க்வசிச்ச சதுரோ மாஸாந் பஞ்ச ஷட் ச பராந் க்வசித்। அபரத்ராதிகாந் மாஸாநத்யர்தமதிகம் க்வசித்
சில இடங்களில் நான்கு மாதங்கள், வேறு இடங்களில் ஐந்து அல்லது ஆறு மாதங்கள், மற்ற இடங்களில் அதற்கும் மேலாக, அரை வருடத்தைவிட அதிகமாகவும் தங்கினார்.
த்ரீந் மாஸாநஷ்டமாஸாம்ஶ்ச ராகவோ ந்யவஸத் ஸுகம்। தத்ர ஸம்வஸதஸ்தஸ்ய முநீநாமாஶ்ரமேஷு வை
அந்த முனிவர்களின் ஆசிரமங்களில் ராகவன் மூன்று மாதங்கள், எட்டுமாதங்கள் என மகிழ்ச்சியுடன் தங்கினார்.
ரமதஶ்சாநுகூல்யேந யயுஃ ஸம்வத்ஸரா தஶ। பரிஸ்ரு'த்ய ச தர்மஜ்ஞோ ராகவஃ ஸஹ ஸீதயா
அங்கு ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்தபோது, பத்து ஆண்டுகள் கடந்தன; தர்மத்தை அறிந்த ராகவன் சீதையுடன் பல இடங்களைச் சுற்றினார்.
ஸுதீக்ஷ்ணஸ்யாஶ்ரமபதம் புநரேவாஜகாம ஹ। ஸ தமாஶ்ரமமாகம்ய முநிபிஃ பரிபூஜிதஃ
பின்னர் அவர் மீண்டும் சுதீக்ஷ்ணரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்; அங்கு சென்றதும் முனிவர்களால் பெருமையுடன் வரவேற்கப்பட்டார்.
தத்ராபி ந்யவஸத் ராமஃ கிம்சித் காலமரிம்தமஃ। அதாஶ்ரமஸ்தோ விநயாத் கதாசித் தம் மஹாமுநிம்
அங்கேயும் பகைவரை வெல்வோன் ராமன் சில காலம் தங்கினார்; பின்னர் ஆசிரமத்தில் இருந்தபோது, மரியாதையுடன் அந்த பெரிய முனிவரை அணுகினார்.
உபாஸீநஃ ஸ காகுத்ஸ்தஃ ஸுதீக்ஷ்ணமிதமப்ரவீத்। அஸ்மிந்நரண்யே பகவந்நகஸ்த்யோ முநிஸத்தமஃ
காகுத்ஸ்த வம்சத்தாராகிய ராமன் அமர்ந்து, சுதீக்ஷ்ணரிடம் பேசினார்: "இந்த காட்டில், பக்தியுடன் வாழும் அகத்தியர் என்ற பெரிய முனிவர் இருக்கிறார்."
வஸதீதி மயா நித்யம் கதாஃ கதயதாம் ஶ்ருதம்। ந து ஜாநாமி தம் தேஶம் வநஸ்யாஸ்ய மஹத்தயா
"அவரைப்பற்றிய கதைகளை நான் எப்போதும் கேள்விப்பட்டுள்ளேன்; ஆனால் இந்த காட்டின் பெருமையால், அவர் வாழும் இடம் எனக்குத் தெரியவில்லை."
குத்ராஶ்ரமபதம் ரம்யம் மஹர்ஷேஸ்தஸ்ய தீமதஃ। ப்ரஸாதார்தம் பகவதஃ ஸாநுஜஃ ஸஹ ஸீதயா
"அந்த அறிவுள்ள பெரிய முனிவரின் அழகான ஆசிரமம் எங்கு உள்ளது? அந்த பக்தருக்காக, என் சகோதரனும் சீதையும் சேர்ந்து அவரைச் சந்திக்க விரும்புகிறேன்."
அகஸ்த்யமதிகச்சேயமபிவாதயிதும் முநிம்। மநோரதோ மஹாநேஷ ஹ்ரு'தி ஸம்பரிவர்ததே
"அகத்தியரைச் சென்று வணங்கி, அந்த முனிவருக்கு மரியாதை செலுத்த விரும்புகிறேன்; இந்த பெரிய ஆசை என் மனத்தில் எப்போதும் உள்ளது."
யதஹம் தம் முநிவரம் ஶுஶ்ரூஷேயமபி ஸ்வயம்। இதி ராமஸ்ய ஸ முநிஃ ஶ்ருத்வா தர்மாத்மநோ வசஃ
"நானே அந்த முனிவருக்கு நேரில் சேவை செய்யும் வாய்ப்பு கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்" என்று ராமன் சொன்னதை, அந்த தர்மவான் முனிவர் கேட்டார்.
ஸுதீக்ஷ்ணஃ ப்ரத்யுவாசேதம் ப்ரீதோ தஶரதாத்மஜம்। அஹமப்யேததேவ த்வாம் வக்துகாமஃ ஸலக்ஷ்மணம்
சுதீக்ஷ்ணர் மகிழ்ச்சியுடன் தசரதனின் மகனிடம் பேசினார்: "நானும் இதையே, லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து உன்னிடம் சொல்ல விரும்பினேன்."
அகஸ்த்யமபிகச்சேதி ஸீதயா ஸஹ ராகவ। திஷ்ட்யா த்விதாநீமர்தேऽஸ்மிந் ஸ்வயமேவ ப்ரவீஷி மாம்
"ராகவா, சீதையுடன் சேர்ந்து அகத்தியரைச் செல்; அதற்காக நீயே இப்போது என்னிடம் கேட்கிறாய் என்பது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது."
அயமாக்யாமி தே ராம யத்ராகஸ்த்யோ மஹாமுநிஃ। யோஜநாந்யாஶ்ரமாத் தாத யாஹி சத்வாரி வை ததஃ। தக்ஷிணேந மஹாந் ஶ்ரீமாநகஸ்த்யப்ராதுராஶ்ரமஃ
"ராமா, பெரிய முனிவர் அகத்தியர் எங்கு இருக்கிறார் என்று நான் உனக்கு சொல்கிறேன். இந்த ஆசிரமத்திலிருந்து நான்கு யோஜனை தெற்கே செல்; அங்கு அகத்தியரின் சகோதரரின் அழகான ஆசிரமம் உள்ளது."
ஸ்தலீப்ராயவநோத்தேஶே பிப்பலீவநஶோபிதே। பஹுபுஷ்பபலே ரம்யே நாநாவிஹகநாதிதே
"அது பெரும்பாலும் வெறிச்சோடான பகுதி; பிப்பலி மரங்கள் நிறைந்தது, பல மலர்களும் பழங்களும் விளைந்த அழகான இடம்; பலவகை பறவைகளின் குரலால் முழங்கும் பகுதி."
பத்மிந்யோ விவிதாஸ்தத்ர ப்ரஸந்நஸலிலாஶயாஃ। ஹம்ஸகாரண்டவாகீர்ணாஶ்சக்ரவாகோபஶோபிதாஃ
அங்கே பலவகைத் தாமரைத் தடாகங்கள் தெளிந்த நீருடன் காணப்படுகின்றன; அவை அன்னங்கள், கூழைகள் கூட்டமாகவும், சக்கரவாகப் பறவைகள் அழகுபடுத்தியும் நிறைந்துள்ளன.
தத்ரைகாம் ரஜநீம் வ்யுஷ்ய ப்ரபாதே ராம கம்யதாம்। தக்ஷிணாம் திஶமாஸ்தாய வநகண்டஸ்ய பார்ஶ்வதஃ
அங்கே ஒரு இரவு தங்கியபின், காலையில், ராமா, வனப்பகுதியின் ஓரமாக தெற்குத் திசையில் செல்ல வேண்டும்.
தத்ராகஸ்த்யாஶ்ரமபதம் கத்வா யோஜநமந்தரம்। ரமணீயே வநோத்தேஶே பஹுபாதபஶோபிதே
அங்கே ஒரு யோஜனை தூரம் சென்றால், பல மரங்கள் அலங்கரிக்கும் அழகான வனப்பகுதியில் அகத்தியரின் தவமடையலையை அடைவீர்கள்.
ரம்ஸ்யதே தத்ர வைதேஹீ லக்ஷ்மணஶ்ச த்வயா ஸஹ। ஸ ஹி ரம்யோ வநோத்தேஶோ பஹுபாதபஸம்யுதஃ
அங்கே வைதேஹியும் இலக்குவனும் உன்னுடன் சேர்ந்து மகிழ்வார்கள்; ஏனெனில் அந்த அழகான வனம் பல மரங்களால் சூழ்ந்துள்ளது.
யதி புத்திஃ க்ரு'தா த்ரஷ்டுமகஸ்த்யம் தம் மஹாமுநிம்। அத்யைவ கமநே புத்திம் ரோசயஸ்வ மஹாமதே
அந்த மகானாகிய அகத்தியரைப் பார்க்க உனக்கு தீர்மானம் இருந்தால், அறிவுள்ளவனே, இன்று அங்கே செல்லும் எண்ணத்தை உறுதி செய்.
இதி ராமோ முநேஃ ஶ்ருத்வா ஸஹ ப்ராத்ராபிவாத்ய ச। ப்ரதஸ்தேऽகஸ்த்யமுத்திஶ்ய ஸாநுகஃ ஸஹ ஸீதயா
முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்ட ராமன், தம்பியுடன் வணங்கி, சீதையையும் கூட்டிக்கொண்டு அகத்தியரை நோக்கி புறப்பட்டான்.
பஶ்யந் வநாநி சித்ராணி பர்வதாம்ஶ்சாப்ரஸம்நிபாந்। ஸராம்ஸி ஸரிதஶ்சைவ பதி மார்கவஶாநுகாந்
அவர்கள் செல்லும் வழியில் வியப்பூட்டும் காடுகள், மேகங்களைப் போல மலைகள், ஏரிகள், ஆறுகள் ஆகியவற்றைக் கண்டு சென்றார்கள்.
ஸுதீக்ஷ்ணேநோபதிஷ்டேந கத்வா தேந பதா ஸுகம்। இதம் பரமஸம்ஹ்ரு'ஷ்டோ வாக்யம் லக்ஷ்மணமப்ரவீத்
சுதீக்ஷணர் காட்டிய பாதையில் சௌகரியமாகச் சென்று, ராமன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இலக்குவனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
ஏததேவாஶ்ரமபதம் நூநம் தஸ்ய மஹாத்மநஃ। அகஸ்த்யஸ்ய முநேர்ப்ராதுர்த்ரு'ஶ்யதே புண்யகர்மணஃ
இப்போது நமக்கு தெரிகின்ற இந்த இடம், நிச்சயமாக அந்த மகாத்மா அகத்திய முனிவரின் தவமடையலையே.
யதா ஹீமே வநஸ்யாஸ்ய ஜ்ஞாதாஃ பதி ஸஹஸ்ரஶஃ। ஸம்நதாஃ பலபாரேண புஷ்பபாரேண ச த்ருமாஃ
இந்தக் காட்டில், நாம் வழியில் கண்டது போல, ஆயிரக்கணக்கான மரங்கள் பழங்களாலும் பூக்களாலும் சுமைபட்டு வளைந்து நிற்கின்றன.
பிப்பலீநாம் ச பக்வாநாம் வநாதஸ்மாதுபாகதஃ। கந்தோऽயம் பவநோத்க்ஷிப்தஃ ஸஹஸா கடுகோதயஃ
மேலும், இந்தக் காட்டிலிருந்து காற்றால் திடீரென வீசும், பழுத்த பிப்பிலி மிளகையின் கூர்மையான வாசனையும் வருகிறது.
தத்ர தத்ர ச த்ரு'ஶ்யந்தே ஸம்க்ஷிப்தாஃ காஷ்டஸம்சயாஃ। லூநாஶ்ச பரித்ரு'ஶ்யந்தே தர்பா வைதூர்யவர்சஸஃ
இங்கும் அங்கும் குவிக்கப்பட்ட மரக்கட்டைகள் தெரிகின்றன; மேலும், வைடூரியக் கல்லைப் போல பிரகாசிக்கும் தர்பை புல் வெட்டப்பட்டு கிடக்கிறது.
ஏதச்ச வநமத்யஸ்தம் க்ரு'ஷ்ணாப்ரஶிகரோபமம்। பாவகஸ்யாஶ்ரமஸ்தஸ்ய தூமாக்ரம் ஸம்ப்ரத்ரு'ஶ்யதே
இந்தக் காட்டின் நடுவில், கருமை மேகத்தின் சிகரத்தைப் போல், தவமடையலையில் எரியும் நெருப்பின் புகை தூண் தென்படுகிறது.
விவிக்தேஷு ச தீர்தேஷு க்ரு'தஸ்நாநா த்விஜாதயஃ। புஷ்போபஹாரம் குர்வந்தி குஸுமைஃ ஸ்வயமர்ஜிதைஃ
தனிமையான தீர்த்தங்களில், இருமுறை பிறந்த முனிவர்கள் குளித்து முடித்து, தாங்களே சேகரித்த மலர்களால் பூஜை செய்கிறார்கள்.
ததஃ ஸுதீக்ஷ்ணவசநம் யதா ஸௌம்ய மயா ஶ்ருதம்। அகஸ்த்யஸ்யாஶ்ரமோ ப்ராதுர்நூநமேஷ பவிஷ்யதி
அதனால், இனியவனே, சுதீக்ஷணர் சொன்னபடி, இது நிச்சயமாக அகத்தியரின் சகோதரரின் தவமடையலையாக இருக்க வேண்டும்.
நிக்ரு'ஹ்ய தரஸா ம்ரு'த்யும் லோகாநாம் ஹிதகாம்யயா। யஸ்ய ப்ராத்ரா க்ரு'தேயம் திக்ஶரண்யா புண்யகர்மணா
உலகத்தின் நன்மைக்காக, புண்ணியமான காரியங்கள் செய்த அவன் சகோதரன், மரணத்தை வலியால் அடக்கி, இந்தத் தெற்குப் பகுதியை பாதுகாப்பான இடமாக்கினான்.