நிஃஸ்வாத்யாயவஷட்காரம் நிஷ்க்ரியம் தர்மவர்ஜிதம் । வாயுப்ரகோபாத்ऺத்ரைலோக்யம் நிரயஸ்தமிவாபவத் ।। ௭.௩௫.
காற்றின் கோபத்தால் மூன்று உலகங்களிலும் வேதபாராயணம், யாகங்களில் உச்சரிப்பு, நல்லொழுக்கம், தர்மம் ஆகியவை இல்லாமல், செயல் குறைந்து, நரகத்தில் இருப்பதைப் போல ஆகிவிட்டது.
ததஃ ப்ரஜாஃ ஸகந்தர்வாஃ ஸதேவாஸுரமாநுஷாஃ । ப்ரஜாபதிம் ஸமாதாவந்துஃகிதாஶ்ச ஸுகேச்சயா ।। ௭.௩௫.
அப்போது உயிரினங்கள், கந்தர்வர்கள், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோர் துன்பத்தால் வாடி, சுகம் வேண்டி, பிரஜாபதியை நாடினார்கள்.
ஊசுஃ ப்ராஞ்ஜலயோ தேவா மஹோதரநிபோதராஃ । த்வயா நு பகவந்ஸ்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரஜாநாத சதுர்விதாஃ ।। ௭.௩௫.
பெரும் மலைபோல் வயிறு கொண்ட தேவர்கள் கையைக் கூப்பி, 'பிரபுவே, நீயே நான்கு வகை உயிரினங்களையும் படைத்தாய்' என்று கூறினர்.
த்வயா தத்தோ ऽயமஸ்மாகமாயுஷஃ பவநஃ பதிஃ । ஸோ ऽஸ்மாந்ப்ராணேஶ்வரோ பூத்வா கஸ்மாதேஷோ ऽத்ய ஸத்தம ।। ௭.௩௫.
'நம் உயிரின் ஆண்டராக நீயே காற்றை நியமித்தாய்; இப்போது அவர் நம் மூச்சை கட்டுப்படுத்தி, எதற்காக இவ்வாறு துன்பம் கொடுக்கிறார், அருமையுள்ளவரே?' என்று கேட்டனர்.
ருரோத துஃகம் ஜநயந்நந்தஃபுர இவ ஸ்த்ரியஃ । தஸ்மாத்த்வாம் ஶரணம் ப்ராப்தா வாயுநோஹதா வயம் ।। ௭.௩௫.
'அவர் நம்மை அடைத்து, பெண்கள் அந்தரங்கத்தில் அடைக்கப்படுவது போல துன்பம் கொடுத்தார்; அதனால், காற்றால் நாங்கள் வருத்தப்பட்டு உம்மை அடைந்தோம்' என்றனர்.
ஏதத்ப்ரஜாநாம் ஶ்ருத்வா து ப்ரஜாநாதஃ ப்ரஜாபதிஃ । காரணாதிதி சோக்த்வாஸௌ ப்ரஜாஃ புநரபாஷத ।। ௭.௩௫.
இவ்வாறு உயிரினங்கள் கூறியதை கேட்டு, பிரஜாபதி, 'இதற்குக் காரணம் உள்ளது' என்று சொல்லி, மீண்டும் அவர்களிடம் உரையாடினார்.
யஸ்மிம்ஶ்ச காரணே வாயுஶ்சுக்ரோத ச ருரோத ச । ப்ரஜாஃ ஶ்ரு'ணுத்வம் தத்ஸர்வம் ஶ்ரோதவ்யம் சாத்மநஃ க்ஷமம் ।। ௭.௩௫.
'எல்லோரும் கேளுங்கள், எதற்காக காற்று கோபித்து உங்களை அடைத்தான் என்பதைச் சொல்கிறேன்; நீங்கள் அனைத்தையும் கவனமாக கேட்க வேண்டும்.'
புத்ரஸ்தஸ்யாமரேஶேந இந்த்ரேணாத்ய நிபாதிதஃ । ராஹோர்வசநமாஸ்தாய ததஃ ஸ குபிதோ ऽநிலஃ ।। ௭.௩௫.
'இன்று, ராகுவின் வார்த்தையை ஏற்று, தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன், அவரது மகனை தாக்கினார்; அதனால் காற்று மிகுந்த கோபம் கொண்டான்.'
அஶரீரஃ ஶரீரேஷு வாயுஶ்சரதி பாலயந் । ஶரீரம் ஹி விநா வாயும் ஸமதாம் யாதி தாருபிஃ ।। ௭.௩௫.
'உடல் இல்லாத காற்று, உடல்களில் சஞ்சரித்து, அவற்றை வாழ வைக்கிறது; காற்று இல்லாமல் உடல்கள் மரம்போல் ஆகிவிடும்.'
வாயுஃ ப்ராணஃ ஸுகம் வாயுர்வாயுஃ ஸர்வமிதம் ஜகத் । வாயுநா ஸம்பரித்யக்தம் ந ஸுகம் விந்ததே ஜகத் ।। ௭.௩௫.
'காற்றே உயிர், காற்றே இன்பம், இந்த உலகில் எல்லாம் காற்றே; காற்று விலகினால், உலகம் இன்பம் காணாது.'
அத்யைவ ச பரித்யக்தம் வாயுநா ஜகதாயுஷா । அத்யைவ தே நிருச்ச்வாஸாஃ காஷ்டகுட்யோபமாஃ ஸ்திதாஃ ।। ௭.௩௫.
'இன்றே உலக உயிரும் மூச்சும் விலகிவிட்டது; இன்றே நீங்கள் மூச்சில்லாமல், மரச்சுவரைப் போல நிற்கிறீர்கள்.'
தத்யாமஸ்தத்ர யத்ராஸ்தே மாருதோ ருக்ப்ரதோ ஹி நஃ । மா விநாஶம் கமிஷ்யாம அப்ரஸாத்யாதிதேஃ ஸுதாஃ ।। ௭.௩௫.
'நம்மைத் துன்புறுத்தும் காற்று இருக்கும் இடத்திற்கு நாம் செல்வோம்; ஆதிதியின் புதல்வர்களை மகிழ்விக்காமல் அழிந்துவிட வேண்டாம்.'
ததஃ ப்ரஜாபிஃ ஸஹிதஃ ப்ரஜாபதிஃ ஸதேவகந்தர்வபுஜங்ககுஹ்யகைஃ । ஜகாம தத்ராஸ்யதி யத்ர மாருதஃ ஸுதம் ஸுரேந்த்ராபிஹதம் ப்ரக்ரு'ஹ்ய ஸஃ ।। ௭.௩௫.
பின்னர், உயிரினங்களுடன் பிரஜாபதி, தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், குய்யகர்கள் ஆகியோரை அழைத்து, தேவர்களின் தலைவன் தாக்கிய தனது மகனைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்த காற்று இருக்கும் இடத்திற்கு சென்றார்.
ததோ ऽர்கவைஶ்வாநரகாஞ்சநப்ரபம் ஸுதம் ததோத்ஸங்ககதம் ஸதாகதேஃ । சதுர்முகோ வீக்ஷ்ய க்ரு'பாமதாகரோத்ஸதேவகந்தர்வர்ஷியக்ஷராக்ஷஸைஃ ।। ௭.௩௫.
அங்கே, சூரியன், அக்கினி, பொன்னைப் போல பிரகாசமாக, எப்போதும் தந்தையின் மடியில் கிடந்த அந்த மகனை நான்முகன் பார்த்து, தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், யட்சர்கள், ராட்சதர்களுடன் இரங்கினார்.
ததஃ பிதாமஹம் த்ரு'ஷ்ட்வா வாயுஃ புத்ரவதார்திதஃ । ஶிஶுகம் தம் ஸமாதாய உத்தஸ்தௌ தாதுரக்ரதஃ ।। ௭.௩௬.
பின்னர், தந்தைமுதலைக் கண்ட காற்று, மகன் இறந்த துயரால் வாடி, அந்தக் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு படைத்தவரின் முன் எழுந்தான்.
சலகுண்டலமௌலிஸ்ரக்தபநீயவிபூஷணஃ । பாதயோர்ந்யபதத்வாயுஸ்திஸ்ரோபஸ்தாய வேதஸே ।। ௭.௩௬.
அதிரும் குண்டலங்கள், மாலை, நீரணிகள் அணிந்த காற்று, படைத்தவரிடம் சென்று, மூன்று முறை அவரது பாதத்தில் விழுந்தான்.
தம் து வேதவிதா தேந லம்பாபரணஶோபிநா । வாயுமுத்தாப்ய ஹஸ்தேந ஶிஶும் தம் பரிம்ரு'ஷ்டவாந் ।। ௭.௩௬.
வேதங்களை அறிந்தவர், நீண்ட ஆபரணங்கள் அணிந்து ஒளிவீசினார், கையால் காற்றை எழுப்பி அந்தக் குழந்தையை மெதுவாகத் தொட்டார்.
ஸ்ப்ரு'ஷ்டமாத்ரஸ்ததஃ ஸோ ऽத ஸலீலம் பத்மயோநிநா । ஜலஸிக்தம் யதா ஸஸ்யம் புநர்ஜீவிதமாப்தவாந் ।। ௭.௩௬.
பத்மத்தில் பிறந்தவர் அந்தக் குழந்தையைத் தொட்டதும், தண்ணீர் பாய்ச்சிய பசுமை போல், குழந்தை மீண்டும் உயிர் பெற்றது.
ப்ராணவந்தமிமம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ராணோ கந்தவஹோ முதா । சசார ஸர்வபூதேஷு ஸந்நிருத்தம் யதா புரா ।। ௭.௩௬.
இந்தக் குழந்தை உயிருடன் இருப்பதைப் பார்த்து, மணமுள்ள காற்று மகிழ்ச்சியுடன் எல்லா உயிர்களிடமும் முன்புபோல் சுதந்திரமாகச் சுழன்றது.
மருத்ரோதாத்விநிர்முக்தாஸ்தாஃ ப்ரஜா முதிதா ऽபவந் । ஶீததாஹவிநிர்முக்தாஃ பத்மிந்ய இவ ஸாம்புஜாஃ ।। ௭.௩௬.
காற்றின் அடக்கத்திலிருந்து விடுபட்ட பிறகு, எல்லா உயிர்களும் சந்தோஷமடைந்து, குளிரும் வெப்பமும் நீங்கிப், தாமரை மலர்கள் போல் மகிழ்ந்தன.
ததஸ்த்ரியுக்மஸ்த்ரிககுத்ऺித்ரதாமா த்ரிதஶார்சிதஃ । உவாச தேவதா ப்ரஹ்மா மாருதப்ரியகாம்யயா ।। ௭.௩௬.
அப்போது மூன்று மலைச்சிகரங்களும், இரட்டைக் கூட்டங்களும் உடைய பிரமா, தேவர்கள் போற்ற, காற்றை மகிழ்விக்க விரும்பி, அவர்களிடம் பேசினார்.
போ மஹேந்த்ரேஶவருணப்ரஜேஶ்வரதநேஶ்வராஃ । ஜாநதாமபி வஃ ஸர்வம் வக்ஷ்யாமி ஶ்ரூயதாம் ஹிதம் ।। ௭.௩௬.
ஓ இந்திரா, சமுத்திரத்தின் ஆண்டவரே, மக்களின் தலைவரே, செல்வத்தின் உரிமையாளர் ஆகியோர்களே, நீங்கள் எல்லாம் அறிந்தவர்களாக இருந்தாலும், நான் உங்களுக்கு பயனுள்ளதைச் சொல்கிறேன்; கேளுங்கள்.
அநேந ஶிஶுநா கார்யம் கர்தவ்யம் வோ பவிஷ்யதி । தத்வதத்வம் வராந்ஸர்வே மாருதஸ்யாஸ்ய துஷ்டயே ।। ௭.௩௬.
இந்தக் குழந்தையின் மூலம் நீங்கள் செய்ய வேண்டிய ஒரு வேலை உண்டாகும்; அதனால், எல்லாரும் காற்றை மகிழ்விக்க விருப்பங்களை வழங்குங்கள்.
ததஃ ஸஹஸ்ரநயநஃ ப்ரீதியுக்தஃ ஶுபாநநஃ । குஶேஶயமயீம் மாலாமுத்க்ஷிப்யேதம் வசோ ऽப்ரவீத் ।। ௭.௩௬.
பின்னர் ஆயிரம் கண்கள் உடையவன், மகிழ்ச்சியுடன், நல்ல முகத்துடன், தாமரை மலர்களால் ஆன மாலையை எடுத்துக் கொண்டு இவ்வாறு சொன்னான்.
மத்கரோத்ஸ்ரு'ஷ்டவஜ்ரேண ஹநுரஸ்ய யதா ஹதஃ । நாம்நா வை கபிஶார்தூலோ பவிதா ஹநுமாநிதி ।। ௭.௩௬.
என் வஜ்ர ஆயுதத்தால் அவனது ஆண் பக்கத்தைத் துளைத்தேன்; அதனால் அவன் 'ஹனுமான்' என்றும், குரங்குகளுக்குள் சிறந்தவன் என்றும் அழைக்கப்படுவான்.
அஹமஸ்ய ப்ரதாஸ்யாமி பரமம் வரமத்புதம் । இதஃ ப்ரப்ரு'தி வஜ்ரஸ்ய மமாவத்யோ பவிஷ்யதி ।। ௭.௩௬.
நான் அவனுக்கு மிகச் சிறந்த, அதிசயமான வரம் அளிக்கிறேன்: இனிமேல் என் வஜ்ர ஆயுதத்தால் அவனை யாரும் அழிக்க முடியாது.
மார்தண்டஸ்த்வப்ரவீத்தத்ர பகவாம்ஸ்திமிராபஹஃ । தேஜஸோ ऽஸ்ய மதீயஸ்ய ததாமி ஶதிகாம் கலாம் ।। ௭.௩௬.
பின்னர் இருளை அகற்றும் சூரியன், அந்த பிள்ளையை நோக்கி, "என் ஒளியின் ஒரு பகுதியை அவனுக்கு தருகிறேன்" என்று சொன்னான்.
யதா து ஶாஸ்த்ராண்யத்யேதும் ஶக்திரஸ்ய பவிஷ்யதி । ததாஸ்ய ஶாஸ்த்ரம் தாஸ்யாமி யேந வாக்க்மீ பவிஷ்யதி ।। ௭.௩௬.
அவன் வேதங்கள் மற்றும் நூல்களை படிக்கத் தகுதியும் வலிமையும் பெற்றவுடன், அவனுக்கு அந்த ஞானத்தை நான் தருவேன்; அதனால் அவன் நன்றாகப் பேசக்கூடியவனாக மாறுவான்.
நசாஸ்ய பவிதா கஶ்சித்ஸத்ரு'ஶஃ ஶாஸ்த்ரதர்ஶநே । வருணஶ்ச வரம் ப்ராதாந்நாஸ்ய ம்ரு'த்யுர்பவிஷ்யதி । வர்ஷாயுதஶதேநாபி மத்பாஶாதுதகாதபி ।। ௭.௩௬.
அவன் நூல்களைப் புரிந்துகொள்வதில் யாரும் சமமாக இருக்க முடியாது; மேலும் வருணன், "நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆனாலும், என் பாசத்தாலும் நீராலும் அவனுக்கு மரணம் இல்லை" என்று வரம் வழங்கினார்.
யமோ தண்டாதவத்யத்வமரோகத்வம் ச நித்யஶஃ । வரம் ததாமி ஸந்துஷ்ட அவிஷாதம் ச ஸம்யுகே ।। ௭.௩௬.
யமன், தன் தண்டத்தால் அவனை எவரும் அழிக்க முடியாது என்றும், அவன் எப்போதும் நோயின்றி இருப்பான் என்றும், போரில் அவனுக்கு மனச்சோர்வு வராது என்றும் மகிழ்ச்சியுடன் வரம் வழங்கினார்.