யதா விநாஶோ பூதாநாம் த்ரு'ஶ்யதே காலசோதிதஃ। ததா கார்யே ப்ரமாத்யந்தி நராஃ காலவஶம் கதாஃ
காலத்தின் கட்டளையால் உயிர்கள் அழிவை சந்திக்கும்போது, அந்த நேரத்தில் மனிதர்கள் தங்கள் செயல்களில் கவனக்குறைவாகி விடுகிறார்கள்.
மாம் ப்ரத்ரு'ஷ்ய ஸ தே காலஃ ப்ராப்தோऽயம் ராக்ஷஸாதம। ஆத்மநோ ராக்ஷஸாநாம் ச வதாயாந்தஃபுரஸ்ய ச
நீ என்னைத் தொந்தரவு செய்ததால், உன் காலம் வந்துவிட்டது, ராட்சசர்களில் கீழானவனே; உன் உயிருக்கும், உன் ராட்சசர்களுக்கும், உன் அரண்மனைக்கும் அழிவு நேரிடும்.
ந ஶக்யா யஜ்ஞமத்யஸ்தா வேதிஃ ஸ்ருக்பாண்டமண்டிதா। த்விஜாதிமந்த்ரஸம்பூதா சண்டாலேநாவமர்திதும்
வேள்வியில் நடுவில் அமைக்கப்பட்டு, பாத்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, இருமுறை பிறந்தவர்களின் மந்திரங்களால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட வேள்வி மேடையை, ஒரு சண்டாளன் களைக்க முடியாது.
ததாஹம் தர்மநித்யஸ்ய தர்மபத்நீ த்ரு'டவ்ரதா। த்வயா ஸ்ப்ரஷ்டும் ந ஶக்யாஹம் ராக்ஷஸாதம பாபிநா
அதேபோல், தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் கணவரின் உண்மையான மனைவியாக, உறுதியான விரதம் கொண்ட எனை, பாவி ராட்சசனே, நீ தொட முடியாது.
க்ரீடந்தீ ராஜஹம்ஸேந பத்மஷண்டேஷு நித்யஶஃ। ஹம்ஸீ ஸா த்ரு'ணமத்யஸ்தம் கதம் த்ரக்ஷ்யேத மத்குகம்
பத்மங்களால் சூழப்பட்ட நீர்நிலைகளில் எப்போதும் விளையாடும் ராஜஹம்சம், புல்வளர்ந்த இடத்தில் மறைந்திருக்கும் ஒரு களிம்புக் குயிலைக் கவனிப்பதில்லை; அதுபோல் நீயும் என்னை அடைய முடியாது.
இதம் ஶரீரம் நிஃஸம்ஜ்ஞம் பந்த வா காதயஸ்வ வா। நேதம் ஶரீரம் ரக்ஷ்யம் மே ஜீவிதம் வாபி ராக்ஷஸ
இந்த உடல் உயிரற்றது; கட்டினாலும், கொன்றாலும் எனக்கு பரவாயில்லை. என் உடலையோ, உயிரையோ காப்பாற்ற வேண்டிய அவசியம் இல்லை, இராட்சசா.
ந து ஶக்யமபக்ரோஶம் ப்ரு'திவ்யாம் தாதுமாத்மநஃ। ஏவமுக்த்வா து வைதேஹீ க்ரோதாத் ஸுபருஷம் வசஃ
இந்த பூமியில் என் கௌரவத்தை விட்டுக்கொடுக்க முடியாது. இவ்வாறு கூறி, வைதேஹி கோபத்தால் கடுமையான வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
ராவணம் ஜாநகீ தத்ர புநர்நோவாச கிம்சந। ஸீதாயா வசநம் ஶ்ருத்வா பருஷம் ரோமஹர்ஷணம்
அங்கு, ஜனகியின் வார்த்தைகள் கடுமையாகவும், கேட்பவரை நடுங்கச் செய்யுமாறும் இருந்ததால், சீதை இனி ராவணனிடம் எதுவும் பேசவில்லை.
ப்ரத்யுவாச ததஃ ஸீதாம் பயஸம்தர்ஶநம் வசஃ। ஶ்ரு'ணு மைதிலி மத்வாக்யம் மாஸாந் த்வாதஶ பாமிநி
அப்போது ராவணன், சீதையை பயமுறுத்தும் வார்த்தைகளால் எதிர்த்து, 'மைத்திலி, அழகியவளே, எனது சொற்களை பன்னிரண்டு மாதங்கள் கேள்,' என்றான்.
காலேநாநேந நாப்யேஷி யதி மாம் சாருஹாஸிநி। ததஸ்த்வாம் ப்ராதராஶார்தம் ஸூதாஶ்சேத்ஸ்யந்தி லேஶஶஃ
இந்த காலத்துக்குள் நீ என்னை அணுகவில்லை என்றால், இனிமைமிகு புன்னகையுடையவளே, என் சமையல்காரர்கள் உன்னை காலை உணவுக்காக துண்டு துண்டாக வெட்டுவார்கள்.
இத்யுக்த்வா பருஷம் வாக்யம் ராவணஃ ஶத்ருராவணஃ। ராக்ஷஸீஶ்ச ததஃ க்ருத்த இதம் வசநமப்ரவீத்
இவ்வாறு கடுமையான வார்த்தைகளைச் சொல்லி, பகைவரின் பகைவரான ராவணன், கோபத்துடன் இராட்சசியர்களை நோக்கி இப்படிச் சொன்னான்.
ஶீக்ரமேவ ஹி ராக்ஷஸ்யோ விரூபா கோரதர்ஶநாஃ। தர்பமஸ்யாபநேஷ்யந்து மாம்ஸஶோணிதபோஜநாஃ
உடனே, கொடூரமான உருவமும், பயமுறுத்தும் தோற்றமும் கொண்ட, இறைச்சி இரத்தம் உண்ணும் இராட்சசியர்கள், அவளது பெருமையை அடக்குவார்கள்.
வசநாதேவ தாஸ்தஸ்ய ஸுகோரா கோரதர்ஶநாஃ। க்ரு'தப்ராஞ்ஜலயோ பூத்வா மைதிலீம் பர்யவாரயந்
அவன் கட்டளையை கேட்டவுடன், அந்த பயங்கரமான இராட்சசியர்கள், கைகூப்பி நின்று, மைத்திலியைச் சுற்றி நின்றனர்.
ஸ தாஃ ப்ரோவாச ராஜாஸௌ ராவணோ கோரதர்ஶநாஃ। ப்ரசல்ய சரணோத்கர்ஷைர்தாரயந்நிவ மேதிநீம்
பின்னர், அந்த பயங்கரமான தோற்றமுடைய ராவணன், தனது கால்களை பதித்து பூமியைப் பிளக்கும் போல், அவர்களை நோக்கி பேசினான்.
அஶோகவநிகாமத்யே மைதிலீ நீயதாமிதி। தத்ரேயம் ரக்ஷ்யதாம் கூடம் யுஷ்மாபிஃ பரிவாரிதா
மைத்திலியை அசோக வனத்தின் நடுவில் கொண்டு சென்று, அவளை நீங்கள் சுற்றி மறைத்து, பாதுகாப்பாக காப்பாற்றுங்கள்.
தத்ரைநாம் தர்ஜநைர்கோரைஃ புநஃ ஸாந்த்வைஶ்ச மைதிலீம்। ஆநயத்வம் வஶம் ஸர்வா வந்யாம் கஜவதூமிவ
அங்கு, கடுமையான மிரட்டல்களாலும், பின்னர் இனிமையான வார்த்தைகளாலும், இந்த காட்டுயானையின் பெண்ணைப் போல் மைத்திலியை அடக்குங்கள்.
இதி ப்ரதிஸமாதிஷ்டா ராக்ஷஸ்யோ ராவணேந தாஃ। அஶோகவநிகாம் ஜக்முர்மைதிலீம் பரிக்ரு'ஹ்ய து
இவ்வாறு ராவணன் கட்டளை வழங்க, அந்த இராட்சசியர்கள் மைத்திலியை அழைத்துக்கொண்டு அசோக வனத்திற்குச் சென்றார்கள்.
ஸர்வகாமபலைர்வ்ரு'க்ஷைர்நாநாபுஷ்பபலைர்வ்ரு'தாம்। ஸர்வகாலமதைஶ்சாபி த்விஜைஃ ஸமுபஸேவிதாம்
அந்த வனம் எல்லா விருப்பமான பழங்களும், பலவகை மலர்களும் பழங்களும் காயும் மரங்களால் சூழப்பட்டு, எப்போதும் மதுபானத்தில் மயங்கும் பறவைகளால் நிரம்பியிருந்தது.
ஸா து ஶோகபரீதாங்கீ மைதிலீ ஜநகாத்மஜா। ராக்ஷஸீவஶமாபந்நா வ்யாக்ரீணாம் ஹரிணீ யதா
அங்கு, ஜனகனின் மகளான மைத்திலி, துயரத்தில் மூழ்கி, இராட்சசியர்களின் வசமானாள்; அது புலிகளுக்குள் சிக்கிய மான் போல் இருந்தது.
ஶோகேந மஹதா க்ரஸ்தா மைதிலீ ஜநகாத்மஜா। ந ஶர்ம லபதே பீருஃ பாஶபத்தா ம்ரு'கீ யதா
பெரும் துயரத்தில் மூழ்கிய ஜனகனின் மகளான மைத்திலி, பயத்தில் நடுங்கும் ஒரு மான் பாசத்தில் சிக்கியதுபோல், அமைதியைக் காணவில்லை.
ந விந்ததே தத்ர து ஶர்ம மைதிலீ விரூபநேத்ராபிரதீவ தர்ஜிதா। பதிம் ஸ்மரந்தீ தயிதம் ச தேவரம் விசேதநாபூத் பயஶோகபீடிதா
அங்கு, விகாரமான கண்களையுடைய இராட்சசியர்கள் கடுமையாக மிரட்ட, மைத்திலி எந்த ஆறுதலும் பெறவில்லை; அன்பான கணவரையும், அவருடைய சகோதரனையும் நினைத்து, பயமும் துயரமும் காரணமாக உணர்விழந்தாள்.
thumb|ஸப்தபஞ்சாஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே ஸப்தபஞ்சாஶஃ ஸர்கஃ ॥௩-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தின் அரண்ய காண்டத்தில் ஐம்பத்தேழாவது சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
ராக்ஷஸம் ம்ரு'கரூபேண சரந்தம் காமரூபிணம்। நிஹத்ய ராமோ மாரீசம் தூர்ணம் பதி ந்யவர்தத
மாறுபட்ட உருவம் எடுத்து, மான் வடிவில் சுற்றிய திரிகின்ற மாரீசனை இராமன் விரைவாக வதை செய்து, தன் வழியில் திரும்பினார்.
தஸ்ய ஸம்த்வரமாணஸ்ய த்ரஷ்டுகாமஸ்ய மைதிலீம்। க்ரூரஸ்வநோऽத கோமாயுர்விநநாதாஸ்ய ப்ரு'ஷ்டதஃ
அவர் சீதையை விரைவில் பார்க்க ஆவலுடன் ஓடிக் கொண்டிருக்க, பின்னால் ஒரு கொடூரமான குரலுடன் ஒரு நரி கத்தியது.
ஸ தஸ்ய ஸ்வரமாஜ்ஞாய தாருணம் ரோமஹர்ஷணம்। சிந்தயாமாஸ கோமாயோஃ ஸ்வரேண பரிஶங்கிதஃ
அந்த பயமுறுத்தும், உடம்பு புழுங்கும் சத்தத்தை கேட்ட இராமன், அந்த நரியின் குரலைக் கேட்டு சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்தார்.
அஶுபம் பத மந்யேऽஹம் கோமாயுர்வாஶ்யதே யதா। ஸ்வஸ்தி ஸ்யாதபி வைதேஹ்யா ராக்ஷஸைர்பக்ஷணம் விநா
அய்யோ, இந்த நரியின் குரல் ஒரு தீய அறிகுறி போல தோன்றுகிறது; ராக்ஷஸர்கள் சீதைக்கு எந்த தீங்கும் செய்யாமல், அவள் நலமாக இருக்க வேண்டும்.
மாரீசேந து விஜ்ஞாய ஸ்வரமாலக்ஷ்ய மாமகம்। விக்ருஷ்டம் ம்ரு'கரூபேண லக்ஷ்மணஃ ஶ்ரு'ணுயாத் யதி
மாரீசன் என் குரலைப் புரிந்து கொண்டு, மான் வடிவில் என் குரலைப் போல கத்தினால், லக்ஷ்மணன் அதை கேட்பானா?
ஸ ஸௌமித்ரிஃ ஸ்வரம் ஶ்ருத்வா தாம் ச ஹித்வாத மைதிலீம்। தயைவ ப்ரஹிதஃ க்ஷிப்ரம் மத்ஸகாஶமிஹைஷ்யதி
அந்த குரலைக் கேட்ட லக்ஷ்மணன், சீதையை அங்கு விட்டுவிட்டு, அவளால் அனுப்பப்பட்டவனாக விரைவாக என்னிடம் வந்து சேர்வான்.
ராக்ஷஸைஃ ஸஹிதைர்நூநம் ஸீதாயா ஈப்ஸிதோ வதஃ। காஞ்சநஶ்ச ம்ரு'கோ பூத்வா வ்யபநீயாஶ்ரமாத்து மாம்
இரண்டுபடியாக, ராக்ஷஸர்கள் சீதையின் உயிரையே விரும்புகிறார்கள்; பொன்னிறமான மானாக மாறி, என்னை ஆசிரமத்திலிருந்து விலக்கி விட்டார்கள்.
தூரம் நீத்வாத மாரீசோ ராக்ஷஸோऽபூச்சராஹதஃ। ஹா லக்ஷ்மண ஹதோऽஸ்மீதி யத்வாக்யம் வ்யாஜஹார ஹ
மாரீசன் என்னை வெகு தூரம் அழைத்துச் சென்று, என் அம்பால் தாக்கப்பட்டு, 'அய்யோ லக்ஷ்மணா, நான் சாகிறேன்!' என்று கத்தினான்.