அஶோக ஶோகாபநுத ஶோகோபஹதசேதநம்। த்வந்நாமாநம் குரு க்ஷிப்ரம் ப்ரியாஸம்தர்ஶநேந மாம்
அசோக மரமே, துக்கத்தை நீக்கும் மரமே, என் மனம் துக்கத்தில் மூழ்கியுள்ளது; விரைவில் என் பிரியமானவளை காண்பித்து, உன் பெயரை உண்மையாக்கு.
யதி தால த்வயா த்ரு'ஷ்டா பக்வதாலோபமஸ்தநீ। கதயஸ்வ வராரோஹாம் காருண்யம் யதி தே மயி
ஓ தாள மரமே, அவளது மார்புகள் பழுத்த தாள்பழங்களைப் போல இருக்கின்றன; நீ அவளை பார்த்திருந்தால், என்மேல் உனக்கு இரக்கம் இருந்தால், அந்த அழகியவளை எனக்குச் சொல்.
யதி த்ரு'ஷ்டா த்வயா ஜம்போ ஜாம்பூநதஸமப்ரபா। ப்ரியாம் யதி விஜாநாஸி நிஃஶங்க கதயஸ்வ மே
ஓ நாவல் மரமே, அவளது ஒளி நாவல் தங்கத்தின் போல் இருக்கிறது; என் பிரியமானவளை நீ அறிந்திருந்தால், தயங்காமல் எனக்குச் சொல்.
அஹோ த்வம் கர்ணிகாராத்ய புஷ்பிதஃ ஶோபஸே ப்ரு'ஶம்। கர்ணிகாரப்ரியாம் ஸாத்வீம் ஶம்ஸ த்ரு'ஷ்டா யதி ப்ரியா
ஓ கர்ணிகார மரமே, நீ மலர்ந்து மிக அழகாக இருக்கிறாய்; என் கர்ணிகாரத்தை விரும்பும் நல்லவளை நீ பார்த்திருந்தால், எனக்குச் சொல்.
சூதநீபமஹாஸாலாந் பநஸாந் குரவாந் தவாந்। தாடிமாநபி தாந் கத்வா த்ரு'ஷ்ட்வா ராமோ மஹாயஶாஃ
பெரும் புகழ் பெற்ற இராமன், மாமரம், நீபம், பெரிய சாலை மரம், பலா, குரவா, தவா, மாதுளை மரங்களை நோக்கி அவற்றில் தேடினான்.
பகுலாநத புந்நாகாம்ஶ்சந்தநாந் கேதகாம்ஸ்ததா। ப்ரு'ச்சந் ராமோ வநே ப்ராந்த உந்மத்த இவ லக்ஷ்யதே
பின்னர் இராமன், வனத்தில் சுற்றி, பகுளம், புன்னை, சந்தனம், கேதகம் ஆகிய மரங்களை வினவினான்; அவர் பைத்தியமாக இருப்பது போல் தோன்றினான்.
அதவா ம்ரு'கஶாவாக்ஷீம் ம்ரு'க ஜாநாஸி மைதிலீம்। ம்ரு'கவிப்ரேக்ஷணீ காந்தா ம்ரு'கீபிஃ ஸஹிதா பவேத்
ஓ மான், கன்றுபோல் கண்கள் கொண்ட மைதிலியை நீ அறிந்திருக்கிறாயா? மான் போன்ற பார்வையுடைய என் காதலி, மான்களோடு இருக்கலாம்.
கஜ ஸா கஜநாஸோருர்யதி த்ரு'ஷ்டா த்வயா பவேத்। தாம் மந்யே விதிதாம் துப்யமாக்யாஹி வரவாரண
ஓ யானை, யானைத் தும்புகளைப் போன்ற தொடைகள் கொண்டவளை நீ பார்த்திருந்தால், நீ அவளை அறிந்திருக்கிறாய் என்று நினைக்கிறேன்; எனக்கு சொல்லு, உயர்ந்த யானையே.
ஶார்தூல யதி ஸா த்ரு'ஷ்டா ப்ரியா சந்த்ரநிபாநநா। மைதிலீ மம விஸ்ரப்தஃ கதயஸ்வ ந தே பயம்
ஓ புலியே, சந்திரனைப் போன்ற முகம் கொண்ட என் பிரியமானவளை நீ பார்த்திருந்தால், பயப்படாமல் என் மைதிலியைப் பற்றி எனக்குச் சொல்; உனக்கு பயமில்லை.
கிம் தாவஸி ப்ரியே நூநம் த்ரு'ஷ்டாஸி கமலேக்ஷணே। வ்ரு'க்ஷைராச்சாத்ய சாத்மாநம் கிம் மாம் ந ப்ரதிபாஷஸே
என் பிரியமே, நீ ஏன் ஓடுகிறாய்? நிச்சயம் உன்னைப் பார்த்துவிட்டேன், தாமரைக் கண்களே. மரங்களுக்கு பின்னால் மறைந்து, ஏன் எனக்கு பதில் சொல்லவில்லை?
திஷ்ட திஷ்ட வராரோஹே ந தேऽஸ்தி கருணா மயி। நாத்யர்தம் ஹாஸ்யஶீலாஸி கிமர்தம் மாமுபேக்ஷஸே
நில், நில், அழகியவளே; உனக்கு என்மேல் இரக்கம் இல்லை. நீ அதிகமாக சிரிப்பவளும் அல்ல; ஏன் என்னை உதாசீனப்படுத்துகிறாய்?
பீதகௌஶேயகேநாஸி ஸூசிதா வரவர்ணிநி। தாவந்த்யபி மயா த்ரு'ஷ்டா திஷ்ட யத்யஸ்தி ஸௌஹ்ரு'தம்
மஞ்சள் பட்டு உடையால் நீ வெளிப்பட்டுவிட்டாய், நறுமண நிறமுள்ளவளே; ஓடினாலும் உன்னை நான் பார்த்துவிட்டேன். உனக்கு சிநேகம் இருந்தால் நில்.
நைவ ஸா நூநமதவா ஹிம்ஸிதா சாருஹாஸிநீ। க்ரு'ச்ச்ரம் ப்ராப்தம் ந மாம் நூநம் யதோபேக்ஷிதுமர்ஹதி
அழகாக சிரிப்பவள் நிச்சயம் தீங்கு அடையவில்லை; அவள் துன்பம் அடைந்திருந்தாலும், என்னை இவ்வாறு உதாசீனப்படுத்த மாட்டாள்.
வ்யக்தம் ஸா பக்ஷிதா பாலா ராக்ஷஸைஃ பிஶிதாஶநைஃ। விபஜ்யாங்காநி ஸர்வாணி மயா விரஹிதா ப்ரியா
அந்த இளமையானவள், என்னை இழந்து, நிச்சயம் இறைச்சி உண்ணும் அரக்கர்களால் உடல்கள் கிழிக்கப்பட்டு விழுங்கப்பட்டுவிட்டாள்.
நூநம் தச்சுபதந்தோஷ்டம் ஸுநாஸம் ஶுபகுண்டலம்। பூர்ணசந்த்ரநிபம் க்ரஸ்தம் முகம் நிஷ்ப்ரபதாம் கதம்
அழகான பற்கள், உதடுகள், நறுமண மூக்கு, அழகிய காது குண்டலங்கள், முழு சந்திரனைப் போல முகம் — இவை அனைத்தும் விழுங்கப்பட்டு, ஒளி இழந்துவிட்டது.
ஸா ஹி சம்பகவர்ணாபா க்ரீவா க்ரைவேயகோசிதா। கோமலா விலபந்த்யாஸ்து காந்தாயா பக்ஷிதா ஶுபா
சம்பங்கி மலர் நிறம் போன்ற கழுத்து, மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, மென்மையானது, அழுத என் காதலியின் அந்த அழகான கழுத்தும் விழுங்கப்பட்டுவிட்டது.
நூநம் விக்ஷிப்யமாணௌ தௌ பாஹூ பல்லவகோமலௌ। பக்ஷிதௌ வேபமாநாக்ரௌ ஸஹஸ்தாபரணாங்கதௌ
இளங்கொடி போல மென்மையான, முனைகள் நடுங்கும், வளையல்கள் அணிந்திருந்த அந்த இரு கைகளும் நிச்சயம் பிடிக்கப்பட்டு விழுங்கப்பட்டுவிட்டன.
மயா விரஹிதா பாலா ரக்ஷஸாம் பக்ஷணாய வை। ஸார்தேநேவ பரித்யக்தா பக்ஷிதா பஹுபாந்தவா
என்னை இழந்த அந்த இளமகள், அரக்கர்களால் உணவாக உண்பிக்கப்பட்டாள்; வணிகக் கூட்டம் போல விட்டுவிடப்பட்டு, பல உறவினர்களுடன் இருந்தும் விழுங்கப்பட்டுவிட்டாள்.
ஹா லக்ஷ்மண மஹாபாஹோ பஶ்யஸே த்வம் ப்ரியாம் க்வசித்। ஹா ப்ரியே க்வ கதா பத்ரே ஹா ஸீதேதி புநஃ புநஃ
ஓ இலக்குவணா, வலிமைமிக்கவனே, எங்காவது என் பிரியமானவளை நீ பார்க்கிறாயா? என் பிரியமே, நல்லவளே, எங்கே போனாய்? ஓ சீதே! என்று மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தார்.
இத்யேவம் விலபந் ராமஃ பரிதாவந் வநாத் வநம்। க்வசிதுத்ப்ரமதே வேகாத் க்வசித் விப்ரமதே பலாத்
இவ்வாறு அழுது கொண்டே இராமன் ஒரு காட்டிலிருந்து இன்னொரு காட்டுக்குப் பாய்ந்து ஓடினான்; சில நேரங்களில் வேகமாக அலைந்து திரிந்தான், சில நேரங்களில் பலவீனத்தால் தடுமாறினான்.
க்வசிந்மத்த இவாபாதி காந்தாந்வேஷணதத்பரஃ। ஸ வநாநி நதீஃ ஶைலாந் கிரிப்ரஸ்ரவணாநி ச। காநநாநி ச வேகேந ப்ரமத்யபரிஸம்ஸ்திதஃ
அன்புக்குரிய சீதையைத் தேடும் ஆவலில், சில சமயம் பைத்தியக்காரனைப் போலத் தோன்றினான்; காட்டுகள், ஆறுகள், மலைகள், மலையிலிருந்து வரும் நீரோடைகள், மற்றும் காடுகள் என எங்கும் திசை தெரியாமல் விரைவாக அலைந்தான்.
ததா ஸ கத்வா விபுலம் மஹத் வநம் பரீத்ய ஸர்வம் த்வத மைதிலீம் ப்ரதி। அநிஷ்டிதாஶஃ ஸ சகார மார்கணே புநஃ ப்ரியாயாஃ பரமம் பரிஶ்ரமம்
பெரிய, விசாலமான காட்டை முழுவதும் சுற்றிப் பார்த்து, மைதிலியைத் தேடி, நம்பிக்கை உறுதியில்லாமல் இருந்தும், தனது அன்புக்குரியவளை மீண்டும் கண்டுபிடிக்க மிகுந்த முயற்சி செய்தான்.
thumb|ஏகஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே ஏகஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௩-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அரண்ய காண்டத்தின் அறுபத்து ஒன்று ஆம் சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
த்ரு'ஷ்ட்வாऽऽஶ்ரமபதம் ஶூந்யம் ராமோ தஶரதாத்மஜஃ। ரஹிதாம் பர்ணஶாலாம் ச ப்ரவித்தாந்யாஸநாநி ச
தசரதனின் மகனான இராமன், ஆசிரமம் வெறிச்சோடிப் போனதைப் பார்த்தான்; அங்கு இலைகூடையும் காலியாக, இருக்கைகள் சிதறி கிடந்தன.
அத்ரு'ஷ்ட்வா தத்ர வைதேஹீம் ஸம்நிரீக்ஷ்ய ச ஸர்வஶஃ। உவாச ராமஃ ப்ராக்ருஶ்ய ப்ரக்ரு'ஹ்ய ருசிரௌ புஜௌ
அங்கு வைதேஹியை காணாமல், எங்கும் தேடிப் பார்த்து, இராமன் தன் அழகிய கைகளை இறுக்கிக் கொண்டு, உரக்க அழைத்தான்.
க்வ நு லக்ஷ்மண வைதேஹீ கம் வா தேஶமிதோ கதா। கேநாஹ்ரு'தா வா ஸௌமித்ரே பக்ஷிதா கேந வா ப்ரியா
"இங்கே இருந்து வைதேஹி எங்கே போனாள் லக்ஷ்மணா? எந்த இடத்திற்குச் சென்றாள்? யார் என் அன்புக்குரியவளை அழைத்துச் சென்றார், சௌமித்ரி? அல்லது யாராவது அவளை விழுங்கிவிட்டார்களா?"
வ்ரு'க்ஷேணாவார்ய யதி மாம் ஸீதே ஹஸிதுமிச்சஸி। அலம் தே ஹஸிதேநாத்ய மாம் பஜஸ்வ ஸுதுஃகிதம்
"சீதா, மரம் ஒன்றின் பின்னால் மறைந்து என்னை ஏமாற்ற நினைக்கிறாயா? இன்று உன் விளையாட்டுக்கு போதும்; மிகவும் துயரத்தில் இருக்கும் என்னை வந்து சேர்ந்து கொள்."
யைஃ பரிக்ரீடஸே ஸீதே விஶ்வஸ்தைர்ம்ரு'கபோதகைஃ। ஏதே ஹீநாஸ்த்வயா ஸௌம்யே த்யாயந்த்யஸ்ராவிலேக்ஷணாஃ
"சீதா, நீ நம்பிக்கையுடன் விளையாடிய அந்த மிருகக் குட்டிகள், இனி உன்னை இழந்து, கண்ணீர் கலந்த கண்களுடன் உன்னை நினைத்து இங்கு அமைதியாக உட்கார்ந்திருக்கின்றன."
ஸீதயா ரஹிதோऽஹம் வை நஹி ஜீவாமி லக்ஷ்மண। வ்ரு'தம் ஶோகேந மஹதா ஸீதாஹரணஜேந மாம்
"சீதா இல்லாமல் நான் வாழ முடியாது லக்ஷ்மணா; சீதா பறிபோன துக்கம் என்னை முற்றிலும் மூடிவிட்டது."
பரலோகே மஹாராஜோ நூநம் த்ரக்ஷ்யதி மே பிதா। கதம் ப்ரதிஜ்ஞாம் ஸம்ஶ்ருத்ய மயா த்வமபியோஜிதஃ
"இன்னொரு உலகில் என் தந்தை, அந்த மகாராஜா, நிச்சயம் என்னை பார்க்கப்போகிறார்; நான் எடுத்த வாக்குறுதியை நினைத்து, லக்ஷ்மணா, உன்னை நான் இங்கு அழைத்தேன்."