அபி ஸ்வஸ்தி பவேத் த்வாப்யாம் ரஹிதாப்யாம் மயா வநே। ஜநஸ்தாநநிமித்தம் ஹி க்ரு'தவைரோऽஸ்மி ராக்ஷஸைஃ
நான் வனத்தில் இருவரையும் தனியாக விட்டுவிட்டேன்; அவர்கள் நலமாக இருக்க வேண்டும். ஜனஸ்தானத்துக்காக ராக்ஷஸர்களுக்கு நான் பகைவராகி விட்டேன்.
நிமித்தாநி ச கோராணி த்ரு'ஶ்யந்தேऽத்ய பஹூநி ச। இத்யேவம் சிந்தயந் ராமஃ ஶ்ருத்வா கோமாயுநிஃஸ்வநம்
இன்று பல பயங்கரமான அறிகுறிகள் தெரிகின்றன; இப்படிச் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் போது, இராமன் அந்த நரியின் குரலைக் கேட்டார்.
நிவர்தமாநஸ்த்வரிதோ ஜகாமாஶ்ரமமாத்மவாந்। ஆத்மநஶ்சாபநயநம் ம்ரு'கரூபேண ரக்ஷஸா
விரைவாக திரும்பி, தன்னைத்தான் கட்டுப்படுத்திக்கொண்ட இராமன் ஆசிரமத்தை நோக்கி சென்றார்; மான் வடிவில் வந்த ராக்ஷசன் தன்னை எப்படி விலக்கினான் என்று நினைத்தார்.
ஆஜகாம ஜநஸ்தாநம் ராகவஃ பரிஶங்கிதஃ। தம் தீநமாநஸம் தீநமாஸேதுர்ம்ரு'கபக்ஷிணஃ
சந்தேகத்துடன் ராகவன் ஜனஸ்தானத்துக்கு வந்தார்; அவரை மனம் தளர்ந்து வருந்திக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, காட்டில் உள்ள மிருகங்களும் பறவைகளும் கூட அவரைச் சுற்றி வருந்தின.
ஸவ்யம் க்ரு'த்வா மஹாத்மாநம் கோராம்ஶ்ச ஸஸ்ரு'ஜுஃ ஸ்வராந்। தாநி த்ரு'ஷ்ட்வா நிமித்தாநி மஹாகோராணி ராகவஃ। ந்யவர்ததாத த்வரிதோ ஜவேநாஶ்ரமமாத்மநஃ
அந்த மகானை இடப்புறமாக வைத்து, அவை பயங்கரமான சத்தங்களை எழுப்பின; அந்தக் கொடூரமான அறிகுறிகளைப் பார்த்த இராகவன், மிக வேகமாக தன் ஆசிரமத்தை நோக்கி திரும்பினார்.
ததோ லக்ஷ்மணமாயாந்தம் ததர்ஶ விகதப்ரபம்। ததோऽவிதூரே ராமேண ஸமீயாய ஸ லக்ஷ்மணஃ
அப்போது, ஒளி குன்றிய முகத்துடன் லக்ஷ்மணன் வருவதை இராமன் பார்த்தார்; இராமனுக்கு அருகில், லக்ஷ்மணன் வந்தடைந்தார்.
விஷண்ணஃ ஸந் விஷண்ணேந துஃகிதோ துஃகபாகிநா। ஸ ஜகர்ஹேऽத தம் ப்ராதா த்ரு'ஷ்ட்வா லக்ஷ்மணமாகதம்
தான் துயரத்தில் இருந்தபோது, தன் சகோதரனும் அதேபோல் துயரத்தில் வருந்தி வருவதைப் பார்த்த இராமன், லக்ஷ்மணனை கண்டதும் குற்றம் கூறினார்.
விஹாய ஸீதாம் விஜநே வநே ராக்ஷஸஸேவிதே। க்ரு'ஹீத்வா ச கரம் ஸவ்யம் லக்ஷ்மணம் ரகுநந்தநஃ
ராக்ஷஸர்கள் திரியும் காட்டில் சீதையை தனியாக விட்டுவிட்டு, இராகவன் லக்ஷ்மணனின் இடது கையைப் பிடித்தார்.
உவாச மதுரோதர்கமிதம் பருஷமார்தவத்। அஹோ லக்ஷ்மண கர்ஹ்யம் தே க்ரு'தம் யத் த்வம் விஹாய தாம்
இராமன், இனிமையும் கடுமையும் கலந்த, வேதனையுடன் கூடிய வார்த்தைகளைச் சொன்னார்: 'அஹோ லக்ஷ்மணா, நீ அவளை விட்டுவிட்டுச் சென்றது குற்றம்.'
ஸீதாமிஹாகதஃ ஸௌம்ய கச்சித் ஸ்வஸ்தி பவேதிதி। ந மேऽஸ்தி ஸம்ஶயோ வீர ஸர்வதா ஜநகாத்மஜா
'லக்ஷ்மணா, நீ சீதையை அங்கு விட்டுவிட்டு இங்கே வந்திருக்கிறாய்; அவள் நலமாக இருக்க வேண்டும்! ஆனால், வீரா, ஜனகனின் மகளுக்கு...' என்று இராமன் கூறினார்.
விநஷ்டா பக்ஷிதா வாபி ராக்ஷஸைர்வநசாரிபிஃ। அஶுபாந்யேவ பூயிஷ்டம் யதா ப்ராதுர்பவந்தி மே
அந்த வனத்தில் திரியும் ராட்சதர்கள் சீதையை விழுங்கிவிட்டார்களோ, அழிந்துவிட்டாளோ என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஏனென்றால், என் கண்களுக்கு எப்போதும் நல்லது அல்லாத குறிகள் மட்டுமே அதிகமாகத் தெரிகின்றன.
அபி லக்ஷ்மண ஸீதாயாஃ ஸாமக்ர்யம் ப்ராப்நுயாமஹே। ஜீவந்த்யாஃ புருஷவ்யாக்ர ஸுதாயா ஜநகஸ்ய வை
லக்ஷ்மணா, ஜனகரின் மகளான சீதையின் உயிரோடு இருக்கிற சுவடையாவது நாம் கண்டுபிடிக்க முடியுமோ?
யதா வை ம்ரு'கஸம்காஶ்ச கோமாயுஶ்சைவ பைரவம்। வாஶ்யந்தே ஶகுநாஶ்சாபி ப்ரதீப்தாமபிதோ திஶம்। அபி ஸ்வஸ்தி பவேத் தஸ்யா ராஜபுத்ர்யா மஹாபல
எங்கும் மான் கூட்டங்களும் பயங்கர நரி கத்தலும், பறவைகள் கூவலும் தீயாகத் தோன்றும் எல்லா திசைகளிலும் கேட்கிறது. அந்த அரசுமகளான சீதாவுக்கு நன்மை நடக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்.
இதம் ஹி ரக்ஷோ ம்ரு'கஸம்நிகாஶம் ப்ரலோப்ய மாம் தூரமநுப்ரயாதம்। ஹதம் கதம்சிந்மஹதா ஶ்ரமேண ஸ ராக்ஷஸோऽபூந்ம்ரியமாண ஏவ
மான் வடிவம் கொண்ட அந்த ராட்சதன் என்னை ஏமாற்றி, தொலைவில் அழைத்துச் சென்றான். பெரும் போராட்டத்துக்குப் பிறகு, அவன் உயிர் போகும் போது நான் அவனை somehow கொன்றேன்.
மநஶ்ச மே தீநமிஹாப்ரஹ்ரு'ஷ்டம் சக்ஷுஶ்ச ஸவ்யம் குருதே விகாரம்। அஸம்ஶயம் லக்ஷ்மண நாஸ்தி ஸீதா ஹ்ரு'தா ம்ரு'தா வா பதி வர்ததே வா
இங்கே என் மனம் தளர்ந்து மகிழ்ச்சி இன்றி உள்ளது; என் இடது கண் நடுங்குகிறது. சந்தேகமில்லை லக்ஷ்மணா, சீதா இப்போது இல்லை—அவளை யாரோ கடத்திவிட்டார்களோ, இறந்துவிட்டாளோ, அல்லது எங்கோ தனியாகச் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறாளோ.
thumb|அஷ்டபஞ்சாஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே அஷ்டபஞ்சாஶஃ ஸர்கஃ ॥௩-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அரண்ய காண்டத்தின் ஐம்பத்தெட்டாவது பகுதியை இப்போது கேளுங்கள்.
ஸ த்ரு'ஷ்ட்வா லக்ஷ்மணம் தீநம் ஶூந்யம் தஶரதாத்மஜஃ। பர்யப்ரு'ச்சத தர்மாத்மா வைதேஹீமாகதம் விநா
தசரதனின் மகன், தர்மத்தில் நிலைபெற்றவர், லக்ஷ்மணனை துயரமடைந்து தனியாக இருப்பதைப் பார்த்து, வராத வைதேஹியைப் பற்றி அவரிடம் கேட்டார்.
ப்ரஸ்திதம் தண்டகாரண்யம் யா மாமநுஜகாம ஹ। க்வ ஸா லக்ஷ்மண வைதேஹீ யாம் ஹித்வா த்வமிஹாகதஃ
நான் தண்டக வனத்திற்குச் செல்லும் போது என்னைத் தொடர்ந்து வந்தவள்—அந்த வைதேஹி எங்கே, லக்ஷ்மணா? அவளை விட்டுவிட்டு நீ இங்கே வந்துவிட்டாய்.
ராஜ்யப்ரஷ்டஸ்ய தீநஸ்ய தண்டகாந் பரிதாவதஃ। க்வ ஸா துஃகஸஹாயா மே வைதேஹீ தநுமத்யமா
அரசை இழந்து துக்கத்தில் தண்டக வனத்தில் அலைந்து திரியும் எனக்கு, என் துயரத்தில் துணையாக இருந்த அந்த மெலிந்த இடையையுடைய வைதேஹி எங்கே?
யாம் விநா நோத்ஸஹே வீர முஹூர்தமபி ஜீவிதும்। க்வ ஸா ப்ராணஸஹாயா மே ஸீதா ஸுரஸுதோபமா
வீரா, அவளை இல்லாமல் நான் ஒரு கணமும் உயிரோடு இருக்க முடியாது; என் உயிருக்கு துணையாக, தேவர்களின் மகள்போல் உள்ள அந்த சீதா எங்கே?
பதித்வமமராணாம் ஹி ப்ரு'திவ்யாஶ்சாபி லக்ஷ்மண। விநா தாம் தபநீயாபாம் நேச்சேயம் ஜநகாத்மஜாம்
லக்ஷ்மணா, அந்த பொன்னிறம் கொண்ட ஜனகரின் மகளை இல்லாமல், தேவர்களின் அரசும், பூமியின் ஆட்சியும் எனக்கு விருப்பமில்லை.
கச்சிஜ்ஜீவதி வைதேஹீ ப்ராணைஃ ப்ரியதரா மம। கச்சித் ப்ரவ்ராஜநம் வீர ந மே மித்யா பவிஷ்யதி
என் உயிரைவிடவும் நேசமான வைதேஹி இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறாளா? வீரா, என் வனவாசம் வீணாகிவிடாமல் இருக்குமா?
ஸீதாநிமித்தம் ஸௌமித்ரே ம்ரு'தே மயி கதே த்வயி। கச்சித் ஸகாமா கைகேயீ ஸுகிதா ஸா பவிஷ்யதி
சௌமித்ரி, சீதாவுக்காக நான் இறந்துவிட்டேன், நீயும் இல்லையென்றால், கைகேயி தனது ஆசையை அடைந்து மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பாளா?
ஸபுத்ரராஜ்யாம் ஸித்தார்தாம் ம்ரு'தபுத்ரா தபஸ்விநீ। உபஸ்தாஸ்யதி கௌஸல்யா கச்சித் ஸௌம்யேந கைகயீம்
மகனும், அரசும் கிடைத்த கைகேயி இப்போது திருப்தியடைந்தவள்; தன் மகனை இழந்த தவமுள்ளவள் கௌசல்யா, இனிமேல் மென்மையான மனம் கொண்டவளாக கைகேயியைப் பணிவுடன் சேவிப்பாளா?
யதி ஜீவதி வைதேஹீ கமிஷ்யாம்யாஶ்ரமம் புநஃ। ஸம்வ்ரு'த்தா யதி வ்ரு'த்தா ஸா ப்ராணாம்ஸ்த்யக்ஷ்யாமி லக்ஷ்மண
வைதேஹி உயிருடன் இருந்தால், நான் திரும்ப ஆசிரமத்திற்குச் செல்வேன்; ஆனால் அவள் இல்லையென்றால், லக்ஷ்மணா, நான் உயிரை விட்டுவிடுவேன்.
யதி மாமாஶ்ரமகதம் வைதேஹீ நாபிபாஷதே। புரஃ ப்ரஹஸிதா ஸீதா விநஶிஷ்யாமி லக்ஷ்மண
நான் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றபோது, வைதேஹி எனக்கு முன்னால் சிரித்தபடி பேசவில்லை என்றால், லக்ஷ்மணா, நான் வாழமுடியாது.
ப்ரூஹி லக்ஷ்மண வைதேஹீ யதி ஜீவதி வா ந வா। த்வயி ப்ரமத்தே ரக்ஷோபிர்பக்ஷிதா வா தபஸ்விநீ
லக்ஷ்மணா, வைதேஹி உயிருடன் இருக்கிறாளா, இல்லையா என்று எனக்குச் சொல்; நீ கவனிக்காதபோது, அந்த தவமுள்ளவளை ராட்சதர்கள் விழுங்கிவிட்டார்களோ?
ஸுகுமாரீ ச பாலா ச நித்யம் சாதுஃகபாகிநீ। மத்வியோகேந வைதேஹீ வ்யக்தம் ஶோசதி துர்மநாஃ
வைதேஹி மிகவும் மென்மையானவள், இளம் வயதுடையவள், எப்போதும் துயரத்தை அறியாதவள்; எனது பிரிவால் அவள் மனம் துக்கத்தில் ஆழ்ந்து, நிச்சயம் வருந்திக்கொண்டிருப்பாள்.
ஸர்வதா ரக்ஷஸா தேந ஜிஹ்மேந ஸுதுராத்மநா। வததா லக்ஷ்மணேத்யுச்சைஸ்தவாபி ஜநிதம் பயம்
அந்த கொடிய, தீய மனம் கொண்ட அரக்கன், 'லக்ஷ்மணா' என்று உரக்க அழைத்ததால், உனக்குப் பயம் ஏற்பட்டது என்பது உறுதி.
ஶ்ருதஶ்ச மந்யே வைதேஹ்யா ஸ ஸ்வரஃ ஸத்ரு'ஶோ மம। த்ரஸ்தயா ப்ரேஷிதஸ்த்வம் ச த்ரஷ்டும் மாம் ஶீக்ரமாகதஃ
வைதேஹியின் குரல் என் குரலைப் போல் கேட்டேன் என்று நினைக்கிறேன்; அவள் பயந்து, உன்னை விரைவாக என்னை பார்க்க அனுப்பினாள்.