பரஸ்பர்ஶாத் து வைதேஹ்யா ந துஃகதரமஸ்தி மே। பிதுர்விநாஶாத் ஸௌமித்ரே ஸ்வராஜ்ய ஹரணாத் ததா
சௌமித்ரி, சீதையை வேறொருவன் தொடுவது எனக்கு மிகுந்த துயரமாக உள்ளது; என் தந்தையின் மரணத்தையும், என் அரசை இழப்பதையும் விடவும் அது அதிகம்.
இதி ப்ருவதி காகுத்ஸ்தே பாஷ்பஶோகபரிப்லுதஃ। அப்ரவீல்லக்ஷ்மணஃ க்ருத்தோ ருத்தோ நாக இவ ஶ்வஸந்
இவ்வாறு காகுத்ஸ்தன் கண்ணீர் மற்றும் துயரத்தில் மூழ்கி பேசும்போது, கோபமடைந்த லக்ஷ்மணன், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பாம்பு போல் சத்தமிட்டு பதிலளித்தான்.
அநாத இவ பூதாநாம் நாதஸ்த்வம் வாஸவோபமஃ। மயா ப்ரேஷ்யேண காகுத்ஸ்த கிமர்தம் பரிதப்யஸே
எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதரவாக, இந்திரனைப் போல நீ இருக்கிறாய். ஆனால், ஆதரவில்லாதவனாகத் தோன்றுகிறாய். நான் உன் சேவகராக இங்கே இருக்கும்போது, காகுத்ஸ்தா, நீ ஏன் இவ்வளவு சோகப்படுகிறாய்?
ஶரேண நிஹதஸ்யாத்ய மயா க்ருத்தேந ரக்ஷஸஃ। விராதஸ்ய கதாஸோர்ஹி மஹீ பாஸ்யதி ஶோணிதம்
இன்று என் கோபத்தால் விடப்பட்ட அம்பால், உயிர் விட்டு விழும் விராதன், தனது இரத்தம் பூமியில் சிந்துவான்.
ராஜ்யகாமே மம க்ரோதோ பரதே யோ பபூவ ஹ। தம் விராதே விமோக்ஷ்யாமி வஜ்ரீ வஜ்ரமிவாசலே
அரசாட்சிக்காக பரதனிடம் எனக்கு ஏற்பட்ட கோபத்தை, இப்போது விராதனிடம் காட்டுவேன்; இந்திரன் மலைக்கு இடியைக் கொட்டுவது போல.
மம புஜபலவேகவேகிதஃ பதது ஶரோऽஸ்ய மஹாந் மஹோரஸி। வ்யபநயது தநோஶ்ச ஜீவிதம் பதது ததஶ்ச மஹீம் விகூர்ணிதஃ
என் தோளின் வலியும் வேகமும் சேர்ந்து, என் பெரிய அம்பு அவனுடைய அகல மார்பில் பாயட்டும்; அவன் உடலை உயிர் விட்டு, பின்னர் பூமியில் புரண்டுவிழட்டும்.
thumb|த்ரு'தீயஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அரண்யகாண்டே த்ரு'தீயஃ ஸர்கஃ ॥௩-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அரண்ய காண்டத்தின் மூன்றாவது பகுதியை இப்போது கேளுங்கள்.
அதோவாச புநர்வாக்யம் விராதஃ பூரயந் வநம்। ப்ரு'ச்சதோ மம ஹி ப்ரூதம் கௌ யுவாம் க்வ கமிஷ்யதஃ
விராதன் மீண்டும் வனத்தை முழுமையாக ஒலிக்கச் செய்து, 'நீங்கள் இருவரும் யார்? எங்கே போகிறீர்கள்?' என்று கேட்டான்.
தமுவாச ததோ ராமோ ராக்ஷஸம் ஜ்வலிதாநநம்। ப்ரு'ச்சந்தம் ஸுமஹாதேஜா இக்ஷ்வாகுகுலமாத்மநஃ
அந்த முகம் எரிகின்ற ராட்சசனை, இக்ஷ்வாகு குலத்தைச் சேர்ந்த, பெரும் தேஜஸ்வியான இராமன் அவன் கேட்டபோது பதிலளித்தான்.
தமுவாச விராதஸ்து ராமம் ஸத்யபராக்ரமம்। ஹந்த வக்ஷ்யாமி தே ராஜந் நிபோத மம ராகவ
விராதன், உண்மையான வீரம் கொண்ட இராமனிடம், 'சரி, ராஜா, நான் சொல்கிறேன்; ராகவா, கேள்' என்று கூறினான்.
புத்ரஃ கில ஜவஸ்யாஹம் மாதா மம ஶதஹ்ரதா। விராத இதி மாமாஹுஃ ப்ரு'திவ்யாம் ஸர்வராக்ஷஸாஃ
'நான் ஜவனின் மகன் என்று சொல்லப்படுகிறேன்; என் தாய் சதஹ்ரதா. பூமியில் உள்ள எல்லா ராட்சசர்களும் என்னை விராதன் என்று அழைக்கிறார்கள்.'
தபஸா சாபிஸம்ப்ராப்தா ப்ரஹ்மணோ ஹி ப்ரஸாதஜா। ஶஸ்த்ரேணாவத்யதா லோகேऽச்சேத்யாபேத்யத்வமேவ ச
'தவம் செய்து, பிரம்மாவின் அருளால் நான் வரங்களை பெற்றேன்; இந்த உலகில் என்னை ஆயுதங்களால் கொல்ல முடியாது, வெட்டவோ துளைக்கவோ முடியாது.'
உத்ஸ்ரு'ஜ்ய ப்ரமதாமேநாமநபேக்ஷௌ யதாகதம்। த்வரமாணௌ பலாயேதாம் ந வாம் ஜீவிதமாததே
'இந்த பெண்ணை விட்டுவிட்டு, நீங்கள் இருவரும் வந்தபடியே விரைவாக ஓடிச் செல்லுங்கள்; இல்லையெனில், உங்கள் உயிரை நான் எடுத்துவிடுவேன்.'
தம் ராமஃ ப்ரத்யுவாசேதம் கோபஸம்ரக்தலோசநஃ। ராக்ஷஸம் விக்ரு'தாகாரம் விராதம் பாபசேதஸம்
கோபத்தால் கண்கள் சிவந்து, இராமன் அந்த வடிவம்கெட்ட, தீய மனம் கொண்ட விராதன் ராட்சசனிடம் பதிலளித்தான்.
க்ஷுத்ர திக் த்வாம் து ஹீநார்தம் ம்ரு'த்யுமந்வேஷஸே த்ருவம்। ரணே ப்ராப்ஸ்யஸி ஸம்திஷ்ட ந மே ஜீவந் விமோக்ஷ்யஸே
'அயோக்கியா, உனக்கு வெட்கமே இல்லை! நீ இவ்வளவு தாழ்ந்தவன், மரணத்தைத் தேடுகிறாய். போரில் நில்லு; என் கையில் இருந்து உயிரோடு தப்ப முடியாது.'
ததஃ ஸஜ்யம் தநுஃ க்ரு'த்வா ராமஃ ஸுநிஶிதாந் ஶராந்। ஸுஶீக்ரமபிஸம்தாய ராக்ஷஸம் நிஜகாந ஹ
அப்போது இராமன் வில்லில் நூலை கட்டி, கூர்மையான அம்புகளை விரைவாக எய்து, அந்த ராட்சசனை தாக்கினான்.
தநுஷா ஜ்யாகுணவதா ஸப்த பாணாந் முமோச ஹ। ருக்மபுங்காந் மஹாவேகாந் ஸுபர்ணாநிலதுல்யகாந்
வில்லில் நூலை இறுக்கி, இராமன் ஏழு பொன்னிற இறகுகள் கொண்ட, மிக வேகமான, கருடன் காற்றைப் போல பாயும் அம்புகளை விடுத்தான்.
தே ஶரீரம் விராதஸ்ய பித்த்வா பர்ஹிணவாஸஸஃ। நிபேதுஃ ஶோணிதாதிக்தா தரண்யாம் பாவகோபமாஃ
அந்த அம்புகள், மயில் இறகு அணிந்த விராதனின் உடலை துளைத்து, இரத்தத்தில் நனைந்து, தீயைப் போல ஜொலித்து, பூமியில் விழுந்தன.
ஸ வித்தோ ந்யஸ்ய வைதேஹீம் ஶூலமுத்யம்ய ராக்ஷஸஃ। அப்யத்ரவத் ஸுஸம்க்ருத்தஸ்ததா ராமம் ஸலக்ஷ்மணம்
காயமடைந்த விராதன், வைதேஹியை கீழே வைத்துவிட்டு, கோபத்தில் கூரிய சூலம் தூக்கி, இராமனும் இலக்குவனும் மீது வெகுவாக பாய்ந்தான்.
ஸ விநத்ய மஹாநாதம் ஶூலம் ஶக்ரத்வஜோபமம்। ப்ரக்ரு'ஹ்யாஶோபத ததா வ்யாத்தாநந இவாந்தகஃ
அவன் பெரும் சத்தம் எழுப்பி, இந்திரனின் கொடியைப் போல சூலத்தை ஊன்றிக்கொண்டு, வாயை விரித்து, மரணதேவன் போல் அங்கே பிரகாசித்தான்.
அத தௌ ப்ராதரௌ தீப்தம் ஶரவர்ஷம் வவர்ஷதுஃ। விராதே ராக்ஷஸே தஸ்மிந் காலாந்தகயமோபமே
அப்போது இரு சகோதரர்களும் அந்த காலாந்தகன் போன்ற வீராதன் என்ற அரக்கனுக்கு மேல் தீப்பொலிவுடன் அம்புகளை மழைபோல் பொழிந்தார்கள்.
ஸ ப்ரஹஸ்ய மஹாரௌத்ரஃ ஸ்தித்வாஜ்ரு'ம்பத ராக்ஷஸஃ। ஜ்ரு'ம்பமாணஸ்ய தே பாணாஃ காயாந்நிஷ்பேதுராஶுகாஃ
அந்த மிகக் கொடிய அரக்கன் சிரித்துக் கொண்டே உறுதியாக நின்று, வாயை விரித்தான்; அவன் அப்படிச் செய்யும் போது, அந்த வேகமான அம்புகள் அவன் உடலில் இருந்து கீழே விழுந்தன.
ஸ்பர்ஶாத் து வரதாநேந ப்ராணாந் ஸம்ரோத்ய ராக்ஷஸஃ। விராதஃ ஶூலமுத்யம்ய ராகவாவப்யதாவத
அம்புகள் தொடும் போது பெற்ற வரத்தால் வீராதன் உயிரை அடக்கிக் கொண்டு, கையில் கூரையுடன் ராகவர்களை நோக்கி பாய்ந்தான்.
தச்சூலம் வஜ்ரஸம்காஶம் ககநே ஜ்வலநோபமம்। த்வாப்யாம் ஶராப்யாம் சிச்சேத ராமஃ ஶஸ்த்ரப்ரு'தாம் வரஃ
ஆயுதங்களில் சிறந்தவன் ராமன், வானில் தீயைப் போல ஜொலிக்கும், வஜ்ரத்துக்கு ஒப்பான அந்த கூரை இரு அம்புகளால் துண்டித்தான்.
தத் ராமவிஶிகைஶ்சிந்நம் ஶூலம் தஸ்யாபதத் புவி। பபாதாஶநிநா சிந்நம் மேரோரிவ ஶிலாதலம்
ராமனின் அம்புகளால் துண்டிக்கப்பட்ட அந்த கூரை பூமியில் விழுந்தது; அது மேரு மலையின் சிகரத்தை இடித்த மின்னலைப் போல் இடிந்து விழுந்தது.
தௌ கட்கௌ க்ஷிப்ரமுத்யம்ய க்ரு'ஷ்ணஸர்பாவிவோத்யதௌ। தூர்ணமாபேததுஸ்தஸ்ய ததா ப்ரஹரதாம் பலாத்
உடனே இருவரும் கருப்பு பாம்புகளைப் போல ஜொலிக்கும் வாள்களை எடுத்து, அவனை தாக்க விரைந்து பாய்ந்தார்கள்.
ஸ வத்யமாநஃ ஸுப்ரு'ஶம் புஜாப்யாம் பரிக்ரு'ஹ்ய தௌ। அப்ரகம்ப்யௌ நரவ்யாக்ரௌ ரௌத்ரஃ ப்ரஸ்தாதுமைச்சத
கடுமையாக தாக்கப்பட்டும், அந்த கொடிய அரக்கன் அசையாத இரு மனிதச் சிங்கங்களைத் தன் கைகளால் பிடித்து, அங்கிருந்து செல்ல முயன்றான்.
தஸ்யாபிப்ராயமாஜ்ஞாய ராமோ லக்ஷ்மணமப்ரவீத்। வஹத்வயமலம் தாவத் பதாநேந து ராக்ஷஸஃ
அவன் எண்ணத்தை உணர்ந்த ராமன், 'இப்போது இந்த அரக்கன் எங்களைத் தன் வழியில் சுமந்து செல்லட்டும்' என்று இலக்குவனிடம் சொன்னான்.
யதா சேச்சதி ஸௌமித்ரே ததா வஹது ராக்ஷஸஃ। அயமேவ ஹி நஃ பந்தா யேந யாதி நிஶாசரஃ
'சௌமித்ரி, அவன் விரும்பும் போல் இந்த அரக்கன் எங்களைச் சுமந்து செல்லட்டும்; அவன் செல்லும் வழியே நமக்கு உரிய பாதை.'
ஸ து ஸ்வபலவீர்யேண ஸமுத்க்ஷிப்ய நிஶாசரஃ। பாலாவிவ ஸ்கந்தகதௌ சகாராதிபலோத்ததஃ
அந்த இரவு அரக்கன் தன் வலிமை முழுவதும் கொண்டு, இருவரையும் குழந்தைகளைப் போல தோளில் தூக்கிக்கொண்டு, பெருமிதத்துடன் நடந்தான்.