ததஃ கநித்ரமாதாய லக்ஷ்மணஃ ஶ்வப்ரமுத்தமம்। அகநத் பார்ஶ்வதஸ்தஸ்ய விராதஸ்ய மஹாத்மநஃ
அதன்பின் லக்ஷ்மணன் கரண்டியை எடுத்துக்கொண்டு, அந்த மகாத்மா விராதனின் பக்கத்தில் ஒரு ஆழமான பள்ளம் தோண்டினான்.
தம் முக்தகண்டமுத்க்ஷிப்ய ஶங்குகர்ணம் மஹாஸ்வநம்। விராதம் ப்ராக்ஷிபச்ச்வப்ரே நதந்தம் பைரவஸ்வநம்
கழுத்து விடுவிக்கப்பட்ட விராதனை, சங்குபோல் பெரிய காதுகளும், பெரும் சத்தத்துடன் கூப்பிடும் அவனை, அவர்கள் தூக்கி, பயங்கரமாக ஆரவாரம் செய்யும் போது அந்த பள்ளத்தில் வீசினர்.
தமாஹவே தாருணமாஶுவிக்ரமௌ ஸ்திராவுபௌ ஸம்யதி ராமலக்ஷ்மணௌ। முதாந்விதௌ சிக்ஷிபதுர்பயாவஹம் நதந்தமுத்க்ஷிப்ய பலேந ராக்ஷஸம்
போர்க்களத்தில் இராமனும் லக்ஷ்மணனும், திடமாகவும் விரைவாகவும் செயல்பட்டு, பயங்கரமாக ஆரவாரம் செய்யும் அந்த அரக்கனை பள்ளத்தில் தூக்கி வீசி, மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தார்கள்.
அவத்யதாம் ப்ரேக்ஷ்ய மஹாஸுரஸ்ய தௌ ஶிதேந ஶஸ்த்ரேண ததா நரர்ஷபௌ। ஸமர்த்ய சாத்யர்தவிஶாரதாவுபௌ பிலே விராதஸ்ய வதம் ப்ரசக்ரதுஃ
அந்த பெரிய அரக்கனை கூரிய ஆயுதங்கள் கொண்டு கொல்ல முடியாது என்பதை உணர்ந்த இராமனும் லக்ஷ்மணனும், இருவரும் மிகுந்த திறமை உடையவர்கள், விராதனை பள்ளத்தில் கொல்ல முடிவு செய்தார்கள்.
ஸ்வயம் விராதேந ஹி ம்ரு'த்யுமாத்மநஃ ப்ரஸஹ்ய ராமேண யதார்தமீப்ஸிதஃ। நிவேதிதஃ காநநசாரிணா ஸ்வயம் ந மே வதஃ ஶஸ்த்ரக்ரு'தோ பவேதிதி
அரண்யத்தில் திரியும் இராமனிடம், 'எனக்கு ஆயுதத்தால் மரணம் ஏற்படாது' என்றும், தனக்கான இறுதி விருப்பத்தையும், விராதன் தானே தெரிவித்திருந்தான்.
ததேவ ராமேண நிஶம்ய பாஷிதம் க்ரு'தா மதிஸ்தஸ்ய பிலப்ரவேஶநே। பிலம் ச தேநாதிபலேந ரக்ஷஸா ப்ரவேஶ்யமாநேந வநம் விநாதிதம்
இதை இராமன் சொன்னதை கேட்டவுடன், அவனை பள்ளத்தில் வீச வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார்கள்; அந்த வலிமைமிக்க அரக்கன் பள்ளத்தில் வீசப்படும்போது, காட்டில் முழு சத்தம் ஒலித்தது.
ப்ரஹ்ரு'ஷ்டரூபாவிவ ராமலக்ஷ்மணௌ விராதமுர்வ்யாம் ப்ரதரே நிபாத்ய தம்। நநந்ததுர்வீதபயௌ மஹாவநே ஶிலாபிரந்தர்தததுஶ்ச ராக்ஷஸம்
இராமனும் லக்ஷ்மணனும் மகிழ்ச்சியுடன், விராதனை பூமியில் உள்ள பள்ளத்தில் வீசி, அச்சமின்றி அந்த பெரிய காட்டில் மகிழ்ந்தார்கள்; பின்னர் கற்களால் அந்த அரக்கனை மூடினார்கள்.
ததஸ்து தௌ காஞ்சநசித்ரகார்முகௌ நிஹத்ய ரக்ஷஃ பரிக்ரு'ஹ்ய மைதிலீம்। விஜஹ்ரதுஸ்தௌ முதிதௌ மஹாவநே திவி ஸ்திதௌ சந்த்ரதிவாகராவிவ
பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வில்லுடன் இருந்த இருவரும், அரக்கனை அழித்து, மைதிலியை அழைத்துக்கொண்டு, அந்த பெரிய காட்டில் சந்தோஷமாகச் சுற்றினர்; அவர்கள் வானில் நிலவும் சூரியனும் சந்திரனும் போல் பிரகாசித்தார்கள்.
thumb|பஞ்சமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே பஞ்சமஃ ஸர்கஃ ॥௩-
இப்போது ஐந்தாவது பகுதிக்கான பாடலைக் கேளுங்கள்.
ஹத்வா து தம் பீமபலம் விராதம் ராக்ஷஸம் வநே। ததஃ ஸீதாம் பரிஷ்வஜ்ய ஸமாஶ்வாஸ்ய ச வீர்யவாந்
அந்த பயங்கரமான வலிமை உடைய விராதன் என்ற அரக்கனை காட்டில் அழித்த பிறகு, வீரமானவன் சீதையை அணைத்து, அவளை ஆறுதல் கூறினான்.
அப்ரவீத் ப்ராதரம் ராமோ லக்ஷ்மணம் தீப்ததேஜஸம்। கஷ்டம் வநமிதம் துர்கம் ந ச ஸ்மோ வநகோசராஃ
பிரகாசமான தோற்றமுள்ள இராமன் தன் சகோதரர் லக்ஷ்மணனிடம், 'இந்தக் காட்டுப் பயங்கரமாகவும் கடினமாகவும் உள்ளது; நாம் இத்தகைய காட்டுக்குள் பழகியவர்கள் அல்ல' என்று கூறினான்.
அபிகச்சாமஹே ஶீக்ரம் ஶரபங்கம் தபோதநம்। ஆஶ்ரமம் ஶரபங்கஸ்ய ராகவோऽபிஜகாம ஹ
'நாம் விரைவாகச் சென்று தவசு செல்வம் கொண்ட சரபங்க முனிவரை அணுகுவோம்' என்று கூறி, இராமன் சரபங்கனின் ஆசிரமத்தை நோக்கி சென்றான்.
தஸ்ய தேவப்ரபாவஸ்ய தபஸா பாவிதாத்மநஃ। ஸமீபே ஶரபங்கஸ்ய ததர்ஶ மஹதத்புதம்
தவத்தால் ஆன்மா தூய்மையானதும், தெய்வீக சக்தி கொண்டதும் ஆன சரபங்கனின் அருகில், இராமன் ஒரு பெரிய அதிசயமான காட்சியை கண்டான்.
அஸம்ஸ்ப்ரு'ஶந்தம் வஸுதாம் ததர்ஶ விபுதேஶ்வரம்। ஸம்ப்ரபாபரணம் தேவம் விரஜோऽம்பரதாரிணம்
பூமியைத் தொடாமல், ஒளி வீசும் ஆபரணங்களுடன், தூய ஆடையணிந்த தெய்வங்களின் தலைவனை அவன் கண்டான்.
தத்விதைரேவ பஹுபிஃ பூஜ்யமாநம் மஹாத்மபிஃ। ஹரிதைர்வாஜிபிர்யுக்தமந்தரிக்ஷகதம் ரதம்
அந்தத் தெய்வத்தை, பல மகான்கள் வணங்கிக் கொண்டிருந்தனர்; பச்சை குதிரைகள் இணைக்கப்பட்டு, ஆகாயத்தில் செல்லும் ரதத்தில் அவர் இருந்தார்.
ததர்ஶாதூரதஸ்தஸ்ய தருணாதித்யஸம்நிபம்। பாண்டுராப்ரகநப்ரக்யம் சந்த்ரமண்டலஸம்நிபம்
தூரத்தில் இருந்து, அவர் எழும் சூரியனைப் போலவும், வெண்மையான மேகக் கூட்டத்தைப் போலவும், சந்திர மண்டலத்தைப் போலவும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்ததை இராமன் கண்டான்.
அபஶ்யத் விமலம் சத்ரம் சித்ரமால்யோபஶோபிதம்। சாமரவ்யஜநே சாக்ர்யே ருக்மதண்டே மஹாதநே
அவன் ஒரு பளிச்சென்ற குடையை, அழகான மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதை, மேலும் பொன்னால் ஆன கைப்பிடிகள் கொண்ட இரண்டு சிறந்த சாமரங்களைப் பார்த்தான்.
க்ரு'ஹீதே வரநாரீப்யாம் தூயமாநே ச மூர்தநி। கந்தர்வாமரஸித்தாஶ்ச பஹவஃ பரமர்ஷயஃ
அந்த குடையும் சாமரங்களும் சிறந்த பெண்கள் இருவரால் பிடிக்கப்பட்டு, தலைக்கு மேலே அசைக்கப்பட்டன. அங்கு பல கந்தர்வர்கள், தேவர்கள், சித்தர்கள் மற்றும் பெரிய முனிவர்கள் இருந்தனர்.
அந்தரிக்ஷகதம் தேவம் கீர்பிரக்ர்யா பிரைடயந்। ஸஹ ஸம்பாஷமாணே து ஶரபங்கேந வாஸவே
வானில் இருந்த அந்த தேவன், இனிய சொற்களால் புகழப்பட்டு, சரபங்கனுடன் வாசவனும் சேர்ந்து உரையாடிக் கொண்டிருந்தான்.
த்ரு'ஷ்ட்வா ஶதக்ரதும் தத்ர ராமோ லக்ஷ்மணமப்ரவீத்। ராமோऽத ரதமுத்திஶ்ய ப்ராதுர்தர்ஶயதாத்புதம்
அங்கு சதக்ருதுவை பார்த்த ராமன், லக்ஷ்மணனிடம் பேசினான்; பிறகு, அந்த அதிசயமான ரதத்தை தம்பிக்கு காட்டினான்.
அர்சிஷ்மந்தம் ஶ்ரியா ஜுஷ்டமத்புதம் பஶ்ய லக்ஷ்மண। ப்ரதபந்தமிவாதித்யமந்தரிக்ஷகதம் ரதம்
லக்ஷ்மணா, அந்த ஒளிவீசும், அழகும், அதிசயமும் கொண்ட ரதத்தைப் பார்; அது சூரியனைப் போல பிரகாசித்து, வானில் செல்கிறது.
யே ஹயாஃ புருஹூதஸ்ய புரா ஶக்ரஸ்ய நஃ ஶ்ருதாஃ। அந்தரிக்ஷகதா திவ்யாஸ்த இமே ஹரயோ த்ருவம்
புருஹூதனுக்கு இருந்தது என்று நாம் முன்பு கேட்ட அந்த குதிரைகள், இவைதான் நிச்சயமாக வானில் செல்லும் தெய்வீக குதிரைகள்.
இமே ச புருஷவ்யாக்ர யே திஷ்டந்த்யபிதோ திஶம்। ஶதம் ஶதம் குண்டலிநோ யுவாநஃ கட்கபாணயஃ
இங்கே சுற்றிலும் நிற்கும் அந்த மனிதப் புலிகள், நூற்றுக்கணக்கில், இளமையுடன், காது கம்பிகள் அணிந்து, கையில் வாள் பிடித்திருக்கிறார்கள்.
விஸ்தீர்ணவிபுலோரஸ்காஃ பரிகாயதபாஹவஃ। ஶோணாம்ஶுவஸநாஃ ஸர்வே வ்யாக்ரா இவ துராஸதாஃ
அவர்கள் எல்லாரும் அகலமான மார்பும், இரும்புக் கோல் போல் வலுவான கைப்பிடிகளும் கொண்டவர்கள்; சிவந்த ஒளி வீசும் உடை அணிந்தவர்கள்; புலிகளைப் போல கடுமையானவர்கள், அணுக முடியாதவர்கள்.
உரோதேஶேஷு ஸர்வேஷாம் ஹாரா ஜ்வலநஸம்நிபாஃ। ரூபம் பிப்ரதி ஸௌமித்ரே பஞ்சவிம்ஶதிவார்ஷிகம்
அவர்களின் மார்பில் தீயைப் போல ஜொலிக்கும் ஹாரங்கள் இருக்கின்றன; சௌமித்ரி, அவர்கள் எல்லாரும் இருபத்தைந்து வயது இளைஞர்களைப் போல தோற்றமளிக்கிறார்கள்.
ஏதத்தி கில தேவாநாம் வயோ பவதி நித்யதா। யதேமே புருஷவ்யாக்ரா த்ரு'ஶ்யந்தே ப்ரியதர்ஶநாஃ
இது தான் எப்போதும் தேவர்களின் வயது; இவர்கள் மனிதப் புலிகள் போல அழகாகக் காணப்படுகிறார்கள்.
இஹைவ ஸஹ வைதேஹ்யா முஹூர்தம் திஷ்ட லக்ஷ்மண। யாவஜ்ஜாநாம்யஹம் வ்யக்தம் க ஏஷ த்யுதிமாந் ரதே
லக்ஷ்மணா, நீயும் வைதேஹியும் இங்கே ஒரு கணம் இருங்கள்; அந்த ரதத்தில் ஒளிவீசும் அந்தவர் யார் என்று நான் தெளிவாக அறிந்துகொள்கிறேன்.
தமேவமுக்த்வா ஸௌமித்ரிமிஹைவ ஸ்தீயதாமிதி। அபிசக்ராம காகுத்ஸ்தஃ ஶரபங்காஶ்ரமம் ப்ரதி
சௌமித்ரியிடம் 'இங்கேயே இரு' என்று சொல்லி, காகுத்த்ஸ்த வம்சத்தார் சரபங்க முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குப் புறப்பட்டார்.
ததஃ ஸமபிகச்சந்தம் ப்ரேக்ஷ்ய ராமம் ஶசீபதிஃ। ஶரபங்கமநுஜ்ஞாப்ய விபுதாநிதமப்ரவீத்
அப்போது ராமன் வருவதைப் பார்த்த சசி தேவியின் கணவன், சரபங்கனிடம் அனுமதி பெற்றுவிட்டு, அந்த தேவர்களிடம் இப்படிச் சொன்னான்.
இஹோபயாத்யஸௌ ராமோ யாவந்மாம் நாபிபாஷதே। நிஷ்டாம் நயத தாவத் து ததோ மாத்ரஷ்டுமர்ஹதி
இந்த ராமன் இங்கே வருகிறான்; அவன் என்னிடம் பேசும் வரை, என்னை முடிவுக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்; பிறகு அவன் என்னைப் பார்க்க தகுதியானவன்.