யத்யபி ப்ரதிபத்திஸ்தே தைவீ சாபி தயோர்மதம்। ததாப்யுபேக்ஷணீயம் தே ந மே ததபி ரோசதே
உன் மனதில் ஏற்படும் தீர்மானமும், அவர்களின் விருப்பமும் விதியால் வந்ததாக இருந்தாலும், அதை நீ பொருட்படுத்தாமல் விட வேண்டும்; ஆனால், அதுவும் எனக்கு பிடிக்கவில்லை.
விக்லவோ வீர்யஹீநோ யஃ ஸ தைவமநுவர்ததே। வீராஃ ஸம்பாவிதாத்மாநோ ந தைவம் பர்யுபாஸதே
பலவீனமும், வீரம் இல்லாதவனும் தான் விதியைப் பின்பற்றுவான்; ஆனால், வீரமும், தன்னை மதிக்கும் மனமும் கொண்டவர்கள் விதிக்குப் பணியமாட்டார்கள்.
தைவம் புருஷகாரேண யஃ ஸமர்தஃ ப்ரபாதிதும்। ந தைவேந விபந்நார்தஃ புருஷஃ ஸோऽவஸீததி
தனது முயற்சியால் விதியைக் கடக்கத் தகுதியுள்ளவன், விதி காரணமாக துன்பம் வந்தாலும் மனம் தளர்வதில்லை.
த்ரக்ஷ்யந்தி த்வத்ய தைவஸ்ய பௌருஷம் புருஷஸ்ய ச। தைவமாநுஷயோரத்ய வ்யக்தா வ்யக்திர்பவிஷ்யதி
இன்று மக்கள் விதியின் வலியும் மனித முயற்சியின் வலியும் காணப்போகிறார்கள்; இன்று விதி மற்றும் மனித செயல் இரண்டிற்கும் உள்ள வேறுபாடு தெளிவாகும்.
அத்ய மே பௌருஷஹதம் தைவம் த்ரக்ஷ்யந்தி வை ஜநாஃ। யைர்தைவாதாஹதம் தேऽத்ய த்ரு'ஷ்டம் ராஜ்யாபிஷேசநம்
இன்று என் முயற்சியால் விதி தோற்கும் என்பதை மக்கள் காண்பார்கள்; உன் அரியணை ஏறுதலை விதி தடுத்ததை பார்த்தவர்கள் இதையும் பார்ப்பார்கள்.
அத்யங்குஶமிவோத்தாமம் கஜம் மதஜலோத்ததம்। ப்ரதாவிதமஹம் தைவம் பௌருஷேண நிவர்தயே
கட்டுப்பாடின்றி வெறித்துப்போன யானையைப் போல, நான் விதியை விரட்டி, என் முயற்சியால் அதைத் திருப்பி விடுவேன்.
லோகபாலாஃ ஸமஸ்தாஸ்தே நாத்ய ராமாபிஷேசநம்। ந ச க்ரு'த்ஸ்நாஸ்த்ரயோ லோகா விஹந்யுஃ கிம் புநஃ பிதா
இன்று உலகத்தை காப்பவர்களெல்லாம் கூட, மூன்று உலகங்கள் கூட சேர்ந்தாலும், உன் அரியணை ஏறுதலைத் தடுக்க முடியாது ராமா; உன் தந்தை எப்படி முடியும்?
யைர்விவாஸஸ்தவாரண்யே மிதோ ராஜந் ஸமர்திதஃ। அரண்யே தே விவத்ஸ்யந்தி சதுர்தஶ ஸமாஸ்ததா
அரசே, உன்னை வனவாசம் செல்ல ஏற்பாடு செய்தவர்கள், அவர்கள் தாமும் பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டில் வாழ நேரிடும்.
மத்பலேந விருத்தாய ந ஸ்யாத் தைவபலம் ததா। ப்ரபவிஷ்யதி துஃகாய யதோக்ரம் பௌருஷம் மம
பெரும் வலிமையால் மயங்கியவனுக்கு விதியின் வலிமை சமம் ஆகாது; என் கடும் முயற்சி எதிரிக்கு துன்பம் தரும்.
ஊர்த்வம் வர்ஷஸஹஸ்ராந்தே ப்ரஜாபால்யமநந்தரம்। ஆர்யபுத்ராஃ கரிஷ்யந்தி வநவாஸம் கதே த்வயி
ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிந்து, அரிய புத்திரர்கள் நாட்டை நல்லபடியாக ஆளியபின் தான் நீ காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும்; இப்போது அல்ல.
பூர்வராஜர்ஷிவ்ரு'த்த்யா ஹி வநவாஸோऽபிதீயதே। ப்ரஜா நிக்ஷிப்ய புத்ரேஷு புத்ரவத் பரிபாலநே
பண்டைய அரசர்இயற்கைபடி, மக்கள் தங்கள் பிள்ளைகளைப் போல பாதுகாக்கும் மகன்களுக்கு நாட்டை ஒப்படைத்தபின் தான் வனவாசம் செல்ல வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
ஸ சேத் ராஜந்யநேகாக்ரே ராஜ்யவிப்ரமஶங்கயா। நைவமிச்சஸி தர்மாத்மந் ராஜ்யம் ராம த்வமாத்மநி
பல அரசகுமாரர்கள் இருப்பதால் நாட்டில் குழப்பம் ஏற்படும் என்று நீ நீதிமான் ராமா, உனக்கே அரசை விரும்பவில்லை என்றால்—
ப்ரதிஜாநே ச தே வீர மா பூவம் வீரலோகபாக்। ராஜ்யம் ச தவ ரக்ஷேயமஹம் வேலேவ ஸாகரம்
வீரனே, நான் உனக்கு உறுதி அளிக்கிறேன், வீரர்களுக்கான உலகை நாடமாட்டேன்; கடலைக் கரை பாதுகாப்பதுபோல், உன் அரசை நான் காத்து நிற்பேன்.
மங்கலைரபிஷிஞ்சஸ்வ தத்ர த்வம் வ்யாப்ரு'தோ பவ। அஹமேகோ மஹீபாலாநலம் வாரயிதும் பலாத்
நல்ல நேரத்தில் அபிஷேகம் செய்து, அதில் முழுமையாக ஈடுபடு; மற்ற அரசர்களின் தீயை நான் ஒருவனாகவே தடுத்து நிறுத்துவேன்.
ந ஶோபார்தாவிமௌ பாஹூ ந தநுர்பூஷணாய மே। நாஸிராபந்தநார்தாய ந ஶராஃ ஸ்தம்பஹேதவஃ
இந்த இரண்டு கை அலங்காரத்துக்காக அல்ல, வில் அழகுக்காக அல்ல; என் தலைக்கட்டு அழகு பாராட்ட அல்ல, அம்புகள் காட்சிக்காக அல்ல.
அமித்ரமதநார்தாய ஸர்வமேதச்சதுஷ்டயம்। ந சாஹம் காமயேऽத்யர்தம் யஃ ஸ்யாச்சத்ருர்மதோ மம
இந்த நான்கு—கைகள், வில், தலைக்கட்டு, அம்புகள்—எல்லாம் எதிரிகளை அழிக்கத்தான்; என் பகைவரிடம் இருந்து அதிகம் எதையும் நான் விரும்பவில்லை.
அஸிநா தீக்ஷ்ணதாரேண வித்யுச்சலிதவர்சஸா। ப்ரக்ரு'ஹீதேந வை ஶத்ரும் வஜ்ரிணம் வா ந கல்பயே
மின்னலைப்போல் பிரகாசிக்கும் கூரிய வாளுடன், வஜ்ராயுதம் கொண்ட பகைவரும் எனக்கு சமம் இல்லை என்று நினைக்கவில்லை.
கட்கநிஷ்பேஷநிஷ்பிஷ்டைர்கஹநா துஶ்சரா ச மே। ஹஸ்த்யஶ்வரதிஹஸ்தோருஶிரோபிர்பவிதா மஹீ
என் வாளின் தாக்கத்தால் யானை, குதிரை, ரதம், வீரர்கள் ஆகியோரின் தலை, கை, கால்கள் தரையில் சிதறி, பூமி கடக்க முடியாததாகும்.
கட்கதாராஹதா மேऽத்ய தீப்யமாநா இவாக்நயஃ। பதிஷ்யந்தி த்விஷோ பூமௌ மேகா இவ ஸவித்யுதஃ
என் வாளின் கூரையால் தாக்கப்பட்ட என் பகைவர்கள், மின்னுடன் கூடிய மேகங்கள் போல் தீப்பற்றி தரையில் விழுவார்கள்.
பத்தகோதாங்குலித்ராணே ப்ரக்ரு'ஹீதஶராஸநே। கதம் புருஷமாநீ ஸ்யாத் புருஷாணாம் மயி ஸ்திதே
என் விரல்கள் தோல் பாதுகாப்புடன், என் கையில் வில் அம்புகள் இருக்கையில், நான் நிற்கும் போது யாரும் தன்னை மனிதன் என்று எண்ண முடியுமா?
பஹுபிஶ்சைகமத்யஸ்யந்நேகேந ச பஹூஞ்ஜநாந்। விநியோக்ஷ்யாம்யஹம் பாணாந்ந்ரு'வாஜிகஜமர்மஸு
நான் என் அம்புகளால் ஒரே மனதுடன் நிற்கும் பலரை வீழ்த்துவேன்; ஒருவனாக இருந்தாலும், மனிதர்கள், குதிரைகள், யானைகள் ஆகியோரின் உயிர் புள்ளிகளில் பலரை வீழ்த்த முடியும்.
அத்ய மேऽஸ்த்ரப்ரபாவஸ்ய ப்ரபாவஃ ப்ரபவிஷ்யதி। ராஜ்ஞஶ்சாப்ரபுதாம் கர்தும் ப்ரபுத்வம் ச தவ ப்ரபோ
இன்று என் ஆயுதங்களின் வலிமை உண்மையில் வெளிப்படும்; அரசனின் அதிகாரத்தை நீக்கி, உமது ஆட்சியை நிலைநிறுத்துவேன், பிரபு.
அத்ய சந்தநஸாரஸ்ய கேயூராமோக்ஷணஸ்ய ச। வஸூநாம் ச விமோக்ஷஸ்ய ஸுஹ்ரு'தாம் பாலநஸ்ய ச
இன்று சந்தனக் களி பூசும் நாள், வளையல்கள் கழற்றும் நாள், செல்வங்களை விட்டுவிடும் நாள், நண்பர்களை பாதுகாக்கும் நாள்.
அநுரூபாவிமௌ பாஹூ ராம கர்ம கரிஷ்யதஃ। அபிஷேசநவிக்நஸ்ய கர்த்ரூ'ணாம் தே நிவாரணே
இராமா, உன் அபிஷேகத்திற்கு இடையூறு செய்ய வருவோரை தடுக்க என் இரண்டு கைகளும் மிகச் சரியானவை; நான் செய்யும் செயல்களுக்கு இவை தகுந்தவை.
ப்ரவீஹி கோऽத்யைவ மயா வியுஜ்யதாம் தவாஸுஹ்ரு'த் ப்ராணயஶஃஸுஹ்ரு'ஜ்ஜநைஃ। யதா தவேயம் வஸுதா வஶா பவேத் ததைவ மாம் ஶாதி தவாஸ்மி கிம்கரஃ
இன்று உனக்கு விரோதமாக, உயிரும் புகழும் நண்பர்களும் கொண்டவர் யார் என்பதை சொல்; அவரை நான் வீழ்த்துவேன், இந்த பூமி உன் ஆட்சி கீழ் வரும்படி. நீ என்னை கட்டளையிடு; நான் உன் பணியாளர்.
விம்ரு'ஜ்ய பாஷ்பம் பரிஸாந்த்வ்ய சாஸக்ரு'த் ஸ லக்ஷ்மணம் ராகவவம்ஶவர்தநஃ। உவாச பித்ரோர்வசநே வ்யவஸ்திதம் நிபோத மாமேஷ ஹி ஸௌம்ய ஸத்பதஃ
அழுகையை துடைத்து, லக்ஷ்மணனை மீண்டும் மீண்டும் ஆறுதல் கூறி, ராகவ குலத்தை உயர்த்தும் இராமன் சொன்னான்: 'அன்புள்ளவனே, நான் என் தந்தையின் கட்டளையை ஏற்று நடக்க முடிவு செய்துள்ளேன்; இதுவே நேர்மையான வழி.'
thumb|சதுர்விம்ஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அயோத்யாகாண்டே சதுர்விம்ஶஃ ஸர்கஃ ॥௨-
மகிமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், அயோத்தி காண்டத்தின் இருபத்து நான்காவது பகுதியை கேளுங்கள்.
தம் ஸமீக்ஷ்ய வ்யவஸிதம் பிதுர்நிர்தேஶபாலநே। கௌஸல்யா பாஷ்பஸம்ருத்தா வசோ தர்மிஷ்டமப்ரவீத்
தந்தையின் கட்டளையை ஏற்க உறுதி கொண்டிருக்கும் இராமனைப் பார்த்து, கண்ணீர் அடக்க முடியாமல் கௌசல்யா நீதிமிகு வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
அத்ரு'ஷ்டதுஃகோ தர்மாத்மா ஸர்வபூதப்ரியம்வதஃ। மயி ஜாதோ தஶரதாத் கதமுஞ்சேந வர்தயேத்
துன்பம் அறியாதவன், தர்மத்தில் நிலை கொண்டவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் இனியவனான என் மகன், தசரதனின் புதல்வன், எப்படி பிச்சை எடுத்து வாழ முடியும்?
யஸ்ய ப்ரு'த்யாஶ்ச தாஸாஶ்ச ம்ரு'ஷ்டாந்யந்நாநி புஞ்ஜதே। கதம் ஸ போக்ஷ்யதே ராமோ வநே மூலபலாந்யயம்
அவனுடைய ஊழியர்களும் வேலைக்காரர்களும் சுவையான உணவு உண்டு வந்தார்கள்; இப்போது அந்த இராமன் காட்டில் எளிய கிழங்கும் பழமும் எப்படி உண்ண முடியும்?