ஶ்ருத்வா மே தேவதேவஸ்ய வாக்யம் பரமமத்புதம் । ப்ரீதிர்ஹி மஹதீ ஜாதா தவாகமநஸம்பவா ।। ௭.௧௦௪.
என் காதில் தேவாதிதேவன் உரைத்த அதிசயமான வார்த்தைகளை கேட்டபோது, உம்முடைய வருகையால் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.
த்ரயாணாமபி லோகாநாம் கார்யார்தம் மம ஸம்பவஃ । பத்ரம் தே ऽஸ்து கமிஷ்யாமி யத ஏவாஹமாகதஃ ।। ௭.௧௦௪.
மூவுலகங்களின் காரியங்களை நிறைவேற்றவே நான் இங்கு வந்தேன்; உமக்கு நன்மை உண்டாகட்டும் — நான் வந்த இடத்திற்கே திரும்பிச் செல்கிறேன்.
ஹத்கதோ ஹ்யஸி ஸம்ப்ராப்தோ ந மே தத்ர விசாரணா । மயா ஹி ஸர்வக்ரு'த்யேஷு தேவாநாம் வஶவர்திநாம் । ஸ்தாதவ்யம் ஸர்வஸம்ஹார யதா ஹ்யாஹ பிதாமஹஃ ।। ௭.௧௦௪.
நீ நேரில் வந்து சேர்ந்துள்ளாய்; அதில் எனக்கு எந்த ஐயமும் இல்லை. தேவர்கள் என்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவர்களாக, அவர்கள் எல்லா காரியங்களிலும், பிதாமகன் கூறியபடி நான் நடக்க வேண்டும், எல்லாவற்றையும் அழிப்பவரே.
இத்யார்ஷே ஶ்ரீமத்ராமாயணே வால்மீகீயே ஆதிகாவ்யே ஶ்ரீமதுத்தரகாண்டே சதுரதிகஶததமஃ ஸர்கஃ
இவ்வாறு வால்மீகி இயற்றிய புனிதமான ராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்தில் நூற்றிநான்காவது சர்கம் முடிவடைகிறது.
ததா தயோஃ ஸம்வததோர்துர்வாஸா பகவாந்ரு'ஷிஃ । ராமஸ்ய தர்ஶநாகாங்க்ஷீ ராஜத்வாரமுபாகமத் ।। ௭.௧௦௫.
அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, புகழ்பெற்ற முனிவர் துர்வாசா, ராமரைப் பார்க்க ஆசையுடன் அரண்மனை வாசலுக்கு வந்தார்.
ஸோ ऽபிகம்ய து ஸௌமித்ரிமுவாச ரு'ஷிஸத்தமஃ । ராமம் தர்ஶய மே ஶீக்ரம் புரா மே ऽர்தோ ऽதிவர்ததே ।। ௭.௧௦௫.
அங்கு வந்த அந்த முனிவர், சௌமித்ரியை நோக்கி, 'எனக்கு ராமரை விரைவாகக் காண்பி; இல்லையேல் என் நோக்கம் நிறைவேறாமல் போய்விடும்,' என்றார்.
முநேஸ்து பாஷிதம் ஶ்ருத்வா லக்ஷ்மணஃ பரவீரஹா । அபிவாத்ய மஹாத்மாநம் வாக்யமேததுவாச ஹ ।। ௭.௧௦௫.
அந்த முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்ட வீரர்களை வெல்வோன் இலக்குவன், அந்த மகானை வணங்கி இவ்வாறு பேசினான்.
கிம் கார்யம் ப்ரூஹி பகவந்கோ வா ऽர்தஃ கிம் கரோம்யஹம் । வ்யக்ரோ ஹி ராகவோ ப்ரஹ்மந்முஹூர்தம் ப்ரதிபால்யதாம் ।। ௭.௧௦௫.
'பெருமையே, உங்களுக்குத் தேவையானது என்ன? என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள். ராகவன் இப்போது வேலையில் இருக்கிறார்; பிராமணரே, சிறிது நேரம் காத்திருக்கவும்.'
தச்ச்ருத்வா ரு'ஷிஶார்தூலஃ க்ரோதேந கலுஷீக்ரு'தஃ । உவாச லக்ஷ்மணம் வாக்யம் நிர்தஹந்நிவ சக்ஷுஷா ।। ௭.௧௦௫.
இதை கேட்ட முனிவர்களில் சிறந்தவர், கோபத்தால் மனம் குழம்பி, இலக்குவனை நோக்கி கண்கள் தீப்பிழம்புபோல் எரியும்படி பேசினார்.
அஸ்மிந்க்ஷணே மாம் ஸௌமித்ரே ராமாய ப்ரதிவேதய । அஸ்மிந்க்ஷணே மாம் ஸௌமித்ரே ந நிவேதயஸே யதி ।। ௭.௧௦௫.
'சௌமித்ரி, இந்தக் கணமே என்னை ராமரிடம் அறிவி; இந்தக் கணமே அறிவிக்கவில்லை என்றால்—'
விஷயம் த்வாம் புரம் சைவ ஶபிஷ்யே ராகவம் ததா । பரதம் சைவ ஸௌமித்ரே யுஷ்மாகம் யா ச ஸந்ததிஃ ।। ௭.௧௦௫.
'உன்னை, உன் நகரத்தையும், ராகவனையும், பரதனையும், உங்களுடைய வம்சத்தையும் சபிப்பேன், சௌமித்ரி.'
ந ஹி ஶக்ஷ்யாம்யஹம் பூயோ மந்யும் தாரயிதும் ஹ்ரு'தி । தச்ச்ருத்வா கோரஸங்காஶம் வாக்யம் தஸ்ய மஹாத்மநஃ । சிந்தயாமாஸ மநஸா தஸ்ய வாக்யஸ்ய நிஶ்சயம் ।। ௭.௧௦௫.
நான் இனி என் மனத்தில் கோபத்தை தாங்க முடியாது. அந்த மகானின் பயமுறுத்தும் வார்த்தைகளை கேட்ட இலக்குவன், அவன் சொன்னதின் பொருளை மனதில் சிந்தித்தான்.
ஏகஸ்ய மரணம் மே ऽஸ்து மா பூத்ஸர்வவிநாஶநம் । இதி புத்த்யா விநிஶ்சித்ய ராகவாய ந்யவேதயத் ।। ௭.௧௦௫.
ஒருவரின் மரணம் போதுமானது; எல்லாரும் அழிய வேண்டாம் என்று தீர்மானித்து, இலக்குவன் அதை ராகவனிடம் தெரிவித்தான்.
லக்ஷ்மணஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ராமஃ காலம் விஸ்ரு'ஜ்ய ச । நிஸ்ஸ்ரு'த்ய த்வரிதம் ராஜா அத்ரேஃ புத்ரம் ததர்ஶ ஹ ।। ௭.௧௦௫.
இலக்குவனின் வார்த்தைகளை கேட்ட ராமன், தன் நேரத்தை விட்டுவிட்டு, விரைவாக வெளியே வந்து அத்ரியின் மகனைப் பார்த்தான்.
ஸோ ऽபிவாத்ய மஹாத்மாநம் ஜ்வலந்தமிவ தேஜஸா । கிம் கார்யமிதி காகுத்ஸ்தஃ க்ரு'தாஞ்ஜலிரபாஷத ।। ௭.௧௦௫.
அந்த மகானை வணங்கி, தீபோல் பிரகாசிக்கும் அந்த ஆளுமையை கண்டு, காகுத்ஸ்த வம்சத்தார் கைகூப்பி, 'என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டார்.
தத்வாக்யம் ராகவேணோக்தம் ஶ்ருத்வா முநிவரஃ ப்ரபும் । ப்ரத்யாஹ ராமம் துர்வாஸாஃ ஶ்ரூயதாம் தர்மவத்ஸல ।। ௭.௧௦௫.
ராகவன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர், ராமனை நோக்கி, 'தர்மத்தை நேசிப்பவரே, கேளுங்கள்,' என்று துர்வாசா கூறினார்.
அத்ய வர்ஷஸஹஸ்ரஸ்ய ஸமாப்திஸ்தபஸோ மம । ஸோ ऽஹம் போஜநமிச்சாமி யதாஸித்தம் தவாநக ।। ௭.௧௦௫.
இன்று எனது ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் நிறைவு பெறுகிறது. ஆகவே, பாவமில்லாதவரே, உங்களிடம் உள்ள உணவை நான் விரும்புகிறேன்.
தச்ச்ருத்வா வசநம் ராஜா ராகவஃ ப்ரீதமாநஸஃ । போஜநம் முநிமுக்யாய யதாஸித்தமுபாஹரத் ।। ௭.௧௦௫.
அந்தக் கோரிக்கையை கேட்ட மன்னர் ராகவன், மகிழ்ச்சியுடன், முனிவர்களில் சிறந்தவருக்கு அவ்வாறே சமைக்கப்பட்ட உணவை வழங்கினார்.
ஸ து புக்த்வா முநிஶ்ரேஷ்டஸ்ததந்நமம்ரு'தோபமம் । ஸாது ராமேதி ஸம்பாஷ்ய ஸ்வமாஶ்ரமமுபாகமத் ।। ௭.௧௦௫.
அந்த உணவு அமிர்துபோல் இனிமையாக இருந்ததை முனிவர் உண்டு, 'நல்லது, இராமா' என்று பாராட்டி, தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்.
தஸ்மிந் கதே முநிவரே ஸ்வாஶ்ரமம் லக்ஷ்மணாக்ரஜஃ । ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய காலவாக்யாநி ததோ துஃகமுபாகமத் ।। ௭.௧௦௫.
அந்த பெரிய முனிவர் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றபின், இலக்குவனுக்கு மூத்தவரான இராமன், காலத்தின் வார்த்தைகளை நினைத்து, மனம் நிறைந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்.
துஃகேந ச ஸுஸந்தப்தஃ ஸ்ம்ரு'த்வா தத்கோரதர்ஶநம் । அவாங்முகோ தீநமநா வ்யாஹர்தும் ந ஶஶாக ஹ ।। ௭.௧௦௫.
அந்த கொடிய காட்சியை நினைத்து, துயரத்தில் சிக்கிக்கொண்ட இராமன், முகம் குனிந்து, மனம் தளர்ந்து, பேச முடியாமல் இருந்தான்.
ததோ புத்த்யா விநிஶ்சித்ய காலவாக்யாநி ராகவஃ । நைததஸ்தீதி நிஶ்சித்ய தூஷ்ணீமாஸீந்மஹாயஶாஃ ।। ௭.௧௦௫.
அப்போது இராமன், காலத்தின் வார்த்தைகளை மனதில் தெளிவாக எண்ணி, 'இது தவிர்க்க முடியாது' என்று முடிவு செய்து, புகழுடன் அமைதியாக அமர்ந்தான்.
இத்யார்ஷே ஶ்ரீமத்ராமாயணே வால்மீகீயே ஆதிகாவ்யே ஶ்ரீமதுத்தரகாண்டே பஞ்சோத்தரஶததமஃ ஸர்கஃ
இவ்வாறு புனிதமான வால்மீகி இராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்தில் நூற்றைந்து ஆம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.
அவாங்முகமதோ தீநம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸோமமிவாப்லுதம் । ராகவம் லக்ஷ்மணோ வாக்யம் ஹ்ரு'ஷ்டோ மதுரமப்ரவீத் ।। ௭.௧௦௬.
முகம் குனிந்து, துக்கம் கொண்டிருக்கும் இராமனை, கிரகணம் பட்ட சந்திரனைப் போலக் கண்டு, ஆனந்தமடைந்த இலக்குவன் இனிமையான வார்த்தைகள் பேசினான்.
ந ஸம்தாபம் மஹாபாஹோ மதர்தம் கர்துமர்ஹஸி । பூர்வநிர்மாணபத்தா ஹி காலஸ்ய கதிரீத்ரு'ஶீ ।। ௭.௧௦௬.
வலிமைமிக்கவரே, எனக்காக நீங்கள் துயரப்பட வேண்டாம்; எல்லாம் முன்னமே நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலத்தின் வழியே நடக்கிறது.
ஜஹி மாம் ஸௌம்ய விஸ்ரப்தம் ப்ரதிஜ்ஞாம் பரிபாலய । ஹீநப்ரதிஜ்ஞாஃ காகுத்ஸ்த ப்ரயாந்தி நரகம் நராஃ ।। ௭.௧௦௬.
அன்பானவரே, தயங்காமல் என்னை விட்டு விடுங்கள்; உங்கள் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுங்கள். வாக்குறுதியை கைவிடும் மனிதர்கள் நரகத்திற்கு போவார்கள்.
யதி ப்ரீதிர்மஹாராஜ யத்யநுக்ராஹ்யதா மயி । ஜஹி மாம் நிர்விஶங்கஸ்த்வம் தர்மம் வர்தய ராகவ ।। ௭.௧௦௬.
மன்னனே, உங்களுக்கு என்மேல் பாசம் இருந்தால், தயங்காமல் என்னை விட்டு விடுங்கள்; தர்மம் வளரட்டும், இராமா.
லக்ஷ்மணேந ததோக்தஸ்து ராமஃ ப்ரசலிதேந்த்ரியஃ । மந்த்ரிணஃ ஸமுபாநீய ததைவ ச புரோதஸம் ।। ௭.௧௦௬.
இலக்குவன் இப்படிச் சொன்னபோது, இராமனின் மனம் கலங்கியது; உடனே அமைச்சர்களையும், யாகம் நடத்தும் புரோகிதரையும் அழைத்தான்.
அப்ரவீச்ச ததா வ்ரு'த்தம் தேஷாம் மத்யே ஸ ராகவஃ । துர்வாஸோபிகமம் சைவ ப்ரதிஜ்ஞாம் தாபஸஸ்ய ச ।। ௭.௧௦௬.
அவர்கள் நடுவில் இராமன் நடந்ததை, துர்வாச முனிவரின் வருகையையும், தவசியின் வாக்குறுதியையும் விவரித்தான்.
தச்ச்ருத்வா மந்த்ரிணஃ ஸர்வே ஸோபாத்யாயாஃ ஸமாஸத । வஸிஷ்டஸ்து மஹாதேஜா வாக்யமேததுவாச ஹ ।। ௭.௧௦௬.
அதை கேட்ட அமைச்சர்கள், ஆசாரியர்களுடன் உட்கார்ந்தனர்; அப்போது மகத்தான ஒளியுடைய வசிஷ்டர் இவ்வாறு கூறினார்.