தமுவாச ததோ ராமோ ராக்ஷஸம் ஜ்வலிதாநநம்। ப்ரு'ச்சந்தம் ஸுமஹாதேஜா இக்ஷ்வாகுகுலமாத்மநஃ
அந்த முகம் எரிகின்ற ராட்சசனை, இக்ஷ்வாகு குலத்தைச் சேர்ந்த, பெரும் தேஜஸ்வியான இராமன் அவன் கேட்டபோது பதிலளித்தான்.
தமுவாச விராதஸ்து ராமம் ஸத்யபராக்ரமம்। ஹந்த வக்ஷ்யாமி தே ராஜந் நிபோத மம ராகவ
விராதன், உண்மையான வீரம் கொண்ட இராமனிடம், 'சரி, ராஜா, நான் சொல்கிறேன்; ராகவா, கேள்' என்று கூறினான்.
புத்ரஃ கில ஜவஸ்யாஹம் மாதா மம ஶதஹ்ரதா। விராத இதி மாமாஹுஃ ப்ரு'திவ்யாம் ஸர்வராக்ஷஸாஃ
'நான் ஜவனின் மகன் என்று சொல்லப்படுகிறேன்; என் தாய் சதஹ்ரதா. பூமியில் உள்ள எல்லா ராட்சசர்களும் என்னை விராதன் என்று அழைக்கிறார்கள்.'
தபஸா சாபிஸம்ப்ராப்தா ப்ரஹ்மணோ ஹி ப்ரஸாதஜா। ஶஸ்த்ரேணாவத்யதா லோகேऽச்சேத்யாபேத்யத்வமேவ ச
'தவம் செய்து, பிரம்மாவின் அருளால் நான் வரங்களை பெற்றேன்; இந்த உலகில் என்னை ஆயுதங்களால் கொல்ல முடியாது, வெட்டவோ துளைக்கவோ முடியாது.'
உத்ஸ்ரு'ஜ்ய ப்ரமதாமேநாமநபேக்ஷௌ யதாகதம்। த்வரமாணௌ பலாயேதாம் ந வாம் ஜீவிதமாததே
'இந்த பெண்ணை விட்டுவிட்டு, நீங்கள் இருவரும் வந்தபடியே விரைவாக ஓடிச் செல்லுங்கள்; இல்லையெனில், உங்கள் உயிரை நான் எடுத்துவிடுவேன்.'
தம் ராமஃ ப்ரத்யுவாசேதம் கோபஸம்ரக்தலோசநஃ। ராக்ஷஸம் விக்ரு'தாகாரம் விராதம் பாபசேதஸம்
கோபத்தால் கண்கள் சிவந்து, இராமன் அந்த வடிவம்கெட்ட, தீய மனம் கொண்ட விராதன் ராட்சசனிடம் பதிலளித்தான்.
க்ஷுத்ர திக் த்வாம் து ஹீநார்தம் ம்ரு'த்யுமந்வேஷஸே த்ருவம்। ரணே ப்ராப்ஸ்யஸி ஸம்திஷ்ட ந மே ஜீவந் விமோக்ஷ்யஸே
'அயோக்கியா, உனக்கு வெட்கமே இல்லை! நீ இவ்வளவு தாழ்ந்தவன், மரணத்தைத் தேடுகிறாய். போரில் நில்லு; என் கையில் இருந்து உயிரோடு தப்ப முடியாது.'
ததஃ ஸஜ்யம் தநுஃ க்ரு'த்வா ராமஃ ஸுநிஶிதாந் ஶராந்। ஸுஶீக்ரமபிஸம்தாய ராக்ஷஸம் நிஜகாந ஹ
அப்போது இராமன் வில்லில் நூலை கட்டி, கூர்மையான அம்புகளை விரைவாக எய்து, அந்த ராட்சசனை தாக்கினான்.
தநுஷா ஜ்யாகுணவதா ஸப்த பாணாந் முமோச ஹ। ருக்மபுங்காந் மஹாவேகாந் ஸுபர்ணாநிலதுல்யகாந்
வில்லில் நூலை இறுக்கி, இராமன் ஏழு பொன்னிற இறகுகள் கொண்ட, மிக வேகமான, கருடன் காற்றைப் போல பாயும் அம்புகளை விடுத்தான்.
தே ஶரீரம் விராதஸ்ய பித்த்வா பர்ஹிணவாஸஸஃ। நிபேதுஃ ஶோணிதாதிக்தா தரண்யாம் பாவகோபமாஃ
அந்த அம்புகள், மயில் இறகு அணிந்த விராதனின் உடலை துளைத்து, இரத்தத்தில் நனைந்து, தீயைப் போல ஜொலித்து, பூமியில் விழுந்தன.
ஸ வித்தோ ந்யஸ்ய வைதேஹீம் ஶூலமுத்யம்ய ராக்ஷஸஃ। அப்யத்ரவத் ஸுஸம்க்ருத்தஸ்ததா ராமம் ஸலக்ஷ்மணம்
காயமடைந்த விராதன், வைதேஹியை கீழே வைத்துவிட்டு, கோபத்தில் கூரிய சூலம் தூக்கி, இராமனும் இலக்குவனும் மீது வெகுவாக பாய்ந்தான்.
ஸ விநத்ய மஹாநாதம் ஶூலம் ஶக்ரத்வஜோபமம்। ப்ரக்ரு'ஹ்யாஶோபத ததா வ்யாத்தாநந இவாந்தகஃ
அவன் பெரும் சத்தம் எழுப்பி, இந்திரனின் கொடியைப் போல சூலத்தை ஊன்றிக்கொண்டு, வாயை விரித்து, மரணதேவன் போல் அங்கே பிரகாசித்தான்.
அத தௌ ப்ராதரௌ தீப்தம் ஶரவர்ஷம் வவர்ஷதுஃ। விராதே ராக்ஷஸே தஸ்மிந் காலாந்தகயமோபமே
அப்போது இரு சகோதரர்களும் அந்த காலாந்தகன் போன்ற வீராதன் என்ற அரக்கனுக்கு மேல் தீப்பொலிவுடன் அம்புகளை மழைபோல் பொழிந்தார்கள்.
ஸ ப்ரஹஸ்ய மஹாரௌத்ரஃ ஸ்தித்வாஜ்ரு'ம்பத ராக்ஷஸஃ। ஜ்ரு'ம்பமாணஸ்ய தே பாணாஃ காயாந்நிஷ்பேதுராஶுகாஃ
அந்த மிகக் கொடிய அரக்கன் சிரித்துக் கொண்டே உறுதியாக நின்று, வாயை விரித்தான்; அவன் அப்படிச் செய்யும் போது, அந்த வேகமான அம்புகள் அவன் உடலில் இருந்து கீழே விழுந்தன.
ஸ்பர்ஶாத் து வரதாநேந ப்ராணாந் ஸம்ரோத்ய ராக்ஷஸஃ। விராதஃ ஶூலமுத்யம்ய ராகவாவப்யதாவத
அம்புகள் தொடும் போது பெற்ற வரத்தால் வீராதன் உயிரை அடக்கிக் கொண்டு, கையில் கூரையுடன் ராகவர்களை நோக்கி பாய்ந்தான்.
தச்சூலம் வஜ்ரஸம்காஶம் ககநே ஜ்வலநோபமம்। த்வாப்யாம் ஶராப்யாம் சிச்சேத ராமஃ ஶஸ்த்ரப்ரு'தாம் வரஃ
ஆயுதங்களில் சிறந்தவன் ராமன், வானில் தீயைப் போல ஜொலிக்கும், வஜ்ரத்துக்கு ஒப்பான அந்த கூரை இரு அம்புகளால் துண்டித்தான்.
தத் ராமவிஶிகைஶ்சிந்நம் ஶூலம் தஸ்யாபதத் புவி। பபாதாஶநிநா சிந்நம் மேரோரிவ ஶிலாதலம்
ராமனின் அம்புகளால் துண்டிக்கப்பட்ட அந்த கூரை பூமியில் விழுந்தது; அது மேரு மலையின் சிகரத்தை இடித்த மின்னலைப் போல் இடிந்து விழுந்தது.
தௌ கட்கௌ க்ஷிப்ரமுத்யம்ய க்ரு'ஷ்ணஸர்பாவிவோத்யதௌ। தூர்ணமாபேததுஸ்தஸ்ய ததா ப்ரஹரதாம் பலாத்
உடனே இருவரும் கருப்பு பாம்புகளைப் போல ஜொலிக்கும் வாள்களை எடுத்து, அவனை தாக்க விரைந்து பாய்ந்தார்கள்.
ஸ வத்யமாநஃ ஸுப்ரு'ஶம் புஜாப்யாம் பரிக்ரு'ஹ்ய தௌ। அப்ரகம்ப்யௌ நரவ்யாக்ரௌ ரௌத்ரஃ ப்ரஸ்தாதுமைச்சத
கடுமையாக தாக்கப்பட்டும், அந்த கொடிய அரக்கன் அசையாத இரு மனிதச் சிங்கங்களைத் தன் கைகளால் பிடித்து, அங்கிருந்து செல்ல முயன்றான்.
தஸ்யாபிப்ராயமாஜ்ஞாய ராமோ லக்ஷ்மணமப்ரவீத்। வஹத்வயமலம் தாவத் பதாநேந து ராக்ஷஸஃ
அவன் எண்ணத்தை உணர்ந்த ராமன், 'இப்போது இந்த அரக்கன் எங்களைத் தன் வழியில் சுமந்து செல்லட்டும்' என்று இலக்குவனிடம் சொன்னான்.
யதா சேச்சதி ஸௌமித்ரே ததா வஹது ராக்ஷஸஃ। அயமேவ ஹி நஃ பந்தா யேந யாதி நிஶாசரஃ
'சௌமித்ரி, அவன் விரும்பும் போல் இந்த அரக்கன் எங்களைச் சுமந்து செல்லட்டும்; அவன் செல்லும் வழியே நமக்கு உரிய பாதை.'
ஸ து ஸ்வபலவீர்யேண ஸமுத்க்ஷிப்ய நிஶாசரஃ। பாலாவிவ ஸ்கந்தகதௌ சகாராதிபலோத்ததஃ
அந்த இரவு அரக்கன் தன் வலிமை முழுவதும் கொண்டு, இருவரையும் குழந்தைகளைப் போல தோளில் தூக்கிக்கொண்டு, பெருமிதத்துடன் நடந்தான்.
தாவாரோப்ய ததஃ ஸ்கந்தம் ராகவௌ ரஜநீசரஃ। விராதோ விநதந் கோரம் ஜகாமாபிமுகோ வநம்
இரு ராகவர்களையும் தோளில் ஏற்றி, வீராதன் என்ற இரவு அரக்கன் பயங்கரமாக கர்ஜித்து, நேராக காட்டுக்குள் சென்றான்.
வநம் மஹாமேகநிபம் ப்ரவிஷ்டோ த்ருமைர்மஹத்பிர்விவிதைருபேதம்। நாநாவிதைஃ பக்ஷிகுலைர்விசித்ரம் ஶிவாயுதம் வ்யாலம்ரு'கைர்விகீர்ணம்
அவன் பெரும் கருமேகத்தைப் போல விரிந்த, பலவகை பெரிய மரங்களும், பலவித பறவைகளும், நன்மை தரும் உயிரினங்களும், பாம்பும் காட்டு மிருகங்களும் நிரம்பிய காட்டுக்குள் நுழைந்தான்.
thumb|சதுர்தஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே சதுர்தஃ ஸர்கஃ ॥௩-
மகிமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அரண்ய காண்டத்தின் நான்காவது பகுதியை இப்போது கேளுங்கள்.
ஹ்ரியமாணௌ து காகுத்ஸ்தௌ த்ரு'ஷ்ட்வா ஸீதா ரகூத்தமௌ। உச்சைஃ ஸ்வரேண சுக்ரோஶ ப்ரக்ரு'ஹ்ய ஸுமஹாபுஜௌ
காகுத்ஸ்த வம்சத்தில் பிறந்த இரு வீரர்களும், வலிமைமிக்க ராகுவின் மகன்களும் பிடிக்கப்பட்டதை பார்த்த சீதை, அவர்களைத் தழுவிக்கொண்டு, உரக்க அழைத்தாள்.
ஏஷ தாஶரதீ ராமஃ ஸத்யவாஞ்சீலவாந் ஶுசிஃ। ரக்ஷஸா ரௌத்ரரூபேண ஹ்ரியதே ஸஹலக்ஷ்மணஃ
இவர் தசரதனின் மகன் ராமன், உண்மையாளர், நல்லொழுக்கம் கொண்டவர், தூயவர்; இப்போது இலக்குவனுடன், கொடிய உருவம் கொண்ட அரக்கனால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்.
மாம்ரு'க்ஷா பக்ஷயிஷ்யந்தி ஶார்தூலத்வீபிநஸ்ததா। மாம் ஹரோத்ஸ்ரு'ஜ காகுத்ஸ்தௌ நமஸ்தே ராக்ஷஸோத்தம
புலிகள், சிறுத்தைகள் என்னை உண்டுவிடும்; அரக்கர்களில் சிறந்தவரே, என்னை விடுதலை செய்யும்; காகுத்ஸ்தர்களே, உங்களுக்கு வணக்கம்.
தஸ்ய ரௌத்ரஸ்ய ஸௌமித்ரிஃ ஸவ்யம் பாஹும் பபஞ்ஜ ஹ। ராமஸ்து தக்ஷிணம் பாஹும் தரஸா தஸ்ய ரக்ஷஸஃ
அப்போது சௌமித்ரி அந்த அரக்கனின் இடது கைையை முறித்தான்; ராமன் அவன் வலது கையை வலியுடன் முறித்தான்.
ஸ பக்நபாஹுஃ ஸம்விக்நஃ பபாதாஶு விமூர்ச்சிதஃ। தரண்யாம் மேகஸம்காஶோ வஜ்ரபிந்ந இவாசலஃ
இரு கைகளும் முறிந்ததால், மேகத்தைப் போல் இருந்த அந்த அரக்கன் பயத்தில் சுயநினைவு இழந்து, மின்னல் தாக்கிய மலைப்போல் தரையில் விழுந்தான்.