வால்மீகிராமாயணம்

உவாசாபி ப்ரஹ்ரு'ஷ்டேவ ஸா துஃகவஶவர்திநீ। வாங்மாத்ரேண ந பாவேந வாசா ஸம்ஸஜ்ஜமாநயா

துக்கத்தில் மூழ்கியிருந்தாலும், மகிழ்ச்சி கொண்டவள்போல் பேசினாள்; ஆனால் அவள் சொற்களில் உணர்ச்சி இல்லை, வெறும் வார்த்தை மட்டும் தான் வெளிப்பட்டது.

ஆநம்ய மூர்த்நி சாக்ராய பரிஷ்வஜ்ய யஶஸ்விநீ। அவதத் புத்ரமிஷ்டார்தோ கச்ச ராம யதாஸுகம்

தன் மகனின் தலையில் வணங்கி, மணம் வீசி, அணைத்து, புகழ் பெற்ற தாய், "போ ராமா, நீ விரும்பியதை அடைந்து, சந்தோஷமாகச் செல்" என்று சொன்னாள்.

அரோகம் ஸர்வஸித்தார்தமயோத்யாம் புநராகதம்। பஶ்யாமி த்வாம் ஸுகம் வத்ஸ ஸம்திதம் ராஜவர்த்மஸு

"என் பிள்ளையே, நீ ஆரோக்கியமாகவும், எல்லா குறிக்கோளும் நிறைவேறியும், அயோத்திக்கு திரும்பி, மன்னர் பாதையில் நடக்கும்போது, உன்னை சந்தோஷமாக பார்க்க வேண்டும்."

ப்ரணஷ்டதுஃகஸம்கல்பா ஹர்ஷவித்யோதிதாநநா। த்ரக்ஷ்யாமி த்வாம் வநாத் ப்ராப்தம் பூர்ணசந்த்ரமிவோதிதம்

"என் மனதில் உள்ள எல்லா துக்கங்களும் நீங்கி, முகம் மகிழ்ச்சியால் பிரகாசித்து, நீ காட்டிலிருந்து திரும்பி வந்தபோது, பூரண சந்திரனைப் போல உன்னை பார்க்கிறேன்."

பத்ராஸநகதம் ராம வநவாஸாதிஹாகதம்। த்ரக்ஷ்யாமி ச புநஸ்த்வாம் து தீர்ணவந்தம் பிதுர்வசஃ

"பின்னர், ராமா, நீ காட்டிலிருந்து திரும்பி, நல்ல ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் போது, தந்தையின் கட்டளையை நிறைவேற்றியவனாக உன்னை மீண்டும் பார்க்கிறேன்."

மங்கலைருபஸம்பந்நோ வநவாஸாதிஹாகதஃ। வத்வாஶ்ச மம நித்யம் த்வம் காமாந் ஸம்வர்த யாஹி போஃ

"காட்டிலிருந்து திரும்பி, எல்லா நல்லதையும் பெற்று, என் மருமகளின் ஆசைகளை எப்போதும் நிறைவேற்றிக் கொண்டு வாழ வேண்டும், என் மகனே, செல்."

மயார்சிதா தேவகணாஃ ஶிவாதயோ மஹர்ஷயோ பூதகணாஃ ஸுரோரகாஃ। அபிப்ரயாதஸ்ய வநம் சிராய தே ஹிதாநி காம்க்ஷந்து திஶஶ்ச ராகவ

"நான் வழிபட்ட சிவன் முதலான தேவர்கள், பெரிய முனிவர்கள், பூதங்கள், தேவராச்சிகள், எல்லோரும், நீ காட்டுக்குச் செல்லும் போது உனக்கு நல்லதை விரும்பட்டும், ராகவா."

அதீவ சாஶ்ருப்ரதிபூர்ணலோசநா ஸமாப்ய ச ஸ்வஸ்த்யயநம் யதாவிதி। ப்ரதக்ஷிணம் சாபி சகார ராகவம் புநஃ புநஶ்சாபி நிரீக்ஷ்ய ஸஸ்வஜே

மிகவும் கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன், விதிப்படி ஆசீர்வாதங்களை முடித்தவள், ராகவனைச் சுற்றி வந்தாள்; மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து, அணைத்து பிடித்தாள்.

தயா ஹி தேவ்யா ச க்ரு'தப்ரதக்ஷிணோ நிபீட்ய மாதுஶ்சரணௌ புநஃ புநஃ। ஜகாம ஸீதாநிலயம் மஹாயஶாஃ ஸ ராகவஃ ப்ரஜ்வலிதஸ்தயா ஶ்ரியா

அந்த தேவியால் சுற்றி வந்த பிறகு, புகழ் பெற்ற ராகவன், தன் தாயின் கால்களை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி அழுத்தி, அவளால் பெற்ற மகிமையுடன், சீதையின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

thumb|ஷட்விம்ஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அயோத்யாகாண்டே ஷட்விம்ஶஃ ஸர்கஃ ॥௨-

பிரமாண்டமான வால்மீகி இராமாயணத்தில், அயோத்தியா காண்டத்தின் இருபத்தாறுாவது அதிகாரம் இது.

அபிவாத்ய து கௌஸல்யாம் ராமஃ ஸம்ப்ரஸ்திதோ வநம்। க்ரு'தஸ்வஸ்த்யயநோ மாத்ரா தர்மிஷ்டே வர்த்மநி ஸ்திதஃ

இராமன், கௌசல்யையை வணங்கி, காட்டுக்கு செல்லத் தயாராகி, தாயிடம் விடைபெற்று, தர்மத்தில் நிலைத்து, தனது கடமையில் உறுதியுடன் நின்றான்.

விராஜயந் ராஜஸுதோ ராஜமார்கம் நரைர்வ்ரு'தம்। ஹ்ரு'தயாந்யாமமந்தேவ ஜநஸ்ய குணவத்தயா

அரசரின் மகன், மக்கள் கூட்டத்தில் நிறைந்த ராஜபாதையில் நடக்கும்போது, தனது நல்லொழுக்கத்தால் அங்கேயுள்ள அனைவரது மனதையும் ஆழமாக உருக்கியான்.

வைதேஹீ சாபி தத் ஸர்வம் ந ஶுஶ்ராவ தபஸ்விநீ। ததேவ ஹ்ரு'தி தஸ்யாஶ்ச யௌவராஜ்யாபிஷேசநம்

ஆனால் தவம் செய்துகொண்டிருந்த வைதேஹி, இவை எதையும் கேட்கவில்லை; அவளது மனம் யுவராஜ்ய அபிஷேகத்திலேயே நிலைத்திருந்தது.

தேவகார்யம் ஸ்ம ஸா க்ரு'த்வா க்ரு'தஜ்ஞா ஹ்ரு'ஷ்டசேதநா। அபிஜ்ஞா ராஜதர்மாணாம் ராஜபுத்ரீ ப்ரதீக்ஷதி

தெய்வீக கடமைகளை செய்து முடித்துக் கொண்ட, நன்றியுள்ள, மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த அந்த அரசமகள், அரசருக்கு உரிய நெறிகளை நன்கு அறிந்தவளாக, நிகழ்வதை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ப்ரவிவேஶாத ராமஸ்து ஸ்வவேஶ்ம ஸுவிபூஷிதம்। ப்ரஹ்ரு'ஷ்டஜநஸம்பூர்ணம் ஹ்ரியா கிம்சிதவாங்முகஃ

பின்னர் இராமன், அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட, மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய மக்கள் நிரம்பிய தனது இல்லத்துக்குள், சிறிது வெட்கத்துடன் தலையை குனிந்து நுழைந்தான்.

அத ஸீதா ஸமுத்பத்ய வேபமாநா ச தம் பதிம்। அபஶ்யச்சோகஸம்தப்தம் சிந்தாவ்யாகுலிதேந்த்ரியம்

அப்போது சீதை, எழுந்து நடுங்கியபடி, துயரத்தில் மூழ்கி, சிந்தனையால் கலங்கிய கண்களுடன் இருந்த கணவனைப் பார்த்தாள்.

தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ ஹி தர்மாத்மா ந ஶஶாக மநோகதம்। தம் ஶோகம் ராகவஃ ஸோடும் ததோ விவ்ரு'ததாம் கதஃ

அவளைப் பார்த்ததும், அந்த தர்மத்தில் நிலைத்த ராகவன், உள்ளத்தில் இருந்த துயரத்தை தடுக்க முடியாமல் வெளிப்படையாக கலங்கினான்.

விவர்ணவதநம் த்ரு'ஷ்ட்வா தம் ப்ரஸ்விந்நமமர்ஷணம்। ஆஹ துஃகாபிஸம்தப்தா கிமிதாநீமிதம் ப்ரபோ

அவனை, நிறம் கெட்ட முகத்துடன், வியர்வை சிந்தி, மனதில் கோபமில்லாமல் இருப்பதைப் பார்த்த சீதை, துயரத்தில் சோர்ந்து, 'இப்போது இது என்ன, என் பிரபுவே?' என்று கேட்டாள்.

அத்ய பார்ஹஸ்பதஃ ஶ்ரீமாந் யுக்தஃ புஷ்யேண ராகவ। ப்ரோச்யதே ப்ராஹ்மணைஃ ப்ராஜ்ஞைஃ கேந த்வமஸி துர்மநாஃ

'இன்று ப்ருஹஸ்பதி நட்சத்திரமும் புஷ்யமும் சேர்ந்த புண்ணிய நாள் என்று learned ப்ராமணர்கள் சொல்கிறார்கள்; ஆனால் நீ ஏன் மனதில் கவலையுடன் இருக்கிறாய் ராகவா?' என்று கேட்டாள்.

ந தே ஶதஶலாகேந ஜலபேநநிபேந ச। ஆவ்ரு'தம் வதநம் வல்கு ச்சத்ரேணாபிவிராஜதே

'சமுத்திர அலைப்பொங்கும் நுரைபோல் வெண்மையான நூறு எலும்புகளைக் கொண்ட குடை உன்னை நிழலிடும் அழகான முகம் இன்று பிரகாசிக்கவில்லை.'

வ்யஜநாப்யாம் ச முக்யாப்யாம் ஶதபத்ரநிபேக்ஷணம்। சந்த்ரஹம்ஸப்ரகாஶாப்யாம் வீஜ்யதே ந தவாநநம்

'சந்திரனும் அன்னப்பறவையும் போல் பிரகாசிக்கும் இரண்டு சிறந்த சாமரங்களால், உன் தாமரைப்போல் கண்கள் கொண்ட முகம் இன்று வீசப்படுவதில்லை.'

வாக்மிநோ வந்திநஶ்சாபி ப்ரஹ்ரு'ஷ்டாஸ்த்வாம் நரர்ஷப। ஸ்துவந்தோ நாத்ய த்ரு'ஶ்யந்தே மங்கலைஃ ஸூதமாகதாஃ

'வாக்கில் தேர்ந்த பாட்டாளரும் புகழ்பாடும் சுதர்களும் மகதர்களும் இன்று உன்னை மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்த்துவதோடு, நல்ல வார்த்தைகள் கூறுவதும் காணவில்லை, மனிதர்களில் சிறந்தவரே.'

ந தே க்ஷௌத்ரம் ச ததி ச ப்ராஹ்மணா வேதபாரகாஃ। மூர்த்நி மூர்தாபிஷிக்தஸ்ய தததி ஸ்ம விதாநதஃ

'வேதங்களை நன்கு அறிந்த ப்ராமணர்கள், அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவனாய் உன் தலையில் தேனும் தயிரும் ஊற்றுவதில்லை.'

ந த்வாம் ப்ரக்ரு'தயஃ ஸர்வாஃ ஶ்ரேணீமுக்யாஶ்ச பூஷிதாஃ। அநுவ்ரஜிதுமிச்சந்தி பௌரஜாநபதாஸ்ததா

'அனைத்து குடிமக்களும், சங்கங்களின் தலைவர்களும், அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களும், உன்னைப் பின்தொடர விரும்புவதில்லை; நகரத்தாரும் கிராமத்தாரும் கூட விரும்புவதில்லை.'

சதுர்பிர்வேகஸம்பந்நைர்ஹயைஃ காஞ்சநபூஷணைஃ। முக்யஃ புஷ்பரதோ யுக்தஃ கிம் ந கச்சதி தேऽக்ரதஃ

'நான்கு வேகமான, தங்க அலங்காரமிட்ட குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, உன் முன்னணி மலர் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதம் ஏன் உன் முன்னால் செல்லவில்லை?'

ந ஹஸ்தீ சாக்ரதஃ ஶ்ரீமாந் ஸர்வலக்ஷணபூஜிதஃ। ப்ரயாணே லக்ஷ்யதே வீர க்ரு'ஷ்ணமேககிரிப்ரபஃ

'மழைமேகத்தையோ மலையையோ போல் கருப்பாக, எல்லா நல்ல குறிகளும் கொண்ட, உன் பிரமாண்டமான யானை, வீரனே, உன் முன்னணி பயணத்தில் தெரியவில்லை.'

ந ச காஞ்சநசித்ரம் தே பஶ்யாமி ப்ரியதர்ஶந। பத்ராஸநம் புரஸ்க்ரு'த்ய யாந்தம் வீர புரஃஸரம்

'அழகாக தங்கம் பொறிக்கப்பட்ட உன் பிரியமான ராஜசிம்மாசனமும், முன்னால் வைக்கப்பட்டு, நீ முன்னணியில் செல்லும் போது, நான் காணவில்லை, வீரனே.'

அபிஷேகோ யதா ஸஜ்ஜஃ கிமிதாநீமிதம் தவ। அபூர்வோ முகவர்ணஶ்ச ந ப்ரஹர்ஷஶ்ச லக்ஷ்யதே

அபிஷேகம் செய்ய எல்லாம் தயார் ஆனபோது, இப்போது உனக்கு என்ன ஆயிற்று? உன் முகத்தில் பழைய மகிழ்ச்சி இல்லை, ஒரு புதிய நிறம் தெரிகிறது, சந்தோஷமும் காணவில்லை.

இதீவ விலபந்தீம் தாம் ப்ரோவாச ரகுநந்தநஃ। ஸீதே தத்ரபவாம்ஸ்தாதஃ ப்ரவ்ராஜயதி மாம் வநம்

இவ்வாறு வருந்திக்கொண்டிருந்த சீதையை ரகு குலத்தில் பிறந்த ராமன் சொன்னான்: "சீதையே, என் தந்தை இப்போது என்னை வனம் செல்ல அனுப்புகிறார்."