பூர்வம் ஸமபவத்தத்ர ஹ்யகஸ்த்யோ பகவாந்ரு'ஷிஃ । நாஹம் ஸுதஸ்தவேத்யுக்த்வா மித்ரம் தஸ்மாதபாக்ரமத் ।। ௭.௫௭.
முன்பு அங்கு புகழ்பெற்ற அகத்திய முனிவர் தோன்றினார்; 'நான் உங்கள் மகன் அல்ல' என்று கூறி, மித்ரனிடமிருந்து விலகினார்.
தத்தி தேஜஸ்து மித்ரஸ்ய உர்வஸ்யாஃ பூர்வமாஹிதம் । தஸ்மிந்ஸமபவத்கும்பே தத்தேஜோ யத்ர வாருணம் ।। ௭.௫௭.
மித்ரனும் ஊர்வசியும் கொண்ட அந்த சக்தி, முதலில் அங்கு வைக்கப்பட்டது; அதே பாத்திரத்தில் வருணனுடைய சக்தியும் இருந்தது.
கஸ்யசித்த்வத காலஸ்ய மித்ராவருணஸம்பவஃ । வஸிஷ்டஸ்தேஜஸா யுக்தோ ஜஜ்ஞே இக்ஷ்வாகுதைவதம் ।। ௭.௫௭.
காலம் சில கடந்தபின், மித்ரனும் வருணனும் இணைந்ததால், வசிஷ்டரின் சக்தியுடன் கூடிய இக்ஷ்வாகு தேவன் பிறந்தான்.
தமிக்ஷ்வாகுர்மஹாதேஜா ஜாதமாத்ரமநிந்திதம் । வவ்ரே புரோதஸம் ஸௌம்ய வம்ஶஸ்யாஸ்ய பவாய நஃ ।। ௭.௫௭.
அந்த மகத்தான இக்ஷ்வாகு, பிறந்தவுடன் குறையில்லாதவனாக, தன் வம்சத்திற்குப் புண்ணியமாக ஒரு புரோஹிதரைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.
ஏவம் த்வபூர்வதேஹஸ்ய வஸிஷ்டஸ்ய மஹாத்மநஃ । கதிதோ நிர்கமஃ ஸௌம்ய நிமேஃ ஶ்ரு'ணு யதா ऽபவத் ।। ௭.௫௭.
இவ்வாறு, முன்பு உடலை விட்டு வெளியே வந்த மகாத்மா வசிஷ்டரின் கதையைச் சொன்னேன்; இனி நிமிக்கு எப்படி நடந்தது என்று கேள்.
த்ரு'ஷ்ட்வா விதேஹம் ராஜாநம்ரு'ஷயஃ ஸர்வ ஏவ தே । தம் ச தே யோஜயாமாஸுர்யாகதீக்ஷாம் மநீஷிணஃ ।। ௭.௫௭.
அந்த விதேக ராஜாவை எல்லா முனிவர்களும் பார்த்து, அறிவுள்ளவர்கள் போலவே, அவரை யாகத்திற்குத் தயாராகச் செய்தார்கள்.
தம் ச தேஹம் நரேந்த்ரஸ்ய ரக்ஷந்தி ஸ்ம த்விஜோத்தமாஃ । கந்தைர்மால்யைஶ்ச வஸ்த்ரைஶ்ச பௌரப்ரு'த்யஸமந்விதாஃ ।। ௭.௫௭.
அந்த அரசரின் உடலை, சிறந்த பிராமணர்கள், நகரவாசிகள் மற்றும் பணியாளர்களுடன் சேர்ந்து, வாசனைப்பூக்கள், மாலைகள், உடைகள் கொண்டு பாதுகாத்தனர்.
ததோ யஜ்ஞே ஸமாப்தே து ப்ரு'குஸ்தத்ரேதமப்ரவீத் । ஆநயிஷ்யாமி தே சேதஸ்துஷ்டோ ऽஸ்மி தவ பார்திவ ।। ௭.௫௭.
பலி முடிந்தபின், ப்ருகு அங்கு கூறினார்: 'நான் உனது மனதை மீண்டும் கொண்டுவந்து தருவேன், ராஜா, நான் உன்னால் மகிழ்ந்துள்ளேன்.'
ஸுப்ரீதாஶ்ச ஸுராஃ ஸர்வே நிமேஶ்சேதஸ்ததாப்ருவந் । வரம் வரய ராஜர்ஷே க்வ தே சேதோ நிரூப்யதாம் ।। ௭.௫௭.
அனைத்து தேவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் நிமியிடம் கூறினார்கள்: 'ராஜரிஷி, நீ விரும்பும் வரத்தை தேர்ந்தெடு; உன் மனம் எங்கு இருக்க வேண்டும்?'
ஏவமுக்தஃ ஸுரைஃ ஸர்வைர்நிமேஶ்சேதஸ்ததாப்ரவீத் । நேத்ரேஷு ஸர்வபூதாநாம் வஸேயம் ஸுரஸத்தமாஃ ।। ௭.௫௭.
அனைத்து தேவர்களும் இவ்வாறு கேட்டபோது, நிமி பதிலளித்தான்: 'சிறந்த தேவர்களே, எல்லா உயிரினங்களின் கண்களில் நான் தங்க விரும்புகிறேன்.'
பாடமித்யேவ விபுதா நிமேஶ்சேதஸ்ததா ऽப்ருவந் । நேத்ரேஷு ஸர்வபூதாநாம் வாயுபூதஶ்சரிஷ்யஸி ।। ௭.௫௭.
‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று தேவர்கள் நிமியிடம் கூறினார்கள்; ‘நீ எல்லா உயிரினங்களின் கண்களில் காற்றுபோல் சஞ்சரிப்பாய்.’
த்வத்க்ரு'தே ச நிமிஷ்யந்தி சக்ஷூம்ஷி ப்ரு'திவீபதே । வாயுபூதேந சரதா விஶ்ரமார்தம் முஹுர்முஹுஃ ।। ௭.௫௭.
உன்னால், பூமியின் அரசனே, கண்கள் மீண்டும் மீண்டும் மூடப்படும்; காற்றுபோல் சஞ்சரிக்கும் நீ ஓய்வதற்காக அவ்வப்போது கண்கள் மூடப்படும்.
ஏவமுக்த்வா து விபுதாஃ ஸர்வே ஜக்முர்யதாகதம் । ரு'ஷயோ ऽபி மஹாத்மாநோ நிமேர்தேஹம் ஸமாஹரந் ।। ௭.௫௭.
இவ்வாறு கூறியபின், எல்லா தேவர்களும் வந்தபடியே திரும்பினர்; மகான்கள் நிமியின் உடலைச் சேர்த்தனர்.
அரணிம் தத்ர நிக்ஷிப்ய மதநம் சக்ருரோஜஸா । மந்த்ரஹோமைர்மஹாத்மாநஃ புத்ரஹேதோர்நிமேஸ்ததா ।। ௭.௫௭.
அங்கு அரணியை வைத்து, அவர்கள் வலிமையுடன் உருட்டினார்கள்; அந்த மகான்கள், நிமிக்கு ஒரு மகன் பிறக்க வேண்டும் என்று, மந்திரங்களும் ஹோமங்களும் செய்து அரணியை உருட்டினார்கள்.
அரண்யாம் மத்யாமாநாயாம் ப்ராதுர்பூதோ மஹாதபாஃ । மதநாந்மிதிரித்யாஹுர்ஜநநாஜ்ஜநகோ ऽபவத் । யஸ்மாத்விதேஹாத்ஸம்பூதோ வைதேஹஸ்து ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௭.௫௭.
அரணி உருட்டப்பட்டபோது, பெரிய தவசு தோன்றினார்; அந்த உருட்டலால் அவர் மிதிலன் என்று அழைக்கப்பட்டார்; பிறப்பால் ஜனகன் ஆனார்; விதேகனிடமிருந்து பிறந்ததால் அவர் வைதேஹன் என்றும் அழைக்கப்பட்டார்.
ஏவம் விதேஹராஜஶ்ச ஜநகஃ பூர்வகோ ऽபவத் । மிதிர்நாம மஹாதேஜாஸ்தேநாயம் மைதிலோ ऽபவத் ।। ௭.௫௭.
இவ்வாறு ஜனகன், விதேக அரசர்களுக்கு முன்னோராக ஆனார்; மிதிலன் என்ற பெரும் சக்தியுடன், இந்த மைதில வம்சம் தோன்றியது.
இத்யார்ஷே ஶ்ரீமத்ராமாயணே வால்மீகீயே ஆதிகாவ்யே ஶ்ரீமதுத்தரகாண்டே ஸப்தபஞ்சாஶஃ ஸர்கஃ
இவ்வாறு முனிவர் வால்மீகி இயற்றிய புகழ்பெற்ற இராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்தில் ஐம்பத்தேழாவது பகுதி முடிகிறது.
ஏவம் ப்ருவதி ராமே து லக்ஷ்மணஃ பரவீரஹா । ப்ரத்யுவாச மஹாத்மாநம் ஜ்வலந்தமிவ தேஜஸா ।। ௭.௫௮.
இராமன் இவ்வாறு பேசியபோது, பகைவர்களை வெல்வோன் லக்ஷ்மணன், தீபோல் பிரகாசிக்கும் அந்த மகாத்மாவிடம் பதிலளித்தான்.
மஹதத்புதமாஶ்சர்யம் விதேஹஸ்ய புராதநம் । நிர்வ்ரு'த்தம் ராஜஶார்தூல வஸிஷ்டஸ்ய நிமேஸ்ஸஹ ।। ௭.௫௮.
மிகவும் ஆச்சரியமான ஒரு பழமையான நிகழ்ச்சி, விதேக நாட்டில் நடந்தது, அரசர்களில் சிறந்தவரே, அது வசிஷ்டரும் நிமியும் பற்றியது.
நிமிஸ்து க்ஷத்ரியஃ ஶூரோ விஶேஷேண ச தீக்ஷிதஃ । ந க்ஷமாம் க்ரு'தவாந்ராஜா வஸிஷ்டஸ்ய மஹாத்மநஃ ।। ௭.௫௮.
நிமி என்பவர் ஒரு வீரமான க்ஷத்திரியர்; அவர் விருப்பமுடன் விரதம் மேற்கொண்டவரும் ஆவார். ஆனால் அந்த மகான் வசிஷ்டரிடம் அவர் பொறுமை காட்டவில்லை.
ஏவமுக்தஸ்து தேநாயம் ஶ்ரீமாந் க்ஷத்ரியபுங்கவஃ । உவாச லக்ஷ்மணம் வாக்யம் ஸர்வஶாஸ்த்ரவிஶாரதம் ।। ௭.௫௮.
அந்தச் சிறப்புடைய க்ஷத்திரியர், அவனால் இப்படிச் சொன்னபோது, எல்லா நூல்களிலும் தேர்ந்த லக்ஷ்மணனிடம் பேசினார்.
ராமோ ரமயதாம் ஶ்ரேஷ்டோ ப்ராதரம் தீப்ததேஜஸம் । ந ஸர்வத்ர க்ஷமா வீர புருஷேஷு ப்ரத்ரு'ஶ்யதே ।। ௭.௫௮.
மகிழ்ச்சி அளிப்பவர்களில் சிறந்தவரான இராமன், தன் சகோதரனாகிய, பிரகாசமான வீரனை நோக்கி, 'வீரா, எல்லா மனிதர்களிடமும் எப்போதும் பொறுமை காணப்படுவதில்லை' என்று சொன்னான்.
ஸௌமித்ரே துஃஸஹோ ரோஷோ யதா க்ஷாந்தோ யயாதிநா । ஸத்த்வாநுகம் புரஸ்க்ரு'த்ய தந்நிபோத ஸமாஹிதஃ ।। ௭.௫௮.
சௌமித்ரி, யயாதி என்பவர் தன்னுடைய குணத்தால் வழிநடத்தப்பட்டு, தாங்க முடியாத கோபத்தை அடக்கினார்; அதை நீ கவனமாக அறிந்து கொள்.
நஹுஷஸ்ய ஸுதோ ராஜா யயாதிஃ பௌரவர்தநஃ । தஸ்ய பார்யாத்வயம் ஸௌம்ய ரூபேணாப்ரதிமம் புவி ।। ௭.௫௮.
நஹுஷனின் மகனும், பௌரவர்களுக்கு பெருக்கம் அளித்த அரசனும் யயாதி; அவனுக்கு பூமியில் அழகில் ஒப்பில்லாத இரண்டு மனைவிகள் இருந்தனர், இனியவனே.
ஏகா து தஸ்ய ராஜர்ஷேர்நாஹுஷஸ்ய புரஸ்க்ரு'தா । ஶர்மிஷ்டா நாம தைதேயீ துஹிதா வ்ரு'ஷபர்வணஃ ।। ௭.௫௮.
அவர்களில் ஒருவரை நஹுஷன் என்ற அரசமுனிவர் மதிப்புடன் ஏற்றார்; அவள் வ்ருஷபர்வனின் மகளான, சூரன்குலத்தைச் சேர்ந்த சர்மிஷ்டை என்பவள்.
அந்யா தூஶநஸஃ பத்நீ யயாதேஃ புருஷர்ஷப । ந து ஸா தயிதா ராஜ்ஞோ தேவயாநீ ஸுமத்யமா ।। ௭.௫௮.
மற்றையவள் உசனஸின் மனைவி; மனிதர்களில் சிறந்தவரே, ஆனால் அவள் ராஜாவுக்கு மிகவும் பிடித்தவளாக இல்லை—அழகான உருவமுடைய தேவயானி.
தயோஃ புத்ரௌ து ஸம்பூதௌ ரூபவந்தௌ ஸமாஹிதௌ । ஶர்மிஷ்டா ऽஜநயத்பூரும் தேவயாநீ யதும் ததா ।। ௭.௫௮.
அந்த இருவருக்கும் இரண்டு அழகான, அமைதியான மகன்கள் பிறந்தனர்; சர்மிஷ்டை பூருவை பெற்றாள், தேவயானி யதுவை பெற்றாள்.
பூருஸ்து தயிதோ ராஜ்ஞோ குணைர்மாத்ரு'க்ரு'தேந ச । ததோ துஃகஸமாவிஷ்டோ யதுர்மாதரமப்ரவீத் ।। ௭.௫௮.
பூரு ராஜாவுக்கு மிகவும் பிடித்தவனாக இருந்தான், அவன் குணங்களாலும், தாயின் செயலாலும்; அதனால் துக்கத்தில் மூழ்கிய யது தன் தாயிடம் பேசினான்.
பார்கவஸ்ய குலே ஜாதா தேவஸ்யாக்லிஷ்டகர்மணஃ । ஸஹஸே ஹ்ரு'த்கதம் துஃகமவமாநம் ச துஃஸஹம் ।। ௭.௫௮.
பிருகு குலத்தில் பிறந்த, குற்றமில்லாத செயல்கள் கொண்ட தேவனின் மகளே, நீ உன் மனதில் உள்ள துயரத்தையும், தாங்க முடியாத அவமதிப்பையும் சகித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்.
ஆவாம் ச ஸஹிதௌ தேவி ப்ரவிஶாவ ஹுதாஶநம் । ராஜா து ரமதாம் ஸார்தம் தைத்யபுத்ர்யா பஹுக்ஷபாஃ ।। ௭.௫௮.
தேவி, நாம் இருவரும் சேர்ந்து அக்கினியில் புகுந்துவிடலாம்; ராஜா அந்த அசுரரின் மகளுடன் பல இரவுகளை மகிழ்ச்சியுடன் கழிக்கட்டும்.