ததா ஸமாகதம் ஸர்வமஶ்மபூதமிவாசலம் । ஶ்ருத்வா முநிவரஸ்தூர்ணம் ஸஸீதஃ ஸமுபாகமத் ।। ௭.௯௬.
அனைவரும் அசையாமல் பாறைமலை போல் கூடியிருப்பதை கேட்டு, அந்த முனிவர் சீதையுடன் விரைவாக வந்தார்.
தம்ரு'ஷிம் ப்ரு'ஷ்டதஃ ஸீதா த்வந்வகச்சதவாங்முகீ । க்ரு'தாஞ்ஜலிர்பாஷ்பகலா க்ரு'த்வா ராமம் மநோகதம் ।। ௭.௯௬.
அந்த முனிவரின் பின்னால், முகம் கீழே பார்த்து, கைகள் கூப்பி, கண்ணீர் தடுக்கக் குரல் அடங்கிய சீதா, மனதில் ராமரை நினைத்து நடந்தாள்.
த்ரு'ஷ்ட்வா ஶ்ருதிமிவாயாந்தீம் ப்ரஹ்மாணமநுகாமிநீம் । வால்மீகேஃ ப்ரு'ஷ்டதஃ ஸீதாம் ஸாதுவாதோ மஹாநபூத் ।। ௭.௯௬.
பிரம்மனைப் பின்தொடரும் வேதம் போல் வால்மீகியின் பின்னால் சீதா வருவதைப் பார்த்து, பெரிய பாராட்டு எழுந்தது.
ததோ ஹலஹலாஶப்தஃ ஸர்வேஷாமேவமாபபௌ । துஃகஜந்மவிஶாலேந ஶோகேநாகுலிதாத்மநாம் ।। ௭.௯௬.
அப்போது, அந்த துயரமான நிகழ்வால் அனைவரது மனமும் கலங்க, பெரும் சப்தம் அங்கு எழுந்தது.
ஸாது ராமேதி கேசித்து ஸாது ஸீதேதி சாபரே । உபாவேவ ச தத்ராந்யே ப்ரேக்ஷகாஃ ஸம்ப்ரசுக்ருஶுஃ ।। ௭.௯௬.
சிலர் 'சிறப்பாக ராமா!' என்று, மற்றவர்கள் 'சிறப்பாக சீதா!' என்று, இன்னும் சிலர் இருவருக்குமே பாராட்டி குரல் கொடுத்தார்கள்.
ததோ மத்யே ஜநௌகஸ்ய ப்ரவிஶ்ய முநிபுங்கவஃ । ஸீதாஸஹாயோ வால்மீகிரிதி ஹோவாச ராகவம் ।। ௭.௯௬.
பெரும் மக்கள் கூட்டத்தின் நடுவில் சீதாவுடன் வால்மீகி முனிவர் சென்று, ராகவனிடம் உரையாடினார்.
இயம் தாஶரதே ஸீதா ஸுவ்ரதா தர்மசாரிணீ । அபவாதைஃ பரித்யக்தா மமாஶ்ரமஸமீபதஃ ।। ௭.௯௬.
தசரதனின் மகனே, இந்த சீதா உறுதியான விரதம் கொண்டவள், தர்மத்தில் நிலைபெற்றவள், அவளைக் குற்றம் சொல்லி என் ஆசிரமம் அருகே விட்டுவிட்டார்கள்.
லோகாபவாதபீதஸ்ய தவ ராம மஹாவ்ரத । ப்ரத்யயம் தாஸ்யதே ஸீதா ததநுஜ்ஞாதுமர்ஹஸி ।। ௭.௯௬.
ராமா, பெரிய விரதம் கொண்டவரே, உலகம் பழிப்பதைப் பயந்து இருக்கும் சீதா உனக்கு சான்று வழங்க விரும்புகிறாள்; அதற்கு நீ அனுமதி தர வேண்டும்.
இமௌ து ஜாநகீபுத்ராவுபௌ ச யமஜாதகௌ । ஸுதௌ தவைவ துர்தர்ஷௌ ஸத்யமேதத்ப்ரவீமி தே ।। ௭.௯௬.
இந்த இருவரும் ஜனகியின் மகன்கள், இருவரும் உன்னால் பிறந்தவர்கள், வலிமை வாய்ந்த உன் சொந்த பிள்ளைகள்; நான் உண்மையே சொல்கிறேன்.
ப்ரசேதஸோ ऽஹம் தஶமஃ புத்ரோ ராகவநந்தந । ந ஸ்மராம்யந்ரு'தம் வாக்யமிமௌ து தவ புத்ரகௌ ।। ௭.௯௬.
ராகுவின் மகனே, நான் ப்ரசேதஸின் பத்தாவது மகன்; பொய் சொல்லியதில்லை எனக்கு நினைவு இல்லை—இந்த இருவரும் உன் பிள்ளைகள்.
பஹுவர்ஷஸஹஸ்ராணி தபஶ்சர்யா மயா க்ரு'தா । நோபாஶ்நீயாம் பலம் தஸ்யா துஷ்டேயம் யதி மைதிலீ ।। ௭.௯௬.
பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் நான் தவம் செய்தேன்; மைதிலி தூய்மையற்றவளாக இருந்தால், அந்த தவத்தின் பலனை நான் பெற வேண்டாம்.
மநஸா கர்மணா வாசா பூதபூர்வம் ந கில்பிஷம் । தஸ்யாஃ பலமுபாஶ்நீயாமபாபா மைதிலீ யதி ।। ௭.௯௬.
மைதிலி மனதில், செயலில், வார்த்தையிலும் பழியற்றவளாக இருந்தால், அந்த தவத்தின் பலனை நான் பெறட்டும்.
அஹம் பஞ்சஸு பூதேஷு மநஷ்ஷஷ்டேஷு ராகவ । விசிந்த்ய ஸீதாம் ஶுத்தேதி ஜக்ராஹ வநநிர்சரே ।। ௭.௯௬.
ஐந்து பூதங்களும், ஆறாவது மனமும் கொண்டு சீதையை ஆராய்ந்தபோது, காட்டாறு அருகே அவள் தூய்மையுடையவள் என நான் கண்டேன்.
இயம் ஶுத்தஸமாசாரா அபாபா பதிதேவதா । லோகாபவாதபீதஸ்ய ப்ரத்யயம் தவ தாஸ்யதி ।। ௭.௯௬.
இவள் நல்ல நடத்தை கொண்டவள், பாவமில்லாதவள், கணவனை மட்டுமே நினைப்பவள்; நீ உலகம் பேசுமென்று பயந்தபோது, இவள் உனக்கு உறுதியளிப்பாள்.
தஸ்மாதியம் நரவராத்மஜ ஶுத்தபாவா திவ்யேந த்ரு'ஷ்டிவிஷயேண ததா ப்ரவிஷ்டா । லோகாபவாதகலுஷீக்ரு'தசேதஸா யா த்யக்தா த்வயா ப்ரியதமா விதிதா ऽபி ஶுத்தா ।। ௭.௯௬.
ஆகையால், மனிதர்களில் சிறந்தவரின் மகனே, தூய மனம் கொண்ட இவள் அப்போது தெய்வீகக் கண்ணோட்டத்தில் சேர்ந்தாள்; நீ உலகப் பழியைப் பயந்து உன் மிகப் பிடித்த சீதையை விட்டு விட்டாலும், அவள் தூய்மையுடையவள் என்பது அறியப்பட்டதே.
இத்யார்ஷே ஶ்ரீமத்ராமாயணே வால்மீகீயே ஆதிகாவ்யே ஶ்ரீமதுத்தரகாண்டே ஷண்ணவதிதமஃ ஸர்கஃ
இவ்வாறு வால்மீகி முனிவர் இயற்றிய புகழ்பெற்ற ராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்தில் தொண்ணூற்றாறுாவது சர்கம் முடிவடைகிறது.
வால்மீகிநைவமுக்தஸ்து ராகவஃ ப்ரத்யபாஷத । ப்ராஞ்ஜலிர்ஜகதோ மத்யே த்ரு'ஷ்ட்வா தாம் வரவர்ணிநீம் ।। ௭.௯௭.
வால்மீகி இப்படிச் சொன்னபோது, ராகவன் கைகூப்பி, அந்த ஒளிவீசும் பெண்ணை மக்கள் கூட்டத்தில் பார்த்தபடி பதிலளித்தான்.
ஏவமேதந்மஹாபாக யதா வதஸி தர்மவித் । ப்ரத்யயஸ்து மம ப்ரஹ்மம்ஸ்தவ வாக்யைரகல்மஷைஃ ।। ௭.௯௭.
மகாபாகவ, நீ சொல்வது போல் தானே, தர்மத்தை அறிந்தவரே; உன் தூய வார்த்தைகள் எனக்கு நம்பிக்கையளித்துள்ளன.
ப்ரத்யயஸ்து புரா வ்ரு'த்தோ வைதேஹ்யாஃ ஸுரஸந்நிதௌ । ஶபதஸ்து க்ரு'தஸ்தத்ர தேந வேஶ்ம ப்ரவேஶிதா । லோகாபவாதோ பலவாந்யேந த்யக்தா ஹி மைதிலீ ।। ௭.௯௭.
முன்பே தேவர்கள் முன்னிலையில் வைதேஹி உறுதி கூறினாள்; அங்கே சத்தியம் செய்து, பிறகு என் இல்லத்திற்குள் வந்தாள். ஆனாலும் உலகப் பழி காரணமாக நான் மைதிலியை விட்டு விட்டேன்.
ஸேயம் லோகபயாத்ப்ரஹ்மந்நபாபேத்யபிஜாநதா । பரித்யக்தா மயா ஸீதா தத்பாவந்க்ஷந்துமர்ஹதி ।। ௭.௯௭.
பிராமணனே, அவள் பாவமற்றவள் என்று அறிந்தும், உலகப் பயத்தால் நான் சீதையை விட்டு விட்டேன்; அதற்கு நீ மன்னிக்க வேண்டும்.
ஜாநாமி சேமௌ புத்ரௌ மே யமஜாதௌ குஶீலவௌ । ஶுத்தாயாம் ஜகதோ மத்யே மைதில்யாம் ப்ரீதிரஸ்து மே ।। ௭.௯௭.
இவர்கள் இருவரும் என் மகன்கள், குஷன், லவன் என அறிகிறேன்; உலகம் முன்னிலையில் தூய்மையுடைய மைதிலியின் மீது எனது பாசம் நிலைக்கட்டும்.
அபிப்ராயம் து விஜ்ஞாய ராமஸ்ய ஸுரஸத்தமாஃ । ஸீதாயாஃ ஶபதே தஸ்மிந் மஹேந்த்ராத்யா மஹௌஜஸஃ ।। ௭.௯௭.
ராமனின் எண்ணத்தை அறிந்து, மகேந்திரன் முதலான வலிமைமிக்க தேவர்கள், சீதையின் சத்தியத்திற்காக அங்கு கூடியார்கள்.
பிதாமஹம் புரஸ்க்ரு'த்ய ஸர்வ ஏவ ஸமாகதாஃ ।। ௭.௯௭.
பிதாமகனை முன்னிலைப்படுத்தி அனைவரும் அங்கே ஒன்று சேர்ந்தார்கள்.
ஆதித்யா வஸவோ ருத்ரா ஹ்யஶ்விநௌ ஸமருத்கணாஃ । கந்தர்வாப்ஸரஸஶ்சைவ ஸர்வ ஏவ ஸமாகதாஃ ।। ௭.௯௭.
ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், அசுவினிகள், மருத்துகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள் ஆகிய அனைவரும் அங்கே கூடியிருந்தார்கள்.
ஸாத்யாஶ்ச விஶ்வேதேவாஶ்ச ஸர்வே ச பரமர்ஷயஃ । நாகாஃ ஸுபர்ணாஃ ஸித்தாஶ்ச தே ஸர்வே ஹ்ரு'ஷ்டமாநஸாஃ । ஸீதாஶபதஸம்ப்ராந்தாஃ ஸர்வ ஏவ ஸமாகதாஃ ।। ௭.௯௭.
சாத்யர்கள், விஷ்வேதேவர்கள், எல்லா பெரிய முனிவர்கள், நாகர்கள், சூபர்ணர்கள், சித்தர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் மனமகிழ்ச்சியுடன், ஆனால் சீதையின் சத்தியத்திற்காக கவலையுடன் அங்கே கூடியிருந்தார்கள்.
த்ரு'ஷ்ட்வா தேவாந்ரு'ஷீம்ஶ்சைவ ராகவஃ புநரப்ரவீத் । ப்ரத்யயோ மே நரஶ்ரேஷ்டா ரு'ஷிவாக்யைரகல்மஷைஃ ।। ௭.௯௭.
அந்த தேவர்களையும் முனிவர்களையும் பார்த்து, ராகவன் மீண்டும் சொன்னான்: 'மனிதர்களில் சிறந்தவரே, முனிவர்களின் தூய வார்த்தைகள் எனக்கு நம்பிக்கையளித்துள்ளன.'
ஶுத்தாயாம் ஜகதோ மத்யே வைதேஹ்யாம் ப்ரீதிரஸ்து மே ।। ௭.௯௭.
உலகம் முன்னிலையில் தூய்மையுடைய வைதேஹியின் மீது என் பாசம் நிலைத்திருக்கட்டும்.
ததோ வாயுஃ ஶுபஃ புண்யோ திவ்யகந்தோ மநோரமஃ । தஜ்ஜநௌகம் ஸுரஶ்ரேஷ்டோ ஹ்லாதயாமாஸ ஸர்வதஃ ।। ௭.௯௭.
அப்போது, புனிதமும் இனிய வாசனையுமுடைய ஒரு நல்ல காற்று, அந்த தேவர்களின் கூட்டத்தைக் களிப்புடன் ஆட்கொண்டது.
ததத்புதமிவாசிந்த்யம் நிரைக்ஷந்த ஸமாகதாஃ । மாநவாஃ ஸர்வராஷ்ட்ரேப்யஃ பூர்வம் க்ரு'தயுகே யதா ।। ௭.௯௭.
அந்த அதிசயமான, யாராலும் கருத முடியாத நிகழ்வை, எல்லா நாட்டினரும் ஒன்று கூடி, பழைய கிருதயுகத்தில் போலவே, ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்கள்.
ஸர்வாந்ஸமாகதாந்த்ரு'ஷ்ட்வா ஸீதா காஷாயவாஸிநீ । அப்ரவீத்ப்ராஞ்ஜலிர்வாக்யமதோத்ரு'ஷ்டிரவாங்முகீ ।। ௭.௯௭.
அங்கு கூடியிருந்த அனைவரையும் பார்த்த சீதை, காஷாய vasthiram அணிந்து, கைகள் கூப்பி, கண்கள் கீழே பார்த்தவாறு, தாழ்ந்த முகத்துடன் பேசத் தொடங்கினாள்.