ந அராஜகே ஜநபதே மஹாயஜ்ஞேஷு யஜ்வநஃ । ப்ராஹ்மணா வஸுஸம்பந்நா விஸ்ரு'ஜந்த்யாப்ததக்ஷிணாஃ ॥௨-௬௭-
அரசர் இல்லாத நாட்டில், பெரிய யாகங்களில், செல்வமிக்க பிராமணர்கள் தகுதியானவர்களுக்கு பரிசுகளை வழங்குவதில்லை.
ந அராஜகே ஜந பதே ப்ரபூத நட நர்தகாஃ । உத்ஸவாஃ ச ஸமாஜாஃ ச வர்தந்தே ராஷ்ட்ர வர்தநாஃ ॥௨-௬௭-
அரசர் இல்லாத நாட்டில், அதிகமான நடனக்காரர்களும் நாடகக்காரர்களும் இல்லை; நாட்டை வளப்படுத்தும் திருவிழாக்களும் கூடுதலாக நடைபெறுவதில்லை.
ந அரஜகே ஜந பதே ஸித்த அர்தா வ்யவஹாரிணஃ । கதாபிர் அநுரஜ்யந்தே கதா ஶீலாஃ கதா ப்ரியைஃ ॥௨-௬௭-
அரசர் இல்லாத நாட்டில், வியாபாரம் செய்பவர்கள் தங்கள் குறிக்கோளை அடைவதில்லை; கதைகள் விரும்பும் மக்கள் இனிய கதைகளில் மகிழ்வதில்லை.
ந அராஜகே ஜநபதே உத்யாநாநி ஸமாகதாஃ । ஸாயாஹ்நே க்ரீடிதும் யாந்தி குமார்யோ ஹேமபூஷிதாஃ ॥௨-௬௭-
அரசர் இல்லாத நாட்டில், அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்கள், மாலை நேரத்தில் தோட்டங்களில் சேர்ந்து விளையாடுவதில்லை.
ந அராஜகே ஜந பதே வாஹநைஃ ஶீக்ர காமிபிஃ । நரா நிர்யாந்தி அரண்யாநி நாரீபிஃ ஸஹ காமிநஃ ॥௨-௬௭-
அரசர் இல்லாத நாட்டில், விரைவாக செல்லும் வாகனங்களில், ஆண்கள் தங்கள் காதலியுடன் காடுகளுக்கு செல்லுவதில்லை.
ந அராகஜே ஜந பதே தநவந்தஃ ஸுரக்ஷிதாஃ । ஶேரதே விவ்ரு'த த்வாராஃ க்ரு'ஷி கோ ரக்ஷ ஜீவிநஃ ॥௨-௬௭-
அரசர் இல்லாத நாட்டில், செல்வந்தர்களும், விவசாயம் அல்லது மாடுபிடிப்பு செய்து வாழ்பவர்களும், கதவுகளைத் திறந்துவிட்டு பாதுகாப்பாக உறங்க முடியாது.
ந அராஜகே ஜநபதே பத்தகண்டா விஷாணீநஃ । ஆடந்தி ராஜமார்கேஷு குஞ்ஜராஃ ஷஷ்டிஹாயநாஃ ॥௨-௬௭-
அரசர் இல்லாத நாட்டில், மணி மற்றும் அலங்காரங்கள் அணிந்த யானைகள், அறுபது வயதிலும் ராஜமார்க்கங்களில் நடக்குவதில்லை.
ந அராஜகே ஜநபதே ஶராந் ஸம்ததமஸ்யதாம் । ஶ்ரூயதே தலநிர்கோஷ இஷ்வஸ்த்ராணாமுபாஸநே ॥௨-௬௭-
அரசர் இல்லாத நாட்டில், வில் நாண் ஒலியும், அம்புகளை விடும் பயிற்சி இடங்களிலும் அந்த சத்தமும் கேட்கப்படுவதில்லை.
ந அராஜகே ஜந பதே வணிஜோ தூர காமிநஃ । கச்சந்தி க்ஷேமம் அத்வாநம் பஹு புண்ய ஸமாசிதாஃ ॥௨-௬௭-
ஒரு நாட்டில் அரசன் இல்லையென்றால், எவ்வளவு நன்மை செய்தவர்களாக இருந்தாலும், தூரம் பயணம் செய்யும் வணிகர்கள் பாதுகாப்பாகச் செல்ல முடியாது.
ந அராஜகே ஜந பதே சரதி ஏக சரஃ வஶீ । பாவயந்ந் ஆத்மநா ஆத்மாநம் யத்ர ஸாயம் க்ரு'ஹோ முநிஃ ॥௨-௬௭-
அரசன் இல்லாத நாட்டில், தனியாகச் சஞ்சரிக்கும் தவசியும், தன் உள்ளத்தை ஆராய்ந்து சிந்திக்கும் முனிவரும், சாயங்காலம் வீடு திரும்புவதும் சுதந்திரமாக நடக்க முடியாது.
ந அராஜகே ஜந பதே யோக க்ஷேமம் ப்ரவர்ததே । ந ச அபி அராஜகே ஸேநா ஶத்ரூந் விஷஹதே யுதி ॥௨-௬௭-
அரசன் இல்லாத நாட்டில், மக்களின் பாதுகாப்பும் நலனும் நிலவாது; அப்படிப்பட்ட நாட்டில் படை எதிரிகளை எதிர்க்க முடியாது.
ந அராஜகே ஜநபதே ஹ்ரு'ஷ்டைஃ பரமவாஜிபிஃ । நராஃ ஸம்யாந்தி ஸஹஸா ரதைஶ்ச பரிமண்டிதாஃ ॥௨-௬௭-
அரசன் இல்லாத நாட்டில், சிறந்த குதிரைகளும் ரதங்களும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஆண்கள் விரைவாக ஒன்று கூடுவதும் இல்லை.
ந அராஜகே ஜநபதே நராஃ ஶாஸ்த்ரவிஶாரதாஃ । ஸம்பதந்தோऽவதிஷ்டந்தே வநேஷூபவநேஷு ச ॥௨-௬௭-
அரசன் இல்லாத நாட்டில், வேதங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவர்கள், காட்டிலும் தோட்டங்களிலும் செழித்து வாழ முடியாது.
ந அராஜகே ஜநபதே மால்யமோதகதக்ஷிணாஃ । தேவதாப்யர்சநார்தய கல்ப்யந்தே நியதைர்ஜநைஃ ॥௨-௬௭-
அரசன் இல்லாத நாட்டில், கட்டுப்பாடாக வாழும் மக்கள், தேவாராதனைக்காக மலர், இனிப்பு, காணிக்கை போன்றவற்றைத் தயாரிப்பதில்லை.
ந அராஜகே ஜநபதே சந்தநாகுருரூஷிதாஃ । ராஜபுத்ரா விராஜந்தே வஸந்த இவ ஶாகிநஃ ॥௨-௬௭-
அரசன் இல்லாத நாட்டில், சந்தனம், அகில், வாசனைப் பொருட்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரசகுமாரர்கள், வசந்தகால மரங்களைப் போல ஒளிர்வதில்லை.
யதா ஹி அநுதகா நத்யோ யதா வா அபி அத்ரு'ணம் வநம் । அகோபாலா யதா காவஃ ததா ராஷ்ட்ரம் அராஜகம் ॥௨-௬௭-
நீரில்லா ஆறுகள், புல்லில்லா காடுகள், மேய்ப்பவரில்லா பசுக்கள் போலவே, அரசன் இல்லாத நாடும் அப்படியே ஆகும்.
த்வஜோ ரதஸ்ய ப்ரஜ்ஞாநம் தூமோ ஜ்ஞாநம் விபாவஸோஃ । தேஷாம் யோ நோ த்வஜோ ராஜ ஸ தேவத்வமிதோ கதஃ ॥௨-௬௭-
ரதத்திற்கு கொடி அடையாளம்; நெருப்புக்கு புகை அடையாளம்; அதுபோல் நமக்கு அரசன் தான் அடையாளம்; அவர் இங்கிருந்து தெய்வீக நிலை அடைந்தார்.
ந அராஜகே ஜந பதே ஸ்வகம் பவதி கஸ்யசித் । மத்ஸ்யாஇவ நரா நித்யம் பக்ஷயந்தி பரஸ்பரம் ॥௨-௬௭-
அரசன் இல்லாத நாட்டில், யாருக்கும் எந்தப் பொருளும் சொந்தமில்லை; மீன்கள் போல, மனிதர்கள் ஒருவரை ஒருவர் எப்போதும் விழுங்கிக் கொள்வார்கள்.
யேஹி ஸம்பிந்ந மர்யாதா நாஸ்திகாஃ சிந்ந ஸம்ஶயாஃ । தே அபி பாவாய கல்பந்தே ராஜ தண்ட நிபீடிதாஃ ॥௨-௬௭-
எல்லைகளை மீறுவோரும், கடவுள் நம்பாதவர்களும், சந்தேகமுள்ளவர்களும் கூட, அரசனின் தண்டனைக்கு உட்பட்டு ஒழுங்காக நடப்பார்கள்.
யதா த்ரு'ஷ்டிஃ ஶரீரஸ்ய நித்யமேவப்ரவர்ததே । ததா நரேந்த்ரோ ராஷ்ட்ரஸ்ய ப்ரபவஃ ஸத்யதர்மயோஃ ॥௨-௬௭-
உடலுக்கு எப்போதும் பார்வை தேவைப்படுவது போல, நாட்டுக்கு சத்தியமும் தர்மமும் அரசனிலிருந்து தோன்றுகின்றன.
ராஜா ஸத்யம் ச தர்மஶ்ச ராஜா குலவதாம் குலம் । ராஜா மாதா பிதா சைவ ராஜா ஹிதகரோ ந்ரு'ணாம் ॥௨-௬௭-
அரசன் தான் சத்தியமும் தர்மமும்; அரசன் தான் நல்ல குடும்பத்தின் மரபும்; அரசன் தான் தாய், தந்தை; அரசன் தான் மக்களுக்கு நன்மை செய்வோன்.
யமோ வைஶ்ரவணஃ ஶக்ரோ வருணஶ்ச மஹாபலஃ । விஶேஷ்யந்தே நரேந்த்ரேண வ்ரு'த்தேந மஹாதா ததஃ ॥௨-௬௭-
யமன், குபேரன், இந்திரன், பெரும் பலம் கொண்ட வருணன் ஆகியோரை, உயர்ந்த நடத்தை கொண்ட அரசன் தாண்டி நிற்கிறான்.
அஹோ தமைவ இதம் ஸ்யாந் ந ப்ரஜ்ஞாயேத கிம்சந । ராஜா சேந் ந பவேந் லோகே விபஜந் ஸாத்வ் அஸாதுநீ ॥௨-௬௭-
இந்த உலகில் அரசன் இல்லையென்றால், எதுவும் தெரியாமல், முழு இருளாகி விடும்; நல்லதும் கெட்டதும் வேறுபடுத்த முடியாது.
ஜீவதி அபி மஹா ராஜே தவ ஏவ வசநம் வயம் । ந அதிக்ரமாமஹே ஸர்வே வேலாம் ப்ராப்ய இவ ஸாகரஃ ॥௨-௬௭-
பெரிய அரசன் உயிருடன் இருக்கையில், கடல் தன் எல்லையை மீறாதது போல, நாங்கள் அனைவரும் உமது கட்டளையை மட்டும் பின்பற்றுகிறோம்.
ஸ நஃ ஸமீக்ஷ்ய த்விஜ வர்ய வ்ரு'த்தம் । ந்ரு'பம் விநா ராஜ்யம் அரண்ய பூதம் । குமாரம் இக்ஷ்வாகு ஸுதம் வதாந்யம் । த்வம் ஏவ ராஜாநம் இஹ அபிஷிந்சய ॥௨-௬௭-
அதனால், சிறந்த பிராமணரே, எங்கள் நடத்தையைப் பார்த்து, அரசன் இல்லாத இந்த நாட்டை காட்டாகி விட்டது என்று உணர்ந்து, இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த அருளாளன் ஆகிய இளவரசனை இங்கு அரசனாக நீயே பட்டம் சூட்ட வேண்டும்.
thumb|அஷ்டஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அயோத்யாகாண்டே அஷ்டஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௨-
புகழ் பெற்ற வால்மீகி இராமாயணத்தில், அயோத்தியா காண்டத்தில் அறுபத்து எட்டாவது அதிகாரம் கேட்கப்படட்டும்.
தேஷாம் தத் வசநம் ஶ்ருத்வா வஸிஷ்டஃ ப்ரத்யுவாச ஹ । மித்ர அமாத்ய கணாந் ஸர்வாந் ப்ராஹ்மணாம்ஸ் தாந் இதம் வசஃ ॥௨-௬௮-
அவர்கள் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் வசிஷ்டர், நண்பர்கள், அமைச்சர்கள், அந்த பிராமணர்கள் அனைவரையும் பார்த்து இவ்வாறு பேசினார்:
யத் அஸௌ மாதுல குலே புரே ராஜ க்ரு'ஹே ஸுகீ । பரதஃ வஸதி ப்ராத்ரா ஶத்ருக்நேந ஸமந்விதஃ ॥௨-௬௮-
இப்போது பரதன் தன் மாமாவின் நகரத்தில், அரண்மனையில், சகோதரன் சத்ருக்ணனுடன் சந்தோஷமாக வாழ்கிறான்.
தத் ஶீக்ரம் ஜவநா தூதா கச்சந்து த்வரிதைஃ ஹயைஃ । ஆநேதும் ப்ராதரௌ வீரௌ கிம் ஸமீக்ஷாமஹே வயம் ॥௨-௬௮-
அதனால் விரைவாக ஓடும் குதிரைகளுடன் தூதர்கள் உடனே போய், அந்த இரு வீர சகோதரர்களையும் அழைத்து வரட்டும்; நாம் ஏன் காலம் கழிக்க வேண்டும்?
கச்சந்து இதி ததஃ ஸர்வே வஸிஷ்டம் வாக்யம் அப்ருவந் । தேஷாம் தத் வசநம் ஶ்ருத்வா வஸிஷ்டோ வாக்யம் அப்ரவீத் ॥௨-௬௮-
அப்போது அவர்கள் அனைவரும் வசிஷ்டரிடம், 'அவர்கள் போகட்டும்' என்று சொன்னார்கள். அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட வசிஷ்டர் மீண்டும் பேசினார்: