ஏவம் ஸ விலபந் ராமஃ ஸீதாஹரணகர்ஷிதஃ। தீநஃ ஶோகஸமாவிஷ்டோ முஹூர்தம் விஹ்வலோऽபவத்
இவ்வாறு இராமன், சீதைப் பறிபோன துயரால் வாடி, துக்கத்தில் மூழ்கி, ஒரு கணம் தளர்ந்து போனான்.
ஸ விஹ்வலிதஸர்வாங்கோ கதபுத்திர்விசேதநஃ। நிஷஸாதாதுரோ தீநோ நிஃஶ்வஸ்யாஶீதமாயதம்
அவன் உடல் முழுவதும் நடுங்க, மனம் குழம்பி, அறிவு மங்க, துயரத்தால் வாடி, நீண்ட உளறலோடு, நிலத்தில் அமர்ந்தான்.
பஹுஶஃ ஸ து நிஃஶ்வஸ்ய ராமோ ராஜீவலோசநஃ। ஹா ப்ரியேதி விசுக்ரோஶ பஹுஶோ பாஷ்பகத்கதஃ
அந்த இராமன், தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் உடையவன், பலமுறை ஆழ்ந்தためசுவாசம் எடுத்து, 'அம்மா, என் பிரியமானவளே!' என்று கண்ணீரால் குரல் தடுக்க, மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தான்.
தம் ஸாந்த்வயாமாஸ ததோ லக்ஷ்மணஃ ப்ரியபாந்தவம்। பஹுப்ரகாரம் ஶோகார்தஃ ப்ரஶ்ரிதஃ ப்ரஶ்ரிதாஞ்ஜலிஃ
பின்னர், துக்கத்தில் வாடிய லக்ஷ்மணன், இராமனிடம் சென்று, கையைக் கூப்பி, பலவகையாக ஆறுதல் கூறினான்.
அநாத்ரு'த்ய து தத் வாக்யம் லக்ஷ்மணோஷ்டபுடச்யுதம்। அபஶ்யம்ஸ்தாம் ப்ரியாம் ஸீதாம் ப்ராக்ரோஶத் ஸ புநஃ புநஃ
ஆனால், லக்ஷ்மணன் சொன்ன வார்த்தைகளை இராமன் கவனிக்காமல், தன் பிரியமான சீதையை காணவில்லை என்பதால், மீண்டும் மீண்டும் அவளை அழைத்தான்.
thumb|த்விஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே த்விஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௩-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தின் அரண்ய காண்டத்தில் அறுபத்து இரண்டாவது சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
ஸீதாமபஶ்யந் தர்மாத்மா ஶோகோபஹதசேதநஃ। விலலாப மஹாபாஹூ ராமஃ கமலலோசநஃ
சீதையை காணாமல், தர்மத்திலே நிலை கொண்ட இராமன், துக்கத்தில் மனம் மூழ்கி, வலிமை மிகுந்த கரங்களும் தாமரை போன்ற கண்களும் உடையவனாக, அழுது வாடினான்.
பஶ்யந்நிவ ச தாம் ஸீதாமபஶ்யந்மந்மதார்திதஃ। உவாச ராகவோ வாக்யம் விலாபாஶ்ரயதுர்வசம்
காதல் வேதனையில் சிதைந்து, சீதையை காணும் போல் காணாமல், ராகவன் துயரத்தில் சொல்ல இயலாத வார்த்தைகளை உரைத்தான்.
த்வமஶோகஸ்ய ஶாகாபிஃ புஷ்பப்ரியதரா ப்ரியே। ஆவ்ரு'ணோஷி ஶரீரம் தே மம ஶோகவிவர்தநீ
பிரியமானவளே, பூக்களை விரும்பும் அசோக மரக் கிளைகளால் நீ உன் உடலை மறைத்திருக்கிறாய்; ஆனால், அவை என் துயரை மட்டும் அதிகப்படுத்துகின்றன.
கதலீகாண்டஸத்ரு'ஶௌ கதல்யா ஸம்வ்ரு'தாவுபௌ। ஊரூ பஶ்யாமி தே தேவி நாஸி ஶக்தா நிகூஹிதும்
தேவியே, வாழை இலைகளால் மறைக்கப்பட்ட வாழைத் தண்டு போல், உன் தொடைகள் இருக்கின்றன; ஆனால், அவை மறைக்க முடியாமல் எனக்குத் தெரிகின்றன.
கர்ணிகாரவநம் பத்ரே ஹஸந்தீ தேவி ஸேவஸே। அலம் தே பரிஹாஸேந மம பாதாவஹேந வை
அன்பானவளே, கர்ணிகார வனத்தில் சிரித்துக்கொண்டே விளையாடுகிறாய்; தேவியே, இந்த விளையாட்டால் எனக்கு வேதனை மட்டுமே கிடைக்கிறது, போதும்.
விஶேஷேணாஶ்ரமஸ்தாநே ஹாஸோऽயம் ந ப்ரஶஸ்யதே। அவகச்சாமி தே ஶீலம் பரிஹாஸப்ரியம் ப்ரியே
இவ்வாறு ஆசிரமத்தில் சிரிப்பது ஒப்புக்கொள்ளத்தக்கது அல்ல; ஆனால், நீ விளையாட்டுப் பேச விரும்பும் இயல்புடையவள் என்பதை எனக்குத் தெரியும், பிரியமானவளே.
ஆகச்ச த்வம் விஶாலாக்ஷி ஶூந்யோऽயமுடஜஸ்தவ। ஸுவ்யக்தம் ராக்ஷஸைஃ ஸீதா பக்ஷிதா வா ஹ்ரு'தாபி வா
பெரும் கண்களையுடையவளே, இங்கு வா; உன் குடில் வெறுமையாக உள்ளது. நிச்சயமாக, சீதா ராட்சதர்களால் உண்டோ, அல்லது கடத்தப்பட்டாளோ.
ந ஹி ஸா விலபந்தம் மாமுபஸம்ப்ரைதி லக்ஷ்மண। ஏதாநி ம்ரு'கயூதாநி ஸாஶ்ருநேத்ராணி லக்ஷ்மண
லட்சுமணா, அவள் அழுது வரவில்லை; இந்த மான் கூட்டங்களைப் பார், அவற்றின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்திருக்கிறது, லட்சுமணா.
ஶம்ஸந்தீவ ஹி மே தேவீம் பக்ஷிதாம் ரஜநீசரைஃ। ஹா மமார்யே க்வ யாதாஸி ஹா ஸாத்வி வரவர்ணிநி
இவை, இரவில் திரியும் அரக்கர்களால் தேவியை உண்டுவிட்டார்கள் என்று எனக்குச் சொல்வதைப் போல் உள்ளது. என் அரியவளே, நீ எங்கே போய்விட்டாய்? நல்லொழுக்கமும் அழகும் உடையவளே, ஐயோ!
ஹா ஸகாமாத்ய கைகேயீ தேவி மேऽத்ய பவிஷ்யதி। ஸீதயா ஸஹ நிர்யாதோ விநா ஸீதாமுபாகதஃ
இன்று கைகேயி மகிழ்வாள், தேவியே; சீதாவுடன் சென்ற நான், இப்போது அவளில்லாமல் திரும்பி வந்துள்ளேன்.
கதம் நாம ப்ரவேக்ஷ்யாமி ஶூந்யமந்தஃபுரம் மம। நிர்வீர்ய இதி லோகோ மாம் நிர்தயஶ்சேதி வக்ஷ்யதி
எப்படி நான் வெறுமையான என் அககூடத்திற்குள் செல்ல முடியும்? மக்கள் என்னை பலவீனமுள்ளவன், இரக்கமற்றவன் என்று சொல்வார்கள்.
காதரத்வம் ப்ரகாஶம் ஹி ஸீதாபநயநேந மே। நிவ்ரு'த்தவநவாஸஶ்ச ஜநகம் மிதிலாதிபம்
சீதா பறிபோகும் நிகழ்வால் என் பயம் வெளிப்படையாக தெரிகிறது; வனவாசம் முடிந்து மீண்டும் மிதிலையின் அரசன் ஜனகனைச் சந்திக்க வேண்டிய நிலை வந்துவிட்டது.
குஶலம் பரிப்ரு'ச்சந்தம் கதம் ஶக்ஷ்யே நிரீக்ஷிதும்। விதேஹராஜோ நூநம் மாம் த்ரு'ஷ்ட்வா விரஹிதம் தயா
விதேகராஜன் சீதாவின் நலனைப் பற்றி கேட்கும்போது, அவளில்லாமல் இருக்கும் என்னைப் பார்க்கும்போது, நான் எப்படி அவரை நேரில் பார்க்க முடியும்?
ஸுதாவிநாஶஸம்தப்தோ மோஹஸ்ய வஶமேஷ்யதி। அதவா ந கமிஷ்யாமி புரீம் பரதபாலிதாம்
மகளைக் காணாத துயரத்தில் அவர் நிச்சயம் குழப்பத்தில் ஆழ்வார்; இல்லாவிட்டால், நான் பரதன் ஆளும் நகரத்திற்கு செல்லமாட்டேன்.
ஸ்வர்கோऽபி ஹி தயா ஹீநஃ ஶூந்ய ஏவ மதோ மம। தந்மாமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஹி வநே கச்சாயோத்யாபுரீம் ஶுபாம்
அவளில்லாமல் சுவர்க்கமும் எனக்கு வெறுமையாகத் தோன்றுகிறது; எனவே, என்னை இவ்வனத்தில் விட்டுவிட்டு, நீ அயோத்தி நகரத்திற்குச் செல்.
ந த்வஹம் தாம் விநா ஸீதாம் ஜீவேயம் ஹி கதம்சந। காடமாஶ்லிஷ்ய பரதோ வாச்யோ மத்வசநாத் த்வயா
நான் சீதாவை இழந்தால் எந்த விதத்திலும் உயிரோடிருக்க முடியாது; பரதனை இறுக்கமாக கட்டிப்பிடித்து, என் வார்த்தைகளை அவனிடம் சொல்.
அநுஜ்ஞாதோऽஸி ராமேண பாலயேதி வஸும்தராம்। அம்பா ச மம கைகேயீ ஸுமித்ரா ச த்வயா விபோ
இராமன் உனக்கு பூமியை ஆள அனுமதி அளித்துள்ளான்; என் தாயார் கைகேயியும், சுமித்ரையும் நீ கவனிக்க வேண்டும், அரியவனே.
கௌஸல்யா ச யதாந்யாயமபிவாத்யா மமாஜ்ஞயா। ரக்ஷணீயா ப்ரயத்நேந பவதா ஸூக்தசாரிணா
கௌசல்யாவையும் முறையாக மரியாதையுடன் என் கட்டளையின்படி வணங்கி, நல்லொழுக்கம் கொண்ட நீ அவளை முழுமையாக பாதுகாக்க வேண்டும்.
ஸீதாயாஶ்ச விநாஶோऽயம் மம சாமித்ரஸூதந। விஸ்தரேண ஜநந்யா மே விநிவேத்யஸ்த்வயா பவேத்
என் எதிரிகளை அழிப்பவனே, சீதையும் நானும் அழிந்துவிட்டோம் என்பதை நீ என் தாயாரிடம் முழுமையாகச் சொல்ல வேண்டும்.
இதி விலபதி ராகவே து தீநே வநமுபகம்ய தயா விநா ஸுகேஶ்யா। பயவிகலமுகஸ்து லக்ஷ்மணோऽபி வ்யதிதமநா ப்ரு'ஶமாதுரோ பபூவ
இவ்வாறு துக்கத்தில் மூழ்கிய ராமன் புலம்பிக்கொண்டிருந்தபோது, அழகிய கூந்தல் கொண்ட சீதை இல்லாமல் காட்டில் நுழைந்தார். அப்போது, பயத்தில் முகம் வாடிய லக்ஷ்மணனும், மனதில் மிகுந்த வேதனையுடன் மிகவும் துயருற்றான்.
thumb|த்ரிஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே த்ரிஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௩-
புகழ் பெற்ற வால்மீகி இராமாயணத்தின் அரண்ய காண்டத்தில் அறுபத்து மூன்றாவது அதிகாரத்தை இப்போது கேளுங்கள்.
ஸ ராஜபுத்ரஃ ப்ரியயா விஹீநஃ ஶோகேந மோஹேந ச பீட்யமாநஃ। விஷாதயந் ப்ராதரமார்தரூபோ பூயோ விஷாதம் ப்ரவிவேஶ தீவ்ரம்
அன்புக்குரியவளை இழந்த அந்த இளவரசன், துயரத்தாலும் குழப்பத்தாலும் வாடி, தன் துயரமான தோற்றத்தால் தம்பியையும் சோகத்தில் ஆழ்த்தி, மீண்டும் மிகுந்த துக்கத்தில் மூழ்கினான்.
ஸ லக்ஷ்மணம் ஶோகவஶாபிபந்நம் ஶோகே நிமக்நோ விபுலே து ராமஃ। உவாச வாக்யம் வ்யஸநாநுரூப- முஷ்ணம் விநிஃஶ்வஸ்ய ருதந் ஸஶோகம்
பெரும் துயரத்தில் மூழ்கி, சோகத்தில் ஆழ்ந்த ராமன், அதேபோல் துயரத்தால் பாதிக்கப்பட்ட லக்ஷ்மணனிடம், தங்கள் துயரத்துக்கு ஏற்ற வார்த்தைகளை, ஆழ்ந்தためசுவாசத்துடன் அழுதபடி சொன்னான்.
ந மத்விதோ துஷ்க்ரு'தகர்மகாரீ மந்யே த்விதீயோऽஸ்தி வஸும்தராயாம்। ஶோகாநுஶோகோ ஹி பரம்பராயா மாமேதி பிந்தந் ஹ்ரு'தயம் மநஶ்ச
என்னைப் போல் தீய செயல்கள் செய்த இன்னொருவர் பூமியில் இல்லை என நினைக்கிறேன்; ஏனெனில், துக்கம் மேலே துக்கம் தொடர்ச்சியாக என் மனமும், இதயமும் உடைக்கிறது.