ஶிபிகாபிஃ ச யாநைஃ ச யதா அர்ஹம் தஸ்ய யோஷிதஃ । நகராந் நிர்யயுஸ் தத்ர வ்ரு'த்தைஃ பரிவ்ரு'தாஃ ததா ॥௨-௭௬-
அப்பொழுது, அரசரின் மனைவிகள், மூத்தவர்கள் சூழ்ந்து, தகுந்தபடி பல்லக்கிலும் வண்டிகளிலும் நகரத்தை விட்டு வெளியேறினார்கள்.
ப்ரஸவ்யம் ச அபி தம் சக்ருர் ரு'த்விஜோ அக்நி சிதம் ந்ரு'பம் । ஸ்த்ரியஃ ச ஶோக ஸம்தப்தாஃ கௌஸல்யா ப்ரமுகாஃ ததா ॥௨-௭௬-
வேதியர்கள் சுடுகாட்டில் அரசருக்காக இறுதி கிரியைகளைச் செய்தார்கள்; அப்போது கௌசல்யை முன்னிட்டு பெண்கள் துக்கத்தில் மூழ்கினார்கள்.
க்ரௌந்சீநாம் இவ நாரீணாம் நிநாதஃ தத்ர ஶுஶ்ருவே । ஆர்தாநாம் கருணம் காலே க்ரோஶந்தீநாம் ஸஹஸ்ரஶஃ ॥௨-௭௬-
அங்கே, ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள், விலங்குகளான குறுஞ்சிகள் போல, துயரத்தால் அழுதும், அவர்களின் குரல் இரங்கலோடு ஒலித்தது.
ததஃ ருதந்த்யோ விவஶா விலப்ய ச புநஃ புநஃ । யாநேப்யஃ ஸரயூ தீரம் அவதேருர் வர அந்கநாஃ ॥௨-௭௬-
பின்னர், அந்த உயர்ந்த பெண்கள், துயரத்தில் மூழ்கி, மீண்டும் மீண்டும் அழுது, தங்கள் வாகனங்களில் இருந்து இறங்கி சரயு நதிக்கரையை அடைந்தார்கள்.
க்ரு'த உதகம் தே பரதேந ஸார்தம் । ந்ரு'ப அந்கநா மந்த்ரி புரோஹிதாஃ ச । புரம் ப்ரவிஶ்ய அஶ்ரு பரீத நேத்ரா । பூமௌ தஶ அஹம் வ்யநயந்த துஹ்கம் ॥௨-௭௬-
பரதனுடன் சேர்ந்து, அரசரின் மனைவிகள், அமைச்சர்கள், வேதியர்கள் நீர்வழி கிரியைகள் செய்தார்கள்; பிறகு, கண்களில் கண்ணீருடன் நகருக்குள் வந்து, பத்து நாட்கள் தரையில் துக்கத்துடன் கழித்தார்கள்.
thumb|ஸப்தஸப்ததிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அயோத்யாகாண்டே ஸப்தஸப்ததிதமஃ ஸர்கஃ ॥௨-
இப்போது எழுபத்து எழாம் அதிகாரம் கேட்கப்படுகிறது.
ததஃ தஶ அஹே அதிகதே க்ரு'த ஶௌசோ ந்ரு'ப ஆத்மஜஃ । த்வாதஶே அஹநி ஸம்ப்ராப்தே ஶ்ராத்த கர்மாணி அகாரயத் ॥௨-௭௭-
பத்து நாட்கள் கடந்ததும், சுத்திகரிப்பு முடிந்ததும், பன்னிரண்டாம் நாள் வந்தபோது, அரசரின் மகன் இறுதி கிரியைகளைச் செய்தான்.
ப்ராஹ்மணேப்யோ ததௌ ரத்நம் தநம் அந்நம் ச புஷ்கலம் । வாஸாம்ஸி ச மஹார்ஹாணி ரத்நாநி விவிதாநி ச ॥௨-௭௭-
அவன் பிராமணர்களுக்கு நிறைய ரத்தினங்கள், செல்வம், உணவு, விலை உயர்ந்த vastrangalும் பலவகை ரத்தினங்களும் வழங்கினான்.
பாஸ்திகம் பஹு ஶுக்லம் ச காஃ ச அபி ஶதஶஃ ததா । தாஸீ தாஸம் ச யாநம் ச வேஶ்மாநி ஸுமஹாந்தி ச ॥௨-௭௭-
அவன் பிராமணர்களுக்கு வெள்ளை போர்வைகள் பலவும், நூற்றுக்கணக்கான பசுக்கள், ஆண்-பெண் வேலைக்காரர்கள், வாகனங்கள், பெரிய வீடுகளும் கொடுத்தான்.
ப்ராஹ்மணேப்யோ ததௌ புத்ரஃ ராஜ்ஞஃ தஸ்ய ஔர்த்வதைஹிகம் । ததஃ ப்ரபாத ஸமயே திவஸே அத த்ரயோதஶே ॥௨-௭௭-
அவன் அரசரின் மகன், தந்தையின் இறுதி கிரியைக்காக இந்தப் பொருட்களை பிராமணர்களுக்கு வழங்கினான்; பிறகு, பதின்மூன்றாம் நாள் விடியற்காலையில்,
விலலாப மஹா பாஹுர் பரதஃ ஶோக மூர்சிதஃ । ஶப்த அபிஹித கண்டஃ ச ஶோதந அர்தம் உபாகதஃ ॥௨-௭௭-
பரதன், வலிமை மிகுந்தவன், துக்கத்தில் மூழ்கி, குரல் அடங்கியவாறு, சுத்திகரிப்புக்காக வந்தபோது அழுதான்.
சிதா மூலே பிதுர் வாக்யம் இதம் ஆஹ ஸுதுஹ்கிதஃ । தாத யஸ்மிந் நிஷ்ரு'ஷ்டஃ அஹம் த்வயா ப்ராதரி ராகவே ॥௨-௭௭-
சுடுகாட்டின் அடியில், தந்தையை நினைத்து மிகுந்த துயரத்தில் பரதன் இவ்வாறு சொன்னான்:
தஸ்மிந் வநம் ப்ரவ்ரஜிதே ஶூந்யே த்யக்தஃ அஸ்ம்ய் அஹம் த்வயா । யதா கதிர் அநாதாயாஃ புத்ரஃ ப்ரவ்ராஜிதஃ வநம் ॥௨-௭௭-
அப்பா, ராகவன் வனத்திற்கு சென்றபோது, என்னை அவரிடம் ஒப்படைத்து, நீயும் என்னை தனியாக விட்டுவிட்டாய்; பாதுகாவலர் வனத்திற்கு சென்றால், பிள்ளை எப்படி ஒருவன் ஆதரவில்லாமல் போகிறானோ, அப்படியே.
தாம் அம்பாம் தாத கௌஸல்யாம் த்யக்த்வா த்வம் க்வ கதஃ ந்ரு'ப । த்ரு'ஷ்ட்வா பஸ்ம அருணம் தச் ச தக்த அஸ்தி ஸ்தாந மண்டலம் ॥௨-௭௭-
அன்புள்ள மகனே, நீ எங்கே போனாய்? உன் தாயார் கௌசல்யையை விட்டு நீ எங்கே சென்றாய், அரசே? அந்த சிவப்பு நிற சாம்பலும், எரிந்த எலும்புகளும் இருக்கும் இடத்தையும் பார்த்தபோது—
பிதுஃ ஶரீர நிர்வாணம் நிஷ்டநந் விஷஸாத ஹ । ஸ து த்ரு'ஷ்ட்வா ருதந் தீநஃ பபாத தரணீ தலே ॥௨-௭௭-
தந்தையின் உடல் இல்லாமல் போனதை பார்த்து, அவர் உருக்கமாக அழுதார், துக்கத்தில் மூழ்கினார்; இதைக் கண்ட அவர், மிகவும் துயரத்தில் அழுதபடி தரையில் விழுந்தார்.
உத்தாப்யமாநஃ ஶக்ரஸ்ய யந்த்ர த்வஜைவ ச்யுதஃ । அபிபேதுஸ் ததஃ ஸர்வே தஸ்ய அமாத்யாஃ ஶுசி வ்ரதம் ॥௨-௭௭-
அவரை எழுப்ப முயன்றபோது, அவர் இந்திரனின் கொடி விழுந்ததுபோல் இருந்தார்; பிறகு, தூய்மை உள்ளத்துடன் இருந்த அமைச்சர்கள் அனைவரும் அவரை அணுகினர்.
அந்த காலே நிபதிதம் யயாதிம் ரு'ஷயோ யதா । ஶத்ருக்நஃ ச அபி பரதம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஶோக பரிப்லுதம் ॥௨-௭௭-
யயாதி இறுதி நேரத்தில் முனிவர்கள் பார்த்ததுபோல், சத்ருக்னனும் துக்கத்தில் மூழ்கிய பரதனைப் பார்த்தான்.
விஸம்ஜ்ஞோ ந்யபதத் பூமௌ பூமி பாலம் அநுஸ்மரந் । உந்மத்தைவ நிஶ்சேதா விலலாப ஸுதுஹ்கிதஃ ॥௨-௭௭-
அரசரை நினைத்து சத்ருக்னன் உணர்வு இழந்து தரையில் விழுந்தான்; பைத்தியக்காரனைப் போல், துயரத்தில் தளர்ந்து, அறிவு இழந்து, ஆழ்ந்த துக்கத்தில் அழுதான்.
ஸ்ம்ரு'த்வா பிதுர் குண அந்காநி தநி தாநி ததா ததா । மந்தரா ப்ரபவஃ தீவ்ரஃ கைகேயீ க்ராஹ ஸம்குலஃ ॥௨-௭௭-
தந்தையின் நல்ல பண்புகளையும், குணங்களையும் மறுபடியும் நினைத்தபோது, மந்தரையின் காரணமாகவும் கைகேயியின் பிடியில் ஏற்பட்ட கடும் துயரத்தில் சிக்கிக்கொண்டான்.
வர தாநமயோ அக்ஷோப்யோ அமஜ்ஜயத் ஶோக ஸாகரஃ । ஸுகுமாரம் ச பாலம் ச ஸததம் லாலிதம் த்வயா ॥௨-௭௭-
வரங்கள் கொடுத்ததிலிருந்து எழுந்த, அளவிட முடியாத துக்கக் கடல் அவரை முழுமையாக மூழ்கடித்தது; எப்போதும் அன்பாக வளர்க்கப்பட்ட அந்த மென்மையான சிறுவன்—
க்வ தாத பரதம் ஹித்வா விலபந்தம் கதஃ பவாந் । நநு போஜ்யேஷு பாநேஷு வஸ்த்ரேஷ்வ் ஆபரணேஷு ச ॥௨-௭௭-
தந்தையே, அழுது வாடும் பரதனை விட்டுவிட்டு நீ எங்கே சென்றாய்? உணவு, பானம், vasthiram, ஆபரணம் எல்லாவற்றையும் நமக்கு வழங்கியது நீ அல்லவா?
ப்ரவாரயஸி நஃ ஸர்வாம்ஸ் தந் நஃ கோ அத்ய கரிஷ்யதி । அவதாரண காலே து ப்ரு'திவீ ந அவதீர்யதே ॥௨-௭௭-
எல்லாவற்றையும் நமக்கு வழங்கிய நீ இப்போது இல்லை என்றால், அதை இனி யார் செய்வார்கள்? பிரிவின் வேளையில் இந்த பூமி உடைந்து போகவில்லை.
விஹீநா யா த்வயா ராஜ்ஞா தர்மஜ்ஞேந மஹாத்மநா । பிதரி ஸ்வர்கம் ஆபந்நே ராமே ச அரண்யம் ஆஶ்ரிதே ॥௨-௭௭-
நீயும், தர்மத்தை அறிந்த பெரிய உள்ளம் கொண்ட அரசனும் இல்லாமல், தந்தை சொர்க்கம் சென்றுவிட்டார், இராமன் காடில் வாழ்கிறான்—
கிம் மே ஜீவித ஸாமர்த்யம் ப்ரவேக்ஷ்யாமி ஹுத அஶநம் । ஹீநோ ப்ராத்ரா ச பித்ரா ச ஶூந்யாம் இக்ஷ்வாகு பாலிதாம் ॥௨-௭௭-
எனக்கு இனி உயிர் வாழ்வதில் என்ன பயன்? சகோதரனும் தந்தையும் இல்லாமல், இக்ஷ்வாகு வம்சம் ஆண்ட இந்த வெறுமையான நகரத்தில், நான் தீயில் சென்று உயிரை விடுவேன்.
அயோத்யாம் ந ப்ரவேக்ஷ்யாமி ப்ரவேக்ஷ்யாமி தபோ வநம் । தயோஃ விலபிதம் ஶ்ருத்வா வ்யஸநம் ச அந்வவேக்ஷ்ய தத் ॥௨-௭௭-
நான் அயோத்தியாவுக்குள் செல்லமாட்டேன்; தவம் செய்யும் காடுக்குச் செல்வேன். அவர்களின் அழுகையும் துயரத்தையும் கேட்டதும்—
ப்ரு'ஶம் ஆர்ததரா பூயஃ ஸர்வஏவ அநுகாமிநஃ । ததஃ விஷண்ணௌ ஶ்ராந்தௌ ச ஶத்ருக்ந பரதாவ் உபௌ ॥௨-௭௭-
அவர்களைப் பின்தொடர்ந்த அனைவரும் இன்னும் அதிக துயரத்தில் மூழ்கினர்; பிறகு சத்ருக்னனும் பரதனும் இருவரும் தளர்ந்து, துக்கத்தில் சோர்ந்து போனார்கள்.
தரண்யாம் ஸம்வ்யசேஷ்டேதாம் பக்ந ஶ்ரு'ந்காவ் இவ ரு'ஷபௌ । ததஃ ப்ரக்ரு'திமாந் வைத்யஃ பிதுர் ஏஷாம் புரோஹிதஃ ॥௨-௭௭-
இருவரும் தரையில் புரண்டு, கொம்பு உடைந்த இரு காளைகளைப் போல் வலியுற்றனர்; பின்னர், அவர்களின் தந்தையின் அறிவாளி புரோகிதர்—
வஸிஷ்டோ பரதம் வாக்யம் உத்தாப்ய தம் உவாச ஹ । த்ரயோதஶோऽயம் திவஸஃ பிதுர்வ்ரு'த்தஸ்ய தே விபோ ॥௨-௭௭-
வசிஷ்டர் பரதனை எழுப்பி, 'மகனே, இது உன் தந்தை இறந்தது முதல் பதின்மூன்றாவது நாள்,' என்று கூறினார்.
ஸாவஶேஷாஸ்திநிசயே கிமிஹ த்வம் விலம்பஸே । த்ரீணி த்வந்த்வாநி பூதேஷு ப்ரவ்ரு'த்தாநி அவிஶேஷதஃ ॥௨-௭௭-
'இப்போது எலும்புகள் மட்டுமே மீதமிருக்க, நீ இங்கே ஏன் தாமதிக்கிறாய்? எல்லா உயிர்களிலும் மூன்று விதமான எதிர்மறை ஜோடிகள் தவிர்க்க முடியாமல் வருகின்றன.'
தேஷு ச அபரிஹார்யேஷு ந ஏவம் பவிதும் அர்ஹதி । ஸுமந்த்ரஃ ச அபி ஶத்ருக்நம் உத்தாப்ய அபிப்ரஸாத்ய ச ॥௨-௭௭-
'அவை தவிர்க்க முடியாதவை என்பதால், இப்படி துக்கத்தில் இருக்க வேண்டியதில்லை.' சுமந்திரனும் சத்ருக்னனை எழுப்பி, சமாதானப்படுத்தினார்.