ஆவாரயத்பிர்ககநம் விமாநைரிவ பாண்டுரைஃ। வர்தமாநக்ரு'ஹைஶ்சாபி ரத்நஜாலபரிஷ்க்ரு'தைஃ
மேகங்களைப் போல வெளிர்ந்த, மாணிக்க ஜாலிகள் அலங்கரிக்கப்பட்ட உயர்ந்த மாளிகைகள் ஆகாயத்தை மறைக்கும் அளவுக்கு எழுந்திருந்தன.
தத் ப்ரு'திவ்யாம் க்ரு'ஹவரம் மஹேந்த்ரஸதநோபமம்। ராஜபுத்ரஃ பிதுர்வேஶ்ம ப்ரவிவேஶ ஶ்ரியா ஜ்வலந்
இந்த பூமியில் சிறந்தது, இந்திரனின் அரண்மனைக்கு ஒப்பான அந்த அருமையான அரண்மனையை, ராஜகுமாரன் ஆனவன், தன் தந்தையின் இல்லமாகும் அந்த இடத்துக்குள், ஒளிவீசும் அழகுடன் நுழைந்தான்.
ஸ கக்ஷ்யா தந்விபிர்குப்தாஸ்திஸ்ரோऽதிக்ரம்ய வாஜிபிஃ। பதாதிரபரே கக்ஷ்யே த்வே ஜகாம நரோத்தமஃ
அம்பு எய்யும் வீரர்களாலும் குதிரைகளாலும் பாதுகாக்கப்பட்ட மூன்று வளாகங்களை கடந்த பிறகு, மனிதர்களில் சிறந்தவன், இன்னும் இரண்டு வளாகங்களை நடக்கவே கடந்து சென்றான்.
ஸ ஸர்வாஃ ஸமதிக்ரம்ய கக்ஷ்யா தஶரதாத்மஜஃ। ஸம்நிவர்த்ய ஜநம் ஸர்வம் ஶுத்தாந்தஃபுரமத்யகாத்
அனைத்து வளாகங்களையும் கடந்த பிறகு, தசரதனின் மகன், அங்கிருந்த அனைவரையும் அனுப்பி, தூய உள்ளகத்திற்குள் நுழைந்தான்.
தஸ்மிந் ப்ரவிஷ்டே பிதுரந்திகம் ததா ஜநஃ ஸ ஸர்வோ முதிதோ ந்ரு'பாத்மஜே। ப்ரதீக்ஷதே தஸ்ய புநஃ ஸ்ம நிர்கமம் யதோதயம் சந்த்ரமஸஃ ஸரித்பதிஃ
அவன் தந்தையின் அருகே சென்றதும், அந்த மக்களெல்லாம் ராஜகுமாரனைப் பார்த்து மகிழ்ந்து, அவன் மீண்டும் வெளியே வருவதை, கடல் சந்திரனை எதிர்பார்ப்பதைப் போல காத்திருந்தார்கள்.
thumb|அஷ்டாதஶஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே அயோத்யாகாண்டே அஷ்டாதஶஃ ஸர்கஃ ॥௨-
புகழ்பெற்ற வால்மீகி இராமாயணத்தில், அயோத்யா காண்டத்தின் பதினெட்டாவது பகுதியை இப்போது கேளுங்கள்.
ஸ ததர்ஶாஸநே ராமோ விஷண்ணம் பிதரம் ஶுபே। கைகேய்யா ஸஹிதம் தீநம் முகேந பரிஶுஷ்யதா
அங்கு இராமன், தனது தந்தையை ஆசனத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் நிலையில், கைகேயியுடன், முகம் வாடி, மனம் தளர்ந்து காண்ந்தான்.
ஸ பிதுஶ்சரணௌ பூர்வமபிவாத்ய விநீதவத்। ததோ வவந்தே சரணௌ கைகேய்யாஃ ஸுஸமாஹிதஃ
முதலில், மரியாதையுடன் தந்தையின் பாதங்களை வணங்கி, பின்னர் அமைதியாக கைகேயியின் பாதங்களையும் இராமன் வணங்கினான்.
ராமேத்யுக்த்வா து வசநம் பாஷ்பபர்யாகுலேக்ஷணஃ। ஶஶாக ந்ரு'பதிர்தீநோ நேக்ஷிதும் நாபிபாஷிதும்
அப்போது, 'இராமா' என்று அழைத்த ராஜா, கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பி, துயரத்தால் அவனைப் பார்க்கவும், பேசவும் முடியாமல் இருந்தான்.
ததபூர்வம் நரபதேர்த்ரு'ஷ்ட்வா ரூபம் பயாவஹம்। ராமோऽபி பயமாபந்நஃ பதா ஸ்ப்ரு'ஷ்ட்வேவ பந்நகம்
அந்த ராஜாவின் முன்பு இல்லாத, பயத்தை ஏற்படுத்தும் தோற்றத்தைப் பார்த்த இராமனும், பாம்பை காலால் தொடும் போல் பயத்தில் ஆழ்ந்தான்.
இந்த்ரியைரப்ரஹ்ரு'ஷ்டைஸ்தம் ஶோகஸம்தாபகர்ஶிதம்। நிஃஶ்வஸந்தம் மஹாராஜம் வ்யதிதாகுலசேதஸம்
மகாராஜா துயரத்தாலும் சோகத்தாலும் வருந்தி, ஆழ்ந்தためச்சுவாசம் எடுத்து, மனம் கலங்கி, இன்பம் இல்லாத உணர்வுகளுடன் இருந்ததை இராமன் கண்டான்.
ஊர்மிமாலிநமக்ஷோப்யம் க்ஷுப்யந்தமிவ ஸாகரம்। உபப்லுதமிவாதித்யமுக்தாந்ரு'தம்ரு'ஷிம் யதா
அலைகளால் சூழப்பட்டு அசையாத கடல் போல், ஆனால் இப்போது கலங்கியவனாக; மறைந்த சூரியனைப் போலவும், பொய் சொன்ன முனிவரைப் போலவும் இருந்தான்.
அசிந்த்யகல்பம் ந்ரு'பதேஸ்தம் ஶோகமுபதாரயந்। பபூவ ஸம்ரப்ததரஃ ஸமுத்ர இவ பர்வணி
அந்த ராஜாவின் அளவிட முடியாத துயரத்தை உணர்ந்த இராமன், பௌர்ணமி நாளில் கடல் பெருக்கெடுப்பதைப் போல மேலும் கவலையடைந்தான்.
சிந்தயாமாஸ சதுரோ ராமஃ பித்ரு'ஹிதே ரதஃ। கிம்ஸ்விதத்யைவ ந்ரு'பதிர்ந மாம் ப்ரத்யபிநந்ததி
தந்தையின் நலனில் மனம் செலுத்திய இராமன், 'இன்று ஏன் ராஜா என்னை வரவேற்கவில்லை?' என்று நான்கு காரணங்களை மனதில் யோசித்தான்.
அந்யதா மாம் பிதா த்ரு'ஷ்ட்வா குபிதோऽபி ப்ரஸீததி। தஸ்ய மாமத்ய ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய கிமாயாஸஃ ப்ரவர்ததே
மற்ற நாட்களில் கோபமாக இருந்தாலும் என் தந்தை என்னை பார்த்தால் மகிழ்வான்; இப்போது என்னை பார்த்தபோது எந்த துயரம் அவனுக்குள் ஏற்பட்டுள்ளது?
ஸ தீந இவ ஶோகார்தோ விஷண்ணவதநத்யுதிஃ। கைகேயீமபிவாத்யைவ ராமோ வசநமப்ரவீத்
துயரத்தால் வாடிய முகத்துடன், இராமன் கைகேயியை வணங்கி, துக்கம் நிறைந்த மனதுடன் இவ்வாறு பேசினான்:
கச்சிந்மயா நாபராத்தமஜ்ஞாநாத் யேந மே பிதா। குபிதஸ்தந்மமாசக்ஷ்வ த்வமேவைநம் ப்ரஸாதய
'நான் அறியாமல் ஏதேனும் தவறு செய்துவிட்டேனா? அதனால் என் தந்தை கோபமாக இருக்கிறாரா? அதை எனக்குச் சொல்; அவரை தயவுசெய்து சமாதானப்படுத்து.'
அப்ரஸந்நமநாஃ கிம் நு ஸதா மாம் ப்ரதி வத்ஸலஃ। விஷண்ணவதநோ தீநஃ நஹி மாம் ப்ரதி பாஷதே
'எப்போதும் என்மேல் அன்புடன் இருப்பவர், இன்று ஏன் மனம் கலங்கி, முகம் வாடி, என்னிடம் பேசாமல் இருக்கிறார்?'
ஶாரீரோ மாநஸோ வாபி கச்சிதேநம் ந பாததே। ஸம்தாபோ வாபிதாபோ வா துர்லபம் ஹி ஸதா ஸுகம்
உடல் வலியும் மன வேதனையும் அவனை எதுவும் தொந்தரவு செய்யவில்லை என்று நம்புகிறேன்; ஏனெனில் சந்தோஷம் எப்போதும் எளிதில் கிடைப்பதல்ல, துக்கம் அல்லது கவலை எப்போது வந்துவிடும்.
கச்சிந்ந கிம்சித் பரதே குமாரே ப்ரியதர்ஶநே। ஶத்ருக்நே வா மஹாஸத்த்வே மாத்ரூ'ணாம் வா மமாஶுபம்
என் கண்களில் இனிமை தரும் இளவரசர் பரதனுக்கும், பெரும் வலிமை கொண்ட சத்ருக்னனுக்கும், என் தாய்மார்களில் யாருக்கும் எந்தவிதமான தீமை நடந்துவிடவில்லை என்று நம்புகிறேன்.
அதோஷயந் மஹாராஜமகுர்வந் வா பிதுர்வசஃ। முஹூர்தமபி நேச்சேயம் ஜீவிதும் குபிதே ந்ரு'பே
நான் பெரிய அரசரை வருத்தவோ, என் தந்தையின் கட்டளையை செய்யாமல் விடவோ செய்தால், அரசர் கோபப்பட்டிருக்கும்போது ஒரு கணம் கூட உயிரோடிருக்க விரும்பமாட்டேன்.
யதோமூலம் நரஃ பஶ்யேத் ப்ராதுர்பாவமிஹாத்மநஃ। கதம் தஸ்மிந் ந வர்தேத ப்ரத்யக்ஷே ஸதி தைவதே
ஒருவன் தன் பிறப்பின் மூலத்தை இங்கே நேரில் காண்கிறான்; அப்படி இருக்கையில், அந்தத் தெய்வம் போல் இருப்பவரின் விருப்பப்படி நடக்காமல் இருப்பது எப்படி?
கச்சித்தே பருஷம் கிம்சிதபிமாநாத் பிதா மம। உக்தோ பவத்யா ரோஷேண யேநாஸ்ய லுலிதம் மநஃ
என் தந்தை, பெருமை அல்லது கோபத்தால், உம்மிடம் எதாவது கடுமையான வார்த்தை பேசினாரா? அதனால் அவருடைய மனம் கலங்கிவிட்டதா?
ஏவமுக்தா து கைகேயீ ராகவேண மஹாத்மநா। உவாசேதம் ஸுநிர்லஜ்ஜா த்ரு'ஷ்டமாத்மஹிதம் வசஃ
அவ்வாறு உயர்ந்த மனம் கொண்ட ராகவன் கேட்டபோது, கைகேயி எந்தவிதமான வெட்கமும் இல்லாமல் தன்னுடைய நன்மைக்காக துணிச்சலுடன் இவ்வாறு பேசினாள்.
ந ராஜா குபிதோ ராம வ்யஸநம் நாஸ்ய கிம்சந। கிம்சிந்மநோகதம் த்வஸ்ய த்வத்பயாந்நாநுபாஷதே
ராமா, அரசர் கோபமோ துக்கமோ எதுவும் அடைந்ததில்லை; ஆனால் உன்னைப் பயந்து, அவர் மனதில் இருப்பதை வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியவில்லை.
ப்ரியம் த்வாமப்ரியம் வக்தும் வாணீ நாஸ்ய ப்ரவர்ததே। ததவஶ்யம் த்வயா கார்யம் யதநேநாஶ்ருதம் மம
அவர் உன்னிடம் இனிமையானதோ, கடினமானதோ எதையும் சொல்ல முடியவில்லை; அதனால், அவர் என்னிடம் சொல்லாததை நீ கண்டிப்பாக செய்ய வேண்டும்.
ஏஷ மஹ்யம் வரம் தத்த்வா புரா மாமபிபூஜ்ய ச। ஸ பஶ்சாத் தப்யதே ராஜா யதாந்யஃ ப்ராக்ரு'தஸ்ததா
முன்னொரு காலத்தில், என்னை மதித்து, அரசர் எனக்கு ஒரு வரம் அளித்தார்; இப்போது, சாதாரண மனிதர் போல், அவர் அதற்காக வருந்துகிறார்.
அதிஸ்ரு'ஜ்ய ததாநீதி வரம் மம விஶாம்பதிஃ। ஸ நிரர்தம் கதஜலே ஸேதும் பந்திதுமிச்சதி
‘நான் உனக்கு ஒரு வரம் தருகிறேன்’ என்று அரசர் உறுதியளித்தார்; ஆனால் இப்போது, அர்த்தமில்லாமல், ஓடிய நீரில் பாலம் கட்ட நினைப்பவர் போல, அவர் தன் சொல் நிறைவேறாமல் போக விரும்புகிறார்.
தர்மமூலமிதம் ராம விதிதம் ச ஸதாமபி। தத் ஸத்யம் ந த்யஜேத் ராஜா குபிதஸ்த்வத்க்ரு'தே யதா
இது தர்மத்தின் அடிப்படையில் உள்ளது, ராமா; நல்லவர்களுக்கும் இது தெரியும். அதனால், உன் காரணமாக—even கோபப்பட்டாலும்—அரசர் உண்மையை விட்டுவிடக் கூடாது.
யதி தத் வக்ஷ்யதே ராஜா ஶுபம் வா யதி வாஶுபம்। கரிஷ்யஸி ததஃ ஸர்வமாக்யாஸ்யாமி புநஸ்த்வஹம்
அரசர் உனக்கு நல்லதோ, கெட்டதோ எதையும் சொன்னால், அதை நீ எல்லாம் செய்வாயா? அப்படியானால், நான் மீண்டும் அனைத்தையும் உனக்கு சொல்கிறேன்.