। ஸோऽபி நூநம் மமாலக்ஷ்ம்யா விஶுஷ்யேத் ஸரிதாம் பதிஃ
இன்றே இந்தப் பெருங்கடலை முழுவதும் கடக்க முடிந்தாலும், என் துரதிர்ஷ்டத்தால் அந்த நதிகளின் தலைவன் கூட உலர்ந்துபோய்விடுவான்.
நாஸ்த்யபாக்யதரோ லோகே மத்தோऽஸ்மிந் ஸ சராசரே। யேநேயம் மஹதீ ப்ராப்தா மயா வ்யஸநவாகுரா
இவ்வுலகில் நடமாடுவோரும், நிலைத்திருப்போரும் யாரும் என்னைவிட அதிர்ஷ்டம் கெட்டவர்கள் இல்லை; இந்தப் பெரிய துயரக்குழியில் நான் விழுந்திருக்கிறேன்.