தஸ்யாஃ கௌஶேயமுத்தூதமாகாஶே கநகப்ரபம்। பபௌ சாதித்யராகேண தாம்ரமப்ரமிவாதபே
அவளது மஞ்சள் பட்டு உடை, ஆகாயத்தில் பறந்து, தங்கம் போல ஒளிர்ந்தது; அது சூரியனின் நிறத்தில், வெயிலில் சிவப்பாக மாறும் மேகத்தைப் போல் பிரகாசித்தது.
தஸ்யாஸ்தத் விமலம் வக்த்ரமாகாஶே ராவணாங்ககம்। ந ரராஜ விநா ராமம் விநாலமிவ பங்கஜம்
அவளது தூய முகம், ஆகாயத்தில் இராவணனின் மடியில் இருந்தபோதும், இராமன் இல்லாமல் அது பிரகாசிக்கவில்லை; அது தண்டு இல்லாத தாமரையைப் போல் இருந்தது.
பபூவ ஜலதம் நீலம் பித்த்வா சந்த்ர இவோதிதஃ। ஸுலலாடம் ஸுகேஶாந்தம் பத்மகர்பாபமவ்ரணம்
அவளது அழகான நெற்றியும், அழகான முடி எல்லையும், தாமரையின் உள்ளகத்தைப் போல் களங்கமில்லாத முகமும், நீல மேகத்தை உடைத்து எழும் சந்திரனைப் போல் தெரிந்தது.
ஶுக்லைஃ ஸுவிமலைர்தந்தைஃ ப்ரபாவத்பிரலம்க்ரு'தம்। தஸ்யாஃ ஸுநயநம் வக்த்ரமாகாஶே ராவணாங்ககம்
அவளது அழகான கண்களும், பளிச்சென்ற வெண்மை மற்றும் தூய பற்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட முகமும், ஆகாயத்தில் இராவணனின் மடியில் பிரகாசமாக இருந்தது.
ருதிதம் வ்யபம்ரு'ஷ்டாஸ்ரம் சந்த்ரவத் ப்ரியதர்ஶநம்। ஸுநாஸம் சாருதாம்ரோஷ்டமாகாஶே ஹாடகப்ரபம்
அவள் அழுத முகம், கண்ணீர் துடைத்தபின், சந்திரனைப் போல் இனிமையாகவும், அழகான மூக்கும் சிவந்த உதட்டும் கொண்டு, ஆகாயத்தில் தங்க ஒளியில் பிரகாசித்தது.
ராக்ஷஸேந்த்ரஸமாதூதம் தஸ்யாஸ்தத் வதநம் ஶுபம்। ஶுஶுபே ந விநா ராமம் திவா சந்த்ர இவோதிதஃ
அவளது அழகான முகம், ராட்சசரின் அரசனால் அசைக்கப்பட்டபோதும், இராமன் இல்லாமல் அது பிரகாசிக்கவில்லை; அது பகலில் தோன்றும் சந்திரனைப் போல் இருந்தது.
ஸா ஹேமவர்ணா நீலாங்கம் மைதிலீ ராக்ஷஸாதிபம்। ஶுஶுபே காஞ்சநீ காஞ்சீ நீலம் கஜமிவாஶ்ரிதா
அந்த பொன்னிற மைதிலி, இருண்ட உடலுள்ள ராட்சசரின் அரசனை பற்றிக்கொண்டபோது, பொன்னாலான இடைப்பட்டு நீல யானையின் மேல் இருப்பதைப் போல் பிரகாசித்தாள்.
ஸா பத்மபீதா ஹேமாபா ராவணம் ஜநகாத்மஜா। வித்யுத் கநமிவாவிஶ்ய ஶுஶுபே தப்தபூஷணா
ஜனகரின் மகள், தாமரைப்போல் பொன்னிறமும் ஒளியுமாக, இராவணனிடம் சென்றாள்; அது மேகத்தில் புகும் மின்னலைப் போல், தீப்பொறிகள் போன்ற ஆபரணங்கள் அணிந்தவளாக இருந்தாள்.
தஸ்யா பூஷணகோஷேண வைதேஹ்யா ராக்ஷஸேஶ்வரஃ। பபூவ விமலோ நீலஃ ஸகோஷ இவ தோயதஃ
வைதேஹியின் ஆபரணங்களின் ஓசையால், ராட்சசரின் அரசன், முழங்கும் மேகத்தைப் போல தூய நீலமாகத் தெரிந்தான்.
உத்தமாங்கச்யுதா தஸ்யாஃ புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிஃ ஸமந்ததஃ। ஸீதாயா ஹ்ரியமாணாயாஃ பபாத தரணீதலே
சீதையை கடத்திக்கொண்டு போகும் போது, அவளது தலையிலிருந்து விழுந்த மலர் மழை, எல்லா பக்கமும் பூமியில் பொழிந்தது.
ஸா து ராவணவேகேந புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிஃ ஸமந்ததஃ। ஸமாதூதா தஶக்ரீவம் புநரேவாப்யவர்தத
அந்த மலர் மழை, இராவணனின் வேகத்தால் எல்லா பக்கமும் சிதறி, மீண்டும் பத்து தலை கொண்டவனைச் சுற்றி வந்தது.
அப்யவர்தத புஷ்பாணாம் தாரா வைஶ்ரவணாநுஜம்। நக்ஷத்ரமாலா விமலா மேரும் நகமிவோந்நதம்
வைஸ்ரவணனின் சகோதரன் மீது மலர்களின் சாரல் விழ, அது தூய நட்சத்திர மாலையை உயர்ந்த மேரு மலையில் வீழ்வதைப் போல் இருந்தது.
சரணாந்நூபுரம் ப்ரஷ்டம் வைதேஹ்யா ரத்நபூஷிதம்। வித்யுந்மண்டலஸம்காஶம் பபாத தரணீதலே
வைதேஹியின் காலிலிருந்து, ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட சிலம்பு, மின்னல் வட்டத்தைப் போல் ஒளிர்ந்து, பூமியில் விழுந்தது.
தருப்ரவாலரக்தா ஸா நீலாங்கம் ராக்ஷஸேஶ்வரம்। ப்ரஶோபயத வைதேஹீ கஜம் கக்ஷ்யேவ காஞ்சநீ
மரங்களின் இளஞ்சிவப்பு இலைகளால் அவளது உடல் சிவந்தது; அவள், இருண்ட உடலுள்ள ராட்சசரின் அரசனை, களஞ்சியத்தில் இருக்கும் யானையின் மேல் பொன்னிடைபட்டு இருப்பதைப் போல் அழகுபடுத்தினாள்.
தாம் மஹோல்காமிவாகாஶே தீப்யமாநாம் ஸ்வதேஜஸா। ஜஹாராகாஶமாவிஶ்ய ஸீதாம் வைஶ்ரவணாநுஜஃ
வைஸ்ரவணனின் சகோதரன், ஆகாயத்தில் புகுந்து, தன் ஒளியால் பிரகாசிக்கும் பெரிய தீப்பந்து போல் இருந்த சீதையைப் பறித்துச் சென்றான்.
தஸ்யாஸ்தாந்யக்நிவர்ணாநி பூஷணாநி மஹீதலே। ஸகோஷாண்யவஶீர்யந்த க்ஷீணாஸ்தாரா இவாம்பராத்
அவளது தீப்போல் ஒளிரும் ஆபரணங்கள், பூமியில் சத்தத்துடன் விழுந்து, வானிலிருந்து விழும் ஒளியற்ற நட்சத்திரங்களைப் போல் உடைந்தன.
தஸ்யாஃ ஸ்தநாந்தராத் ப்ரஷ்டோ ஹாரஸ்தாராதிபத்யுதிஃ। வைதேஹ்யா நிபதந் பாதி கங்கேவ ககநச்யுதா
வைதேஹியின் மார்புக்கிடையில் இருந்து வழிந்த ஹாரம், நட்சத்திரங்களின் அரசனைப் போல் பிரகாசித்து, வானிலிருந்து விழும் கங்கைப்போல் பூமியில் விழுந்தது.
உத்பாதவாதாபிரதா நாநாத்விஜகணாயுதாஃ। மா பைரிதி விதூதாக்ரா வ்யாஜஹ்ருரிவ பாதபாஃ
பயத்தைத் தூண்டும் காற்றால் கிளைகள் அசைந்த மரங்கள், பலவகை பறவைகளால் நிரம்பி, 'பயப்படாதே!' என்று அழைக்கும் போல் இருந்தன.
நலிந்யோ த்வஸ்தகமலாஸ்த்ரஸ்தமீநஜலேசராஃ। ஸகீமிவ கதோத்ஸாஹாம் ஶோசந்தீவ ஸ்ம மைதிலீம்
மலர்கள் உதிர்ந்த தாமரைகள், பயந்த மீன்கள், நீரிலுள்ள உயிர்கள்—all இவை தன்னம்பிக்கை இழந்த தங்களுடைய தோழி மைதிலியை புலம்பும் போல் இருந்தன.
ஸமந்தாதபிஸம்பத்ய ஸிம்ஹவ்யாக்ரம்ரு'கத்விஜாஃ। அந்வதாவம்ஸ்ததா ரோஷாத் ஸீதாச்சாயாநுகாமிநஃ
அப்போது சிங்கங்கள், புலிகள், மான்கள், பறவைகள் எல்லா பக்கங்களிலிருந்தும் கூடி, சீதையின் நிழலைக் கோபத்துடன் துரத்தின.
ஜலப்ரபாதாஸ்ரமுகாஃ ஶ்ரு'ங்கைருச்ச்ரிதபாஹுபிஃ। ஸீதாயாம் ஹ்ரியமாணாயாம் விக்ரோஶந்தீவ பர்வதாஃ
சீதை இழுக்கப்பட்டபோது, நீர்வழிகள் வாயாகவும், மலைச்சிகரங்கள் கைபோல் உயரவும், அந்த மலைகள் கூக்குரல் விடும் போல் இருந்தன.
ஹ்ரியமாணாம் து வைதேஹீம் த்ரு'ஷ்ட்வா தீநோ திவாகரஃ। ப்ரவித்வஸ்தப்ரபஃ ஶ்ரீமாநாஸீத் பாண்டுரமண்டலஃ
வைதேஹியை இழுக்கப்படுவதைக் கண்ட சூரியன் துக்கத்தில் திகழ்ச்சி இழந்து, வெண்மையான வட்டத்துடன் தோன்றினான்.
நாஸ்தி தர்மஃ குதஃ ஸத்யம் நார்ஜவம் நாந்ரு'ஶம்ஸதா। யத்ர ராமஸ்ய வைதேஹீம் ஸீதாம் ஹரதி ராவணஃ
இங்கே இராமனுடைய வைதேஹி சீதையை இராவணன் கடத்துகிறான் என்றால், அங்கே தர்மமும், உண்மையும், நேர்மையும், இரக்கமும் இல்லை.
இதி பூதாநி ஸர்வாணி கணஶஃ பர்யதேவயந்। வித்ரஸ்தகா தீநமுகா ருருதுர்ம்ரு'கபோதகாஃ
அப்போது எல்லா உயிரினங்களும் குழுக்களாகச் சேர்ந்து புலம்பின; பயத்தில் முகம் சோகமாக, மிருகக் குட்டிகள் அழுதன.
உத்வீக்ஷ்யோத்வீக்ஷ்ய நயநைர்பயாதிவ விலக்ஷணைஃ। ஸுப்ரவேபிதகாத்ராஶ்ச பபூவுர்வநதேவதாஃ
காடின் தெய்வங்கள் மிகவும் நடுங்கி, கலங்கிய கண்களால் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தன.
விக்ரோஶந்தீம் த்ரு'டம் ஸீதாம் த்ரு'ஷ்ட்வா துஃகம் ததா கதாம்। தாம் து லக்ஷ்மண ராமேதி க்ரோஶந்தீம் மதுரஸ்வராம்
சீதை உருக்கமாக அழைத்து, 'இராமா, லக்ஷ்மணா' என்று இனிய குரலில் அழைத்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தனர்.
அவேக்ஷமாணாம் பஹுஶோ வைதேஹீம் தரணீதலம்। ஸ தாமாகுலகேஶாந்தாம் விப்ரம்ரு'ஷ்டவிஶேஷகாம்। ஜஹாராத்மவிநாஶாய தஶக்ரீவோ மநஸ்விநீம்
அந்த பத்துத் தலைகளையுடையவன், பூமியை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து, கூந்தல் சிதறிய, ஆபரணங்கள் குழப்பமடைந்த வைதேஹியை, தன் அழிவுக்காகக் கடத்தினான்.
ததஸ்து ஸா சாருததீ ஶுசிஸ்மிதா விநாக்ரு'தா பந்துஜநேந மைதிலீ। அபஶ்யதீ ராகவலக்ஷ்மணாவுபௌ விவர்ணவக்த்ரா பயபாரபீடிதா
அப்போது அழகான புன்னகையுடன், உறவினர்களை இழந்த மைதிலி, இராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் தேடினாள்; அவளுடைய முகம் வெண்மையாக, பயம் நிறைந்தது.
thumb|த்ரிபஞ்சாஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே த்ரிபஞ்சாஶஃ ஸர்கஃ ॥௩-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அரண்ய காண்டத்தின் ஐம்பத்தி மூன்றாவது அதிகாரத்தை இப்போது கேளுங்கள்.
கமுத்பதந்தம் தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மைதிலீ ஜநகாத்மஜா। துஃகிதா பரமோத்விக்நா பயே மஹதி வர்திநீ
வானில் பறக்கும் அவனைப் பார்த்த மைதிலி, ஜனகரின் மகள், மிகுந்த துக்கத்திலும், பெரும் கலக்கத்திலும், பயத்தில் ஆழ்ந்தாள்.