யதி வாயம் ததா யந்மாம் பவேத் வதஸி லக்ஷ்மண। மாயைஷா ராக்ஷஸஸ்யேதி கர்தவ்யோऽஸ்ய வதோ மயா
நீ சொல்வது போல, லக்ஷ்மணா, இது ஒரு ராட்சசனின் மாயை என்றால், இந்த மானை நான் கொல்லவேண்டும்.
ஏதேந ஹி ந்ரு'ஶம்ஸேந மாரீசேநாக்ரு'தாத்மநா। வநே விசரதா பூர்வம் ஹிம்ஸிதா முநிபும்கவாஃ
இவன் போலிய மனம் கொண்ட கொடூரன் மாரீசன், காட்டில் சுற்றும் முனிவர்களை முன்பு துன்புறுத்தியவன்.
உத்தாய பஹவோऽநேந ம்ரு'கயாயாம் ஜநாதிபாஃ। நிஹதாஃ பரமேஷ்வாஸாஸ்தஸ்மாத் வத்யஸ்த்வயம் ம்ரு'கஃ
வேட்டைக்காக எழுந்த பல அரசர்கள், சிறந்த வில்லாளிகள், இவனால் கொல்லப்பட்டார்கள்; ஆகவே இந்த மானை கொல்லவேண்டும்.
புரஸ்தாதிஹ வாதாபிஃ பரிபூய தபஸ்விநஃ। உதரஸ்தோ த்விஜாந் ஹந்தி ஸ்வகர்போऽஶ்வதரீமிவ
இதற்கு முன்பு, இங்கே வாதாபி என்றவன் தவசிகளை ஏமாற்றி, தன் வயிற்றுக்குள் இருந்தபடியே பிராமணர்களை, கன்றுக்குட்டி தாயை அழிப்பதைப் போல், அழித்தான்.
ஸ கதாசிச்சிரால்லோபாதாஸஸாத மஹாமுநிம்। அகஸ்த்யம் தேஜஸா யுக்தம் பக்ஷ்யஸ்தஸ்ய பபூவ ஹ
ஒருநாள், பேராசையால், வாதாபி, மிகுந்த தபசுடன் கூடிய அகஸ்திய முனிவரை அணுகி, அவருக்குப் படையலாக ஆனான்.
த்வயாவிகண்ய வாதாபே பரிபூதாஶ்ச தேஜஸா। ஜீவலோகே த்விஜஶ்ரேஷ்டாஸ்தஸ்மாதஸி ஜராம் கதஃ
உன்னால், வாதாபி, பிராமணர்கள் மதிப்பில்லாமல், உன் வலிமையால் தாழ்த்தப்பட்டார்கள்; அதனால் நீ உயிரோடு இருந்தபடியே முதுமையை அடைந்தாயாக.
தத் ரக்ஷோ ந பவேதேவ வாதாபிரிவ லக்ஷ்மண। மத்விதம் யோऽதிமந்யேத தர்மநித்யம் ஜிதேந்த்ரியம்
லட்சுமணா, எனைப்போல் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும், மனத்தை அடக்கியவனை இகழும் ஒருவன் உண்மையில் அரக்கன் அல்ல; அது வாதாபியைப் போலவே ஆகும்.
பவேத்ததோऽயம் வாதாபிரகஸ்த்யேநேவ மா கதஃ। இஹ த்வம் பவ ஸம்நத்தோ யந்த்ரிதோ ரக்ஷ மைதிலீம்
அவன் வாதாபியை அகத்தியர் அழித்ததுபோல் அழிவை அடைவான்; நீ இங்கு இருந்து ஆயுதம் ஏந்தி, மைதிலியை கவனமாக காப்பாற்று.
அஸ்யாமாயத்தமஸ்மாகம் யத் க்ரு'த்யம் ரகுநந்தந। அஹமேநம் வதிஷ்யாமி க்ரஹீஷ்யாம்யதவா ம்ரு'கம்
ரகு வம்சத்து மகனே, இங்கு நம்முடைய கடமை அவள்மீதே சார்ந்துள்ளது; நான் இந்த மிருகத்தை கொல்லவோ பிடிக்கவோ செய்வேன்.
யாவத் கச்சாமி ஸௌமித்ரே ம்ரு'கமாநயிதும் த்ருதம்। பஶ்ய லக்ஷ்மண வைதேஹ்யா ம்ரு'கத்வசி கதாம் ஸ்ப்ரு'ஹாம்
சௌமித்ரி, நான் விரைவாக இந்த மான் பிடிக்கச் செல்லும் போது, வைதேஹியின் அந்த மானின் தோலைப் பற்றிய ஆசையை நீ கவனிக்கவும்.
த்வசா ப்ரதாநயா ஹ்யேஷ ம்ரு'கோऽத்ய ந பவிஷ்யதி। அப்ரமத்தேந தே பாவ்யமாஶ்ரமஸ்தேந ஸீதயா
இன்று இந்த மான் அதன் தோல் காரணமாக உயிரோடு இருக்காது; நீ அசராமல் ஆசிரமத்தில் சீதையுடன் எச்சரிக்கையுடன் இரு.
யாவத் ப்ரு'ஷதமேகேந ஸாயகேந நிஹந்ம்யஹம்। ஹத்வைதச்சர்ம சாதாய ஶீக்ரமேஷ்யாமி லக்ஷ்மண
நான் ஒரு அம்பால் இந்த புள்ளிமானை வீழ்த்தி, அதன் தோலை எடுத்துக்கொண்டு விரைவாக திரும்பி வருவேன், லட்சுமணா.
ப்ரதக்ஷிணேநாதிபலேந பக்ஷிணா ஜடாயுஷா புத்திமதா ச லக்ஷ்மண। பவாப்ரமத்தஃ ப்ரதிக்ரு'ஹ்ய மைதிலீம் ப்ரதிக்ஷணம் ஸர்வத ஏவ ஶங்கிதஃ
பெரும் பலமும் புத்திசாலித்தனமும் கொண்ட ஜடாயு வலப்புறம் சுற்றி பாதுகாப்பாக இருக்க, நீ எப்போதும் கவனமாக இருந்து, மைதிலியை பாதுகாத்து, எல்லா பக்கங்களிலும் எச்சரிக்கையுடன் இரு.
thumb|சதுஶ்சத்வாரிம்ஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே சதுஶ்சத்வாரிம்ஶஃ ஸர்கஃ ॥௩-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அரண்ய காண்டத்தின் நாற்பத்திநான்காவது அதிகாரத்தை இப்போது கேளுங்கள்.
ததா து தம் ஸமாதிஶ்ய ப்ராதரம் ரகுநந்தநஃ। பபந்தாஸிம் மஹாதேஜா ஜாம்பூநதமயத்ஸரும்
அப்படி தன் சகோதரனுக்கு அறிவுரை கூறிய பிறகு, ரகு வம்சத்து வீரன், பெரும் ஒளியுடன் ஜாம்பூநத தங்கத்தால் ஆன வாளை கட்டிக்கொண்டான்.
ததஸ்த்ரிவிநதம் சாபமாதாயாத்மவிபூஷணம்। ஆபத்ய ச கபாலௌ த்வௌ ஜகாமோதக்ரவிக்ரமஃ
பின்னர், மூன்று வளைவுகள் கொண்ட தன் அழகிய வில்லையும், இரண்டு அம்புக்கூடைகளையும் கட்டிக்கொண்டு, வீரமாக நடந்து சென்றான்.
தம் வந்யராஜோ ராஜேந்த்ரமாபதந்தம் நிரீக்ஷ்ய வை। பபூவாந்தர்ஹிதஸ்த்ராஸாத் புநஃ ஸம்தர்ஶநேऽபவத்
அடர்ந்த காட்டின் அரசன் அவனை விரைந்து வருவதைப் பார்த்து, பயத்தில் மறைந்து, பின்னர் மீண்டும் தோன்றினான்.
பத்தாஸிர்தநுராதாய ப்ரதுத்ராவ யதோ ம்ரு'கஃ। தம் ஸ்ம பஶ்யதி ரூபேண த்யோதயந்தமிவாக்ரதஃ
வாளை கட்டிக்கொண்டு, வில் ஏந்தி, அந்த மானைத் தேடி ஓடினான்; அந்த மான் அவன் முன் ஒளிரும் அழகுடன் தெரிந்தது.
அவேக்ஷ்யாவேக்ஷ்ய தாவந்தம் தநுஷ்பாணிர்மஹாவநே। அதிவ்ரு'த்தமிவோத்பாதால்லோபயாநம் கதாசந
அவன் வில் ஏந்தி, அந்த மானை காட்டில் ஓடிக்கொண்டிருப்பதை தொடர்ந்து கவனித்தான்; அது சில சமயம் இயற்கைக்கு மாறாக நடந்துகொண்டு, அவனை ஈர்த்தது.
ஶங்கிதம் து ஸமுத்ப்ராந்தமுத்பதந்தமிவாம்பரம்। த்ரு'ஶ்யமாநமத்ரு'ஶ்யம் ச வநோத்தேஶேஷு கேஷுசித்
அது சந்தேகமாகவும் கலக்கத்துடனும், வானில் பறப்பதைப் போலவும், சில இடங்களில் தெரிந்தும் மறைந்தும் இருந்தது.
சிந்நாப்ரைரிவ ஸம்வீதம் ஶாரதம் சந்த்ரமண்டலம்। முஹூர்தாதேவ தத்ரு'ஶே முஹுர்தூராத் ப்ரகாஶதே
சில நேரம், பரவிய மேகங்களால் மறைக்கப்பட்டுள்ள அகில்கால சந்திரனைப் போல, அது ஒரு கணம் தோன்றி, மறுபடியும் தொலைவில் ஒளிர்ந்தது.
தர்ஶநாதர்ஶநேநைவ ஸோऽபாகர்ஷத ராகவம்। ஸ தூரமாஶ்ரமஸ்யாஸ்ய மாரீசோ ம்ரு'கதாம் கதஃ
அது தோன்றி மறைவதன் மூலம், மானாக மாறிய மாரீசன், இராமனை ஆசிரமத்திலிருந்து தொலைவில் இழுத்துச் சென்றான்.
ஆஸீத் க்ருத்தஸ்து காகுத்ஸ்தோ விவஶஸ்தேந மோஹிதஃ। அதாவதஸ்தே ஸுஶ்ராந்தஶ்சாயாமாஶ்ரித்ய ஶாத்வலே
காகுத்ஸ்த வம்சத்து வீரன், அவனால் கோபமும் குழப்பமும் அடைந்து, தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், சோர்வுடன் புல்வெளியில் நிழலில் ஓய்ந்தான்.
ஸ தமுந்மாதயாமாஸ ம்ரு'கரூபோ நிஶாசரஃ। ம்ரு'கைஃ பரிவ்ரு'தோऽதாந்யைரதூராத் ப்ரத்யத்ரு'ஶ்யத
அந்த இரவில் திரியும் அரக்கன், மானாக மாறி, மற்ற மான்களுடன் சேர்ந்து, அருகில் தோன்றி, அவனை மேலும் கலக்கத்தில் ஆழ்த்தினான்.
க்ரஹீதுகாமம் த்ரு'ஷ்ட்வா தம் புநரேவாப்யதாவத। தத்க்ஷணாதேவ ஸம்த்ராஸாத் புநரந்தர்ஹிதோऽபவத்
அவனைப் பிடிக்க ஆசையுடன் பார்த்ததும், மறுபடியும் அவனை நோக்கி விரைந்து ஓடினான்; ஆனால் அச்சமால் அந்தக் கணமே மறைந்து விட்டான்.
புநரேவ ததோ தூராத் வ்ரு'க்ஷகண்டாத் விநிஃஸ்ரு'தஃ। த்ரு'ஷ்ட்வா ராமோ மஹாதேஜாஸ்தம் ஹந்தும் க்ரு'தநிஶ்சயஃ
அதற்குப் பிறகு, ஒரு மரத்தின் பின்னால் இருந்து, தூரத்தில் மறுபடியும் தோன்றிய அவனை, பெரும் ஒளியுடன் கூடிய இராமன் பார்த்து, அவனை அழிக்க உறுதி செய்தான்.
பூயஸ்து ஶரமுத்த்ரு'த்ய குபிதஸ்தத்ர ராகவஃ। ஸூர்யரஶ்மிப்ரதீகாஶம் ஜ்வலந்தமரிமர்தநம்
அப்போது கோபம் கொண்ட இராகவன், சூரியனின் கதிர்களைப்போல் ஜொலிக்கும், பகைவரை அழிக்கும் ஒரு பிரகாசமான அம்பை எடுத்தான்.
ஸம்தாய ஸுத்ரு'டே சாபே விக்ரு'ஷ்ய பலவத்பலீ। தமேவ ம்ரு'கமுத்திஶ்ய ஶ்வஸந்தமிவ பந்நகம்
அந்த அம்பை திடமான வில்லில் பொருத்தி, மிகுந்த பலத்துடன் இழுத்து, பாம்பைப் போல மூச்சுவிடும் அந்த மான் மீது குறி வைத்து எய்தான்.
முமோச ஜ்வலிதம் தீப்தமஸ்த்ரம் ப்ரஹ்மவிநிர்மிதம்। ஶரீரம் ம்ரு'கரூபஸ்ய விநிர்பித்ய ஶரோத்தமஃ
பிரம்மனால் உருவாக்கப்பட்ட, தீப்போல் ஜொலிக்கும் அந்த அம்பை விட, அந்த சிறந்த அம்பு மானின் உருவை ஊடுருவியது.
மாரீசஸ்யைவ ஹ்ரு'தயம் பிபேதாஶநிஸம்நிபஃ। தாலமாத்ரமதோத்ப்லுத்ய ந்யபதத் ஸ ப்ரு'ஶாதுரஃ
அந்த அம்பு மாறீசனின் இதயத்தை இடியெனப் பிளந்தது; ஒரு தாளளவு பாய்ந்து, அவன் கடும் வலியுடன் விழுந்தான்.