அத்ய ஏவ ஜஹி மாம் ராஜந் மரணே ந அஸ்தி மே வ்யதா । யத் ஶரேண ஏக புத்ரம் மாம் த்வம் அகார்ஷீர் அபுத்ரகம் ॥௨-௬௪-
இன்று உடனே என்னை கொல்லுங்கள் அரசே; மரணம் எனக்கு வேதனை தருவதில்லை, ஏனெனில் உங்கள் அம்பால் என் ஒரே மகனை இழந்தேன், இனி எனக்கு பிள்ளை இல்லை.
த்வயா து யத் அவிஜ்ஞாநாந் நிஹதஃ மே ஸுதஃ ஶுசிஃ । தேந த்வாம் அபிஶப்ஸ்யாமி ஸுதுஹ்கம் அதிதாருணம் ॥௨-௬௪-
ஆனால், என் தூய்மையான மகன் உங்கள் அறியாமையால் கொல்லப்பட்டதால், உங்களை மிகக் கடும் துயரத்தால் நான் சபிக்கிறேன்.
புத்ர வ்யஸநஜம் துஹ்கம் யத் ஏதந் மம ஸாம்ப்ரதம் । ஏவம் த்வம் புத்ர ஶோகேந ராஜந் காலம் கரிஷ்யஸி ॥௨-௬௪-
இப்போது என் மீது வந்துள்ள இந்த மகன் இழப்பின் துயரம், அதுபோலவே அரசே, நீங்களும் உங்கள் மகன் இழப்பால் உயிரை இழப்பீர்கள்.
அஜ்ஞாநாத்து ஹதோ யஸ்மாத் க்ஷத்ரியேண த்வயா முநிஃ । தஸ்மாத்த்வாம் நாவிஶத்யாஶு ப்ரஹ்மஹத்யா நராதிப ॥௨-௬௪-
அறியாமையால் நீங்கள் ஒரு முனிவனை, ஒரு க்ஷத்திரியராக இருந்து, கொன்றதால், மனிதர்களுக்குள் அரசே, ப்ரஹ்மஹத்தி பாபம் உடனே உங்களை பிடிக்காது.
த்வாமப்யேதாத்ரு'ஶோ பாவஃ க்ஷிப்ரமேவ கமிஷ்யதி । ஜீவிதாந்தகரோ கோரோ தாதாரமிவ தக்ஷிணா ॥௨-௬௪-
ஆனால், இந்த அதே விதி விரைவில் உங்களை அடையும்; உயிரை முடிவுக்கு கொண்டு வரும் கடுமையானது, தானம் கொடுத்தவரை தானம் எப்படிப் பிடிக்குமோ அப்படியே.
ஏவம் ஶாபம் மயி ந்யஸ்ய விலப்ய கருணம் பஹு । சிதாமாரோப்ய தேஹம் தந்மிதுநம் ஸ்வர்கமப்யயாத் ॥௨-௬௪-
இவ்வாறு என்னை சபித்து, பலவிதமாக இரங்கிக் கொண்டு, தங்கள் உடலைச் சிதையில் வைத்து, அந்த தம்பதிகள் சொர்க்கத்துக்கு சென்றார்கள்.
ததேதச்சிந்தயாநேந ஸ்மரு'தம் பாபம் மயா ஸ்வயம் । ததா பால்யாத்க்ரு'தம் தேவி ஶப்தவேத்யநுகர்ஷிணா ॥௨-௬௪-
இப்போது எனக்கு நினைவிற்கு வந்த அந்த பாவம், என் சிறுவயதில், ஒலி கேட்டு அம்பு விடும் கலையைப் பின்பற்றி, நான் செய்தது.
தஸ்யாயம் கர்மணோ தேவி விபாகஃ ஸமுபஸ்திதஃ । அபத்யைஃ ஸஹ ஸம்புக்தே வ்யாதிரந்நரஸே யதா ॥௨-௬௪-
அந்த செயலுக்கான பலன் இப்போது எனக்கு வந்துள்ளது; உண்ணக்கூடாததை உண்டால் எப்படி நோய் வரும், அதுபோல் இந்த துயரமும் எனக்கு வந்துள்ளது.
தஸ்மாந் மாம் ஆகதம் பத்ரே தஸ்ய உதாரஸ்ய தத் வசஃ । யத் அஹம் புத்ர ஶோகேந ஸம்த்யக்ஷ்யாம்ய் அத்ய ஜீவிதம் ॥௨-௬௪-
அதனால், நல்லவளே, இப்போது நான் இந்த நிலையில் வந்தபோது, அந்த உயர்ந்தவரின் வார்த்தை நிறைவேறும்; அதாவது, மகன் இழப்பால் நான் இன்று உயிரை விட்டுவிடுவேன்.
சக்ஷுர்ப்யாம் த்வாம் ந பஶ்யாமி கௌஸல்யே ஸாது மாம்ஸ்ப்ரு'ஶ । இத்யுக்த்வா ஸ ருதம்ஸ்த்ரஸ்தோ பார்யாமாஹ ச பூமிபஃ ॥௨-௬௪-
நான் உன்னை என் கண்களால் பார்க்க முடியவில்லை கௌசல்யே; தயவு செய்து என்னைத் தொடாதே. இப்படிச் சொல்லி, அரசன் அழுது நடுங்கி, தன் மனைவியிடம் பேசினார்.
ஏதந்மே ஸத்ரு'ஶம் தேவி யந்மயா ராகவே க்ரு'தம் । ஸத்ரு'ஶம் தத்து தஸ்யைவ யதநேந க்ரு'தம் மயி ॥௨-௬௪-
தேவி, நான் ராகவனுக்கு செய்தது எனக்கே உரியது; அதுபோல, அவர் எனக்கு செய்ததும் அவருக்கே பொருத்தமானது.
யதி மாம் ஸம்ஸ்ப்ரு'ஶேத் ராமஃ ஸக்ரு'தத்ய லபேத வா । யமக்ஷயமநுப்ராப்தா த்ரக்ஷ்யந்தி ந ஹி மாநவாஃ ॥௨-௬௪-
இன்று ராமன் ஒருமுறை என்னைத் தொடினாலும், அல்லது நான் அவரைச் சந்தித்தாலும், யாரும் என்னை யமலோகத்துக்குச் சென்றவன் என்று பார்ப்பதில்லை.
சக்ஷுஷா த்வாம் ந பஶ்யாமி ஸ்ம்ரு'திர் மம விலுப்யதே । தூதா வைவஸ்வதஸ்ய ஏதே கௌஸல்யே த்வரயந்தி மாம் ॥௨-௬௪-
நான் உன்னை என் கண்களால் பார்க்க முடியவில்லை; என் நினைவு மங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. வைவஸ்வதனுடைய தூதர்கள் என்னை விரைவாக அழைக்கிறார்கள் கௌசல்யே.
அதஃ து கிம் துஹ்கதரம் யத் அஹம் ஜீவித க்ஷயே । ந ஹி பஶ்யாமி தர்மஜ்ஞம் ராமம் ஸத்ய பராக்யமம் ॥௨-௬௪-
இதைவிட வேதனையானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? என் உயிர் முடிவடையும் நேரத்தில், தர்மத்தை அறிந்த, உண்மையில் நிலைத்திருக்கும் ராமனை நான் பார்க்க முடியவில்லை.
தஸ்யாதர்ஶநஜஃ ஶோகஃ ஸுதஸ்யாப்ரதிகர்மணஃ । உச்சோஷயதி மே ப்ராணாந்வாரி ஸ்தோகமிவாதவஃ ॥௨-௬௪-
என் மகனை பார்க்க முடியாத துயரம், அதற்கு ஒரு தீர்வும் இல்லாததால், என் உயிரைச் சூரியன் சிறு நீரை உலர்த்துவது போல உலர்த்துகிறது.
ந தே மநுஷ்யா தேவாஃ தே யே சாரு ஶுப குண்டலம் । முகம் த்ரக்ஷ்யந்தி ராமஸ்ய வர்ஷே பந்ச தஶே புநஃ ॥௨-௬௪-
பதினைந்து ஆண்டுகள் கழித்து அழகான, நல்ல குண்டலத்துடன் ராமனின் முகத்தை மீண்டும் காண்பவர்கள் மனிதர்கள் அல்ல, அவர்கள் தேவர்கள்.
பத்ம பத்ர ஈக்ஷணம் ஸுப்ரு ஸுதம்ஷ்ட்ரம் சாரு நாஸிகம் । தந்யா த்ரக்ஷ்யந்தி ராமஸ்ய தாரா அதிப நிபம் முகம் ॥௨-௬௪-
தாமரை இதழைப் போல கண்கள், அழகான புருவம், வெண்மையான பற்கள், அழகான மூக்கு, நட்சத்திரங்களுக்கு நடுவில் சந்திரன் போல் இருக்கும் ராமனின் முகத்தை காண்பவர்கள் பாக்கியசாலிகள்.
ஸத்ரு'ஶம் ஶாரதஸ்ய இந்தோஹ் புல்லஸ்ய கமலஸ்ய ச । ஸுகந்தி மம நாதஸ்ய தந்யா த்ரக்ஷ்யந்தி தந் முகம் ॥௨-௬௪-
சரத்கால சந்திரனும் மலர்ந்த தாமரையும் போல் மணம் வீசும் என் ஆண்டவனின் முகத்தை காண்பவர்கள் பாக்கியசாலிகள்.
நிவ்ரு'த்த வந வாஸம் தம் அயோத்யாம் புநர் ஆகதம் । த்ரக்ஷ்யந்தி ஸுகிநோ ராமம் ஶுக்ரம் மார்க கதம் யதா ॥௨-௬௪-
காட்டில் வாழ்ந்த காலம் முடிந்து, அயோத்யாவுக்கு திரும்பி வந்த இராமனை, மகிழ்ச்சியுடன் மக்கள், வெயிலின் பிரகாசமான பாதையைப் பார்ப்பது போல காண்பார்கள்.
கௌஸல்யே சித்த மோஹேந ஹ்ரு'தயம் ஸீததீவ மே । வேதயே ந ச ஸமுக்தாந் ஶப்தஸ்பர்ஶரஸாநஹம் ॥௨-௬௪-
கௌசல்யாவின் மனம் குழப்பமடைந்ததால், என் மனமும் தளர்ந்து போகிறது; ஒலி, தொடுதல், சுவை ஆகியவற்றையும் தெளிவாக உணர முடியவில்லை.
சித்தநாஶாத்விபத்யந்தே ஸர்வாண்யேவேந்த்ரியாணி மே । க்ஷிணஸ்நேஹஸ்ய தீபஸ்ய ஸம்ஸக்தா ரஶ்மயோ யதா ॥௨-௬௪-
மன அமைதி குன்றியதால், என் எல்லா அறிவுப்புலன்களும் செயலிழக்கின்றன; எண்ணெய் குறைந்த விளக்கின் ஒளி போல் அவை மங்குகின்றன.
அயம் ஆத்ம பவஃ ஶோகோ மாம் அநாதம் அசேதநம் । ஸம்ஸாதயதி வேகேந யதா கூலம் நதீ ரயஃ ॥௨-௬௪-
என் உள்ளத்திலிருந்து எழும் இந்த துயரம், என்னை ஆதரவில்லாதவனாகவும் உணர்வில்லாதவனாகவும் ஆக்கி, ஆற்றின் ஓரம் தாக்கும் அலைப்போல் வேகமாக அழுத்துகிறது.
ஹா ராகவ மஹா பாஹோ ஹா மம ஆயாஸ நாஶந । ஹா பித்ரு'ப்ரிய மே நாத ஹாத்ய க்வாஸி கதஃ ஸுத ॥௨-௬௪-
அய்யோ, வலிமை மிகுந்த ராகவன்! என் சிரமங்களை நீக்கியவனே! தந்தைக்கு மிகவும் பிரியமானவனே, என் பாதுகாவலனே! என் மகனே, இன்று எங்கே சென்றாய்?
ஹா கௌஸல்யே நஶிஷ்யாமி ஹா ஸுமித்ரே தபஸ்விநி । ஹா ந்ரு'ஶம்ஸே மமாமித்ரே கைகேயி குலபாம்ஸநி ॥௨-௬௪-
அய்யோ கௌசல்யே, நான் அழிந்துவிடுகிறேன்! அய்யோ, தவத்தில் நிலைத்திருக்கும் சுமித்ரே! என் பகைவரும், குலத்துக்கு களங்கமும் ஆன கைகேயி!
இதி ராமஸ்ய மாதுஶ்ச ஸுமித்ராயாஶ்ச ஸந்நிதௌ । ராஜா தஶரதஃ ஶோசந் ஜீவித அந்தம் உபாகமத் ॥௨-௬௪-
இவ்வாறு இராமனின் தாயும் சுமித்ரையும் அருகில் இருக்க, ராஜா தசரதன் துயரத்தில் அழுது, தனது வாழ்நாளை முடித்தார்.
யதா து தீநம் கதயந் நர அதிபஃ । ப்ரியஸ்ய புத்ரஸ்ய விவாஸந ஆதுரஃ । கதே அர்த ராத்ரே ப்ரு'ஶ துஹ்க பீடிதஃ । ததா ஜஹௌ ப்ராணம் உதார தர்ஶநஃ ॥௨-௬௪-
மகனின் வனவாசத்தால் துயரமடைந்து, இரவு பகுதியிலேயே, மிகுந்த வேதனையில், மனிதர்களின் தலைவன் துயரத்துடன் பேசிக்கொண்டே, அந்த உயர்ந்த உள்ளம் உயிரை விட்டார்.
thumb|பஞ்சஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அயோத்யாகாண்டே பஞ்சஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௨-
இப்போது அறுபத்து ஐந்தாவது அதிகாரத்தை கேளுங்கள்.
அத ராத்ர்யாம் வ்யதீதாயாம் ப்ராதர் ஏவ அபரே அஹநி । வந்திநஃ பர்யுபாதிஷ்டம்ஸ் தத் பார்திவ நிவேஶநம் ॥௨-௬௫-
அந்த இரவு முடிந்து, அடுத்த காலை வந்ததும், வாழ்த்துப் பாடகர்கள் அரசர் அரண்மனையில் கூடினர்.
ஸூதாஃ பரமஸம்ஸ்காராஃ மங்கLஆஶ்சோஓத்தமஶ்ருதாஃ । காயகாஃ ஸ்துதிஶீலாஶ்ச நிகதந்தஃ ப்ரு'தக் ப்ரு'தக்॥௨-௬௫-
நன்கு பயிற்சி பெற்ற தேரோட்டிகள், மங்கள பாடல்களில் தேர்ந்தவர்கள், புகழ் பாடும் பாடகர்கள், ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகப் பேசினர்.
ராஜாநம் ஸ்துதாம் தேஷாமுதாத்தாபிஹிதாஶிஷாம் । ப்ராஸாதாபோகவிஸ்தீர்ணஃ ஸ்துதிஶப்தோ ஹ்யவர்தத ॥௨-௬௫-
அவர்கள் அரசருக்காக உயர்ந்த ஆசிகளுடன் பாடிய புகழ்ச்சி, அந்தப் பெரிய அரண்மனையில் முழுவதும் பரவியது.