ப்ராணைரபி ப்ரியம் தஸ்மாத்பர்துஃ கார்யம் விஶேஷதஃ । இதி மத்வசநாத்ராமோ வக்தவ்யோ மம ஸங்க்ரஹஃ । நிரீக்ஷ்ய மா ऽத்ய கச்ச த்வம்ரு'துகாலாதிவர்திநீம் ।। ௭.௪௮.
அதனால், மனைவி தன் உயிரைக் கூட கொடுத்து கணவனுக்குப் பிடித்ததைச் செய்ய வேண்டும். இதை என் சொற்களாக இராமனிடம் சொல்லுங்கள். இப்போது என் தூய்மை காலம் கடந்துவிட்டது; நீ போகலாம்.
ஏவம் ப்ருவந்த்யாம் ஸீதாயாம் லக்ஷ்மணோ தீநசேதநஃ । ஶிரஸா ऽ ऽவந்த்ய தரணீம் வ்யாஹர்தும் ந ஶஶாக ஹ ।। ௭.௪௮.
சீதையார் இப்படிச் சொன்னபோது, லக்ஷ்மணன் மனம் துக்கத்தில் மூழ்கி, தலையைத் தரையில் வணங்கி, ஒரு வார்த்தையும் பேச முடியவில்லை.
ப்ரதக்ஷிணம் ச தாம் க்ரு'த்வா ருதந்நேவ மஹாஸ்வநஃ । த்யாத்வா முஹூர்தம் தாமாஹ கிம் மாம் வக்ஷ்யஸி ஶோபநே ।। ௭.௪௮.
அவளைச் சுற்றி வணங்கி, பெரிதாக அழுது, சிறிது நேரம் சிந்தித்து, 'அழகியே, என்னிடம் என்ன சொல்வாய்?' என்று கேட்டான்.
த்ரு'ஷ்டபூர்வம் ந தே ரூபம் பாதௌ த்ரு'ஷ்டௌ தவாநகே । கதமத்ர ஹி பஶ்யாமி ராமேண ரஹிதாம் வநே ।। ௭.௪௮.
நான் முன்பு உன் உருவத்தையோ, உன் பாதங்களை யோ பார்த்ததில்லை, குறையற்றவளே; இப்போது இராமன் விட்டு வனத்தில் உன்னை எப்படி பார்க்க முடியும்?
இத்யுக்த்வா தாம் நமஸ்க்ரு'த்ய புநர்நாவமுபாருஹத் । ஆருஹ்ய ச புநர்நாவம் நாவிகம் சாப்யசோதயத் ।। ௭.௪௮.
இவ்வாறு சொல்லி, அவளுக்கு வணங்கி, மீண்டும் படகில் ஏறினான்; ஏறியதும், படகோட்டியாரை விரைவாக செல்லுமாறு தூண்டினான்.
ஸ கத்வா சோத்தரம் தீரம் ஶோகபாரஸமந்விதஃ । ஸம்மூட இவ துஃகேந ரதமத்யாருஹத்த்ருதம் ।। ௭.௪௮.
அவன் துக்கம் நிறைந்த மனதுடன் வடக்கு கரையை அடைந்து, துக்கத்தில் குழம்பி, விரைவாக ரதத்தில் ஏறினான்.
முஹுர்முஹுஃ பராவ்ரு'த்ய த்ரு'ஷ்ட்வா ஸீதாமநாதவத் । சேஷ்டந்தீம் பரதீரஸ்தாம் லக்ஷ்மணஃ ப்ரயயாவத ।। ௭.௪௮.
மீண்டும் மீண்டும் திரும்பிப் பார்த்து, சீதை ஆதரவில்லாமல், அப்பால் கரையில் நடமாடுவதைப் பார்த்து, லக்ஷ்மணன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.
தூரஸ்தம் ரதமாலோக்ய லக்ஷ்மணம் ச முஹூர்முஹுஃ । நிரீக்ஷமாணாம் தூத்விக்நாம் ஸீதாம் ஶோகஃ ஸமாவிஶத் ।। ௭.௪௮.
தூரத்தில் ரதத்தையும், லக்ஷ்மணனையும் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து, கவலையுடன் இருந்த சீதையை, துக்கம் ஆட்கொண்டது.
ஸா துஃகபாராவநதா யஶஸ்விநீ யஶோதநா நாதமபஶ்யதீ ஸதீ । ருரோத ஸா பர்ஹிணநாதிதே வநே மஹாஸ்வநம் துஃகபராயணா ஸதீ ।। ௭.௪௮.
துக்கத்தின் பாரத்தில் சாய்ந்த, புகழும் பெருமையும் கொண்ட சீதை, ஆதரவில்லாமல் தனியாக இருப்பதை உணர்ந்து, வனத்தில் மயில்போல் கூவி, பெரிதாக அழுதாள்.
இத்யார்ஷே ஶ்ரீமத்ராமாயணே வால்மீகீயே ஆதிகாவ்யே ஶ்ரீமதுத்தரகாண்டே ऽஷ்டசத்வாரிம்ஶஃ ஸர்கஃ
இவ்வாறு வால்மீகி முனிவர் இயற்றிய புகழ்பெற்ற இராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்தில் நாற்பத்தி எட்டாவது பகுதி முடிகிறது.
ஸீதாம் து ருததீம் த்ரு'ஷ்ட்வா தே தத்ர முநிதாரகாஃ । ப்ராத்ரவந்யத்ர பகவாநாஸ்தே வால்மீகிருக்ரதீஃ ।। ௭.௪௯.
அங்கு சீதை அழுகிறதைப் பார்த்த முனிவர்களின் பிள்ளைகள், வலிமைமிக்க வால்மீகி முனிவர் தங்கியிருந்த இடத்துக்கு ஓடிச் சென்றார்கள்.
அபிவாத்ய முநேஃ பாதௌ முநிபுத்ரா மஹர்ஷயே । ஸர்வம் நிவேதயாமாஸுஸ்தஸ்யாஸ்து ருதிதஸ்வநம் ।। ௭.௪௯.
முனிவரின் பாதங்களில் வணங்கி, அந்த முனிவரின் பிள்ளைகள், அவளது அழுகையின் சப்தம் உட்பட எல்லாவற்றையும் அவரிடம் தெரிவித்தார்கள்.
அத்ரு'ஷ்டபூர்வா பகவந்கஸ்யாப்யேஷா மஹாத்மநஃ । பத்நீ ஶ்ரீரிவ ஸம்மோஹாத்விரௌதி விக்ரு'தாநநா ।। ௭.௪௯.
பெரியவரே, இதுபோல் ஒரு பெண்ணை, எந்த ஒரு மகானுக்கும் மனைவியாகவும், இப்படி குழப்பத்தில் முகம் விகாரம் அடைந்து, தனக்கே உரிய அழகை இழந்து, இலட்சுமியைப் போல அழுகிறதைக் கண்டது எங்களுக்குப் புதிது.
பகவந்ஸாது பஶ்ய த்வம் தேவதாமிவ காச்ச்யுதாம் । நத்யாஸ்து தீரே பகவந்வரஸ்த்ரீ காபி துஃகிதா ।। ௭.௪௯.
பெரியவரே, தயவுசெய்து வாருங்கள், வானிலிருந்து விழுந்த தேவதைபோல், ஒரு நல்ல பெண், நதிக்கரையில் துயரத்தில் மூழ்கி இருக்கிறாள்.
த்ரு'ஷ்டாஸ்மாபிஃ ப்ரருதிதா த்ரு'டம் ஶோகபராயணா । அநர்ஹா துஃகஶோகாப்யாமேகாம் தீநாம் ஹ்யநாதவத் ।। ௭.௪௯.
அவளை நாங்கள் பார்த்தோம்; அவள் கண்கலங்க அழுது, துக்கத்தால் முழுவதும் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, தகுதியில்லாத துயரத்திலும், தனிமையில், ஆதரவில்லாமல் துயரத்துடன் இருக்கிறாள்.
ந ஹ்யேநாம் மாநுஷீம் வித்மஃ ஸத்க்ரியா ऽஸ்யாஃ ப்ரயுஜ்யதாம் । ஆஶ்ரமஸ்யாவிதூரே ச த்வாமியம் ஶரணம் கதா ।। ௭.௪௯.
அவளை மனிதராக நாங்கள் நினைக்கவில்லை; அவளுக்கு உரிய மரியாதையுடன் ஏற்க வேண்டும். இங்கே அருகிலுள்ள உங்கள் ஆசிரமத்தையே அவள் அடைக்கலமாக வந்திருக்கிறாள்.
த்ராதாரமிச்சதே ஸாத்வீ பகவம்ஸ்த்ராதுமர்ஹஸி । தேஷாம் து வசநம் ஶ்ருத்வா புத்த்யா நிஶ்சித்ய தர்மவித் । தபஸா லப்தசக்ஷுஷ்மாந் ப்ராத்ரவத்யத்ர மைதிலீ ।। ௭.௪௯.
அவள் நல்லவள்; ஒரு பாதுகாப்பை நாடுகிறாள், பெரியவரே, நீங்கள் அவளை காப்பாற்ற வேண்டும். அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர், தம்முடைய ஞானத்தால் உணர்ந்து, தவத்தால் பெற்ற பார்வையுடன், சீதையை நோக்கி விரைந்து சென்றார்.
தம் ப்ரயாந்தமபிப்ரேத்ய ஶிஷ்யா ஹ்யேநம் மஹாமதிம் । தம் து தேஶமபி ப்ரேத்ய கிஞ்சித்பத்ப்யாம் மஹாமதிஃ ।। ௭.௪௯.
அந்த மகான் எங்கு போகிறார் என்பதை அறிந்து, அவருடைய சீடர்கள் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றார்கள்; அந்த ஞானி அந்த இடத்தை அடைந்து, இன்னும் சிறிது காலடி நடந்து சென்றார்.
அர்க்யமாதாய ருசிரம் ஜாஹ்நவீதீரமாகமத் । ததர்ஶ ராகவஸ்யேஷ்டாம் ஸீதாம் பத்நீமநாதவத் ।। ௭.௪௯.
அழகான அர்க்யம் எடுத்துக் கொண்டு, ஜானவி நதிக்கரை சென்றார்; அங்கு ராகவனின் அன்பு மனைவி சீதையை ஆதரவில்லாதவளாகக் கண்டார்.
தாம் ஸீதாம் ஶோகபாரார்தாம் வால்மீகிர்முநிபுங்கவஃ । உவாச மதுராம் வாணீம் ஹ்லாதயந்நிவ தேஜஸா ।। ௭.௪௯.
அந்த முனிவர்களில் சிறந்த வால்மீகி, துக்கத்தில் மூழ்கிய சீதையைப் பார்த்து, தனது ஒளியால் மகிழ்ச்சி அளிப்பதுபோல் இனிய வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
ஸ்நுஷா தஶரதஸ்ய த்வம் ராமஸ்ய மஹிஷீ ப்ரியா । ஜநகஸ்ய ஸுதா ராஜ்ஞஃ ஸ்வாகதம் தே பதிவ்ரதே ।। ௭.௪௯.
நீ தசரதனின் மருமகள், இராமனின் அன்பு மனைவி, ஜனகராஜாவின் மகள்; உனக்கு வரவேற்பு, கணவனிடம் நம்பிக்கையுடன் வாழும் பெண்ணே.
ஆயாந்தீ சாஸி விஜ்ஞாதா மயா தர்மஸமாதிநா । காரணம் சைவ ஸர்வம் மே ஹ்ரு'தயேநோபலக்ஷிதம் ।। ௭.௪௯.
நீ வரும்போதே, என் தர்மநிஷ்டையால் உன்னை அறிந்தேன்; நீ வந்த காரணமும் என் மனத்தில் முழுமையாகத் தெரிந்தது.
தவ சைவ மஹாபாகே விதிதம் மம தத்த்வதஃ । ஸர்வம் ச விதிதம் மஹ்யம் த்ரைலோக்யே யத்தி வர்ததே ।। ௭.௪௯.
மிகுந்த பாக்கியவளே, உன் நிலை எனக்குத் தெளிவாகத் தெரியும்; மூன்று உலகிலும் நடக்கும் அனைத்தும் எனக்குத் தெரியும்.
அபாபாம் வேத்மி ஸீதே த்வாம் தபோலப்தேந சக்ஷுஷா । விஸ்ரப்தா பவ வைதேஹி ஸாம்ப்ரதம் மயி வர்தஸே ।। ௭.௪௯.
சீதா, தவத்தால் பெற்ற பார்வையால் நீ குற்றமற்றவள் என்பதை நான் அறிவேன்; வைதேஹி, இனி என்னிடம் இருப்பதால் பயமின்றி அமைதியாக இரு.
ஆஶ்ரமஸ்யாவிதூரே மே தாபஸ்யஸ்தபஸி ஸ்திதாஃ । தாஸ்த்வாம் வத்ஸே யதா வத்ஸம் பாலயிஷ்யந்தி நித்யஶஃ ।। ௭.௪௯.
என் ஆசிரமத்திற்கு அருகில் தவத்தில் நிலைத்திருக்கும் பெண்கள் இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் உன்னை, பசுக்கள் கன்றை பாதுகாப்பதைப்போல், எப்போதும் கவனிப்பார்கள், மகளே.
இதமர்த்யம் ப்ரதீச்ச த்வம் விஸ்ரப்தா விகதஜ்வரா । யதா ஸ்வக்ரு'ஹமப்யேத்ய விஷாதம் சைவ மா க்ரு'தாஃ ।। ௭.௪௯.
இந்த மரியாதை பொருளை நீ எடுக்கவும், கவலையோ பயமோ இல்லாமல் அமைதியாக இரு; நீ உன் வீட்டிற்கு திரும்பும் போது துக்கம் உன்னைத் தொடக்கூடாது.
ஶ்ருத்வா து பாஷிதம் ஸீதா முநேஃ பரமமத்புதம் । ஶிரஸா ऽ ऽவந்த்ய சரணௌ ததேத்யாஹ க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ ।। ௭.௪௯.
அந்த முனிவரின் அதிசயமான வார்த்தைகளை கேட்ட சீதா, தலைகுனிந்து அவருடைய பாதங்களை வணங்கி, கையொட்டிக் கொண்டு, 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொன்னாள்.
தம் ப்ரயாந்தம் முநிம் ஸீதா ப்ராஞ்ஜலிஃ ப்ரு'ஷ்டதோ ऽந்வகாத் ।। ௭.௪௯.
அந்த முனிவர் செல்லும் போது, சீதா கையொட்டி, மரியாதையுடன் அவரை பின்தொடர்ந்தாள்.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வா முநிமாயாந்தம் வைதேஹ்யா முநிபத்நயஃ । உபாஜக்முர்முதா யுக்தா வசநம் சேதமப்ருவந் ।। ௭.௪௯.
முனிவர் வைதேஹியுடன் வருவதைப் பார்த்த ஆசிரம பெண்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அருகில் வந்து, இவ்வாறு பேசினார்கள்.
ஸ்வாகதம் தே முநிஶ்ரேஷ்ட சிரஸ்யாகமநம் ச தே । அபிவாதயாமஸ்த்வாம் ஸர்வா உச்யதாம் கி ச குர்மஹே ।। ௭.௪௯.
முனிவர்களில் சிறந்தவரே, உங்களுக்கு வரவேற்பு! நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு வந்துள்ளீர்கள். நாங்கள் அனைவரும் உங்களை வணங்குகிறோம்; எங்களை என்ன செய்யச் சொல்கிறீர்கள்?