தஸ்யாஸ்தத்வசநம் ஶ்ருத்வா ப்ரம்ரு'ஜ்ய நயநே ஶுபே । நாவிகாநாஹ்வயாமாஸ லக்ஷ்மணஃ பரவீரஹா ।। ௭.௪௬.
அவளது வார்த்தைகளை கேட்ட லக்ஷ்மணன், அழகான கண்களில் கண்ணீரைத் துடைத்து, படகாளர்களை அழைத்தான்.
இயம் ச ஸஜ்ஜா நௌஶ்சேதி தாஶாஃ ப்ராஞ்ஜலயோ ऽப்ருவந் ।। ௭.௪௬.
படகாளர்கள் கைகளை கூப்பி, 'படகு தயார்' என்று கூறினார்கள்.
திதீர்ஷுர்லக்ஷ்மணோ கங்காம் ஶுபாம் நாவமுபாருஹத் । கங்காம் ஸந்தாரயாமாஸ லக்ஷ்மணஸ்தாம் ஸமாஹிதஃ ।। ௭.௪௬.
அழகான கங்கையை கடந்துசெல்ல விரும்பிய லக்ஷ்மணன் படகில் ஏறி, கவனமாக அவளையும் கொண்டு கங்கையை கடந்தான்.
இத்யார்ஷே ஶ்ரீமத்ராமாயணே வால்மீகீயே ஆதிகாவ்யே ஶ்ரீமதுத்தரகாண்டே ஷட்சத்வாரிம்ஶஃ ஸர்கஃ
இவ்வாறு வால்மீகி முனிவர் இயற்றிய புனிதமான இராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்தில் நாற்பத்தாறு ஆம் சர்க்கம் முடிந்தது.
அத நாவம் ஸுவிஸ்தீர்ணாம் நைஷாதீம் ராகவாநுஜஃ । ஆருரோஹ ஸமாயுக்தாம் பூர்வமாரோப்ய மைதிலீம் ।। ௭.௪௭.
பின்னர் ராமனின் தம்பியான லக்ஷ்மணன், முதலில் மைதிலியை அமர்த்தி, விசாலமான நைஷாதர் படகில் ஏறினான்.
ஸுமந்த்ரம் சைவ ஸரதம் ஸ்தீயதாமிதி லக்ஷ்மணஃ । உவாச ஶோகஸந்தப்தஃ ப்ரயாஹீதி ச நாவிகம் ।। ௭.௪௭.
துக்கத்தில் ஆழ்ந்த லக்ஷ்மணன், 'சுமந்திரரும் ரதமும் இங்கேயே இருக்கட்டும்' என்று சொல்லி, படகாளரிடம் 'படகை நகரச் சொல்' என்றான்.
ததஸ்தீரமுபாகம்ய பாகீரத்யாஃ ஸ லக்ஷ்மணஃ । உவாச மைதிலீம் வாக்யம் ப்ராஞ்ஜலிர்பாஷ்பஸம்ப்லுதஃ ।। ௭.௪௭.
பிறகு லக்ஷ்மணன் பாகீரதியின் கரையை அடைந்து, கைகளை கூப்பி, கண்ணீர் கலந்த குரலில் மைதிலியிடம் பேசினான்.
ஹ்ரு'த்கதம் மே மஹச்சல்யம் யஸ்மாதார்யேண தீமதா । அஸ்மிந்நிமித்தே வைதேஹி லோகஸ்ய வசநீக்ரு'தஃ ।। ௭.௪௭.
அருமைமிக்கவளே, புத்திசாலியான பெரியவர் மக்களின் வார்த்தைக்காக இப்படி நடந்துகொண்டதால், என் மனதில் பெரிய வேதனை வந்துவிட்டது.
ஶ்ரேயோ ஹி மரணம் மே ऽத்ய ம்ரு'த்யுர்வா யத்பரம் பவேத் । ந சாஸ்மிந்நீத்ரு'ஶே கார்யே நியோஜ்யோ லோகநிந்திதே ।। ௭.௪௭.
இன்று எனக்கு மரணம் வந்தாலும் அது மேலானதே; மரணத்தைவிட அதிகமானது எதுவாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. உலகம் பழிக்கும் இப்படிப்பட்ட காரியத்தில் என்னைச் சேர்க்கக் கூடாது.
ப்ரஸீத ச ந மே பாபம் கர்துமர்ஹஸி ஶோபநே । இத்யஞ்ஜலிக்ரு'தோ பூமௌ நிபபாத ஸ லக்ஷ்மணஃ ।। ௭.௪௭.
அழகானவளே, தயவு செய்து எனக்கு பாவம் செய்ய வேண்டுமென்று வற்புறுத்தாதே என்று கூறி, லக்ஷ்மணன் கைகளை கூப்பி தரையில் விழுந்தான்.
ருதந்தம் ப்ராஞ்ஜலிம் த்ரு'ஷ்ட்வா காங்க்ஷந்தம் ம்ரு'த்யுமாத்மநஃ । மைதிலீ ப்ரு'ஶஸம்விக்நா லக்ஷ்மணம் வாக்யமப்ரவீத் ।। ௭.௪௭.
அழுது, கைகளை கூப்பி, உயிர் போக வேண்டும் என்று விரும்பும் லக்ஷ்மணனைப் பார்த்த மைதிலி மிகவும் கலங்கியவள் ஆகி, அவனிடம் பேசினாள்.
கிமிதம் நாவகச்சாமி ப்ரூஹி தத்த்வேந லக்ஷ்மண । பஶ்யாமி த்வாம் ந ச ஸ்வஸ்தமபி க்ஷேமம் மஹீபதேஃ ।। ௭.௪௭.
இது என்ன என்று எனக்குப் புரியவில்லை, லக்ஷ்மணா, உண்மையைச் சொல். உன்னைப் பார்த்தால் நீயும் அமைதியாக இல்லை, அரசருக்கும் நன்மை இல்லை என்று தெரிகிறது.
ஶாபிதோ ऽஸி நரேந்த்ரேண யத்த்வம் ஸந்தாபமாகதஃ । தத்ப்ரூயாஃ ஸந்நிதௌ மஹ்யமஹமாஜ்ஞாபயாமி தே ।। ௭.௪௭.
நீ அரசரால் சாபமிட்டபட்டாயா? அதனால் துக்கத்தில் இருக்கிறாயா? இதை என் முன்னிலையில் சொல்ல வேண்டும்; நான் உனக்கு கட்டளையிடுகிறேன்.
வைதேஹ்யா சோத்யமாநஸ்து லக்ஷ்மணோ தீநசேதநஃ । அவாங்முகோ பாஷ்பகலம் வாக்யமேததுவாச ஹ ।। ௭.௪௭.
வைதேஹி வற்புறுத்தியபோது, மனம் தளர்ந்த லக்ஷ்மணன், தலை குனிந்து, கண்ணீர் கலந்த குரலில் இவ்வாறு பேசினான்.
ஶ்ருத்வா பரிஷதோ மத்யே ஹ்யபவாதம் ஸுதாருணம் । புரே ஜநபதே சைவ த்வத்க்ரு'தே ஜநகாத்மஜே । ராமஃ ஸந்தப்தஹ்ரு'தயோ மா நிவேத்ய க்ரு'ஹம் கதஃ ।। ௭.௪௭.
சபையிலும் நகரம், நாட்டிலும் உன்னைப் பற்றி கடுமையான பழி கேட்டு, ஜனகனின் மகளே, ராமன் மனம் வலியுற்று, உனக்குச் சொல்லாமல் வீடு திரும்பினார்.
ந தாநி வசநீயாநி மயா தேவி தவாக்ரதஃ । யாநி ராஜ்ஞா ஹ்ரு'தி ந்யஸ்தாந்யமர்ஷாத்ப்ரு'ஷ்டதஃ க்ரு'தஃ ।। ௭.௪௭.
தேவியே, அரசர் கோபத்தில் மனதில் வைத்தும், என்னை தனியாக அழைத்து சொன்ன வார்த்தைகளை உன்னிடம் சொல்ல முடியாது.
ஸா த்வம் த்யக்தா ந்ரு'பதிநா நிர்தோஷா மம ஸந்நிதௌ । பௌராபவாதபீதேந க்ராஹ்யம் தேவி ந தே ऽந்யதா ।। ௭.௪௭.
நீ எந்த குற்றமுமில்லாமல், அரசனால் என் முன்னிலையில் விட்டு விடப்பட்டாய். மக்கள் பழி பயந்து இப்படிச் செய்தார். தேவியே, இதை ஏற்கவேண்டும்; வேறு வழி இல்லை.
ஆஶ்ரமாந்தேஷு ச மயா த்யக்தவ்யா த்வம் பவிஷ்யஸி । ராஜ்ஞஃ ஶாஸநமாஜ்ஞாய தவேதம் கில தௌர்ஹ்ரு'தம் ।। ௭.௪௭.
அரசரின் கட்டளையை ஏற்று, இந்த ஆசிரமத்தின் எல்லையில் நான் உன்னை விட்டுச் செல்ல வேண்டும். இதுதான் உனக்கு ஏற்பட்ட துரதிர்ஷ்டம், அம்மா.
ததேதஜ்ஜாஹ்நவீதீரே ப்ரஹ்மர்ஷீணாம் தபோவநம் । புண்யம் ச ரமணீயம் ச மா விஷாதம் க்ரு'தாஃ ஶுபே ।। ௭.௪௭.
ஜாஹ்னவியின் கரையில், பெரிய முனிவர்களின் தவவனம் உள்ளது; அது புனிதமும் அழகும் கொண்டது. நல்லவளே, மனம் வருந்தாதே.
ராஜ்ஞோ தஶரதஸ்யேஷ்டஃ பிதுர்மே முநிபுங்கவஃ । ஸகா பரமகோ விப்ரோ வால்மீகிஃ ஸுமஹாயஶாஃ ।। ௭.௪௭.
என் தந்தை தசரதருக்கு மிகவும் பிரியமானவர், முனிவர்களில் சிறந்தவர், புகழ் மிகுந்த வால்மீகி முனிவர்.
பாதச்சாயாமுபாகம்ய ஸுகமஸ்ய மஹாத்மநஃ । உபவாஸபரைகாக்ரா வஸ த்வம் ஜநகாத்மஜே ।। ௭.௪௭.
அந்த மகானின் பாதச்சாயையில் சென்று, ஜநகனின் மகளே, விரதமும் மன ஒருமைப்பாடும் கொண்டு அங்கே தங்குவாய்.
பதிவ்ரதாத்வமாஸ்தாய ராமம் க்ரு'த்வா ஸதா ஹ்ரு'தி । ஶ்ரேயஸ்தே பரமம் தேவி ததா க்ரு'த்வா பவிஷ்யதி ।। ௭.௪௭.
பதிவிரதையாக இருந்து, இராமனை எப்போதும் உன் மனதில் வைத்துக்கொள். அம்மா, இப்படிச் செய்தால் உனக்கு உயர்ந்த நன்மை கிடைக்கும்.
இத்யார்ஷே ஶ்ரீமத்ராமாயணே வால்மீகீயே ஆதிகாவ்யே ஶ்ரீமதுத்தரகாண்டே ஸப்தசத்வாரிம்ஶஃ ஸர்கஃ
இவ்வாறு வால்மீகி முனிவர் இயற்றிய புகழ்பெற்ற இராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்தில் நாற்பத்தேழாவது பகுதி முடிகிறது.
லக்ஷ்மணஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா தாருணம் ஜநகாத்மஜா । பரம் விஷாதமாகம்ய வைதேஹீ நிபபாத ஹ ।। ௭.௪௮.
லக்ஷ்மணனின் கடுமையான வார்த்தைகளை கேட்ட ஜனகனின் மகள், மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்து தரையில் விழுந்தாள்.
ஸா முஹூர்தமிவாஸஞ்ஜ்ஞா பாஷ்பபர்யாகுலேக்ஷணா । லக்ஷ்மணம் தீநயா வாசா உவாச ஜநகாத்மஜா ।। ௭.௪௮.
சிறிது நேரம் உணர்விழந்து கிடந்தாள்; கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின. பிறகு துயரமான குரலில் லக்ஷ்மணனை நோக்கி பேசினாள்.
மாமிகேயம் தநுர்நூநம் ஸ்ரு'ஷ்டா துஃகாய லக்ஷ்மண । தாத்ரா யஸ்யாஸ்ததா மே ऽத்ய துஃகமூர்திஃ ப்ரத்ரு'ஶ்யதே ।। ௭.௪௮.
லக்ஷ்மணா, இந்த உடல் துயரத்திற்காகவே படைக்கப்பட்டது போலிருக்கிறது. இன்று நான் துயரத்தின் உருவமாகவே இருக்கிறேன்.
கிம் நு பாபம் க்ரு'தம் பூர்வம் கோ வா தாரைர்வியோஜிதஃ । யா ऽஹம் ஶுத்தஸமாசாரா த்யக்தா ந்ரு'பதிநா ஸதீ ।। ௭.௪௮.
நான் முன்பு என்ன பாவம் செய்தேன்? அல்லது யார் தன் மனைவியைவிட்டு விலகினார்? நான் தூய நடத்தை கொண்டும், உண்மையுள்ளவளாக இருந்தும் அரசனால் விட்டு விடப்பட்டேன்.
புரா ऽஹமாஶ்ரமே வாஸம் ராமபாதாநுவர்திநீ । அநுருத்யாபி ஸௌமித்ரே துஃகே ச பரிவர்திநீ ।। ௭.௪௮.
முன்பு நான் ஆசிரமத்தில் தங்கியிருந்தபோது, இராமனின் பாதங்களைப் பின்பற்றி, துன்பத்திலும் நிலைத்திருந்தேன், சௌமித்ரி.
ஸா கதம் ஹ்யாஶ்ரமே ஸௌம்ய வத்ஸ்யாமி விஜநீக்ரு'தா । ஆக்யாஸ்யாமி ச கஸ்யாஹம் துஃகம் துஃகபராயணா ।। ௭.௪௮.
இப்போது, இனி எப்படி இந்த ஆசிரமத்தில் தனிமையில் வாழ்வேன்? துயரத்தில் மூழ்கிய நான், என் துயரை யாரிடம் சொல்வேன்?
கிம் நு வக்ஷ்யாமி முநிஷு கர்ம வா ஸத்க்ரு'தம் ச கிம் । கஸ்மிம்ஶ்சித் காரணே த்யக்தா ராகவேண மஹாத்மநா ।। ௭.௪௮.
முனிவர்களிடம் நான் என்ன சொல்வேன்? என்ன நல்ல செயலைச் சொல்வேன்? எந்த காரணத்திற்காக மகானான ராகவன் என்னை விட்டு விட்டார்?