ஸ மாம் உத்வீக்ஷ்ய நேத்ராப்யாம் த்ரஸ்தம் அஸ்வஸ்த சேதஸம் । இதி உவாச வசஃ க்ரூரம் திதக்ஷந்ந் இவ தேஜஸா ॥௨-௬௩-
நான் பயத்துடன் கலங்கிய மனதுடன் இருந்தபோது, அவர் கண்களால் என்னை நோக்கி, கோபத்தால் எரிகின்றபோல் கடுமையான வார்த்தைகளை கூறினார்.
கிம் தவ அபக்ரு'தம் ராஜந் வநே நிவஸதா மயா । ஜிஹீர்ஷிஉர் அம்போ குர்வ் அர்தம் யத் அஹம் தாடிதஃ த்வயா ॥௨-௬௩-
"அரசே, நான் காட்டில் அமைதியாக வாழ்ந்தேன். உமக்கு என்ன தவறு செய்தேன்? நீர் எடுக்க விரும்பி என்னை அம்பால் தாக்கினாய், ஏன்?"
ஏகேந கலு பாணேந மர்மணி அபிஹதே மயி । த்வாவ் அந்தௌ நிஹதௌ வ்ரு'த்தௌ மாதா ஜநயிதா ச மே ॥௨-௬௩-
"ஒரே ஒரு அம்பால் என் உயிர் புள்ளியில் பாய்ந்ததால், என் இருவரும் முதிய, பார்வையற்ற தந்தை, தாயும் உயிரிழந்தவர்களாகிவிட்டார்கள்."
தௌ நூநம் துர்பலாவ் அந்தௌ மத் ப்ரதீக்ஷௌ பிபாஸிதௌ । சிரம் ஆஶா க்ரு'தாம் த்ரு'ஷ்ணாம் கஷ்டாம் ஸம்தாரயிஷ்யதஃ ॥௨-௬௩-
"அவர்கள் இருவரும் பலவீனமாக, கண்கள் தெரியாமல், நீர் வேண்டி என்னை எதிர்பார்த்து, நீண்ட நாட்களாக தாகத்தால் தவித்து, நம்பிக்கையில் துன்புறுகின்றனர்."
ந நூநம் தபஸோ வா அஸ்தி பல யோகஃ ஶ்ருதஸ்ய வா । பிதா யந் மாம் ந ஜாநாதி ஶயாநம் பதிதம் புவி ॥௨-௬௩-
"தவம் செய்ததற்கோ, கல்வி கற்றதற்கோ பலன் இல்லை என்பதே உண்மை. இல்லையெனில், என் தந்தை நான் இங்கே தரையில் விழுந்து கிடப்பதை அறியாமல் இருப்பாரா?"
ஜாநந்ந் அபி ச கிம் குர்யாத் அஶக்திர் அபரிக்ரமஃ । சித்யமாநம் இவ அஶக்தஃ த்ராதும் அந்யோ நகோ நகம் ॥௨-௬௩-
"அவர் அறிந்திருந்தாலும் என்ன செய்ய முடியும்? அவருக்கு சக்தி இல்லை, நகர முடியாது. ஒரு மரம் விழும்போது மற்றொரு மரம் காப்பாற்ற முடியாதது போல."
பிதுஸ் த்வம் ஏவ மே கத்வா ஶீக்ரம் ஆசக்ஷ்வ ராகவ । ந த்வாம் அநுதஹேத் க்ருத்தோ வநம் வஹ்நிர் இவ ஏதிதஃ ॥௨-௬௩-
"ராகவா, நீ விரைவாக போய் என் தந்தைக்கு இதை சொல்; இல்லையெனில் அவர் கோபத்தில் காட்டில் எரியும் நெருப்புபோல் உன்னை சுடக்கூடும்."
இயம் ஏக பதீ ராஜந் யதஃ மே பிதுர் ஆஶ்ரமஃ । தம் ப்ரஸாதய கத்வா த்வம் ந த்வாம் ஸ குபிதஃ ஶபேத் ॥௨-௬௩-
"அரசே, இந்த ஒரே பாதை என் தந்தையின் ஆசிரமத்துக்கு செல்கிறது. அங்கே சென்று அவரை சமாதானப்படுத்து; இல்லையெனில் அவர் கோபத்தில் உன்னை சபிக்கக்கூடும்."
விஶல்யம் குரு மாம் ராஜந் மர்ம மே நிஶிதஃ ஶரஃ । ருணத்தி ம்ரு'து ஸ உத்ஸேதம் தீரம் அம்பு ரயோ யதா ॥௨-௬௩-
"அரசே, என் உயிர் புள்ளியில் பதிந்துள்ள கூரிய அம்பை எடுத்து விடு. அது என் உயிர்வாயை அடைத்துவிட்டது; அது நதிக்கரையில் மென்மையான மணல் நீரை தடுத்து நிறுத்துவது போல."
ஸஶல்யஃ க்லிஶ்யதே ப்ராணைர்விஶல்யோ விநஶிஷ்யதி । இதி மாமவிஶச்சிந்தா தஸ்ய ஶல்யாபகர்ஷணே ॥௨-௬௩-
"அம்பு உடலில் இருந்தால் உயிருடன் துன்பப்படுவேன்; எடுத்தால் உடனே உயிர் போய்விடும். நீ அம்பை எடுக்க முனைந்தபோது என் மனம் இந்த எண்ணத்தில் கலங்கியது."
துஃகிதஸ்ய ச தீநஸ்ய மம ஶோகாதுரஸ்ய ச । லக்ஷ்யாமாஸ ஹ்ரு'தயே சிந்தாம் முநிஸுத ஸ்ததா ॥௨-௬௩-
துன்பத்தில் சோர்ந்து, துக்கத்தில் அழுந்திய என்னை பார்த்து, அந்த முனிவரின் மகன் என் நெஞ்சில் இருந்த கவலையை உணர்ந்தார்.
தாம்யமாநஃ ஸ மாம் துஃகாதுவாச பரமார்தவத் । ஸீதமாநோ விவ்ரு'த்தாங்கோ வேஷ்டமாநோ கதஃ க்ஷயம் ॥௨-௬௩-
அவர் மிகுந்த வேதனையில் தவித்து, உடல் சோர்ந்து, உயிர் போகும் நிலையில், மிகுந்த துயரத்துடன் என்னிடம் பேசினார்.
ஸம்ஸ்தப்ய தைர்யேண ஸ்திரசித்தோ பவாம்யஹம் । ப்ரஹ்மஹத்யாக்ரு'தம் பாபம் ஹ்ரு'தயாதபநீயதாம் ॥௨-௬௩-
"அரசே, நான் மனதை தைரியமாக நிலைநிறுத்துகிறேன்; நீ செய்த பாபமான பிராமணன் கொலை குற்றத்தை உன் மனதில் இருந்து நீக்கிக்கொள்."
ந த்விஜாதிர் அஹம் ராஜந் மா பூத் தே மநஸோ வ்யதா । ஶூத்ராயாம் அஸ்மி வைஶ்யேந ஜாதஃ ஜந பத அதிப ॥௨-௬௩-
"அரசே, நான் பிராமணன் அல்ல; உன் மனதில் கவலை வேண்டாம். நான் சூத்திரத் தாயும் வைசியர் தந்தையும் பெற்ற பிள்ளை, நாட்டை ஆண்டோனே."
இதி இவ வததஃ க்ரு'ச்ச்ராத் பாண அபிஹத மர்மணஃ । விகூர்ணதோ விசேஷ்டஸ்ய வேபமாசஸ்ய பூதலே ॥௨-௬௩-
அவர் அம்பால் உயிர் புள்ளியில் காயம் பெற்று, மிகுந்த சிரமத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, தரையில் உடல் நடுங்கி, வலியில் புரண்டு கொண்டிருந்தார்.
தஸ்ய து ஆநம்யமாநஸ்ய தம் பாணம் அஹம் உத்தரம் । தஸ்ய த்வாநம்யமாநஸ்ய தம் பாணாமஹமுத்தரம் ॥௨-௬௩-
அவர் தாழ்ந்து கிடந்தபோது, நான் அந்த அம்பை அவரது உடலில் இருந்து எடுத்து விட்டேன்.
ஜல ஆர்த்ர காத்ரம் து விலப்ய க்ரு'ச்சாந் । மர்ம வ்ரணம் ஸம்ததம் உச்சஸந்தம் । ததஃ ஸரய்வாம் தம் அஹம் ஶயாநம் । ஸமீக்ஷ்ய பத்ரே ஸுப்ரு'ஶம் விஷண்ணஃ ॥௨-௬௩-
தண்ணீரால் உடல் நனைந்து, மனதில் எப்போதும் இருக்கும் ஆழ்ந்த வலியால் அழுது புலம்பியபின், அன்பே, நான் சரயு நதிக்கரையில் அவனை படுத்திருக்கக் கண்டேன்; அவன் மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தான்.
thumb|சதுஃஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அயோத்யாகாண்டே சதுஃஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௨-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அயோத்தியா காண்டத்தின் அறுபத்து நான்காவது அதிகாரத்தை இப்போது கேளுங்கள்.
வதமப்ரதிரூபம் து மஹர்ஷேஸ்தஸ்ய ராகவஃ । விலபந்நே வ தர்மாத்மா கௌஸல்யாம் புந ரப்ரவீத் ॥௨-௬௪-
அந்த மகான் முனிவரின் 부ய்யான கொலைக்காக துக்கம் கொண்டிருந்த தர்மமிகு இராகவன், மீண்டும் கௌசல்யையை நோக்கி பேசினான்.
தத் அஜ்ஞாநாந் மஹத் பாபம் க்ரு'த்வா ஸம்குலித இந்த்ரியஃ । ஏகஃ து அசிந்தயம் புத்த்யா கதம் நு ஸுக்ரு'தம் பவேத் ॥௨-௬௪-
அறியாமையால் அந்த பெரிய பாவத்தை செய்து, என் உணர்வுகள் குழப்பமடைந்தேன்; அப்போது தனியாக இருந்து, இதற்கு நல்லது எப்படியாவது நிகழுமா என்று ஆழமாக யோசித்தேன்.
ததஃ தம் கடம் ஆதய பூர்ணம் பரம வாரிணா । ஆஶ்ரமம் தம் அஹம் ப்ராப்ய யதா ஆக்யாத பதம் கதஃ ॥௨-௬௪-
பிறகு, தூய நீரால் நிரம்பிய குடத்தை எடுத்துக்கொண்டு, சொன்ன பாதையைப் பின்பற்றி அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்தேன்.
தத்ர அஹம் துர்பலாவ் அந்தௌ வ்ரு'த்தாவ் அபரிணாயகௌ । அபஶ்யம் தஸ்ய பிதரௌ லூந பக்ஷாவ் இவ த்விஜௌ ॥௨-௬௪-
அங்கே, கண்கள் தெரியாத, வயதான, ஆளில்லாத அவருடைய பெற்றோர்களை, இறக்கை வெட்டப்பட்ட பறவைகள் போலக் கண்டேன்.
தந் நிமித்தாபிர் ஆஸீநௌ கதாபிர் அபரிக்ரமௌ । தாம் ஆஶாம் மத் க்ரு'தே ஹீநாவ் உதாஸீநாவ் அநாதவத் ॥௨-௬௪-
அவர்கள் அங்கே உட்கார்ந்து, நகர முடியாமல், அவனைப் பற்றிய கதைகளை பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள்; என் காரணமாக நம்பிக்கையிழந்து, ஆதரவில்லாதவர்களாகத் துயரத்தில் மூழ்கி இருந்தார்கள்.
ஶோகோபஹதசித்தஶ்ச பயஸம்த்ரஸ்தசேதநஃ । தச்சாஶ்ரமபதம் கத்வா பூயஃ ஶோகமஹம் கதஃ ॥௨-௬௪-
அவர்களின் மனம் துக்கத்தில் மூழ்கி, பயத்தில் நடுங்கி இருந்தது; அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்ததும், நான் மீண்டும் ஆழ்ந்த துயரத்தில் விழுந்தேன்.
பத ஶப்தம் து மே ஶ்ருத்வா முநிர் வாக்யம் அபாஷத । கிம் சிராயஸி மே புத்ர பாநீயம் க்ஷிப்ரம் ஆநய ॥௨-௬௪-
என் காலடி சப்தம் கேட்ட முனிவர், 'என் மகனே, நீ ஏன் தாமதிக்கிறாய்? விரைவாக எனக்காக நீர் கொண்டு வா,' என்று சொன்னார்.
யந் நிமித்தம் இதம் தாத ஸலிலே க்ரீடிதம் த்வயா । உத்கண்டிதா தே மாதா இயம் ப்ரவிஶ க்ஷிப்ரம் ஆஶ்ரமம் ॥௨-௬௪-
'எந்த காரணத்தால் நீ நீரில் விளையாடினாலும், மகனே, உன் தாய் உன்னை எதிர்பார்த்து கவலைப்படுகிறாள்; விரைவாக ஆசிரமத்துக்குள் வா,' என்றார்.
யத் வ்யலீகம் க்ரு'தம் புத்ர மாத்ரா தே யதி வா மயா । ந தந் மநஸி கர்தவ்யம் த்வயா தாத தபஸ்விநா ॥௨-௬௪-
'உன் தாயோ அல்லது நானோ ஏதாவது தவறு செய்திருந்தால், மகனே, தவம் செய்யும் நீ அதை மனதில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டாம்,' என்றார்.
த்வம் கதிஸ் து அகதீநாம் ச சக்ஷுஸ் த்வம் ஹீந சக்ஷுஷாம் । ஸமாஸக்தாஃ த்வயி ப்ராணாஃ கிம்சிந் நௌ ந அபிபாஷஸே ॥௨-௬௪-
'ஆதரவில்லாதவர்களுக்கு நீ தாங்கும் இடம்; கண்கள் தெரியாதவர்களுக்கு நீ கண்கள்; எங்கள் உயிர் உன்னில் இணைந்திருக்கிறது; ஏன் கொஞ்சம் கூட எங்களைப் பார்த்து பேசவில்லை?' என்றார்.
முநிம் அவ்யக்தயா வாசா தம் அஹம் ஸஜ்ஜமாநயா । ஹீந வ்யந்ஜநயா ப்ரேக்ஷ்ய பீதஃ பீதைவ அப்ருவம் ॥௨-௬௪-
முனிவரைப் பார்த்து, நான் பயத்தில் நடுங்கி, தெளிவில்லாத குரலில், தடுமாறி பேசினேன்.
மநஸஃ கர்ம சேஷ்டாபிர் அபிஸம்ஸ்தப்ய வாக் பலம் । ஆசசக்ஷே து அஹம் தஸ்மை புத்ர வ்யஸநஜம் பயம் ॥௨-௬௪-
மனதை நிலைநிறுத்தி, பேசும் வலிமையைச் சேர்த்து, அவருடைய மகனுக்குத் ஏற்பட்ட பேரபாயத்தை அவரிடம் சொன்னேன்.