பூர்வம் மயா நூநமபீப்ஸிதாநி பாபாநி கர்மாண்யஸக்ரு'த்க்ரு'தாநி। தத்ராயமத்யாபதிதோ விபாகோ துஃகேந துஃகம் யதஹம் விஶாமி
நிச்சயமாக, முன்பு நான் பலமுறை பாவமான செயல்கள் செய்திருக்க வேண்டும்; அதனால்தான் இன்று இந்த துயரத்தில் வீழ்ந்து, துயரத்தின் மேல் துயரத்தை அனுபவிக்கிறேன்.
ராஜ்யப்ரணாஶஃ ஸ்வஜநைர்வியோகஃ பிதுர்விநாஶோ ஜநநீவியோகஃ। ஸர்வாணி மே லக்ஷ்மண ஶோகவேக- மாபூரயந்தி ப்ரவிசிந்திதாநி
இராஜ்யத்தை இழந்தது, உறவினர்களை பிரிந்தது, தந்தை இறந்தது, தாயை பிரிந்தது—இவை அனைத்தும், லக்ஷ்மணா, நினைத்துப் பார்த்தால் என் உள்ளத்தை துயரத்தின் அலைகளால் நிரப்புகின்றன.
ஸர்வம் து துஃகம் மம லக்ஷ்மணேதம் ஶாந்தம் ஶரீரே வநமேத்ய க்லேஶம்। ஸீதாவியோகாத் புநரப்யுதீர்ணம் காஷ்டைரிவாக்நிஃ ஸஹஸோபதீப்தஃ
இவை எல்லா துயரங்களும், லக்ஷ்மணா, காட்டில் துன்பங்களை அனுபவித்தபின் என் உடலில் அமைதியாகிவிட்டன; ஆனால் இப்போது, சீதை பிரிந்ததால், உலர்ந்த மரக்கட்டைகளில் தீ பரவுவது போல, மீண்டும் திடீரென எழுந்துவிட்டது.
ஸா நூநமார்யா மம ராக்ஷஸேந ஹ்யப்யாஹ்ரு'தா கம் ஸமுபேத்ய பீருஃ। அபஸ்வரம் ஸுஸ்வரவிப்ரலாபா பயேந விக்ரந்திதவத்யபீக்ஷ்ணம்
அந்த நல்லொழுக்கமுள்ள என் மனைவியை, பயத்தில் நடுங்கும் அவளை, அசுரன் வானில் கொண்டு போய், இனிய குரல் சிதைந்து, பயத்தில் மீண்டும் மீண்டும் கத்தி அழைத்திருக்க வேண்டும்.
தௌ லோஹிதஸ்ய ப்ரியதர்ஶநஸ்ய ஸதோசிதாவுத்தமசந்தநஸ்ய। வ்ரு'த்தௌ ஸ்தநௌ ஶோணிதபங்கதிக்தௌ நூநம் ப்ரியாயா மம நாபிபாதஃ
என் அன்புக்குரியவளின் எப்போதும் அழகாகவும், சிறந்த சந்தனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த இரண்டு மார்பகங்களும், இப்போது நிச்சயம் இரத்தமும் சேறும் பூசப்பட்டு கிடக்கின்றன; என் அன்புக்குரியவள் இப்படிப்பட்ட நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
தச்ச்லக்ஷ்ணஸுவ்யக்தம்ரு'துப்ரலாபம் தஸ்யா முகம் குஞ்சிதகேஶபாரம்। ரக்ஷோவஶம் நூநமுபாகதாயா ந ப்ராஜதே ராஹுமுகே யதேந்துஃ
மென்மையான, தெளிவான, இனிய பேச்சும், சுருண்ட கூந்தலும் கொண்ட அவளது முகம், இப்போது அசுரனின் கட்டுப்பாட்டில் சிரமப்பட்டு, ராகுவால் மறைக்கப்பட்ட சந்திரனைப்போல் ஒளிவிடவில்லை.
தாம் ஹாரபாஶஸ்ய ஸதோசிதாந்தாம் க்ரீவாம் ப்ரியாயா மம ஸுவ்ரதாயாஃ। ரக்ஷாம்ஸி நூநம் பரிபீதவந்தி ஶூந்யே ஹி பித்த்வா ருதிராஶநாநி
என் நல்லொழுக்கமுள்ள அன்புக்குரியவளின் எப்போதும் அழகாக இருந்த மாலை அணிந்த கழுத்தை, இந்த வெறிச்சோடிய இடத்தில் இரத்தம் குடிக்கும் அசுரர்கள் நிச்சயம் கடித்திருக்க வேண்டும்.
மயா விஹீநா விஜநே வநே ஸா ரக்ஷோபிராஹ்ரு'த்ய விக்ரு'ஷ்யமாணா। நூநம் விநாதம் குரரீவ தீநா ஸா முக்தவத்யாயதகாந்தநேத்ரா
என்னுடன் இல்லாமல், வெறிச்சோடிய காட்டில், அவளை அசுரர்கள் பிடித்து இழுத்துச் சென்றார்கள்; நிச்சயம், நீண்ட அழகான கண்கள் கொண்ட அவள், விடுவிக்கப்பட்டபோது துயரத்தில் கூரலைப்போல் அழைத்திருக்க வேண்டும்.
அஸ்மிந் மயா ஸார்தமுதாரஶீலா ஶிலாதலே பூர்வமுபோபவிஷ்டா। காந்தஸ்மிதா லக்ஷ்மண ஜாதஹாஸா த்வாமாஹ ஸீதா பஹுவாக்யஜாதம்
இங்கே, என்னுடன் சேர்ந்து, நல்லொழுக்கமுடன், கல்லின் மேல் முன்பு அமர்ந்தாள்; இனிய புன்னகையோடும், சிரிப்போடும், லக்ஷ்மணா, சீதை உன்னிடம் பல வார்த்தைகள் பேசினாள்.
கோதாவரீயம் ஸரிதாம் வரிஷ்டா ப்ரியா ப்ரியாயா மம நித்யகாலம்। அப்யத்ர கச்சேதிதி சிந்தயாமி நைகாகிநீ யாதி ஹி ஸா கதாசித்
இந்த நதிகளில் சிறந்தது கோதாவரி, என் அன்புக்குரியவளுக்கு எப்போதும் பிடித்தது; அவள் அங்கே போனாளா என்று நான் யோசிக்கிறேன், ஆனால் அவள் ஒருபோதும் தனியாகப் போகமாட்டாள்.
பத்மாநநா பத்மபலாஶநேத்ரா பத்மாநி வாநேதுமபிப்ரயாதா। ததப்யயுக்தம் நஹி ஸா கதாசி- ந்மயா விநா கச்சதி பங்கஜாநி
தாமரை போன்ற முகமும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும் கொண்ட அவள், தாமரைகள் எடுக்க சென்றிருக்கலாம்; ஆனால் அது கூட சாத்தியமில்லை, ஏனெனில் அவள் ஒருபோதும் என்னை விட்டுப் புறாக் குளத்திற்கு போகமாட்டாள்.
காமம் த்விதம் புஷ்பிதவ்ரு'க்ஷஷண்டம் நாநாவிதைஃ பக்ஷிகணைருபேதம்। வநம் ப்ரயாதா நு ததப்யயுக்த- மேகாகிநீ ஸாதிபிபேதி பீருஃ
இந்த மலர்ந்த மரங்களும், பலவகை பறவைகளும் நிறைந்த இந்த வனத்திற்குள் அவள் சென்றிருக்கலாம்; ஆனாலும், அது கூட சாத்தியமில்லை, ஏனெனில் அந்த பயப்படுகிறவள் தனியாகச் செல்ல மிகவும் அஞ்சுவாள்.
ஆதித்ய போ லோகக்ரு'தாக்ரு'தஜ்ஞ லோகஸ்ய ஸத்யாந்ரு'தகர்மஸாக்ஷிந்। மம ப்ரியா ஸா க்வ கதா ஹ்ரு'தா வா ஶம்ஸஸ்வ மே ஶோகஹதஸ்ய ஸர்வம்
ஓ சூரியனே! உலகை உருவாக்கி, எல்லாவற்றையும் அறிந்தவரே! மனிதர்களின் நன்மை, தீமை ஆகியவற்றுக்கு சாட்சி நின்றவரே! என் மனமகிழ்ச்சி ஆன என் அன்புக்குரியவள் எங்கே போனாள், அல்லது யாராவது அவளை அழைத்துச் சென்றார்களா என்பதை, துக்கத்தில் மூழ்கிய என்னிடம் தயவு செய்து முழுவதும் கூறுங்கள்.
லோகேஷு ஸர்வேஷு ந நாஸ்தி கிம்சித் யத் தே ந நித்யம் விதிதம் பவேத் தத்। ஶம்ஸஸ்வ வாயோ குலபாலிநீம் தாம் ம்ரு'தா ஹ்ரு'தா வா பதி வர்ததே வா
இந்த உலகங்களில் உனக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை. ஓ காற்றே! எங்கள் குடும்பத்தை காத்தவளான அவள் இறந்துவிட்டாளா, யாராவது அழைத்துச் சென்றார்களா, அல்லது எங்காவது வழியில் அலைந்து கொண்டிருக்கிறாளா என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
இதீவ தம் ஶோகவிதேயதேஹம் ராமம் விஸம்ஜ்ஞம் விலபந்தமேவ। உவாச ஸௌமித்ரிரதீநஸத்த்வோ ந்யாய்யே ஸ்திதஃ காலயுதம் ச வாக்யம்
இவ்வாறு துக்கத்தில் ஆட்பட்ட உடலுடன், சுயநினைவு இழந்து, புலம்பிக்கொண்டிருந்த இராமனிடம், மனத்திடம் கொண்ட சௌமித்ரி, நேரத்திற்கேற்ற நல்ல வார்த்தைகளை கூறினார்.
ஶோகம் விஸ்ரு'ஜ்யாத்ய த்ரு'திம் பஜஸ்வ ஸோத்ஸாஹதா சாஸ்து விமார்கணேऽஸ்யாஃ। உத்ஸாஹவந்தோ ஹி நரா ந லோகே ஸீதந்தி கர்மஸ்வதிதுஷ்கரேஷு
இப்போது துக்கத்தை விட்டு விட்டு, மனதை உறுதியாக்கிக் கொள். அவளைத் தேடுவதில் உறுதியும் முயற்சியும் இருக்கட்டும். இந்த உலகத்தில் மன உறுதியும் முயற்சியும் கொண்டவர்கள், எவ்வளவு கடினமான காரியங்களிலும் சோர்ந்து போவதில்லை.
இதீவ ஸௌமித்ரிமுதக்ரபௌருஷம் ப்ருவந்தமார்தோ ரகுவம்ஶவர்தநஃ। ந சிந்தயாமாஸ த்ரு'திம் விமுக்தவாந் புநஶ்ச துஃகம் மஹதப்யுபாகமத்
சௌமித்ரி உற்சாகமாகவும் தைரியமாகவும் சொன்னாலும், ரகு வம்சத்தை உயர்த்திய இராமன் தன்னுடைய மன உறுதியை கவனிக்கவில்லை; தைரியத்தை விட்டுவிட்டு, மீண்டும் பெரும் துக்கத்தில் மூழ்கினார்.
thumb|சதுஃஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே சதுஃஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௩-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அரண்ய காண்டத்தில் அறுபத்து நான்காவது சற்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
ஸ தீநோ தீநயா வாசா லக்ஷ்மணம் வாக்யமப்ரவீத்। ஶீக்ரம் லக்ஷ்மண ஜாநீஹி கத்வா கோதாவரீம் நதீம்
அவன் துக்கத்தில் ஆழ்ந்தவனாய், துயரமான குரலில் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: 'லக்ஷ்மணா, நீ விரைவாக போய், கோதாவரி நதியில் என்ன நடந்துள்ளது என்று பார்த்து வா.'
அபி கோதாவரீம் ஸீதா பத்மாந்யாநயிதும் கதா। ஏவமுக்தஸ்து ராமேண லக்ஷ்மணஃ புநரேவ ஹி
'சீதா, கோதாவரி நதிக்கு தாமரைகள் எடுக்கச் சென்றிருக்கக்கூடும்.' என்று இராமன் சொன்னபோது, லக்ஷ்மணன் மீண்டும்,
நதீம் கோதாவரீம் ரம்யாம் ஜகாம லகுவிக்ரமஃ। தாம் லக்ஷ்மணஸ்தீர்தவதீம் விசித்வா ராமமப்ரவீத்
வேகமாக நடந்த லக்ஷ்மணன், அழகான கோதாவரி நதிக்குச் சென்றான்; அங்கு உள்ள தீர்த்தங்களை எல்லாம் தேடி, இராமனிடம் வந்து சொன்னான்.
நைநாம் பஶ்யாமி தீர்தேஷு க்ரோஶதோ ந ஶ்ரு'ணோதி மே। கம் நு ஸா தேஶமாபந்நா வைதேஹீ க்லேஶநாஶிநீ
'நான் தீர்த்தங்களில் அவளை காணவில்லை; நான் கூவினாலும் அவள் பதில் சொல்லவில்லை. துயரை நீக்கும் வைதேஹி எந்த இடத்துக்கு சென்றிருக்கிறாள்?'
நஹி தம் வேத்மி வை ராம யத்ர ஸா தநுமத்யமா। லக்ஷ்மணஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா தீநஃ ஸம்தாபமோஹிதஃ
'அவள் எங்கே இருக்கிறாள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, இராமா, மெலிந்த இடுப்பையுடையவளான அவள்.' என்று லக்ஷ்மணன் சொன்னதை கேட்ட இராமன், துக்கத்தாலும் குழப்பத்தாலும் வாடினார்.
ராமஃ ஸமபிசக்ராம ஸ்வயம் கோதாவரீம் நதீம்। ஸ தாமுபஸ்திதோ ராமஃ க்வ ஸீதேத்யேவமப்ரவீத்
இராமன் தானாகவே கோதாவரி நதிக்குச் சென்றான்; அங்கு சென்று, 'சீதா எங்கே?' என்று கேட்டான்.
பூதாநி ராக்ஷஸேந்த்ரேண வதார்ஹேண ஹ்ரு'தாமபி। ந தாம் ஶஶம்ஸூ ராமாய ததா கோதாவரீ நதீ
ராட்சசர்களின் அரசனால், கொல்லப்படவேண்டியவளாகக் கொண்டு போகப்பட்டிருந்தாலும், அந்த உயிரினங்களும், கோதாவரி நதியும் இராமனுக்கு எதையும் சொல்லவில்லை.
ததஃ ப்ரசோதிதா பூதைஃ ஶம்ஸ சாஸ்மை ப்ரியாமிதி। ந ச ஸா ஹ்யவதத் ஸீதாம் ப்ரு'ஷ்டா ராமேண ஶோசதா
அந்த உயிரினங்கள், 'அவனுக்கு அவன் அன்புக்குரியவளைச் சொல்லுங்கள்' என்று கேட்டாலும், இராமன் துக்கத்தில் கேட்கும்போது கூட, அந்த நதி சீதாவைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை.
ராவணஸ்ய ச தத்ரூபம் கர்மாபி ச துராத்மநஃ। த்யாத்வா பயாத் து வைதேஹீம் ஸா நதீ ந ஶஶம்ஸ ஹ
ராவணனின் உருவத்தையும், அவன் செய்த கொடூர செயலையும் நினைத்து, பயத்தால் அந்த நதி வைதேஹியைப் பற்றி எதுவும் வெளிப்படுத்தவில்லை.
நிராஶஸ்து தயா நத்யா ஸீதாயா தர்ஶநே க்ரு'தஃ। உவாச ராமஃ ஸௌமித்ரிம் ஸீதாதர்ஶநகர்ஶிதஃ
அந்த நதியால் சீதாவை காண முடியாத நிலையில், இராமன் நம்பிக்கையிழந்தான்; சீதாவை காண முடியாமல் வாடியவன், சௌமிதிரியிடம் பேசினான்.
ஏஷா கோதாவரீ ஸௌம்ய கிம்சிந்ந ப்ரதிபாஷதே। கிம் நு லக்ஷ்மண வக்ஷ்யாமி ஸமேத்ய ஜநகம் வசஃ
'இந்த கோதாவரி, சௌம்யா, எதையும் பேசவில்லை; லக்ஷ்மணா, நான் ஜனகனிடம் சென்று என்ன சொல்லப் போகிறேன்?'
மாதரம் சைவ வைதேஹ்யா விநா தாமஹமப்ரியம்। யா மே ராஜ்யவிஹீநஸ்ய வநே வந்யேந ஜீவதஃ
'சீதாவை இழந்த பிறகு, அவளுடைய தாயாரிடம் நான் என்ன துயரமான வார்த்தைகளைச் சொல்வேன்? அரசியைக் கைவிட்டு, காட்டில் காட்டுப் பழங்களோடு வாழ்ந்த எனக்கு அவள் மிகவும் நேசமானவள்.'