இதி ஸீதாஞ்ஜலிம் க்ரு'த்வா பர்யகச்சத்வநஸ்பதிம் । அவலோக்ய ததஃ ஸீதாமாயாசந்தீமநிந்திதாம் ॥௨-௫௫-
சீதா கை கூப்பி அந்த மரத்தை சுற்றி வந்தாள். அப்போது குற்றமற்ற சீதா வேண்டிக்கொள்வதை பார்த்தனர்.
தயிதாம் ச விதேயம் ச ராமோ லக்ஷ்மணமப்ரவீத் । ஸீதாமாதாய கச்ச த்வமக்ரதோ பரதாநுஜ ॥௨-௫௫-
ராமன் அன்பும் கடமையும் கொண்டவன், இலக்குவனிடம் சொன்னான்: 'பரதனுடைய தம்பி, சீதாவை அழைத்துக்கொண்டு முன்னால் போ.'
ப்ரு'ஷ்டதோऽஹம் கமிஷ்யாமி ஸாயுதோ த்விபதாம் வர । யத்யத்பலம் ப்ரார்தயதே புஷ்பம் வா ஜநகாத்மஜா ॥௨-௫௫-
'நான் ஆயுதம் எடுத்து பின்னால் வருவேன்; ஜனகராஜாவின் மகள் எந்த பழம் அல்லது பூவை விரும்புகிறாளோ—'
தத்தத்ப்ரதத்யா வைதேஹ்யா யத்ராஸ்ய ரமதே மநஃ । கச்சதோஸ்து தயோர்மத்யே பபூவ ஜநகாத்மஜா ॥௨-௫௫-
'அதை வைதேஹிக்கு அவள் மனம் மகிழும் இடத்தில் கொடு.' அவர்கள் செல்லும்போது, ஜனகராஜாவின் மகள் இருவருக்கும் நடுவில் நடந்தாள்.
மாதங்கயோர்மத்யகதா ஶுபா நாகவதூரிவ । ஏகைகம் பாதபம் குல்மம் லதாம் வா புஷ்பஶாலிநீம் ॥௨-௫௫-
அவள், இரண்டு பெரிய யானைகளுக்கிடையில் நடக்கும் அழகான யானைபெண் போல் நடுவில் நடந்தாள்; ஒவ்வொரு மரத்தையும், புதரையும், மலர்ந்த கொடிகளையும் பார்த்தாள்.
அத்ரு'ஷ்டபூர்வாம் பஶ்யந்தீ ராமம் பப்ரச்ச ஸாऽபலா । ரமணீயாந் பஹுவிதாந் பாதபாந் குஸுமோத்கடாந் ॥௨-௫௫-
முன்பு பார்த்ததில்லாத பல அழகான மலர்ந்த மரங்களை பார்த்த சீதா, மென்மையானவளாக ராமனிடம் அவற்றைப் பற்றி கேட்டாள்.
ஸீதாவசநஸம்ரப்த அநயாமாஸ லக்ஸ்மணஃ । விசித்ரவாலுகஜலாம் ஹஸஸாரஸநாதிதாம் ॥௨-௫௫-
சீதாவின் வார்த்தையை நிறைவேற்ற ஆவலுடன் இலக்குவன் அவளை வண்ணமான மணல், அன்னப்பறவைகளும் கொக்குகளும் குரல் எழுப்பும் ஆற்றருகே அழைத்துச் சென்றான்.
ரேமே ஜநகராஜஸ்ய ததா ப்ரேக்ஷ்ய ஸுதா நதீம் । க்ரோஶமாத்ரம் ததோ கத்வா ப்ராதரௌ ராமலக்ஷ்மநௌ ॥௨-௫௫-
அங்கே ஜனகராஜாவின் மகள் அந்த ஆற்றை பார்த்து மகிழ்ந்தாள்; ஒரு குறோஷம் தூரம் சென்ற பின், ராமனும் இலக்குவனும்—
பஹூந்மேத்யாந் ம்ரு'காந் ஹத்வா சேரதுர்யமுநாவநே । விஹ்ரு'த்ய தே பர்ஹிணபூகநாதிதே । ஶுபே வநே வாநரவாரணாயுதே । ஸமம் நதீவப்ரமுபேத்ய ஸம்மதம் । நிவாஸமாஜக்மு ரதீநதர்ஶநாஃ ॥௨-௫௫-
பல நல்ல மான்களை வேட்டையாடி, அவர்கள் யமுனை காடில் சுற்றினர்; அங்கே மயில்கள், யானைகள் நிறைந்த அழகான காட்டில் விளையாடி, ஆற்றருகே உள்ள ஒரு இனிய தோப்பை அடைந்து, கவலையின்றி தங்கினர்.
thumb|ஷட்பஞ்சாஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அயோத்யாகாண்டே ஷட்பஞ்சாஶஃ ஸர்கஃ ॥௨-
புகழ் பெற்ற வால்மீகி இராமாயணத்தில், அயோத்தியா காண்டத்தில் ஐம்பத்தாறு ஆம் சர்கம் முடிவடைந்தது; இப்போது ஐம்பத்தாறு ஆம் சர்கத்தை கேளுங்கள்.
அத ராத்ர்யாம் வ்யதீதாயாம் அவஸுப்தம் அநந்தரம் । ப்ரபோதயாம் ஆஸ ஶநைஃ லக்ஷ்மணம் ரகு நந்தநஃ ॥௨-௫௬-
அந்த இரவு கடந்தபின், இலக்குவன் இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்; ரகு வம்சத்தின் பெருமகன் மெதுவாக அவனை எழுப்பினான்.
ஸௌமித்ரே ஶ்ரு'ணு வந்யாநாம் வல்கு வ்யாஹரதாம் ஸ்வநம் । ஸம்ப்ரதிஷ்டாமஹே காலஃ ப்ரஸ்தாநஸ்ய பரம் தப ॥௨-௫௬-
'சௌமித்ரி, காட்டில் உள்ள உயிரினங்கள் இனிமையாக ஒலிப்பதை கேள்; பெரும் தவமுள்ளவனே, இப்போது நாம் கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.'
ஸ ஸுப்தஃ ஸமயே ப்ராத்ரா லக்ஷ்மணஃ ப்ரதிபோதிதஃ । ஜஹௌ நித்ராம் ச தந்த்ரீம் ச ப்ரஸக்தம் ச பதி ஶ்ரமம் ॥௨-௫௬-
அண்ணன் சரியான நேரத்தில் எழுப்ப, இலக்குவன் தூக்கமும் மந்தமும் பயணத்தில் ஏற்பட்ட சோர்வும் 모두 விட்டுவிட்டான்.
ததௌத்தாய தே ஸர்வே ஸ்ப்ரு'ஷ்ட்வா நத்யாஃ ஶிவம் ஜலம் । பந்தாநம் ரு'ஷிணா உத்திஷ்டம் சித்ர கூடஸ்ய தம் யயுஃ ॥௨-௫௬-
பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் எழுந்து, ஆற்றின் புனிதமான நீரைத் தொட்டு, முனிவர்கள் காட்டிய பாதையில் சித்ரகூடம் நோக்கி சென்றார்கள்.
ததஃ ஸம்ப்ரஸ்திதஃ காலே ராமஃ ஸௌமித்ரிணா ஸஹ । ஸீதாம் கமல பத்ர அக்ஷீம் இதம் வசநம் அப்ரவீத் ॥௨-௫௬-
பின்னர், சரியான நேரத்தில் சௌமித்ரியுடன் கிளம்பி, தாமரையின் இதழைப் போன்ற கண்கள் கொண்ட சீதாவிடம் ராமன் இவ்வாறு சொன்னான்:
ஆதீப்தாந் இவ வைதேஹி ஸர்வதஃ புஷ்பிதாந் நகாந் । ஸ்வைஃ புஷ்பைஃ கிம்ஶுகாந் பஶ்ய மாலிநஃ ஶிஶிர அத்யயே ॥௨-௫௬-
'வைதேஹி, எல்லா பக்கமும் மலர்ந்து தீப்பற்றி எரிகின்றது போலக் காட்சியளிக்கும் மரங்களைப் பார்; குளிர்காலம் முடிந்ததும், தங்கள் மலர்களால் நிறைந்த கிம்சுக மரங்கள் எவ்வளவு அழகாக இருக்கின்றன என்பதைப் பார்.'
பஶ்ய பல்லாதகாந் புல்லாந் நரைஃ அநுபஸேவிதாந் । பல பத்ரைஃ அவநதாந் நூநம் ஶக்ஷ்யாமி ஜீவிதும் ॥௨-௫௬-
மலர்களும் கனிகளும் நிறைந்துள்ள, மனிதர்கள் தொடாத பல்லாடக மரங்களைப் பார்; இங்கே வாழ நான் நிச்சயமாக முடியும்.
பஶ்ய த்ரோண ப்ரமாணாநி லம்பமாநாநி லக்ஷ்மண । மதூநி மது காரீபிஃ ஸம்ப்ரு'தாநி நகே நகே ॥௨-௫௬-
இங்கே, லக்ஷ்மணா, ஒவ்வொரு மலைக்கும் தேனீக்கள் சேர்த்த பெரிய தேன்கூடுகள் தொங்கிக் கிடக்கின்றன; அவை தேனாலும் நிரம்பியுள்ளன.
ஏஷ க்ரோஶதி நத்யூஹஃ தம் ஶிகீ ப்ரதிகூஜதி । ரமணீயே வந உத்தேஶே புஷ்ப ஸம்ஸ்தர ஸம்கடே ॥௨-௫௬-
இங்கே நட்டியூஹ பறவை கூவி அழைக்கிறது; அதற்கு மயில் பதில் அளிக்கிறது. இந்த மலர்ச்சீடுகள் நிறைந்த அழகான காடில் இவை நிகழ்கின்றன.
மாதம்க யூத அநுஸ்ரு'தம் பக்ஷி ஸம்க அநுநாதிதம் । சித்ர கூடம் இமம் பஶ்ய ப்ரவ்ரு'த்த ஶிகரம் கிரிம் ॥௨-௫௬-
இந்த மலையைப் பார்; உயர்ந்த சிகரங்கள், யானை கூட்டங்கள் சுற்றி நடக்கின்றன, பறவைகள் கூட்டமாக பறந்து ஒலி எழுப்புகின்றன; அதன் சரிவுகள் அழகாகவும் வித்தியாசமாகவும் உள்ளன.
ஸமபூமிதலே ரம்யே த்ருமைர்பஹுபிராவ்ரு'தே । புண்யே ரம்ஸ்யாமஹே தாத சித்ரகூடஸ்ய காநநே ॥௨-௫௬-
இந்த சமமான அழகான நிலத்தில், பல மரங்கள் சூழ்ந்துள்ள இடத்தில், சித்ரகூடத்தின் புனித வனத்தில் நாம் மகிழ்வோமாக, அன்புள்ளவரே.
ததஃ தௌ பாத சாரேண கச்சந்தௌ ஸஹ ஸீதயா । ரம்யம் ஆஸேததுஃ ஶைலம் சித்ர கூடம் மநோ ரமம் ॥௨-௫௬-
பின்னர், சீதையுடன் சேர்ந்து நடந்த அவர்கள், மனதை மகிழ்விக்கும் சித்ரகூட மலையை அடைந்தார்கள்.
தம் து பர்வதம் ஆஸாத்ய நாநா பக்ஷி கண ஆயுதம் । பஹுமூலபலம் ரம்யம் ஸம்பந்நம் ஸரஸோதகம் ॥௨-௫௬-
அந்த மலையை அடைந்தபோது, பலவகை பறவைகள் நிறைந்திருந்தது; வேரும் கனியும் மிகுந்து, அழகாக நீர்நிலைகளும் இருந்தன.
மநோஜ்Jநோऽயம் திரிஃ ஸௌம்ய நாநாத்ருமலதாயதஹ் । பஹுமூலபலோ ரம்யஃ ஸ்வாஜீவஃ ப்ரதிபாதி மே ॥௨-௫௬-
இந்த அழகான கரை, அன்புள்ளவரே, பல மரங்களும் கொடிகளும் வளர்ந்துள்ளன; வேரும் கனியும் நிறைந்துள்ளது; இது நமக்கு வாழ்வதற்கு ஏற்றதாகத் தெரிகிறது.
மநயஶ்ச மஹாத்மாநோ வஸந்த்ய ஶிலோச்சயே । அயம் வாஸோ பவேத் தாவத் அத்ர ஸௌம்ய ரமேமஹி ॥௨-௫௬-
இந்த பாறை மேடுகளில் பெரிய முனிவர்கள் வாழ்கிறார்கள்; இங்கே நாம் தங்கலாம், அன்புள்ளவரே; இங்கு மகிழ்வோமாக.
இதி ஸீதா ச ராமஶ்ச லக்ஷ்மணஶ்ச க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ । அபிகம்யாஶ்ரமம் ஸர்வே வால்மீகி மபிவாதயந் ॥௨-௫௬-
அவ்வாறு சீதையும், இராமனும், லக்ஷ்மணனும் கைகூப்பி அங்கு சென்றனர்; வால்மீகியை மரியாதையுடன் வணங்கினர்.
தாந்மஹர்ஷிஃ ப்ரமுதிதஃ பூஜயாமாஸ தர்மவித் । ஆஸ்யதாமிதி சோவாச ஸ்வாகதம் து நிவேத்ய ச ॥௨-௫௬-
அந்த மகான் முனிவர் மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களை வரவேற்று, 'உட்காருங்கள்' என்று கூறி, மனமார்ந்த வரவேற்பும் அளித்தார்.
ததோऽப்ரவீந்மஹாபாஹுர்லகமணம் லக்ஷ்மணாக்ரஜஃ । ஸம்நிவேத்ய யதாந்யாய மாத்மாநம்ரு'ஷ்யே ப்ரபுஃ ॥௨-௫௬-
பின்னர், லக்ஷ்மணனின் மூத்த சகோதரன், வலிமைமிக்கவன், தன்னை முறையாக அறிமுகப்படுத்தி முனிவரிடம் பேசினான்.
லக்ஷ்மண ஆநய தாரூணி த்ரு'டாநி ச வராணி ச । குருஷ்வ ஆவஸதம் ஸௌம்ய வாஸே மே அபிரதம் மநஃ ॥௨-௫௬-
லக்ஷ்மணா, வலுவான நல்ல மரக்கட்டைகள் கொண்டு வா; என் மனம் இங்கு தங்க விரும்புகிறது, அன்புள்ளவரே, ஒரு குடிசை அமை.
தஸ்ய தத் வசநம் ஶ்ருத்வா ஸௌமித்ரிர் விவிதாந் த்ருமாந் । ஆஜஹார ததஃ சக்ரே பர்ண ஶாலாம் அரிம் தம ॥௨-௫௬-
அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட சௌமித்ரி பலவகை மரக்கட்டைகள் கொண்டு வந்து, பின்னர் ஒரு இலைகுடிசை கட்டினான்.