ததா ஸ கத்வா விபுலம் மஹத் வநம் பரீத்ய ஸர்வம் த்வத மைதிலீம் ப்ரதி। அநிஷ்டிதாஶஃ ஸ சகார மார்கணே புநஃ ப்ரியாயாஃ பரமம் பரிஶ்ரமம்
பெரிய, விசாலமான காட்டை முழுவதும் சுற்றிப் பார்த்து, மைதிலியைத் தேடி, நம்பிக்கை உறுதியில்லாமல் இருந்தும், தனது அன்புக்குரியவளை மீண்டும் கண்டுபிடிக்க மிகுந்த முயற்சி செய்தான்.
thumb|ஏகஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே ஏகஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௩-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அரண்ய காண்டத்தின் அறுபத்து ஒன்று ஆம் சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
த்ரு'ஷ்ட்வாऽऽஶ்ரமபதம் ஶூந்யம் ராமோ தஶரதாத்மஜஃ। ரஹிதாம் பர்ணஶாலாம் ச ப்ரவித்தாந்யாஸநாநி ச
தசரதனின் மகனான இராமன், ஆசிரமம் வெறிச்சோடிப் போனதைப் பார்த்தான்; அங்கு இலைகூடையும் காலியாக, இருக்கைகள் சிதறி கிடந்தன.
அத்ரு'ஷ்ட்வா தத்ர வைதேஹீம் ஸம்நிரீக்ஷ்ய ச ஸர்வஶஃ। உவாச ராமஃ ப்ராக்ருஶ்ய ப்ரக்ரு'ஹ்ய ருசிரௌ புஜௌ
அங்கு வைதேஹியை காணாமல், எங்கும் தேடிப் பார்த்து, இராமன் தன் அழகிய கைகளை இறுக்கிக் கொண்டு, உரக்க அழைத்தான்.
க்வ நு லக்ஷ்மண வைதேஹீ கம் வா தேஶமிதோ கதா। கேநாஹ்ரு'தா வா ஸௌமித்ரே பக்ஷிதா கேந வா ப்ரியா
"இங்கே இருந்து வைதேஹி எங்கே போனாள் லக்ஷ்மணா? எந்த இடத்திற்குச் சென்றாள்? யார் என் அன்புக்குரியவளை அழைத்துச் சென்றார், சௌமித்ரி? அல்லது யாராவது அவளை விழுங்கிவிட்டார்களா?"
வ்ரு'க்ஷேணாவார்ய யதி மாம் ஸீதே ஹஸிதுமிச்சஸி। அலம் தே ஹஸிதேநாத்ய மாம் பஜஸ்வ ஸுதுஃகிதம்
"சீதா, மரம் ஒன்றின் பின்னால் மறைந்து என்னை ஏமாற்ற நினைக்கிறாயா? இன்று உன் விளையாட்டுக்கு போதும்; மிகவும் துயரத்தில் இருக்கும் என்னை வந்து சேர்ந்து கொள்."
யைஃ பரிக்ரீடஸே ஸீதே விஶ்வஸ்தைர்ம்ரு'கபோதகைஃ। ஏதே ஹீநாஸ்த்வயா ஸௌம்யே த்யாயந்த்யஸ்ராவிலேக்ஷணாஃ
"சீதா, நீ நம்பிக்கையுடன் விளையாடிய அந்த மிருகக் குட்டிகள், இனி உன்னை இழந்து, கண்ணீர் கலந்த கண்களுடன் உன்னை நினைத்து இங்கு அமைதியாக உட்கார்ந்திருக்கின்றன."
ஸீதயா ரஹிதோऽஹம் வை நஹி ஜீவாமி லக்ஷ்மண। வ்ரு'தம் ஶோகேந மஹதா ஸீதாஹரணஜேந மாம்
"சீதா இல்லாமல் நான் வாழ முடியாது லக்ஷ்மணா; சீதா பறிபோன துக்கம் என்னை முற்றிலும் மூடிவிட்டது."
பரலோகே மஹாராஜோ நூநம் த்ரக்ஷ்யதி மே பிதா। கதம் ப்ரதிஜ்ஞாம் ஸம்ஶ்ருத்ய மயா த்வமபியோஜிதஃ
"இன்னொரு உலகில் என் தந்தை, அந்த மகாராஜா, நிச்சயம் என்னை பார்க்கப்போகிறார்; நான் எடுத்த வாக்குறுதியை நினைத்து, லக்ஷ்மணா, உன்னை நான் இங்கு அழைத்தேன்."
அபூரயித்வா தம் காலம் மத்ஸகாஶமிஹாகதஃ। காமவ்ரு'த்தமநார்யம் வா ம்ரு'ஷாவாதிநமேவ ச
"அந்த காலத்தை நிறைவேற்றாமல், யாராவது இங்கு என்னிடம் வந்தால், அல்லது ஆசைபட acting, நல்லொழுக்கமில்லாமல் நடந்தால், பொய் பேசினால்—"
திக் த்வாமிதி பரே லோகே வ்யக்தம் வக்ஷ்யதி மே பிதா। விவஶம் ஶோகஸம்தப்தம் தீநம் பக்நமநோரதம்
"அந்த உலகில் என் தந்தை, துக்கத்தில் தளர்ந்து, ஆசைகள் நொறுங்கி, என்னை பார்த்து, 'உனக்கு வெட்கம்!' என்று நிச்சயம் சொல்லுவார்."
மாமிஹோத்ஸ்ரு'ஜ்ய கருணம் கீர்திர்நரமிவாந்ரு'ஜும்। க்வ கச்சஸி வராரோஹே மா மோத்ஸ்ரு'ஜ ஸுமத்யமே
"என்னை இங்கே துயரத்தில் விட்டுவிட்டு, அழகான இடுப்பையுடையவளே, நீ எங்கே போகிறாய்? நேர்மையற்றவனை புகழ் விட்டு விடும் போல, என்னையும் விட்டு விலகாதே, இனிமை மிகுந்தவளே."
த்வயா விரஹிதஶ்சாஹம் த்யக்ஷ்யே ஜீவிதமாத்மநஃ। இதீவ விலபந் ராமஃ ஸீதாதர்ஶநலாலஸஃ
"நீ இல்லாமல் நான் என் உயிரையே விட்டுவிடுவேன்" என்று இராமன், சீதையை காண ஆவலுடன், இவ்வாறு அழுதான்.
ந ததர்ஶ ஸுதுஃகார்தோ ராகவோ ஜநகாத்மஜாம்। அநாஸாதயமாநம் தம் ஸீதாம் ஶோகபராயணம்
மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கிய இராகவன், ஜனகனின் மகளான சீதாவை எங்கும் காணவில்லை; அவள் கண்ணுக்கு தெரியாமல், துக்கத்தில் மூழ்கி இருந்தாள்.
பங்கமாஸாத்ய விபுலம் ஸீதந்தமிவ குஞ்ஜரம்। லக்ஷ்மணோ ராமமத்யர்தமுவாச ஹிதகாம்யயா
ஆழமான களிமண்ணில் மூழ்கும் யானையைப் போல இராமன் துயரத்தில் தளர்ந்திருப்பதைப் பார்த்த லக்ஷ்மணன், அவனுக்காக நன்மை விரும்பி, அன்போடு பேசினான்.
மா விஷாதம் மஹாபுத்தே குரு யத்நம் மயா ஸஹ। இதம் கிரிவரம் வீர பஹுகந்தரஶோபிதம்
"மிகுந்த புத்திசாலியாய் இருப்பவனே, மனம் தளராதே; என்னுடன் சேர்ந்து முயற்சி செய். இந்த மலை, வீரனே, பல குகைகளால் அழகாக உள்ளது."
ப்ரியகாநநஸம்சாரா வநோந்மத்தா ச மைதிலீ। ஸா வநம் வா ப்ரவிஷ்டா ஸ்யாந்நலிநீம் வா ஸுபுஷ்பிதாம்
அவள் மிகவும் விரும்பும் காடுகளில் உலாவுவதையும், காடுகளால் மயங்குவதையும் விரும்பும் மைதிலி, இப்போது அந்தக் காட்டுக்குள் சென்றிருக்கலாம் அல்லது மலர்ந்த தாமரைத் தோட்டத்துக்குள் சென்றிருக்கலாம்.
ஸரிதம் வாபி ஸம்ப்ராப்தா மீநவஞ்ஜுலஸேவிதாம்। வித்ராஸயிதுகாமா வா லீநா ஸ்யாத் காநநே க்வசித்
அல்லது மீன்கள், அழகான பறவைகள் நிறைந்த ஒரு ஆற்றை அடைந்திருக்கலாம்; அல்லது நம்மை பயமுறுத்த விரும்பி, அவள் எங்காவது காட்டில் மறைந்திருக்கலாம்.
ஜிஜ்ஞாஸமாநா வைதேஹீ த்வாம் மாம் ச புருஷர்ஷப। தஸ்யா ஹ்யந்வேஷணே ஶ்ரீமந் க்ஷிப்ரமேவ யதாவஹே
வைதேஹி நம்மைத் தேடி அலைந்து கொண்டிருக்கலாம், மனிதர்களில் சிறந்தவரே. ஆகவே, பெருமையுள்ளவரே, அவளை விரைவாகத் தேட நாம் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.
வநம் ஸர்வம் விசிநுவோ யத்ர ஸா ஜநகாத்மஜா। மந்யஸே யதி காகுத்ஸ்த மா ஸ்ம ஶோகே மநஃ க்ரு'தாஃ
யானகன் மகளான அவள் எங்கு இருக்கிறாளோ அந்தக் காட்டை முழுவதும் நாம் தேடுவோம். காகுத்ஸ்த குலத்தில் பிறந்தவரே, நீங்கள் சம்மதித்தால், துக்கத்தில் மனதை மூழ்க விடாதீர்கள்.
ஏவமுக்தஃ ஸ ஸௌஹார்தால்லக்ஷ்மணேந ஸமாஹிதஃ। ஸஹ ஸௌமித்ரிணா ராமோ விசேதுமுபசக்ரமே
இவ்வாறு தோழமையுடன் லக்ஷ்மணன் கூறியபோது, மனதை ஒருங்கிணைத்த இராமன், சௌமித்ரனுடன் சேர்ந்து தேட ஆரம்பித்தான்.
தௌ வநாநி கிரீம்ஶ்சைவ ஸரிதஶ்ச ஸராம்ஸி ச। நிகிலேந விசிந்வந்தௌ ஸீதாம் தஶரதாத்மஜௌ
தசரத மகன்கள் இருவரும், சீதையைத் தேடி, காடுகள், மலைகள், ஆறுகள், ஏரிகள் அனைத்தையும் முழுமையாக ஆராய்ந்தார்கள்.
தஸ்ய ஶைலஸ்ய ஸாநூநி ஶிலாஶ்ச ஶிகராணி ச। நிகிலேந விசிந்வந்தௌ நைவ தாமபிஜக்மதுஃ
அந்த மலையின் எல்லா சரிவுகள், பாறைகள், சிகரங்கள் அனைத்தையும் ஆராய்ந்தும், அவர்கள் அவளை எங்கும் காணவில்லை.
விசித்ய ஸர்வதஃ ஶைலம் ராமோ லக்ஷ்மணமப்ரவீத்। நேஹ பஶ்யாமி ஸௌமித்ரே வைதேஹீம் பர்வதே ஶுபாம்
மலையை முழுவதும் தேடிய பிறகு, இராமன் லக்ஷ்மணனை நோக்கி: 'சௌமித்ரனே, இந்த மலையில் வைதேஹியை நான் காணவில்லை,' என்றான்.
ததோ துஃகாபிஸம்தப்தோ லக்ஷ்மணோ வாக்யமப்ரவீத்। விசரந் தண்டகாரண்யம் ப்ராதரம் தீப்ததேஜஸம்
பின்னர், துக்கத்தில் மூழ்கிய லக்ஷ்மணன், தன் ஒளிவீசும் சகோதரனை நோக்கி, தண்டகாரண்யத்தில் அலைந்து கொண்டிருக்கும் போது, இவ்வாறு கூறினான்.
ப்ராப்ஸ்யஸே த்வம் மஹாப்ராஜ்ஞ மைதிலீம் ஜநகாத்மஜாம்। யதா விஷ்ணுர்மஹாபாஹுர்பலிம் பத்த்வா மஹீமிமாம்
மிகுந்த ஞானமுள்ளவரே, ஜனகரின் மகளான மைதிலியை நீங்கள் கண்டுபிடிப்பீர்கள்; வலிமைமிக்க விஷ்ணு, பாலியை கட்டி இந்த பூமியை மீட்டது போலவே.
ஏவமுக்தஸ்து வீரேண லக்ஷ்மணேந ஸ ராகவஃ। உவாச தீநயா வாசா துஃகாபிஹதசேதநஃ
இவ்வாறு வீரமான லக்ஷ்மணன் கூறியபோது, இராகவன் துக்கத்தில் மூழ்கிய மனதுடன், தளர்ந்த குரலில் பதிலளித்தான்.
வநம் ஸுவிசிதம் ஸர்வம் பத்மிந்யஃ புல்லபங்கஜாஃ। கிரிஶ்சாயம் மஹாப்ராஜ்ஞ பஹுகந்தரநிர்சரஃ। நஹி பஶ்யாமி வைதேஹீம் ப்ராணேப்யோऽபி கரீயஸீம்
காடு முழுவதும், மலர்ந்த தாமரைத் தடாகங்களும், நிழல்கொடுத்த மலைகளும், பல குகைகள், அருவிகள் கொண்ட இந்த மலைகளும் தேடியும், உயிரைவிட மேலான வைதேஹியை நான் காணவில்லை.
ஏவம் ஸ விலபந் ராமஃ ஸீதாஹரணகர்ஷிதஃ। தீநஃ ஶோகஸமாவிஷ்டோ முஹூர்தம் விஹ்வலோऽபவத்
இவ்வாறு இராமன், சீதைப் பறிபோன துயரால் வாடி, துக்கத்தில் மூழ்கி, ஒரு கணம் தளர்ந்து போனான்.
ஸ விஹ்வலிதஸர்வாங்கோ கதபுத்திர்விசேதநஃ। நிஷஸாதாதுரோ தீநோ நிஃஶ்வஸ்யாஶீதமாயதம்
அவன் உடல் முழுவதும் நடுங்க, மனம் குழம்பி, அறிவு மங்க, துயரத்தால் வாடி, நீண்ட உளறலோடு, நிலத்தில் அமர்ந்தான்.