பக்ஷிதாயாம் ஹி வைதேஹ்யாம் ஹ்ரு'தாயாமபி லக்ஷ்மண। கே ஹி லோகே ப்ரியம் கர்தும் ஶக்தாஃ ஸௌம்ய மமேஶ்வராஃ
வைதேஹி பிடிபட்டாலும், விழுங்கப்பட்டாலும், லக்ஷ்மணா, இந்த உலகில்—even தேவர்களுக்குள்ளும்—என் மனதை மகிழ்விக்க யாரும் முடியாது.
கர்தாரமபி லோகாநாம் ஶூரம் கருணவேதிநம்। அஜ்ஞாநாதவமந்யேரந் ஸர்வபூதாநி லக்ஷ்மண
லக்ஷ்மணா, உலகத்துக்கெல்லாம் ஆண்டவராகவும், வீரராகவும், இரக்கம் கொண்டவராகவும் இருந்தாலும், அறியாமையால் எல்லா உயிர்களும் அவரை மதிக்காமல் இருக்கலாம்.
ம்ரு'தும் லோகஹிதே யுக்தம் தாந்தம் கருணவேதிநம்। நிர்வீர்ய இதி மந்யந்தே நூநம் மாம் த்ரிதஶேஶ்வராஃ
நான் மென்மையானவன், உலக நலனுக்காக வாழ்பவன், மனத்தை அடக்கியவன், இரக்கம் கொண்டவன் என்பதால், தேவர்களே என்னை பலவீனமானவன் என்று நினைக்கிறார்கள்.
மாம் ப்ராப்ய ஹி குணோ தோஷஃ ஸம்வ்ரு'த்தஃ பஶ்ய லக்ஷ்மண। அத்யைவ ஸர்வபூதாநாம் ரக்ஷஸாமபவாய ச
லக்ஷ்மணா, என் நல்ல பண்புகள் எனக்கே குறையாகி விட்டன, பார். இன்று எல்லா உயிர்களுக்கும், ராட்சசர்களுக்கும் அழிவை உண்டாக்கும்.
ஸம்ஹ்ரு'த்யைவ ஶஶிஜ்யோத்ஸ்நாம் மஹாந் ஸூர்ய இவோதிதஃ। ஸம்ஹ்ரு'த்யைவ குணாந் ஸர்வாந் மம தேஜஃ ப்ரகாஶதே
பெரிய சூரியன் எழும்பும்போது சந்திரனின் ஒளியை மறைப்பதைப் போல, என் எல்லா நல்ல பண்புகளையும் ஒதுக்கி, என் வீரத்தைக் காட்டுவேன்.
நைவ யக்ஷா ந கந்தர்வா ந பிஶாசா ந ராக்ஷஸாஃ। கிம்நரா வா மநுஷ்யா வா ஸுகம் ப்ராப்ஸ்யந்தி லக்ஷ்மண
யட்சர்கள், கந்தர்வர்கள், பிசாசுகள், ராட்சசர்கள், கின்னரர்கள், மனிதர்கள்—யாரும் இனி மகிழ்ச்சி காணமுடியாது, லக்ஷ்மணா.
மமாஸ்த்ரபாணஸம்பூர்ணமாகாஶம் பஶ்ய லக்ஷ்மண। அஸம்பாதம் கரிஷ்யாமி ஹ்யத்ய த்ரைலோக்யசாரிணாம்
லக்ஷ்மணா, என் அம்புகளாலும் ஆயுதங்களாலும் ஆகாயம் நிரம்பி உள்ளது, பார். இன்று மூன்று உலகிலும் சுற்றும் யாருக்கும் அது கடக்க முடியாததாக மாற்றுவேன்.
ஸம்நிருத்தக்ரஹகணமாவாரிதநிஶாகரம்। விப்ரணஷ்டாநலமருத்பாஸ்கரத்யுதிஸம்வ்ரு'தம்
கிரகங்கள் எல்லாம் அடக்கப்பட்டு, சந்திரன் மறைக்கப்பட்டு, நெருப்பு, காற்று இல்லாமல் போய், சூரியனின் ஒளியும் மறைந்துவிடும்.
விநிர்மதிதஶைலாக்ரம் ஶுஷ்யமாணஜலாஶயம்। த்வஸ்தத்ருமலதாகுல்மம் விப்ரணாஶிதஸாகரம்
மலைச்சிகரங்கள் உடைந்து, நீர்நிலைகள் உலர்ந்து, மரங்கள், கொடிகள், புதர்கள் அழிந்து, கடலும் இல்லாமல் போய் விடும்.
த்ரைலோக்யம் து கரிஷ்யாமி ஸம்யுக்தம் காலகர்மணா। ந தே குஶலிநீம் ஸீதாம் ப்ரதாஸ்யந்தி மமேஶ்வராஃ
மூன்று உலகையும் காலத்தின் சக்தியுடன் சேர்த்து அழிவுக்குக் கொண்டு வருவேன்; உலகத்தையாண்டவர்களும் சீதையை எனக்கு பத்திரமாகத் திருப்பிக் கொடுப்பதில்லை.
அஸ்மிந் முஹூர்தே ஸௌமித்ரே மம த்ரக்ஷ்யந்தி விக்ரமம்। நாகாஶமுத்பதிஷ்யந்தி ஸர்வபூதாநி லக்ஷ்மண
இந்த நிமிடத்திலேயே, சௌமித்ரி, என் வீரத்தை அவர்கள் காண்பார்கள்; எந்த உயிரும் இனி விண்ணை எட்ட முடியாது, லக்ஷ்மணா.
ஸமாகுலமமர்யாதம் ஜகத் பஶ்யாத்ய லக்ஷ்மண। ஆகர்ணபூர்ணைரிஷுபிர்ஜீவலோகதுராவரைஃ
இன்று உலகம் குழப்பத்திலும் ஒழுங்கில்லாத நிலையிலும் ஆழும், லக்ஷ்மணா; உயிர்கள் தாங்க முடியாத அம்புகளால் முழுவதும் குத்தப்பட்டிருக்கும் என்பதை பார்.
கரிஷ்யே மைதிலீஹேதோரபிஶாசமராக்ஷஸம்। மம ரோஷப்ரயுக்தாநாம் விஶிகாநாம் பலம் ஸுராஃ
மைதிலியின் பொருட்டு, பிசாசுகளையும் ராட்சசர்களையும் அழித்து விடுவேன்; என் கோபத்தால் எழும் அம்புகளின் சக்தியை தேவர்களே காண்பார்கள்.
த்ரக்ஷ்யந்த்யத்ய விமுக்தாநாமமர்ஷாத் தூரகாமிநாம்। நைவ தேவா ந தைதேயா ந பிஶாசா ந ராக்ஷஸாஃ
இன்று என் கோபத்தில் விடப்பட்டு, தொலை தூரம் பாயும் என் அம்புகளை தேவர்களும் காண்பார்கள்; தேவர்கள், அசுரர்கள், பிசாசுகள், ராட்சசர்கள்—
பவிஷ்யந்தி மம க்ரோதாத் த்ரைலோக்யே விப்ரணாஶிதே। தேவதாநவயக்ஷாணாம் லோகா யே ரக்ஷஸாமபி
என் கோபத்தால் மூன்று உலகங்களும் அழிந்த பிறகு, தேவர்கள், அசுரர்கள், யக்ஷர்கள், ராட்சதர்களுக்கான உலகங்கள் எதுவும் மீதமிருக்காது.
பஹுதா நிபதிஷ்யந்தி பாணௌகைஃ ஶகலீக்ரு'தாஃ। நிர்மர்யாதாநிமாँல்லோகாந் கரிஷ்யாம்யத்ய ஸாயகைஃ
இன்று என் அம்புகளால் இந்த உலகங்கள் பலவிதமாக சிதறி விழும்; என் அம்புகளால் எல்லா எல்லைகளும் இல்லாதபடி இவ்வுலகங்களை மாற்றி விடுவேன்.
ஹ்ரு'தாம் ம்ரு'தாம் வா ஸௌமித்ரே ந தாஸ்யந்தி மமேஶ்வராஃ। ததாரூபாம் ஹி வைதேஹீம் ந தாஸ்யந்தி யதி ப்ரியாம்
சௌமித்ரி, என் அன்பான வைதேஹியை, திருடப்பட்டவளாகவோ இறந்தவளாகவோ, இறைவர்கள் எனக்கு திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை என்றால்,
நாஶயாமி ஜகத் ஸர்வம் த்ரைலோக்யம் ஸசராசரம்। யாவத் தர்ஶநமஸ்யா வை தாபயாமி ச ஸாயகைஃ
அப்போது நான் இந்த மூன்று உலகங்களையும், உயிருள்ளவை, உயிரில்லாதவை எல்லாவற்றையும் அழித்து, அவளை காணும் வரை என் அம்புகளால் இந்த உலகத்தை வேதனைப்படுத்துவேன்.
இத்யுக்த்வா க்ரோததாம்ராக்ஷஃ ஸ்புரமாணோஷ்டஸம்புடஃ। வல்கலாஜிநமாபத்த்ய ஜடாபாரமபந்தயத்
இவ்வாறு கூறியபோது, கோபத்தால் கண்கள் சிவந்திருந்த ராமன், உதடுகள் நடுங்க, தன் மரச்சட்டை மற்றும் மான் தோலை கட்டிக்கொண்டு, முடிகளை இறுக்கமாக கட்டினான்.
தஸ்ய க்ருத்தஸ்ய ராமஸ்ய ததாபூதஸ்ய தீமதஃ। த்ரிபுரம் ஜக்நுஷஃ பூர்வம் ருத்ரஸ்யேவ பபௌ தநுஃ
அந்த நேரத்தில், புத்திசாலியான ராமனின் உடல், முன்பு திரிபுரத்தை அழித்த ருத்ரனைப் போல, கோபத்தில் ஒளிர்ந்தது.
லக்ஷ்மணாதத சாதாய ராமோ நிஷ்பீட்ய கார்முகம்। ஶரமாதாய ஸம்தீப்தம் கோரமாஶீவிஷோபமம்
பின்னர் லக்ஷ்மணனிடமிருந்து வில்லைக் கொண்டு, அதை இறுக்கமாக இழுத்து, தீப்பற்றி எரியும், பயங்கரமான, விஷப்பாம்பைப் போன்ற ஒரு அம்பை எடுத்தான்.
ஸம்ததே தநுஷி ஶ்ரீமாந் ராமஃ பரபுரஞ்ஜயஃ। யுகாந்தாக்நிரிவ க்ருத்த இதம் வசநமப்ரவீத்
பகை நகரங்களை வென்ற புகழ் பெற்ற ராமன், அந்த அம்பை வில்லில் பொருத்தி, யுகத்தின் முடிவில் எரியும் நெருப்பைப் போலக் கோபத்துடன் இவ்வாறு சொன்னான்:
யதா ஜரா யதா ம்ரு'த்யுர்யதா காலோ யதா விதிஃ। நித்யம் ந ப்ரதிஹந்யந்தே ஸர்வபூதேஷு லக்ஷ்மண। ததாஹம் க்ரோதஸம்யுக்தோ ந நிவார்யோऽஸ்ம்யஸம்ஶயம்
லக்ஷ்மணா, எல்லா உயிர்களிலும் முதுமை, மரணம், காலம், விதி ஆகியவை எப்போதும் தடுக்க முடியாதவை போல, கோபத்துடன் கூடிய என்னையும் யாராலும் தடுக்க முடியாது என்பது உறுதி.
புரேவ மே சாருததீமநிந்திதாம் திஶந்தி ஸீதாம் யதி நாத்ய மைதிலீம்। ஸதேவகந்தர்வமநுஷ்யபந்நகம் ஜகத் ஸஶைலம் பரிவர்தயாம்யஹம்
இன்று முன்புபோல் குற்றமற்ற மைதிலியை, சீதையை எனக்கு திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை என்றால், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள், பாம்புகள், மலையுடன் கூடிய உலகையே நான் புரட்டி விடுவேன்.
thumb|பஞ்சஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே பஞ்சஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௩-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அரண்ய காண்டத்தில், ஐம்பத்தாறுாவது சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
தப்யமாநம் ததா ராமம் ஸீதாஹரணகர்ஶிதம்। லோகாநாமபவே யுக்தம் ஸாம்வர்தகமிவாநலம்
அப்போது, சீதைப் பறிக்கப்பட்ட துயரத்தில் சுட்டெரிந்த ராமன், எல்லா உயிர்களையும் அழிக்கத் தயாராக, உலகம் அழியும் நேரத்தில் எரியும் நெருப்பைப் போல இருந்தான்.
வீக்ஷமாணம் தநுஃ ஸஜ்யம் நிஃஶ்வஸந்தம் புநஃ புநஃ। தக்துகாமம் ஜகத் ஸர்வம் யுகாந்தே ச யதா ஹரம்
வில்லைக் கையில் இறுக்கமாக பிடித்து, மீண்டும் மீண்டும் ஆழமாக மூச்சுவிட்டு, யுகத்தின் முடிவில் சிவன் உலகத்தை எரிப்பதைப் போல, இந்த உலகத்தை எரிக்க விரும்பினான்.
அத்ரு'ஷ்டபூர்வம் ஸம்க்ருத்தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ராமம் ஸ லக்ஷ்மணஃ। அப்ரவீத் ப்ராஞ்ஜலிர்வாக்யம் முகேந பரிஶுஷ்யதா
முன்பு ஒருபோதும் காணாத அளவுக்கு கோபத்தில் இருந்த ராமனைப் பார்த்த லக்ஷ்மணன், கைகள் கூப்பி, கவலையில் வாய் வறண்டு, இவ்வாறு சொன்னான்.
புரா பூத்வா ம்ரு'துர்தாந்தஃ ஸர்வபூதஹிதே ரதஃ। ந க்ரோதவஶமாபந்நஃ ப்ரக்ரு'திம் ஹாதுமர்ஹஸி
முன்பு நீங்கள் மென்மையானவரும், அடக்கமுள்ளவரும், எல்லா உயிர்களின் நலனில் மனம் வைத்தவரும் இருந்தீர்கள்; இப்போது கோபத்திற்கு அடிமையாகி, உங்கள் இயல்பை விட்டுவிடக் கூடாது.
சந்த்ரே லக்ஷ்மீஃ ப்ரபா ஸூர்யே கதிர்வாயௌ புவி க்ஷமா। ஏதச்ச நியதம் நித்யம் த்வயி சாநுத்தமம் யஶஃ
சந்திரனில் அழகு, சூரியனில் ஒளி, காற்றில் இயக்கம், பூமியில் பொறுமை இருப்பது போல், உம்மிடமும் உயர்ந்த புகழ் எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறது.