ஸ வித்தோ ந்யஸ்ய வைதேஹீம் ஶூலமுத்யம்ய ராக்ஷஸஃ। அப்யத்ரவத் ஸுஸம்க்ருத்தஸ்ததா ராமம் ஸலக்ஷ்மணம்
காயமடைந்த விராதன், வைதேஹியை கீழே வைத்துவிட்டு, கோபத்தில் கூரிய சூலம் தூக்கி, இராமனும் இலக்குவனும் மீது வெகுவாக பாய்ந்தான்.
ஸ விநத்ய மஹாநாதம் ஶூலம் ஶக்ரத்வஜோபமம்। ப்ரக்ரு'ஹ்யாஶோபத ததா வ்யாத்தாநந இவாந்தகஃ
அவன் பெரும் சத்தம் எழுப்பி, இந்திரனின் கொடியைப் போல சூலத்தை ஊன்றிக்கொண்டு, வாயை விரித்து, மரணதேவன் போல் அங்கே பிரகாசித்தான்.
அத தௌ ப்ராதரௌ தீப்தம் ஶரவர்ஷம் வவர்ஷதுஃ। விராதே ராக்ஷஸே தஸ்மிந் காலாந்தகயமோபமே
அப்போது இரு சகோதரர்களும் அந்த காலாந்தகன் போன்ற வீராதன் என்ற அரக்கனுக்கு மேல் தீப்பொலிவுடன் அம்புகளை மழைபோல் பொழிந்தார்கள்.
ஸ ப்ரஹஸ்ய மஹாரௌத்ரஃ ஸ்தித்வாஜ்ரு'ம்பத ராக்ஷஸஃ। ஜ்ரு'ம்பமாணஸ்ய தே பாணாஃ காயாந்நிஷ்பேதுராஶுகாஃ
அந்த மிகக் கொடிய அரக்கன் சிரித்துக் கொண்டே உறுதியாக நின்று, வாயை விரித்தான்; அவன் அப்படிச் செய்யும் போது, அந்த வேகமான அம்புகள் அவன் உடலில் இருந்து கீழே விழுந்தன.
ஸ்பர்ஶாத் து வரதாநேந ப்ராணாந் ஸம்ரோத்ய ராக்ஷஸஃ। விராதஃ ஶூலமுத்யம்ய ராகவாவப்யதாவத
அம்புகள் தொடும் போது பெற்ற வரத்தால் வீராதன் உயிரை அடக்கிக் கொண்டு, கையில் கூரையுடன் ராகவர்களை நோக்கி பாய்ந்தான்.
தச்சூலம் வஜ்ரஸம்காஶம் ககநே ஜ்வலநோபமம்। த்வாப்யாம் ஶராப்யாம் சிச்சேத ராமஃ ஶஸ்த்ரப்ரு'தாம் வரஃ
ஆயுதங்களில் சிறந்தவன் ராமன், வானில் தீயைப் போல ஜொலிக்கும், வஜ்ரத்துக்கு ஒப்பான அந்த கூரை இரு அம்புகளால் துண்டித்தான்.
தத் ராமவிஶிகைஶ்சிந்நம் ஶூலம் தஸ்யாபதத் புவி। பபாதாஶநிநா சிந்நம் மேரோரிவ ஶிலாதலம்
ராமனின் அம்புகளால் துண்டிக்கப்பட்ட அந்த கூரை பூமியில் விழுந்தது; அது மேரு மலையின் சிகரத்தை இடித்த மின்னலைப் போல் இடிந்து விழுந்தது.
தௌ கட்கௌ க்ஷிப்ரமுத்யம்ய க்ரு'ஷ்ணஸர்பாவிவோத்யதௌ। தூர்ணமாபேததுஸ்தஸ்ய ததா ப்ரஹரதாம் பலாத்
உடனே இருவரும் கருப்பு பாம்புகளைப் போல ஜொலிக்கும் வாள்களை எடுத்து, அவனை தாக்க விரைந்து பாய்ந்தார்கள்.
ஸ வத்யமாநஃ ஸுப்ரு'ஶம் புஜாப்யாம் பரிக்ரு'ஹ்ய தௌ। அப்ரகம்ப்யௌ நரவ்யாக்ரௌ ரௌத்ரஃ ப்ரஸ்தாதுமைச்சத
கடுமையாக தாக்கப்பட்டும், அந்த கொடிய அரக்கன் அசையாத இரு மனிதச் சிங்கங்களைத் தன் கைகளால் பிடித்து, அங்கிருந்து செல்ல முயன்றான்.
தஸ்யாபிப்ராயமாஜ்ஞாய ராமோ லக்ஷ்மணமப்ரவீத்। வஹத்வயமலம் தாவத் பதாநேந து ராக்ஷஸஃ
அவன் எண்ணத்தை உணர்ந்த ராமன், 'இப்போது இந்த அரக்கன் எங்களைத் தன் வழியில் சுமந்து செல்லட்டும்' என்று இலக்குவனிடம் சொன்னான்.
யதா சேச்சதி ஸௌமித்ரே ததா வஹது ராக்ஷஸஃ। அயமேவ ஹி நஃ பந்தா யேந யாதி நிஶாசரஃ
'சௌமித்ரி, அவன் விரும்பும் போல் இந்த அரக்கன் எங்களைச் சுமந்து செல்லட்டும்; அவன் செல்லும் வழியே நமக்கு உரிய பாதை.'
ஸ து ஸ்வபலவீர்யேண ஸமுத்க்ஷிப்ய நிஶாசரஃ। பாலாவிவ ஸ்கந்தகதௌ சகாராதிபலோத்ததஃ
அந்த இரவு அரக்கன் தன் வலிமை முழுவதும் கொண்டு, இருவரையும் குழந்தைகளைப் போல தோளில் தூக்கிக்கொண்டு, பெருமிதத்துடன் நடந்தான்.
தாவாரோப்ய ததஃ ஸ்கந்தம் ராகவௌ ரஜநீசரஃ। விராதோ விநதந் கோரம் ஜகாமாபிமுகோ வநம்
இரு ராகவர்களையும் தோளில் ஏற்றி, வீராதன் என்ற இரவு அரக்கன் பயங்கரமாக கர்ஜித்து, நேராக காட்டுக்குள் சென்றான்.
வநம் மஹாமேகநிபம் ப்ரவிஷ்டோ த்ருமைர்மஹத்பிர்விவிதைருபேதம்। நாநாவிதைஃ பக்ஷிகுலைர்விசித்ரம் ஶிவாயுதம் வ்யாலம்ரு'கைர்விகீர்ணம்
அவன் பெரும் கருமேகத்தைப் போல விரிந்த, பலவகை பெரிய மரங்களும், பலவித பறவைகளும், நன்மை தரும் உயிரினங்களும், பாம்பும் காட்டு மிருகங்களும் நிரம்பிய காட்டுக்குள் நுழைந்தான்.
thumb|சதுர்தஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே சதுர்தஃ ஸர்கஃ ॥௩-
மகிமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அரண்ய காண்டத்தின் நான்காவது பகுதியை இப்போது கேளுங்கள்.
ஹ்ரியமாணௌ து காகுத்ஸ்தௌ த்ரு'ஷ்ட்வா ஸீதா ரகூத்தமௌ। உச்சைஃ ஸ்வரேண சுக்ரோஶ ப்ரக்ரு'ஹ்ய ஸுமஹாபுஜௌ
காகுத்ஸ்த வம்சத்தில் பிறந்த இரு வீரர்களும், வலிமைமிக்க ராகுவின் மகன்களும் பிடிக்கப்பட்டதை பார்த்த சீதை, அவர்களைத் தழுவிக்கொண்டு, உரக்க அழைத்தாள்.
ஏஷ தாஶரதீ ராமஃ ஸத்யவாஞ்சீலவாந் ஶுசிஃ। ரக்ஷஸா ரௌத்ரரூபேண ஹ்ரியதே ஸஹலக்ஷ்மணஃ
இவர் தசரதனின் மகன் ராமன், உண்மையாளர், நல்லொழுக்கம் கொண்டவர், தூயவர்; இப்போது இலக்குவனுடன், கொடிய உருவம் கொண்ட அரக்கனால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்.
மாம்ரு'க்ஷா பக்ஷயிஷ்யந்தி ஶார்தூலத்வீபிநஸ்ததா। மாம் ஹரோத்ஸ்ரு'ஜ காகுத்ஸ்தௌ நமஸ்தே ராக்ஷஸோத்தம
புலிகள், சிறுத்தைகள் என்னை உண்டுவிடும்; அரக்கர்களில் சிறந்தவரே, என்னை விடுதலை செய்யும்; காகுத்ஸ்தர்களே, உங்களுக்கு வணக்கம்.
தஸ்ய ரௌத்ரஸ்ய ஸௌமித்ரிஃ ஸவ்யம் பாஹும் பபஞ்ஜ ஹ। ராமஸ்து தக்ஷிணம் பாஹும் தரஸா தஸ்ய ரக்ஷஸஃ
அப்போது சௌமித்ரி அந்த அரக்கனின் இடது கைையை முறித்தான்; ராமன் அவன் வலது கையை வலியுடன் முறித்தான்.
ஸ பக்நபாஹுஃ ஸம்விக்நஃ பபாதாஶு விமூர்ச்சிதஃ। தரண்யாம் மேகஸம்காஶோ வஜ்ரபிந்ந இவாசலஃ
இரு கைகளும் முறிந்ததால், மேகத்தைப் போல் இருந்த அந்த அரக்கன் பயத்தில் சுயநினைவு இழந்து, மின்னல் தாக்கிய மலைப்போல் தரையில் விழுந்தான்.
முஷ்டிபிர்பாஹுபிஃ பத்பிஃ ஸூதயந்தௌ து ராக்ஷஸம்। உத்யம்யோத்யம்ய சாப்யேநம் ஸ்தண்டிலே நிஷ்பிபேஷதுஃ
அவர்கள் தங்கள் கை, கைப்பிடி, காலால் அந்த ராக்ஷஸனை அடித்து, மீண்டும் மீண்டும் தரையில் தூக்கி வீசினர்.
ஸ வித்தௌ பஹுபிர்பாணைஃ கட்காப்யாம் ச பரிக்ஷதஃ। நிஷ்பிஷ்டோ பஹுதா பூமௌ ந மமார ஸ ராக்ஷஸஃ
பல அம்புகளால் குத்தப்பட்டு, வாளால் காயமடைந்து, பலமுறை தரையில் நசுக்கப்பட்டும் அந்த ராக்ஷசன் இறக்கவில்லை.
தம் ப்ரேக்ஷ்ய ராமஃ ஸுப்ரு'ஶமவத்யமசலோபமம்। பயேஷ்வபயதஃ ஶ்ரீமாநிதம் வசநமப்ரவீத்
அவன் எவ்வளவு வலிமையானவனாகவும், மலையைப் போல அசையாதவனாகவும் இருப்பதை பார்த்த ராமன், ஆபத்தில் பாதுகாப்பை அளிப்பவன், இவ்வாறு சொன்னான்:
தபஸா புருஷவ்யாக்ர ராக்ஷஸோऽயம் ந ஶக்யதே। ஶஸ்த்ரேண யுதி நிர்ஜேதும் ராக்ஷஸம் நிகநாவஹே
மனிதர்களில் சிறந்தவனே, தவத்தின் வலிமையால் இந்த ராக்ஷசனை போரில் ஆயுதங்களால் வெல்ல முடியாது; நாம் இவன் உடலை புதையலாம்.
குஞ்ஜரஸ்யேவ ரௌத்ரஸ்ய ராக்ஷஸஸ்யாஸ்ய லக்ஷ்மண। வநேऽஸ்மிந் ஸுமஹச்ச்வப்ரம் கந்யதாம் ரௌத்ரவர்சஸஃ
லட்சுமணா, காட்டில் இந்த கொடிய, பெரிய யானையைப் போல உள்ள ராக்ஷசனுக்காக ஒரு பெரிய பள்ளத்தைத் தோண்டும்.
இத்யுக்த்வா லக்ஷ்மணம் ராமஃ ப்ரதரஃ கந்யதாமிதி। தஸ்தௌ விராதமாக்ரம்ய கண்டே பாதேந வீர்யவாந்
இவ்வாறு லட்சுமணனிடம் 'பள்ளம் தோண்டும்' என்று சொல்லி, வீரமான ராமன் விராதனை அடக்கி, அவன் கழுத்தை காலால் அழுத்தி நின்றான்.
தச்ச்ருத்வா ராகவேணோக்தம் ராக்ஷஸஃ ப்ரஶ்ரிதம் வசஃ। இதம் ப்ரோவாச காகுத்ஸ்தம் விராதஃ புருஷர்ஷபம்
ராகவேனின் மரியாதைமிக்க வார்த்தைகளை கேட்ட விராதன், மனிதர்களில் சிறந்தவன் காகுத்ஸ்தனை நோக்கி இவ்வாறு பேசினான்:
ஹதோऽஹம் புருஷவ்யாக்ர ஶக்ரதுல்யபலேந வை। மயா து பூர்வம் த்வம் மோஹாந்ந ஜ்ஞாதஃ புருஷர்ஷப
மனிதர்களில் சிறந்தவனே, இந்திரனுக்கு சமமான வலிமையுள்ள நீயால் நான் இப்போது வீழ்த்தப்பட்டேன்; ஆனால் முன்பு அறியாமல் உன்னை உணரவில்லை.
கௌஸல்யா ஸுப்ரஜாஸ்தாத ராமஸ்த்வம் விதிதோ மயா। வைதேஹீ ச மஹாபாகா லக்ஷ்மணஶ்ச மஹாயஶாஃ
கௌசல்யையின் நல்ல மகனே ராமா, இப்போது நான் உன்னை உணர்ந்தேன்; மகிழ்ச்சியுள்ள வைதேஹியும் புகழ் பெற்ற லட்சுமணனும் உன்னுடன் உள்ளனர்.
அபிஶாபாதஹம் கோராம் ப்ரவிஷ்டோ ராக்ஷஸீம் தநும்। தும்புருர்நாம கந்தர்வஃ ஶப்தோ வைஶ்ரவணேந ஹி
ஒரு சாபத்தால் நான் இந்த பயங்கரமான ராக்ஷச உருவத்தை அடைந்தேன்; நான் தும்புரு என்ற கந்தர்வன், வைஸ்ரவணனால் சபிக்கப்பட்டவன்.