பதித்வமமராணாம் ஹி ப்ரு'திவ்யாஶ்சாபி லக்ஷ்மண। விநா தாம் தபநீயாபாம் நேச்சேயம் ஜநகாத்மஜாம்
லக்ஷ்மணா, அந்த பொன்னிறம் கொண்ட ஜனகரின் மகளை இல்லாமல், தேவர்களின் அரசும், பூமியின் ஆட்சியும் எனக்கு விருப்பமில்லை.
கச்சிஜ்ஜீவதி வைதேஹீ ப்ராணைஃ ப்ரியதரா மம। கச்சித் ப்ரவ்ராஜநம் வீர ந மே மித்யா பவிஷ்யதி
என் உயிரைவிடவும் நேசமான வைதேஹி இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறாளா? வீரா, என் வனவாசம் வீணாகிவிடாமல் இருக்குமா?
ஸீதாநிமித்தம் ஸௌமித்ரே ம்ரு'தே மயி கதே த்வயி। கச்சித் ஸகாமா கைகேயீ ஸுகிதா ஸா பவிஷ்யதி
சௌமித்ரி, சீதாவுக்காக நான் இறந்துவிட்டேன், நீயும் இல்லையென்றால், கைகேயி தனது ஆசையை அடைந்து மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பாளா?
ஸபுத்ரராஜ்யாம் ஸித்தார்தாம் ம்ரு'தபுத்ரா தபஸ்விநீ। உபஸ்தாஸ்யதி கௌஸல்யா கச்சித் ஸௌம்யேந கைகயீம்
மகனும், அரசும் கிடைத்த கைகேயி இப்போது திருப்தியடைந்தவள்; தன் மகனை இழந்த தவமுள்ளவள் கௌசல்யா, இனிமேல் மென்மையான மனம் கொண்டவளாக கைகேயியைப் பணிவுடன் சேவிப்பாளா?
யதி ஜீவதி வைதேஹீ கமிஷ்யாம்யாஶ்ரமம் புநஃ। ஸம்வ்ரு'த்தா யதி வ்ரு'த்தா ஸா ப்ராணாம்ஸ்த்யக்ஷ்யாமி லக்ஷ்மண
வைதேஹி உயிருடன் இருந்தால், நான் திரும்ப ஆசிரமத்திற்குச் செல்வேன்; ஆனால் அவள் இல்லையென்றால், லக்ஷ்மணா, நான் உயிரை விட்டுவிடுவேன்.
யதி மாமாஶ்ரமகதம் வைதேஹீ நாபிபாஷதே। புரஃ ப்ரஹஸிதா ஸீதா விநஶிஷ்யாமி லக்ஷ்மண
நான் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றபோது, வைதேஹி எனக்கு முன்னால் சிரித்தபடி பேசவில்லை என்றால், லக்ஷ்மணா, நான் வாழமுடியாது.
ப்ரூஹி லக்ஷ்மண வைதேஹீ யதி ஜீவதி வா ந வா। த்வயி ப்ரமத்தே ரக்ஷோபிர்பக்ஷிதா வா தபஸ்விநீ
லக்ஷ்மணா, வைதேஹி உயிருடன் இருக்கிறாளா, இல்லையா என்று எனக்குச் சொல்; நீ கவனிக்காதபோது, அந்த தவமுள்ளவளை ராட்சதர்கள் விழுங்கிவிட்டார்களோ?
ஸுகுமாரீ ச பாலா ச நித்யம் சாதுஃகபாகிநீ। மத்வியோகேந வைதேஹீ வ்யக்தம் ஶோசதி துர்மநாஃ
வைதேஹி மிகவும் மென்மையானவள், இளம் வயதுடையவள், எப்போதும் துயரத்தை அறியாதவள்; எனது பிரிவால் அவள் மனம் துக்கத்தில் ஆழ்ந்து, நிச்சயம் வருந்திக்கொண்டிருப்பாள்.
ஸர்வதா ரக்ஷஸா தேந ஜிஹ்மேந ஸுதுராத்மநா। வததா லக்ஷ்மணேத்யுச்சைஸ்தவாபி ஜநிதம் பயம்
அந்த கொடிய, தீய மனம் கொண்ட அரக்கன், 'லக்ஷ்மணா' என்று உரக்க அழைத்ததால், உனக்குப் பயம் ஏற்பட்டது என்பது உறுதி.
ஶ்ருதஶ்ச மந்யே வைதேஹ்யா ஸ ஸ்வரஃ ஸத்ரு'ஶோ மம। த்ரஸ்தயா ப்ரேஷிதஸ்த்வம் ச த்ரஷ்டும் மாம் ஶீக்ரமாகதஃ
வைதேஹியின் குரல் என் குரலைப் போல் கேட்டேன் என்று நினைக்கிறேன்; அவள் பயந்து, உன்னை விரைவாக என்னை பார்க்க அனுப்பினாள்.
ஸர்வதா து க்ரு'தம் கஷ்டம் ஸீதாமுத்ஸ்ரு'ஜதா வநே। ப்ரதிகர்தும் ந்ரு'ஶம்ஸாநாம் ரக்ஷஸாம் தத்தமந்தரம்
வனத்தில் சீதையைத் தனியாக விட்டுவிட்டதால், நான் மிகப்பெரிய தவறு செய்துவிட்டேன்; அது அந்தக் கொடூரமான அரக்கர்களுக்கு வாய்ப்பு கொடுத்துவிட்டது.
துஃகிதாஃ கரகாதேந ராக்ஷஸாஃ பிஶிதாஶநாஃ। தைஃ ஸீதா நிஹதா கோரைர்பவிஷ்யதி ந ஸம்ஶயஃ
கறி உண்ணும் அரக்கர்கள், கரனை கொன்ற துக்கத்தில், சீதையை நிச்சயம் கொன்றிருக்க வேண்டும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.
அஹோऽஸ்மி வ்யஸநே மக்நஃ ஸர்வதா ரிபுநாஶந। கிம் த்விதாநீம் கரிஷ்யாமி ஶங்கே ப்ராப்தவ்யமீத்ரு'ஶம்
அய்யோ, நான் துன்பத்தில் மூழ்கியுள்ளேன், பகைவரை அழிப்பவனே; இப்போது நான் என்ன செய்வேன்? இப்படிப் பட்டது எனக்கு நேரும் விதி என்று பயப்படுகிறேன்.
இதி ஸீதாம் வராரோஹாம் சிந்தயந்நேவ ராகவஃ। ஆஜகாம ஜநஸ்தாநம் த்வரயா ஸஹலக்ஷ்மணஃ
இவ்வாறு, உயர்ந்த சீதையை நினைத்து வருந்திக்கொண்டே, ராகவன் லக்ஷ்மணனுடன் விரைவாக ஜனஸ்தானத்திற்குச் சென்றான்.
விகர்ஹமாணோऽநுஜமார்தரூபம் க்ஷுதாஶ்ரமேணைவ பிபாஸயா ச। விநிஃஶ்வஸந் ஶுஷ்கமுகோ விஷண்ணஃ ப்ரதிஶ்ரயம் ப்ராப்ய ஸமீக்ஷ்ய ஶூந்யம்
தம்பியைத் திட்டிக்கொண்டு, துக்கமாக, பசிக்கும் தாகத்தாலும் சோர்ந்து, வாய் உலர்ந்து, மனம் தளர்ந்து, ஆழமாக மூச்சுவிட்டு, அவர் தங்கிய இடத்தை அடைந்து பார்த்தபோது, அது காலியாக இருந்தது.
ஸ்வமாஶ்ரமம் ஸ ப்ரவிகாஹ்ய வீரோ விஹாரதேஶாநநுஸ்ரு'த்ய காம்ஶ்சித்। ஏதத்ததித்யேவ நிவாஸபூமௌ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டரோமா வ்யதிதோ பபூவ
அந்த வீரன், தன் ஆசிரமத்துக்குள் சென்று, சீதை நடமாடிய இடங்களைத் தேடி, இது தான் அந்த இடம் என்று அறிந்து, உடல் புல்லரித்து, மனம் வலியுற்றான்.
thumb|ஏகோநஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே ஏகோநஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௩-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அரண்ய காண்டத்தில், ஐம்பத்தொன்பதாவது சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
அதாஶ்ரமாதுபாவ்ரு'த்தமந்தரா ரகுநந்தநஃ। பரிபப்ரச்ச ஸௌமித்ரிம் ராமோ துஃகாதிதம் வசஃ
பிறகு, ஆசிரமத்திலிருந்து திரும்பிய ரகுநந்தனன், துக்கம் நிறைந்த இந்த வார்த்தைகளைச் சௌமித்ரியிடம் கேட்டான்.
தமுவாச கிமர்தம் த்வமாகதோऽபாஸ்ய மைதிலீம்। யதா ஸா தவ விஶ்வாஸாத் வநே விரஹிதா மயா
அவன் அவனை நோக்கி: 'நான் சீதையை உன்னிடம் நம்பிக்கையுடன் வனத்தில் விட்டபோது, நீ ஏன் மைத்திலியை விட்டுவிட்டு இங்கு வந்தாய்?' என்று கேட்டான்.
த்ரு'ஷ்ட்வைவாப்யாகதம் த்வாம் மே மைதிலீம் த்யஜ்ய லக்ஷ்மண। ஶங்கமாநம் மஹத் பாபம் யத்ஸத்யம் வ்யதிதம் மநஃ
லக்ஷ்மணா, நீ மைத்திலியை விட்டுவிட்டு திரும்பி வருவதைப் பார்த்தபோது, நான் பெரிய அபாயம் வந்துவிட்டது என்று பயந்தேன்; என் மனம் மிகவும் கலங்கியது.
ஸ்புரதே நயநம் ஸவ்யம் பாஹுஶ்ச ஹ்ரு'தயம் ச மே। த்ரு'ஷ்ட்வா லக்ஷ்மண தூரே த்வாம் ஸீதாவிரஹிதம் பதி
லக்ஷ்மணா, நான் சீதையில்லாமல் நீ தூரத்தில் வருவதைப் பார்க்கும் போது, என் இடது கண், கை, இதயம் எல்லாம் துடிக்கிறது.
ஏவமுக்தஸ்து ஸௌமித்ரிர்லக்ஷ்மணஃ ஶுபலக்ஷணஃ। பூயோ துஃகஸமாவிஷ்டோ துஃகிதம் ராமமப்ரவீத்
இவ்வாறு கேட்டபோது, நல்ல பண்புகள் கொண்ட சௌமித்ரி லக்ஷ்மணன், துக்கத்தில் மூழ்கி, துக்கம் கொண்ட ராமரிடம் மீண்டும் பேசினான்.
ந ஸ்வயம் காமகாரேண தாம் த்யக்த்வாஹமிஹாகதஃ। ப்ரசோதிதஸ்தயைவோக்ரைஸ்த்வத்ஸகாஶமிஹாகதஃ
நான் என் விருப்பத்தால் அவளை விட்டுவிட்டு வரவில்லை; அவளது கடுமையான வார்த்தைகளால் உன்னிடம் வர உந்தப்பட்டேன்.
ஆர்யேணேவ பரிக்ருஷ்டம் லக்ஷ்மணேதி ஸுவிஸ்வரம்। பரித்ராஹீதி யத்வாக்யம் மைதில்யாஸ்தச்ச்ருதிம் கதம்
ஒரு பெரியவர் திட்டுவது போல், 'லக்ஷ்மணா!' என்று உரக்க அழைத்தாள்; 'காப்பாற்று!' என்ற அவள் வார்த்தை என் காதில் விழுந்தது.
ஸா தமார்தஸ்வரம் ஶ்ருத்வா தவ ஸ்நேஹேந மைதிலீ। கச்ச கச்சேதி மாமாஶு ருததீ பயவிக்லவா
உன் வேதனையான கூச்சலைக் கேட்டவுடன், உன்னை நேசித்த மைத்திலி, அழுது, பயந்து, என்னை மீண்டும் மீண்டும் விரைவாக போ என்று கேட்டாள்.
ப்ரசோத்யமாநேந மயா கச்சேதி பஹுஶஸ்தயா। ப்ரத்யுக்தா மைதிலீ வாக்யமிதம் தத் ப்ரத்யயாந்விதம்
அவள் என்னை பலமுறை போ என்று வற்புறுத்த, நான் மைத்திலிக்கு நம்பிக்கையுடன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்.
ந தத் பஶ்யாம்யஹம் ரக்ஷோ யதஸ்ய பயமாவஹேத்। நிர்வ்ரு'தா பவ நாஸ்த்யேதத் கேநாப்யேததுதாஹ்ரு'தம்
இங்கே எந்த ராட்சசனாலும் பயத்தை உண்டாக்க முடியாது என்று நான் பார்க்கவில்லை; கவலைப்படாதே, இப்படிப்பட்டது ஒருபோதும் நடந்ததில்லை.
விகர்ஹிதம் ச நீசம் ச கதமார்யோऽபிதாஸ்யதி। த்ராஹீதி வசநம் ஸீதே யஸ்த்ராயேத் த்ரிதஶாநபி
சீதை, தேவர்களையே காப்பாற்றும் ஒருவர், 'காப்பாற்றுங்கள்' என்று இழிவான வார்த்தை எப்படி சொல்வார்? ஒரு உயர்ந்த மனிதர் அப்படி செய்வாரா?
கிம்நிமித்தம் து கேநாபி ப்ராதுராலம்ப்ய மே ஸ்வரம்। விஸ்வரம் வ்யாஹ்ரு'தம் வாக்யம் லக்ஷ்மண த்ராஹி மாமிதி
என் சகோதரரின் குரலை யாரோ எடுத்துக்கொண்டு, 'லக்ஷ்மணா, காப்பாற்று' என்று தளர்ந்த குரலில் கூவியது ஏன், யார் செய்தது என்று தெரியவில்லை.
ராக்ஷஸேநேரிதம் வாக்யம் த்ராஸாத் த்ராஹீதி ஶோபநே। ந பவத்யா வ்யதா கார்யா குநாரீஜநஸேவிதா
சீதை, 'காப்பாற்று' என்று பயத்தில் கூவியது ஒரு ராட்சசனின் செயல்; தீய பெண்கள் செய்வதைப் போல இது. அதனால் நீ கவலைப்பட வேண்டாம்.