அபிவாத்ய ததேத்யுக்த்வா ராமேண விநிவர்திதஃ । உபாவ்ரு'த்தே முநௌ தஸ்மிந் ராமோ லக்ஷ்மணமப்ரவீத் ॥௨-௫௫-
அப்பொழுது, 'அப்படியே செய்கிறேன்' என்று மரியாதையுடன் பதில் கூறி, இராமனால் அனுப்பப்பட்ட முனிவர் திரும்பினார்; முனிவர் சென்றபின், இராமன் இலக்குவனை நோக்கி பேசினான்.
க்ரு'தபுண்யாஃ ஸ்ம ஸௌமித்ரே முநிர்யந்நோऽநுகம்பதே । இதி தௌ புருஷவ்யாக்ரௌ மந்த்ரயித்வா மநஸ்விநௌ ॥௨-௫௫-
'சௌமித்ரி! அந்த முனிவர் நமக்கு இவ்வளவு கருணை காட்டுவது நாமே புண்ணியவான்கள் என்பதற்குச் சான்று.' இவ்வாறு அந்த இரு வீரரும், புத்திசாலிகளும், ஆலோசனை செய்தார்கள்.
ஸீதாமேவாக்ரதஃ க்ரு'த்வா காLஇந்தீம் ஜக்மதுர்நதீம் । அதா ஸாத்ய து காLஇந்தீம் ஶீக்ரஸ்ரோதோவஹாம் நதீம் ॥௨-௫௫-
சீதையை முன்னிலைப்படுத்தி, அவர்கள் காலிந்தி ஆற்றை நோக்கி சென்றார்கள்; பின்னர், அந்த வேகமாக ஓடும் காலிந்தியை அடைந்தார்கள்.
தௌ காஷ்டஸம்காதமதோ சக்ரதுஸ்து மஹாப்லவம் ॥௨-௫௫-
அவர்கள் மரக்கட்டைகளை ஒன்றாக சேர்த்து, பெரிய ஒரு தோணியை உருவாக்கினார்கள்.
ஶுஷ்கைர்வம்ஶைஃ ஸமாஸ்தீர்ணமுLஈரைஶ்ச ஸமாவ்ரு'தம் । ததோ வேதஸஶாகாஶ்ச ஜம்பூஶாகாஶ்ச வீர்யவாந் ॥௨-௫௫-
அந்த தோணி உலர்ந்த மூங்கில் மற்றும் வேர்கள் கொண்டு மூடப்பட்டது; பிறகு, வலிமைமிக்கவன் வேர் மற்றும் நாவல் மரக் கிளைகளை எடுத்தான்.
சகார லக்ஷ்மணஶ்சித்வா ஸீதாயாஃ ஸுகமாஸநம் । தத்ர ஶ்ரியமிவாசிந்த்யாம் ராமோ தாஶரதிஃ ப்ரியாம் ॥௨-௫௫-
இலக்குவன் அவற்றை வெட்டி, சீதைக்கு வசதியான இருக்கை ஒன்றை அமைத்தான்; அங்கே, தசரதனின் மகன் இராமன், தனது அன்புக்குரியவளான சீதையை, செல்வம் நிறைந்த ஆசனத்தில் அமர்த்துவது போல் அமர்த்தினான்.
ஈஷ்த்ஸந்கஹ்ஹநாபாந் தாநக்தாரிஓஅதத் ப்லவம் । பார்ஶ்வே ச தத்ர வைதேஹ்யா வஸநே சூஷ்ணாநி ச ॥௨-௫௫-
அவர்கள் வில்லும் அம்புகளும் அந்தத் தோணியில் வைக்கப்பட்டன; சீதையின் பக்கத்தில் அவளது vasthiram மற்றும் குளிர் போர்வைகள் வைக்கப்பட்டன.
ப்லவே கடிநகாஜம் ச ராமஶ்சக்ரே ஸஹாயுதைஃ । ஆரோப்ய ப்ரதமம் ஸீதாம் ஸம்காடம் ப்ரதிக்ரு'ஹ்ய தௌ ॥௨-௫௫-
அந்தத் தோணியில் இராமன் கடினமான அம்பப்பெட்டிகளையும் ஆயுதங்களையும் வைத்தான்; முதலில் சீதையை அமர்த்தி, இருவரும் அந்தத் தோணியை பிடித்தனர்.
ததஃ ப்ரதேரதுர்ய த்தௌ வீரௌ தஶரதாத்மஜௌ । காLஇந்தீமத்யமாயாதா ஸீதா த்வேநாமவந்தத ॥௨-௫௫-
பின்னர், அந்த இரு வீரமான தசரதனின் மகன்கள் ஆற்றைக் கடந்து சென்றார்கள்; காலிந்தியின் நடுவில் சென்றபோது, சீதை கைகூப்பி வணங்கினாள்.
ஸ்வஸ்தி தேவி தராமி த்வாம் பார்யேந்மே பதிர்வதம் । யக்ஷ்யே த்வாம் கோநஹஸ்ரேண ஸுராகடஶதேந ச ॥௨-௫௫-
'அம்மையே! நான் உன்னை நன்கு கடக்கட்டும்; என் கணவனிடம் நான் உண்மையாக இருப்பேன். ஆயிரம் பசுக்களாலும் நூறு குடம் மதுவாலும் உன்னை வழிபடுவேன்.' என்று சீதை வேண்டினாள்.
ஸ்வஸ்தி ப்ரத்யாகதே ராமே புரீமிக்ஷ்வாகுபாலிதாம் । காLஇந்தீமத ஸீதா து யாசமாநா க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ ॥௨-௫௫-
'இராமன் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தால் பாதுகாக்கப்படும் நகரத்திற்கு திரும்பும் போது, நல்வாழ்த்து!' என்று சீதை கைகூப்பி காலிந்தியை வேண்டினாள்.
தீரமேவாபிஸம்ப்ராப்தா தக்ஷிணம் வரவர்ணிநீ । ததஃ ப்லவேநாம்ஶுமதீம் ஶீக்ரகாமூர்மிமாலிநீம் ॥௨-௫௫-
அழகான சீதை தெற்குக் கரையை அடைந்தாள்; பின்னர், அந்த ஒளிரும், வேகமாக ஓடும் அலைகளால் மூடிய ஆற்றைத் தோணியில் கடந்து சென்றார்கள்.
தீரஜைர்பஹுபிர்வ்ரு'க்ஷைஃ ஸம்தேருர்யமுநாம் நதீம் । தே தீர்ணாஃ ப்லவமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ப்ரஸ்தாய யமுநாவநாத் ॥௨-௫௫-
அந்த யமுனை ஆறு கரையில் நிறைய மரங்கள் இருந்தன; அவர்கள் அந்த ஆற்றைக் கடந்து, தோணியை அங்கேயே விட்டு, யமுனை வனத்திலிருந்து புறப்பட்டார்கள்.
ஶ்யாமம் ந்யக்ரோதமாஸேதுஃ ஶீதலம் ஹரிதச்சதம் । ந்ய்க்ரோதம் தமுபாகம்ய வைதேஹி வாக்யமப்ரவீத் ॥௨-௫௫-
அவர்கள் இருண்ட, பசுமை நிறைந்த, குளிர்ந்த ஆலமரத்தின் கீழ் அமர்ந்தனர். அந்த ஆலமரத்தினருகே சென்று வைதேஹி இவ்வாறு பேசினாள்.
நமஸ்தேऽந்து மஹாவ்ரு'க்ஷ பாரயேந்மே பதிர்வதம் । கௌஸல்யாம் சைவ பஶ்யேயம் ஸுமித்ராம் ச யஶஸ்விநீம் ॥௨-௫௫-
மிகப் பெரிய மரமே, உமக்கு வணக்கம்! என் கணவனை உண்மையுடன் வாழும் விரதம் நிறைவேற வேண்டும்; மீண்டும் கவுசல்யையும் புகழ் பெற்ற சுமித்ரையையும் பார்க்க வேண்டும்.
இதி ஸீதாஞ்ஜலிம் க்ரு'த்வா பர்யகச்சத்வநஸ்பதிம் । அவலோக்ய ததஃ ஸீதாமாயாசந்தீமநிந்திதாம் ॥௨-௫௫-
சீதா கை கூப்பி அந்த மரத்தை சுற்றி வந்தாள். அப்போது குற்றமற்ற சீதா வேண்டிக்கொள்வதை பார்த்தனர்.
தயிதாம் ச விதேயம் ச ராமோ லக்ஷ்மணமப்ரவீத் । ஸீதாமாதாய கச்ச த்வமக்ரதோ பரதாநுஜ ॥௨-௫௫-
ராமன் அன்பும் கடமையும் கொண்டவன், இலக்குவனிடம் சொன்னான்: 'பரதனுடைய தம்பி, சீதாவை அழைத்துக்கொண்டு முன்னால் போ.'
ப்ரு'ஷ்டதோऽஹம் கமிஷ்யாமி ஸாயுதோ த்விபதாம் வர । யத்யத்பலம் ப்ரார்தயதே புஷ்பம் வா ஜநகாத்மஜா ॥௨-௫௫-
'நான் ஆயுதம் எடுத்து பின்னால் வருவேன்; ஜனகராஜாவின் மகள் எந்த பழம் அல்லது பூவை விரும்புகிறாளோ—'
தத்தத்ப்ரதத்யா வைதேஹ்யா யத்ராஸ்ய ரமதே மநஃ । கச்சதோஸ்து தயோர்மத்யே பபூவ ஜநகாத்மஜா ॥௨-௫௫-
'அதை வைதேஹிக்கு அவள் மனம் மகிழும் இடத்தில் கொடு.' அவர்கள் செல்லும்போது, ஜனகராஜாவின் மகள் இருவருக்கும் நடுவில் நடந்தாள்.
மாதங்கயோர்மத்யகதா ஶுபா நாகவதூரிவ । ஏகைகம் பாதபம் குல்மம் லதாம் வா புஷ்பஶாலிநீம் ॥௨-௫௫-
அவள், இரண்டு பெரிய யானைகளுக்கிடையில் நடக்கும் அழகான யானைபெண் போல் நடுவில் நடந்தாள்; ஒவ்வொரு மரத்தையும், புதரையும், மலர்ந்த கொடிகளையும் பார்த்தாள்.
அத்ரு'ஷ்டபூர்வாம் பஶ்யந்தீ ராமம் பப்ரச்ச ஸாऽபலா । ரமணீயாந் பஹுவிதாந் பாதபாந் குஸுமோத்கடாந் ॥௨-௫௫-
முன்பு பார்த்ததில்லாத பல அழகான மலர்ந்த மரங்களை பார்த்த சீதா, மென்மையானவளாக ராமனிடம் அவற்றைப் பற்றி கேட்டாள்.
ஸீதாவசநஸம்ரப்த அநயாமாஸ லக்ஸ்மணஃ । விசித்ரவாலுகஜலாம் ஹஸஸாரஸநாதிதாம் ॥௨-௫௫-
சீதாவின் வார்த்தையை நிறைவேற்ற ஆவலுடன் இலக்குவன் அவளை வண்ணமான மணல், அன்னப்பறவைகளும் கொக்குகளும் குரல் எழுப்பும் ஆற்றருகே அழைத்துச் சென்றான்.
ரேமே ஜநகராஜஸ்ய ததா ப்ரேக்ஷ்ய ஸுதா நதீம் । க்ரோஶமாத்ரம் ததோ கத்வா ப்ராதரௌ ராமலக்ஷ்மநௌ ॥௨-௫௫-
அங்கே ஜனகராஜாவின் மகள் அந்த ஆற்றை பார்த்து மகிழ்ந்தாள்; ஒரு குறோஷம் தூரம் சென்ற பின், ராமனும் இலக்குவனும்—
பஹூந்மேத்யாந் ம்ரு'காந் ஹத்வா சேரதுர்யமுநாவநே । விஹ்ரு'த்ய தே பர்ஹிணபூகநாதிதே । ஶுபே வநே வாநரவாரணாயுதே । ஸமம் நதீவப்ரமுபேத்ய ஸம்மதம் । நிவாஸமாஜக்மு ரதீநதர்ஶநாஃ ॥௨-௫௫-
பல நல்ல மான்களை வேட்டையாடி, அவர்கள் யமுனை காடில் சுற்றினர்; அங்கே மயில்கள், யானைகள் நிறைந்த அழகான காட்டில் விளையாடி, ஆற்றருகே உள்ள ஒரு இனிய தோப்பை அடைந்து, கவலையின்றி தங்கினர்.
thumb|ஷட்பஞ்சாஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அயோத்யாகாண்டே ஷட்பஞ்சாஶஃ ஸர்கஃ ॥௨-
புகழ் பெற்ற வால்மீகி இராமாயணத்தில், அயோத்தியா காண்டத்தில் ஐம்பத்தாறு ஆம் சர்கம் முடிவடைந்தது; இப்போது ஐம்பத்தாறு ஆம் சர்கத்தை கேளுங்கள்.
அத ராத்ர்யாம் வ்யதீதாயாம் அவஸுப்தம் அநந்தரம் । ப்ரபோதயாம் ஆஸ ஶநைஃ லக்ஷ்மணம் ரகு நந்தநஃ ॥௨-௫௬-
அந்த இரவு கடந்தபின், இலக்குவன் இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்; ரகு வம்சத்தின் பெருமகன் மெதுவாக அவனை எழுப்பினான்.
ஸௌமித்ரே ஶ்ரு'ணு வந்யாநாம் வல்கு வ்யாஹரதாம் ஸ்வநம் । ஸம்ப்ரதிஷ்டாமஹே காலஃ ப்ரஸ்தாநஸ்ய பரம் தப ॥௨-௫௬-
'சௌமித்ரி, காட்டில் உள்ள உயிரினங்கள் இனிமையாக ஒலிப்பதை கேள்; பெரும் தவமுள்ளவனே, இப்போது நாம் கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.'
ஸ ஸுப்தஃ ஸமயே ப்ராத்ரா லக்ஷ்மணஃ ப்ரதிபோதிதஃ । ஜஹௌ நித்ராம் ச தந்த்ரீம் ச ப்ரஸக்தம் ச பதி ஶ்ரமம் ॥௨-௫௬-
அண்ணன் சரியான நேரத்தில் எழுப்ப, இலக்குவன் தூக்கமும் மந்தமும் பயணத்தில் ஏற்பட்ட சோர்வும் 모두 விட்டுவிட்டான்.
ததௌத்தாய தே ஸர்வே ஸ்ப்ரு'ஷ்ட்வா நத்யாஃ ஶிவம் ஜலம் । பந்தாநம் ரு'ஷிணா உத்திஷ்டம் சித்ர கூடஸ்ய தம் யயுஃ ॥௨-௫௬-
பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் எழுந்து, ஆற்றின் புனிதமான நீரைத் தொட்டு, முனிவர்கள் காட்டிய பாதையில் சித்ரகூடம் நோக்கி சென்றார்கள்.
ததஃ ஸம்ப்ரஸ்திதஃ காலே ராமஃ ஸௌமித்ரிணா ஸஹ । ஸீதாம் கமல பத்ர அக்ஷீம் இதம் வசநம் அப்ரவீத் ॥௨-௫௬-
பின்னர், சரியான நேரத்தில் சௌமித்ரியுடன் கிளம்பி, தாமரையின் இதழைப் போன்ற கண்கள் கொண்ட சீதாவிடம் ராமன் இவ்வாறு சொன்னான்: