சதுர்தஶ ஸஹஸ்ராணி ராக்ஷஸாநாம் ஹதாநி தே। த்வத்விநாஶாத் கரோம்யத்ய தேஷாமஶ்ருப்ரமார்ஜநம்
நீ நான்கு ஆயிரத்து நானூறு ராக்ஷஸர்களை கொன்றாய்; இன்று உன்னை அழிப்பதன் மூலம், அவர்களின் கண்ணீரைத் துடைப்பேன்.
இத்யுக்த்வா பரமக்ருத்தஃ ஸ கதாம் பரமாங்கதாம்। கரஶ்சிக்ஷேப ராமாய ப்ரதீப்தாமஶநிம் யதா
இவ்வாறு மிகுந்த கோபத்தில் கூறிய கரன், தன் வலிமையான கதையை இராமனை நோக்கி, இடி போல எறிந்தான்.
கரபாஹுப்ரமுக்தா ஸா ப்ரதீப்தா மஹதீ கதா। பஸ்ம வ்ரு'க்ஷாம்ஶ்ச குல்மாம்ஶ்ச க்ரு'த்வாகாத் தத்ஸமீபதஃ
கரனின் கையிலிருந்து புறப்பட்ட அந்தப் பெரும் தீப்பொறி கதையால், மரங்களும் புதர்களும் சாம்பலாகி, அது இராமனை நோக்கி வந்தது.
தாமாபதந்தீம் மஹதீம் ம்ரு'த்யுபாஶோபமாம் கதாம்। அந்தரிக்ஷகதாம் ராமஶ்சிச்சேத பஹுதா ஶரைஃ
அந்தப் பெரும் கதையைக் காணும் இராமன், அது மரண பாசம் போல் விரைந்தபோது, அம்புகளால் அதை பல துண்டுகளாக வெட்டினான்.
ஸா விஶீர்ணா ஶரைர்பிந்நா பபாத தரணீதலே। கதா மந்த்ரௌஷதிபலைர்வ்யாலீவ விநிபாதிதா
அந்தக் கதை, அம்புகளால் உடைந்து, பூமியில் விழுந்தது; அது மந்திரமும் மூலிகைகளாலும் வீழ்த்தப்பட்ட பாம்பு போல் இருந்தது.
thumb|த்ரிம்ஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே த்ரிம்ஶஃ ஸர்கஃ ॥௩-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அரண்ய காண்டத்தின் முப்பதாவது சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
பித்த்வா து தாம் கதாம் பாணை ராகவோ தர்மவத்ஸலஃ। ஸ்மயமாந இதம் வாக்யம் ஸம்ரப்தமிதமப்ரவீத்
தர்மத்தை விரும்பும் ராகவன், அக் கோலையைக் கணைகளால் உடைத்துவிட்டு, சிரித்தவாறே கோபத்துடன் இவ்வாறு பேசினான்.
ஏதத் தே பலஸர்வஸ்வம் தர்ஶிதம் ராக்ஷஸாதம। ஶக்திஹீநதரோ மத்தோ வ்ரு'தா த்வமுபகர்ஜஸி
இது தான் உன் முழு பலம், துஷ்ட ராட்சசனே, இப்போது வெளிப்பட்டுவிட்டது; என்னைவிட நீ பலவீனமானவன், வீணாகவே கூச்சலிடுகிறாய்.
ஏஷா பாணவிநிர்பிந்நா கதா பூமிதலம் கதா। அபிதாநப்ரகல்பஸ்ய தவ ப்ரத்யயகாதிநீ
கணைகளால் கிழிக்கப்பட்ட அந்தக் கோலை, தரையில் விழுந்து, உன் பெருமை பேசும் மனதை அழித்துவிட்டது.
யத் த்வயோக்தம் விநஷ்டாநாமிதமஶ்ருப்ரமார்ஜநம்। ராக்ஷஸாநாம் கரோமீதி மித்யா ததபி தே வசஃ
நீ கூறிய, 'இங்கு வீழ்ந்த ராட்சசர்களின் கண்ணீர் துடைப்பேன்' என்ற வார்த்தையும் பொய்யே.
நீசஸ்ய க்ஷுத்ரஶீலஸ்ய மித்யாவ்ரு'த்தஸ்ய ரக்ஷஸஃ। ப்ராணாநபஹரிஷ்யாமி கருத்மாநம்ரு'தம் யதா
அழுக்காறும், தாழ்ந்த மனமும், பொய்யும் நிறைந்த ராட்சசனே, கருடன் அமிர்தத்தை எடுத்துச் செல்லும் போல், உன் உயிரை இன்று எடுத்துவிடுவேன்.
அத்ய தே பிந்நகண்டஸ்ய பேநபுத்புதபூஷிதம்। விதாரிதஸ்ய மத்பாணைர்மஹீ பாஸ்யதி ஶோணிதம்
இன்று, என் கணைகளால் உன் கழுத்து கிழிய, நுரை பொங்கும் உன் இரத்தத்தை பூமி குடிக்கும்.
பாம்ஸுரூஷிதஸர்வாங்கஃ ஸ்ரஸ்தந்யஸ்தபுஜத்வயஃ। ஸ்வப்ஸ்யஸே காம் ஸமாஶ்லிஷ்ய துர்லபாம் ப்ரமதாமிவ
முழு உடலும் மண்ணால் பூசப்பட்டு, இரு கைபாகமும் சோர்ந்து, அடைய முடியாத காதலியை அணைப்பது போல், நீ பூமியை அணைத்து தூங்குவாய்.
ப்ரவ்ரு'த்தநித்ரே ஶயிதே த்வயி ராக்ஷஸபாம்ஸநே। பவிஷ்யந்தி ஶரண்யாநாம் ஶரண்யா தண்டகா இமே
ராட்சசர்களை அழித்தவன் என்று அறியப்படும் நீ, ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் வீழ்ந்தபின், இந்த தண்டகாரண்யம் பாதுகாப்பு தேடும் அனைவருக்கும் உறைவிடம் ஆகும்.
ஜநஸ்தாநே ஹதஸ்தாநே தவ ராக்ஷஸ மச்சரைஃ। நிர்பயா விசரிஷ்யந்தி ஸர்வதோ முநயோ வநே
ஜனஸ்தானத்தில் என் கணைகளால் நீ அழிக்கப்படும்போது, முனிவர்கள் எல்லா இடங்களிலும் பயமின்றி வனத்தில் சுற்றுவார்கள்.
அத்ய விப்ரஸரிஷ்யந்தி ராக்ஷஸ்யோ ஹதபாந்தவாஃ। பாஷ்பார்த்ரவதநா தீநா பயாதந்யபயாவஹாஃ
இன்று, உறவுகளை இழந்த, கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன், துக்கமும் பயமும் கொண்ட ராட்சசியர்கள் அச்சத்தில் ஓடிப்போவார்கள்.
அத்ய ஶோகரஸஜ்ஞாஸ்தா பவிஷ்யந்தி நிரர்திகாஃ। அநுரூபகுலாஃ பத்ந்யோ யாஸாம் த்வம் பதிரீத்ரு'ஶஃ
இன்று, உன்னை கணவராகக் கொண்ட நல்ல குடும்பத்து பெண்கள், துயரத்தின் சுவையை அறிந்து, வாழ்க்கையில் நோக்கம் இழந்தவர்களாகிவிடுவார்கள்.
ந்ரு'ஶம்ஸஶீல க்ஷுத்ராத்மந் நித்யம் ப்ராஹ்மணகண்டக। த்வத்க்ரு'தே ஶங்கிதைரக்நௌ முநிபிஃ பாத்யதே ஹவிஃ
கொடுமை நிறைந்த மனமும், கீழ்மையான ஆத்துமாவும் கொண்ட, எப்போதும் பிராமணர்களுக்கு தொல்லை தரும் ராட்சசனே, உன் காரணமாக முனிவர்கள் அஞ்சலுடன் யாகத்தில் ஹவிசை அர்ப்பணிக்கிறார்கள்.
தமேவமபிஸம்ரப்தம் ப்ருவாணம் ராகவம் வநே। கரோ நிர்பர்த்ஸயாமாஸ ரோஷாத் கரதரஸ்வரஃ
இவ்வாறு காட்டில் கோபத்துடன் ராகவன் பேசிக் கொண்டிருக்க, கரன் கோபத்தால் கடும் குரலில் அவனை திட்டினான்.
த்ரு'டம் கல்வவலிப்தோऽஸி பயேஷ்வபி ச நிர்பயஃ। வாச்யாவாச்யம் ததோ ஹி த்வம் ம்ரு'த்யோர்வஶ்யோ ந புத்யஸே
உனக்கு பெரும் அகம்பாவும், ஆபத்தில் கூட அஞ்சாத மனமும் இருக்கிறது; அதனால் தான் பேச வேண்டியதும் வேண்டாததும் பேசுகிறாய், மரணத்தின் பிடியில் இருப்பதை உணராமல்.
காலபாஶபரிக்ஷிப்தா பவந்தி புருஷா ஹி யே। கார்யாகார்யம் ந ஜாநந்தி தே நிரஸ்தஷடிந்த்ரியாஃ
காலத்தின் கட்டில் சிக்கிய மனிதர்கள், செய்ய வேண்டியது, செய்யக்கூடாதது என்ற அறிவை இழந்து, ஆறறிவும் மங்கிவிடுகிறார்கள்.
ஏவமுக்த்வா ததோ ராமம் ஸம்ருத்ய ப்ரு'குடிம் ததஃ। ஸ ததர்ஶ மஹாஸாலமவிதூரே நிஶாசரஃ
இவ்வாறு ராமனிடம் கூறி, புருவங்களை சுருக்கி, அந்த இரவுக்கிருமி அருகிலுள்ள பெரிய சால மரத்தை பார்த்தான்.
ரணே ப்ரஹரணஸ்யார்தே ஸர்வதோ ஹ்யவலோகயந்। ஸ தமுத்பாடயாமாஸ ஸம்தஷ்டதஶநச்சதம்
போரில் ஆயுதம் தேடி四விடமும் பார்த்து, கடும் கோபத்தில் உதடுகளை கடித்தவாறே அந்த மரத்தை பிடித்தான்.
தம் ஸமுத்க்ஷிப்ய பாஹுப்யாம் விநர்தித்வா மஹாபலஃ। ராமமுத்திஶ்ய சிக்ஷேப ஹதஸ்த்வமிதி சாப்ரவீத்
அந்த மரத்தை இரு கைகளால் பிடித்து, பெரும் சத்தத்துடன் கர்ஜித்து, 'இப்போது நீ அழிந்துவிட்டாய்' என்று கூறி, ராமனை நோக்கி வீசினான்.
தமாபதந்தம் பாணௌகைஶ்சித்த்வா ராமஃ ப்ரதாபவாந்। ரோஷமாஹாரயத் தீவ்ரம் நிஹந்தும் ஸமரே கரம்
வீரமான இராமன், தன்னை நோக்கி பாய்ந்த அம்புகளைக் கிழித்து, கடும் கோபத்தை எழுப்பி, சமரத்தில் கரனை அழிக்கத் தயாரானான்.
ஜாதஸ்வேதஸ்ததோ ராமோ ரோஷரக்தாந்தலோசநஃ। நிர்பிபேத ஸஹஸ்ரேண பாணாநாம் ஸமரே கரம்
அதன்பின், இராமனுக்கு வியர்வை பொங்க, கோபத்தால் கண்கள் சிவந்து, போரில் ஆயிரம் அம்புகளால் கரனைத் துளைத்தான்.
தஸ்ய பாணாந்தராத் ரக்தம் பஹு ஸுஸ்ராவ பேநிலம்। கிரேஃ ப்ரஸ்ரவணஸ்யேவ தாராணாம் ச பரிஸ்ரவஃ
அந்த அம்புகளுக்கிடையே இருந்து, கரனின் உடலில் இருந்து நிறைய நுரை கலந்த இரத்தம் மலையிலிருந்து ஊறும் நீர்போல் பெருகி வழிந்தது.
விகலஃ ஸ க்ரு'தோ பாணைஃ கரோ ராமேண ஸம்யுகே। மத்தோ ருதிரகந்தேந தமேவாப்யத்ரவத் த்ருதம்
போரில் இராமனின் அம்புகளால் கரன் பலவீனமடைந்து, இரத்தத்தின் வாசனையால் வெறித்துப் போய், மீண்டும் அவனை நோக்கி வேகமாக பாய்ந்தான்.
தமாபதந்தம் ஸம்க்ருத்தம் க்ரு'தாஸ்த்ரோ ருதிராப்லுதம்। அபாஸர்பத் த்வித்ரிபதம் கிம்சித்த்வரிதவிக்ரமஃ
அப்போது, கோபத்தில் மூழ்கி, இரத்தத்தில் நனைந்து, ஆயுதம் ஏந்தி பாய்ந்த கரனைப் பார்த்த இராமன், சற்று விரைவாக இரண்டு மூன்று அடிகள் பின்வாங்கினான்.
ததஃ பாவகஸம்காஶம் வதாய ஸமரே ஶரம்। கரஸ்ய ராமோ ஜக்ராஹ ப்ரஹ்மதண்டமிவாபரம்
அதன்பின், இராமன், தீப்பொறிபோல் ஜொலிக்கும் ஒரு அம்பை, கரனை அழிக்கச் சமரத்தில் எடுத்தான்; அது பிரம்மனின் தண்டம்போல் இருந்தது.