ததஃ பிதரமாமந்த்ர்ய இக்ஷ்வாகும் ஹி மநோஃ ஸுதம் । வஸிஷ்டம் வரயாமாஸ பூர்வம் ப்ரஹ்மர்ஷிஸத்தமம் ।। ௭.௫௫.
பின்னர், மனுவின் மகனான இக்ஷ்வாகுவை நோக்கி உரையாடி, முதலில் பிரம்மரிஷிகளில் சிறந்தவனான வசிஷ்டரை அழைத்தான்.
அநந்தரம் ஸ ராஜர்ஷிர்நிமிரிக்ஷ்வாகுநந்தநஃ । அத்ரிமங்கிரஸம் சைவ ப்ரு'கும் சைவ தபோதநம் ।। ௭.௫௫.
அதற்குப் பிறகு, அந்த இக்ஷ்வாகு வம்சத்தைச் சேர்ந்த ராஜரிஷி நிமி, அத்திரி, அங்கிரசு, தவத்தில் சிறந்த ப்ருகு ஆகியோரை அழைத்தான்.
தமுவாச வஸிஷ்டஸ்து நிமிம் ராஜர்ஷிஸத்தமம் । வ்ரு'தோ ऽஹம் பூர்வமிந்த்ரேண அந்தரம் ப்ரதிபாலய ।। ௭.௫௫.
அப்போது வசிஷ்டர், அந்த ராஜரிஷி நிமியை நோக்கி, 'நான் முன்பே இந்திரனால் அழைக்கப்பட்டுள்ளேன்; சிறிது நேரம் காத்திருக்க வேண்டும்' என்றார்.
அநந்தரம் மஹாவிப்ரோ கௌதமஃ ப்ரத்யபூரயத் । வஸிஷ்டோ ऽபி மஹாதேஜா இந்த்ரயஜ்ஞமதாகரோத் ।। ௭.௫௫.
பின்னர், மகான் கவுதமர் அந்த வேலையை நிறைவேற்றினார்; வசிஷ்டரும், பிரகாசமுள்ளவராக, இந்திரனுக்காக யாகம் செய்தார்.
நிமிஸ்து ராஜா விப்ராம்ஸ்தாந்ஸமாநீய நராதிபஃ । அயஜத்திமவத்பார்ஶ்வே ஸ்வபுரஸ்ய ஸமீபதஃ । பஞ்சவர்ஷஸஹஸ்ராணி ராஜா தீக்ஷாமுபாகமத் ।। ௭.௫௫.
மன்னன் நிமி அந்த பிராமணர்களை ஒன்றாக சேர்த்து, தனது நகரத்திற்கு அருகிலும், இமயமலையின் அடிவாரத்திலும், ஐயாயிரம் ஆண்டுகள் தபசில் இருந்து, யாகம் நடத்தினார்.
இந்த்ரயஜ்ஞாவஸாநே து வஸிஷ்டோ பகவந்ரு'ஷிஃ । ஸகாஶமாகதோ ராஜ்ஞோ ஹௌத்ரம் கர்துமநிந்திதஃ ।। ௭.௫௫.
இந்திரனுக்கான யாகம் முடிந்ததும், மதிப்பிற்குரிய வசிஷ்டர், குற்றமில்லாதவர், மன்னனிடம் வந்து வேள்விப் பணிகளை செய்யத் தயாரானார்.
ததந்தரமதாபஶ்யத்கௌதமேநாபிபூரிதம் । கோபேந மஹதாவிஷ்டோ வஸிஷ்டோ ப்ரஹ்மணஃ ஸுதஃ ।। ௭.௫௫.
அந்த சமயத்தில், பிரம்மாவின் மகனான வசிஷ்டர், கவுதமர் மிகுந்த கோபத்துடன் நிறைந்திருப்பதைப் பார்த்தார்.
ஸ ராஜ்ஞோ தர்ஶநாகாங்க்ஷீ முஹூர்தம் ஸமுபாவிஶத் । தஸ்மிந்நஹநி ராஜர்ஷிர்நித்ரயா ऽபஹ்ரு'தோ ப்ரு'ஶம் ।। ௭.௫௫.
மன்னனைப் பார்க்க ஆசைப்பட்ட வசிஷ்டர், சிறிது நேரம் காத்திருந்தார்; ஆனால் அன்றே, அந்த ராஜரிஷி ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் மூழ்கி இருந்தான்.
ததோ மந்யுர்வஸிஷ்டஸ்ய ப்ராதுராஸீந்மஹாத்மநஃ । அதர்ஶநேந ராஜர்ஷேர்வ்யாஹர்துமுபசக்ரமே ।। ௭.௫௫.
அப்போது, மகான் வசிஷ்டருக்கு கோபம் எழுந்தது; ராஜரிஷி வராததால், அவர் பேசத் தொடங்கினார்.
யஸ்மாத்த்வமந்யம் வ்ரு'தவாந்மாமவஜ்ஞாய பார்திவ । சேதநேந விநாபூதோ தேஹஸ்தவ பவிஷ்யதி ।। ௭.௫௫.
நீ என்னை மதிக்காமல், வேறொருவரைத் தேர்ந்தெடுத்ததால், அரசே, உன் உடல் இனி உயிரற்றதாக மாறும்.
ததஃ ப்ரபுத்தோ ராஜர்ஷிஃ ஶ்ருத்வா ஶாபமுதாஹ்ரு'தம் । ப்ரஹ்மயோநிமதோவாச ஸம்ரம்பாத் க்ரோதமூர்ச்சிதஃ ।। ௭.௫௫.
பின்னர், அந்த ராஜரிஷி விழித்து, வசிஷ்டர் கூறிய சாபத்தை கேட்டதும், கோபத்தால் மனம் கலங்கியவாறு, பிரம்மரிஷியை நோக்கி பேசினான்.
அஜாநதஃ ஶயாநஸ்ய க்ரோதேந கலுஷீக்ரு'தஃ । முக்தவாந்மயி ஶாபாக்நிம் யமதண்டமிவாபரம் ।। ௭.௫௫.
நான் அறியாமல் தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில், நீ கோபத்தால் மனம் மங்க, என்மேல் சாபத்தின் நெருப்பை, யமனின் தண்டனை போல வீசியிருக்கிறாய்.
தஸ்மாத்தவாபி ப்ரஹ்மர்ஷே சேதநேந விநா க்ரு'தஃ । தேஹஃ ஸுருசிரப்ரக்யோ பவிஷ்யதி ந ஸம்ஶயஃ ।। ௭.௫௫.
அதனால், பிரம்மரிஷி, உன்னுடைய உடலும், எவ்வளவு அழகாக இருந்தாலும், உயிரற்றதாக மாறும்; இதில் ஐயம் இல்லை.
இதி ரோஷவஶாதுபௌ ததாநீமந்யோந்யம் ஶபிதௌ ந்ரு'பத்விஜேந்த்ரௌ । ஸஹஸைவ பபூவதுர்விதேஹௌ தத்துல்யாதிகதப்ரபாவவந்தௌ ।। ௭.௫௫.
அப்போது கோபத்தில் ஆழ்ந்திருந்த இருவரும், அந்த அரசரும் பிரம்மணரும், ஒருவரை ஒருவர் சபித்து உடலை விட்டு விலகினர்; உடனே இருவரும் சமமான பெரும் சக்தியுடன் உடலற்றவர்களாக ஆனார்கள்.
இத்யார்ஷே ஶ்ரீமத்ராமாயணே வால்மீகீயே ஆதிகாவ்யே ஶ்ரீமதுத்தரகாண்டே பஞ்சபஞ்சாஶஃ ஸர்கஃ
இவ்வாறு வால்மீகி இயற்றிய புகழ்பெற்ற இராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்தில் ஐம்பத்தி ஐந்தாவது பகுதியும் முடிந்தது.
ராமஸ்ய பாஷிதம் ஶ்ருத்வா லக்ஷ்மணஃ பரவீரஹா । உவாச ப்ராஞ்ஜலிர்வாக்யம் ராகவம் தீப்ததேஜஸம் ।। ௭.௫௬.
இராமனின் வார்த்தைகளை கேட்ட லக்ஷ்மணன், பகைவரை அழிப்பவன், கைகளை கூப்பி, ஒளிவீசும் ராகுவம்சத்தாரான இராமனிடம் பேசினான்.
நிக்ஷிப்ததேஹௌ காகுத்ஸ்ய கதம் தௌ த்விஜபார்திவௌ । புநர்தேஹேந ஸம்யோகம் ஜக்மதுர்தேவஸம்மதௌ ।। ௭.௫௬.
காகுத்ஸ்த குலத்தில் பிறந்தவரே, அந்த பிரம்மணரும் அரசனும் உடலை விட்டு விட்டபின், தெய்வங்கள் ஒப்புக்கொண்டபடி, மீண்டும் எவ்வாறு உடலை பெற்றனர்?
லக்ஷ்மணேநைவமுக்தஸ்து ராமஶ்சேக்ஷ்வாகுநந்தநஃ । ப்ரத்யுவாச மஹாதேஜா லக்ஷ்மணம் புருஷர்ஷபஃ ।। ௭.௫௬.
இவ்வாறு லக்ஷ்மணன் கேட்டபோது, இக்ஷ்வாகு குலத்துக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவன், மகா ஒளியுடையவன், மனுஷ்யர்களில் சிறந்தவன் இராமன், லக்ஷ்மணனிடம் பதிலளித்தான்.
தௌ பரஸ்பரஶாபேந தேஹாவுத்ஸ்ரு'ஜ்ய தார்மிகௌ । அபூதாம் ந்ரு'பவிப்ரர்ஷீ வாயுபூதௌ தபோதநௌ ।। ௭.௫௬.
அந்த இருவரும், தர்மத்தில் நிலைபோன அரசனும் பிரம்மண முனிவரும், ஒருவரை ஒருவர் சபித்ததால் உடலை விட்டு, தவசக்தி கொண்ட காற்று வடிவமாக ஆனார்கள்.
அஶரீரஃ ஶரீரஸ்ய க்ரு'தே ऽந்யஸ்ய மஹாமுநிஃ । வஸிஷ்டஃ ஸுமஹாதேஜா ஜகாம பிதுரந்திகம் ।। ௭.௫௬.
பெரும் ஒளியுடைய மகா முனிவர் வசிஷ்டர், மற்றொருவருக்காக உடலை இழந்தபடியே, தந்தையின் அருகே சென்றான்.
ஸோ ऽபிவாத்ய ததஃ பாதௌ தேவதேவஸ்ய தர்மவித் । பிதாமஹமதோவாச வாயுபூத இதம் வசஃ ।। ௭.௫௬.
அப்போது தர்மத்தை அறிந்தவன், தேவாதி தேவனின் பாதங்களை வணங்கி, காற்று வடிவமாக, பிதாமகரிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
பகவந்நிமிஶாபேந விதேஹத்வமுபாகமம் । லோகநாத மஹாதேவ அண்டஜோ ऽபி த்வமப்ஜஜஃ ।। ௭.௫௬.
பெருமையே, நிமியின் சாபத்தால் நான் உடலற்றவனாகி விட்டேன்; உலகங்களின் ஆண்டவரே, பெரிய தேவனே, நீயும் முட்டையிலிருந்து பிறந்தவனே, தாமரையிலிருந்து தோன்றியவனே!
ஸர்வேஷாம் தேஹஹீநாநாம் மஹத்துஃகம் பவிஷ்யதி । லுப்யந்தே ஸர்வகார்யணி ஹீநதேஹஸ்ய வை ப்ரபோ । தேஹஸ்யாந்யஸ்ய ஸத்பாவே ப்ரஸாதம் கர்துமர்ஹஸி ।। ௭.௫௬.
உடல் இழந்த அனைவருக்கும் பெரும் துயரம் உண்டாகும்; உடல் இல்லாதவனுக்கு எல்லா செயல்களும் கெடுகின்றன, ஆண்டவரே. வேறு ஒரு உடல் இருந்தால், தயை செய்து அருள் செய்ய வேண்டும்.
தமுவாச ததோ ப்ரஹ்மா ஸ்வயம்பூரமிதப்ரபஃ । மித்ராவருணஜம் தேஜ ப்ரவிஶ த்வம் மஹாயஶஃ ।। ௭.௫௬.
அப்போது அளவிட முடியாத ஒளி கொண்ட, தானாக தோன்றிய பிரம்மா அவனிடம், 'மிகுந்த புகழுடையவனே, மித்ராவரும் வருணனும் கொண்ட சக்திக்குள் நீ செல்' என்று கூறினார்.
அயோநிஜஸ்த்வம் பவிதா தத்ராபி த்விஜஸத்தம । தர்மேண மஹதா யுக்தஃ புநரேஷ்யஸி மே வஶம் ।। ௭.௫௬.
அங்கேயும் நீ, சிறந்த பிரம்மணரே, கருவில் பிறக்காமல், பெரிய தர்மத்துடன் கூடியவனாக இருப்பாய்; பின்னர் மீண்டும் எனது ஆட்பாட்டுக்குள் வருவாய்.
ஏவமுக்தஸ்து தேவேந சாபிவாத்ய ப்ரதக்ஷிணம் । க்ரு'த்வா பிதாமஹம் தூர்ணம் ப்ரயயௌ வருணாலயம் ।। ௭.௫௬.
அவ்வாறு தேவன் கூறியபின், அவன் வணங்கி, பிதாமகரை சுற்றி வணங்கி, விரைவாக வருணனின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.
தமேவ காலம் மித்ரோ ऽபி வருணத்வமகாரயத் । க்ஷீரோதேந ஸஹோபேதஃ பூஜ்யமாநஃ ஸுரோத்தமைஃ ।। ௭.௫௬.
அந்த நேரத்தில், மித்ரன், க்ஷீரோதனுடன் சேர்ந்து, அவனை வருணனாக அமர்த்தினான்; அவன் தேவர்களால் மதிக்கபட்டான்.
ஏதஸ்மிந்நேவ காலே து உர்வஶீ பரமாப்ஸராஃ । யத்ரு'ச்சயா தமுத்தேஶமாயயௌ ஸகிபிர்வ்ரு'தா ।। ௭.௫௬.
அந்த சமயத்தில், மிக உயர்ந்த அப்சரஸான ஊர்வசி, தன்னுடன் தோழிகளுடன் சேர்ந்து, அந்த இடத்திற்கு தானாக வந்தாள்.
தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ரூபஸம்பந்நாம் க்ரீடந்தீம் வருணாலயே । ஆவிஶத்பரமோ ஹர்ஷோ வருணம் சோர்வஶீக்ரு'தே ।। ௭.௫௬.
அழகில் சிறந்தவளான அவளை, வருணனின் இல்லத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, ஊர்வசியை நினைத்து வருணனுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.
ஸ தாம் பத்மபலாஶாக்ஷீம் பூர்ணசந்த்ரநிபாநநாம் । வருணோ வரயாமாஸ மைதுநாயாப்ஸரோவராம் ।। ௭.௫௬.
பத்மப்பற்கள் போன்ற கண்கள், முழு சந்திரனைப் போல் முகம் கொண்ட அப்சரஸான ஊர்வசியை, வருணன் தன் துணையாக விரும்பினான்.