க்வ ஸ பாணிஃ ஸுக ஸ்பர்ஶஃ தாதஸ்ய அக்லிஷ்ட கர்மணஃ । யேந மாம் ரஜஸா த்வஸ்தம் அபீக்ஷ்ணம் பரிமார்ஜதி ॥௨-௭௨-
என் தந்தையின், சுத்தமான செயல்கள் கொண்ட, மென்மையான தொடுதலுள்ள அந்த கை எங்கே? அதனால் அவர் எப்போதும் என்மேல் படிந்த தூசியை துடைத்தார்.
யோ மே ப்ராதா பிதா பந்துர் யஸ்ய தாஸோ அஸ்மி தீமதஃ । தஸ்ய மாம் ஶீக்ரம் ஆக்யாஹி ராமஸ்ய அக்லிஷ்ட கர்மணஃ ॥௨-௭௨-
அவன் எனக்கு சகோதரனும், தந்தையும், நண்பனும்; நான் அவனுக்கு அடிமை; அறிவாளியே, குறைபாடில்லாத செயல்கள் கொண்ட இராமனின் நிலையை விரைவில் எனக்குச் சொல்.
பிதா ஹி பவதி ஜ்யேஷ்டோ தர்மம் ஆர்யஸ்ய ஜாநதஃ । தஸ்ய பாதௌ க்ரஹீஷ்யாமி ஸ ஹி இதாநீம் கதிர் மம ॥௨-௭௨-
தர்மத்தை அறிந்தவருக்கு மூத்தவன் தந்தைபோல் ஆகிறான்; நான் அவனது கால்களைப் பிடிப்பேன்; இப்போது அவனே எனக்கு ஆதரவாக இருக்கிறான்.
தர்மவித்தர்மநித்யஶ்ச ஸத்யஸந்தோ த்ரு'டவ்ரதஃ । ஆர்யே கிம் அப்ரவீத் ராஜா பிதா மே ஸத்ய விக்ரமஃ ॥௨-௭௨-
தர்மத்தை அறிந்தவன், எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவன், உண்மையில் உறுதியானவன்; அரியவளே, என் தந்தை, உண்மையான வீரன், அவனிடம் என்ன சொன்னார்?
பஶ்சிமம் ஸாது ஸம்தேஶம் இச்சாமி ஶ்ரோதும் ஆத்மநஃ । இதி ப்ரு'ஷ்டா யதா தத்த்வம் கைகேயீ வாக்யம் அப்ரவீத் ॥௨-௭௨-
நான் என் தந்தையின் இறுதி நல்ல வார்த்தையை கேட்க விரும்புகிறேன்; அவ்வாறு கேட்டபோது, கைகேயி உண்மையைப் போலவே சொன்னாள்.
ராம இதி ராஜா விலபந் ஹா ஸீதே லக்ஷ்மண இதி ச । ஸ மஹாத்மா பரம் லோகம் கதஃ கதிமதாம் வரஃ ॥௨-௭௨-
ராமா! சீதே! லக்ஷ்மணா! என்று அழுது, அந்த மகாத்மா, சென்றவர்களில் சிறந்தவர், உயர்ந்த உலகை அடைந்தார்.
இமாம் து பஶ்சிமாம் வாசம் வ்யாஜஹார பிதா தவ । கால தர்ம பரிக்ஷிப்தஃ பாஶைஃ இவ மஹா கஜஃ ॥௨-௭௨-
உன் தந்தை, காலத்தின் கட்டுப்பாட்டில், பெரிய யானை போல பாசத்தில் சிக்கி, இந்த இறுதி வார்த்தையைச் சொன்னார்.
ஸித்த அர்தாஃ து நரா ராமம் ஆகதம் ஸீதயா ஸஹ । லக்ஷ்மணம் ச மஹா பாஹும் த்ரக்ஷ்யந்தி புநர் ஆகதம் ॥௨-௭௨-
எல்லாம் பெற்றவர்கள், சீதையுடன் திரும்பி வரும் இராமனையும், வலிமை மிகுந்த லக்ஷ்மணனும் மீண்டும் வருவதைப் பார்ப்பார்கள்.
தத் ஶ்ருத்வா விஷஸாத ஏவ த்விதீயா ப்ரிய ஶம்ஸநாத் । விஷண்ண வதநோ பூத்வா பூயஃ பப்ரச்ச மாதரம் ॥௨-௭௨-
அதை கேட்டதும், இரண்டாவது துயரமான செய்தி என்று மனம் தளர்ந்தான்; முகம் சோகமாகி, மீண்டும் தாயை கேட்டான்.
க்வ ச இதாநீம் ஸ தர்ம ஆத்மா கௌஸல்ய ஆநந்த வர்தநஃ । லக்ஷ்மணேந ஸஹ ப்ராத்ரா ஸீதயா ச ஸமம் கதஃ ॥௨-௭௨-
இப்போது அந்த தர்மத்தை வாழும், கௌசல்யாவின் மகிழ்ச்சி ஆனவர், இலக்குவணனும் சீதையும் சேர்ந்து எங்கு சென்றார்?
ததா ப்ரு'ஷ்டா யதா தத்த்வம் ஆக்யாதும் உபசக்ரமே । மாதா அஸ்ய யுகபத் வாக்யம் விப்ரியம் ப்ரிய ஶந்கயா ॥௨-௭௨-
அப்படி கேட்டபோது, உண்மை என்னவோ அதைத் தாயார் சொல்லத் தொடங்கினாள்; ஆனால் மகனுக்குப் பிடிக்காத செய்தி என்பதால் தயங்கினாள்.
ஸ ஹி ராஜ ஸுதஃ புத்ர சீர வாஸா மஹா வநம் । தண்டகாந் ஸஹ வைதேஹ்யா லக்ஷ்மண அநுசரஃ கதஃ ॥௨-௭௨-
அவன் அரசகுமாரன், என் மகன், மரச்சீலை உடுத்தி, வைதேஹியுடன், இலக்குவணன் பின்தொடர்ந்து, அந்த பெரிய தண்டக வனத்துக்குச் சென்றான்.
தத் ஶ்ருத்வா பரதஃ த்ரஸ்தஃ ப்ராதுஃ சாரித்ர ஶந்கயா । ஸ்வஸ்ய வம்ஶஸ்ய மாஹாத்ம்யாத் ப்ரஷ்டும் ஸமுபசக்ரமே ॥௨-௭௨-
அதை கேட்டதும், பரதன் தம்பியின் நடத்தை குறித்த சந்தேகத்தில் கலங்கினான்; ஆனால் தன் வம்சத்தின் பெருமையை நினைத்து, மேலும் விசாரிக்கத் தொடங்கினான்.
கச்சிந் ந ப்ராஹ்மண வதம் ஹ்ரு'தம் ராமேண கஸ்யசித் । கச்சிந் ந ஆட்யோ தரித்ரஃ வா தேந அபாபோ விஹிம்ஸிதஃ ॥௨-௭௨-
இராமன் யாருடைய செல்வத்தையும் அபகரிக்கவோ, பிராமணனை கொல்லவோ செய்ததா? அவன் எந்த ஒரு குற்றமற்ற ஏழை, பணக்காரரையும் பிழையின்றி பாதித்ததா?
கச்சிந் ந பர தாராந் வா ராஜ புத்ரஃ அபிமந்யதே । கஸ்மாத் ஸ தண்டக அரண்யே ப்ரூணஹா இவ விவாஸிதஃ ॥௨-௭௨-
அரசகுமாரன் பிறருடைய மனைவியை விரும்பினாரா? இல்லையென்றால், ஏன் கருவைக் கொன்ற பாவி போல் தண்டக வனத்திற்கு அனுப்பப்பட்டார்?
அத அஸ்ய சபலா மாதா தத் ஸ்வ கர்ம யதா ததம் । தேந ஏவ ஸ்த்ரீ ஸ்வபாவேந வ்யாஹர்தும் உபசக்ரமே ॥௨-௭௨-
அப்போது அவனது மனம் மாறும் தாயார், தன் செயல்பாடுகளுக்கேற்ப, பெண்களுக்கு இயல்பாக இருப்பதைப் போல, நடந்ததை நேராகச் சொல்லத் தொடங்கினாள்.
ஏவமுக்தா து கைகேயீ பரதேந மஹாத்மநா । உவாச வசநம் ஹ்ரு'ஷ்டா மூடா பண்டிதமாநிநீ ॥௨-௭௨-
பெரிய உள்ளம் கொண்ட பரதன் இவ்வாறு கேட்டபோது, கைகேயி மகிழ்ச்சியுடன், ஆனால் அறியாமையில் தன்னை புத்திசாலி என்று எண்ணி, இவ்வாறு பேசினாள்:
ந ப்ராஹ்மண தநம் கிம்சித்த் ஹ்ரு'தம் ராமேண கஸ்யசித் । கஶ்சிந் ந ஆட்யோ தரித்ரஃ வா தேந அபாபோ விஹிம்ஸிதஃ ॥௨-௭௨-
இராமன் எந்த பிராமணனுடைய செல்வத்தையும் அபகரிக்கவோ, குற்றமற்ற ஏழை, பணக்காரரை பாதிக்கவோ செய்யவில்லை.
ந ராமஃ பர தாராமஃ ச சக்ஷுர்ப்யாம் அபி பஶ்யதி । மயா து புத்ர ஶ்ருத்வா ஏவ ராமஸ்ய ஏவ அபிஷேசநம் ॥௨-௭௨-
இராமன் பிறருடைய மனைவியை கண்களாலும் பார்த்ததில்லை. ஆனால், மகனே, இராமனுக்கு பட்டாபிஷேகம் நடக்கப்போகிறது என்று நான் கேட்டபோது,
யாசிதஃ தே பிதா ராஜ்யம் ராமஸ்ய ச விவாஸநம் । ஸ ஸ்வ வ்ரு'த்திம் ஸமாஸ்தாய பிதா தே தத் ததா அகரோத் ॥௨-௭௨-
உனக்காகவே ராஜ்யத்தையும், இராமனுக்குத் துரத்தப்படுவதைப் பற்றியும் உன் தந்தையிடம் கேட்டேன். அவர் தன் தர்மத்தைப் பின்பற்றி, அதையே செய்தார்.
ராமஃ ச ஸஹ ஸௌமித்ரிஃ ப்ரேஷிதஃ ஸஹ ஸீதயா । தம் அபஶ்யந் ப்ரியம் புத்ரம் மஹீ பாலோ மஹா யஶாஃ ॥௨-௭௨-
இராமன், இலக்குவணனும் சீதையும் சேர்ந்து அனுப்பப்பட்டார்; பெரிய புகழ் கொண்ட அரசன், தன் பிரியமான மகனை பார்க்க முடியாமல்,
புத்ர ஶோக பரித்யூநஃ பந்சத்வம் உபபேதிவாந் । த்வயா து இதாநீம் தர்மஜ்ஞ ராஜத்வம் அவலம்ப்யதாம் ॥௨-௭௨-
மகன் பிரிவால் துயரத்தில் மூழ்கி உயிர் நீத்தார். இப்போது நீ தர்மத்தை அறிந்தவன், அரசாட்சியை ஏற்று நடத்த வேண்டும்.
த்வத் க்ரு'தே ஹி மயா ஸர்வம் இதம் ஏவம் விதம் க்ரு'தம் । மா ஶோகம் மா ச ஸம்தாபம் தைர்யமாஶ்ரய புத்ரக ॥௨-௭௨-
இவை எல்லாம் உனக்காகவே நான் செய்தேன். கவலை வேண்டாம், மனம் தளர வேண்டாம்; துணிவுடன் இரு, என் மகனே.
த்வததீநா ஹி நகரீ ராஜ்யம் சைததநாமயம் । தத் புத்ர ஶீக்ரம் விதிநா விதிஜ்ஞைஃ । வஸிஷ்ட முக்யைஃ ஸஹிதஃ த்விஜ இந்த்ரைஃ । ஸம்கால்ய ராஜாநம் அதீந ஸத்த்வம் । ஆத்மாநம் உர்வ்யாம் அபிஷேசயஸ்வ ॥௨-௭௨-
நகரமும் ராஜ்யமும் இப்போது உன் கட்டுப்பாட்டில், எந்த ஆபத்தும் இல்லை. ஆகையால், மகனே, விரைவில் விதிப்படி, வசிஷ்டர் தலைமையில் பெரிய முனிவர்களுடன், பிராமணர்களை அழைத்து, உறுதியான மனதுடன், நீ அரசராகப் பட்டம் பெற வேண்டும்.
thumb|த்ரிஸப்ததிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அயோத்யாகாண்டே த்ரிஸப்ததிதமஃ ஸர்கஃ ॥௨-
புகழ் பெற்ற வால்மீகி இராமாயணத்தில், அயோத்தி காண்டத்தில் எழுபத்து மூன்றாவது சர்கம் கேட்கப்பட வேண்டும்.
ஶ்ருத்வா து பிதரம் வ்ரு'த்தம் ப்ராதரு ச விவாஸிதௌ । பரதஃ துஹ்க ஸம்தப்தைதம் வசநம் அப்ரவீத் ॥௨-௭௩-
தந்தை இறந்ததும், சகோதரர்கள் துரத்தப்பட்டதும் கேட்ட பரதன், மிகுந்த துயரத்தில் சோர்ந்து, இவ்வாறு பேசினான்.
கிம் நுண்கார்யம் ஹதஸ்ய இஹ மம ராஜ்யேந ஶோசதஃ । விஹீநஸ்ய அத பித்ரா ச ப்ராத்ரா பித்ரு' ஸமேந ச ॥௨-௭௩-
எனக்கு இப்போது இந்த அரசாட்சியில் என்ன பயன், என் தந்தையும், எனக்கு தந்தைபோல் இருந்த என் சகோதரனும் இல்லாமல் நான் துக்கத்தில் மூழ்கி இருக்கையில்?
துஹ்கே மே துஹ்கம் அகரோர் வ்ரணே க்ஷாரம் இவ ஆததாஃ । ராஜாநம் ப்ரேத பாவஸ்தம் க்ரு'த்வா ராமம் ச தாபஸம் ॥௨-௭௩-
நீ அரசரை இறப்புக்குள்ளாக்கி, இராமனை தவசியாக மாற்றி, எனது துயரில் மேலும் துயரை சேர்த்தாய்; இது புண்ணில் உப்பு தூவுவது போலவே.
குலஸ்ய த்வம் அபாவாய கால ராத்ரிர் இவ ஆகதா । அந்காரம் உபகூஹ்ய ஸ்ம பிதா மே ந அவபுத்தவாந் ॥௨-௭௩-
நீ எங்கள் குடும்பத்தை அழிக்க வந்த இருள் இரவாக வந்துள்ளாய்; என் தந்தை, தீயை கட்டிப்பிடித்தது போல், அது நீ என்று அறியாமல் செய்தார்.
ம்ரு'த்யுமாபாதிதோ ராஜா த்வயா மே பாபதர்ஶிநி । ஸுகம் பரிஹ்ரு'தம் மோஹாத்குலேऽஸ்மிந் குலபாம்ஸநி ॥௨-௭௩-
பாவம் பார்ப்பவளே, உன்னால் என் தந்தை இறந்தார்; உன் மயக்கத்தால் இந்த குடும்பத்தில் மகிழ்ச்சி நீங்கிவிட்டது, குலத்துக்கு களங்கமாக இருப்பவளே.