இத்யேவம் மதிமாஸ்தாய வாலீ கர்ணமுபாஶ்ரிதஃ । ஜபந்வை நைகமாந்மந்த்ராம்ஸ்தஸ்தௌ பர்வதராடிவ ।। ௭.௩௪.
இவ்வாறு தீர்மானித்த வாலி, தன் வலிமையை நம்பி, வேத மந்திரங்களை ஜபித்து, மலைச்சிகரம் போல் அசையாமல் நின்றான்.
தாவந்யோந்யம் ஜிக்ரு'க்ஷந்தௌ ஹரிராக்ஷஸபார்திவௌ । ப்ரயத்நவந்தௌ தத்கர்ம ஈஹதுர்பலதர்பிதௌ ।। ௭.௩௪.
அந்த இருவரும்—வானரனும் ராட்சசராஜாவும்—ஒருவரை ஒருவர் பிடிக்க ஆவலுடன், தங்கள் வலிமையை நம்பி, பெரும் முயற்சியுடன் செயல்பட்டார்கள்.
ஹஸ்தக்ராஹம் து தம் மத்வா பாதஶப்தேந ராவணம் । பராங்முகோ ऽபி ஜக்ராஹ வாலீ ஸர்பமிவாண்டஜஃ ।। ௭.௩௪.
ராவணன் தன்னை பிடிக்க முயல்வதை உணர்ந்த வாலி, திரும்பிப் பார்க்காமலே, கருடன் பாம்பை பிடிப்பது போல், அவனை தனது காலால் பிடித்தான்.
க்ரஹீதுகாமம் தம் க்ரு'ஹ்ய ரக்ஷஸாமீஶ்வரம் ஹரிஃ । கமுத்பபாத வேகேந க்ரு'த்வா கக்ஷாவலம்பிநம் ।। ௭.௩௪.
தன்னைப் பிடிக்க வந்த ராட்சசராஜாவை வானரன் பிடித்து, அவனைத் தன் கையடியில் தொங்க வைத்தபடி, வேகமாக ஆகாயத்தில் பாய்ந்தான்.
தம் சாபீடயமாநம் து விதுதந்தம் நகைர்முஹுஃ । ஜஹார ராவணம் வாலீ பவநஸ்தோயதம் யதா ।। ௭.௩௪.
ராவணன் தப்பிக்க முயன்று, நகத்தால் அடித்தும், போராடியும் இருந்தாலும், வாலி அவனை காற்று மேகத்தை இழுத்துச் செல்லும் போல் எடுத்துச் சென்றான்.
அத தே ராக்ஷஸாமாத்யா ஹ்ரியமாணம் தஶாநநம் । முமோக்ஷயிஷவோ வாலிம் ரவமாணா அபித்ருதாஃ ।। ௭.௩௪.
அப்போது, ராவணன் வாலியால் இழுத்துச் செல்லப்பட, அவன் அழைப்பை கேட்ட ராட்சச அமைச்சர்கள், அவனை விடுவிக்க விரைந்து ஓடினார்கள்.
அந்வீயமாநஸ்தைர்வாலீ ப்ராஜதே ऽம்பரமத்யகஃ । அந்வீயமாநோ மேகௌகைரம்பரஸ்த இவாம்ஶுமாந் ।। ௭.௩௪.
அவர்கள் பின் தொடர, வாலி வானத்தின் நடுவில் ஒளிர்ந்தான்; மேகங்கள் சூழும் போது சூரியன் எப்படி பிரகாசிக்கிறானோ, அப்படியே.
தே ऽஶக்நுவந்தஃ ஸம்ப்ராப்தும் வாலிநம் ராக்ஷஸோத்தமாஃ । தஸ்ய பாஹூருவேகேந பரிஶ்ராந்தா வ்யவஸ்திதாஃ ।। ௭.௩௪.
அந்த ராட்சசர்களில் சிறந்தவர்கள், வாலியை அடைய முடியாமல், அவன் கை கால்களின் வலிமையால் களைப்புற்று நிற்க வேண்டியதாகிவிட்டார்கள்.
வாலிமார்காதபாக்ராமந்பர்வதேந்த்ரோ ஹி கச்சதஃ । கிம் புநர்ஜீவிதப்ரேப்ஸுர்பிப்ரத்வை மாம்ஸஶோணிதம் ।। ௭.௩௪.
மலைகளின் தலைவன் கூட வாலியின் பாதையில் வந்தால் விலகிச் செல்வான்; உயிரை விரும்பி, இறைச்சி இரத்தம் உடைய ஒருவர் என்றால் எவ்வளவு அதிகமாக பயந்து ஓடுவார்!
அபக்ஷிகணஸம்பாதாந்வாநரேந்த்ரோ மஹாஜவஃ । க்ரமஶஃ ஸாகராந்ஸர்வாந்ஸந்த்யாகாலமவந்தத ।। ௭.௩௪.
அந்த வேகமான வானரராஜன், பறவைகளின் கூட்டங்களை கடந்தபடி, எல்லா கடல்களையும் மாலைக்காலத்தில் வணங்கினான்.
ஸபாஜ்யமாநோ பூதைஸ்து கைசரைஃ கைசரோத்தமஃ । பஶ்சிமம் ஸாகரம் வாலீ ஹ்யாஜகாம ஸராவணஃ ।। ௭.௩௪.
வானில் வாழும் உயிர்கள் வாலியை மதித்து பாராட்ட, வானில் சிறந்தவனாகிய வாலி, இராவணனை ஏந்திக்கொண்டு மேற்குக் கடலை அடைந்தான்.
தஸ்மிந்ஸந்த்யாமுபாஸித்வா ஸ்நாத்வா ஜப்த்வா ச வாநரஃ । உத்தரம் ஸாகரம் ப்ராயாத்வஹமாநோ தஶாநநம் ।। ௭.௩௪.
அங்கே மாலையை வணங்கி, நீராடி, ஜபம் செய்து முடித்த வானரன், இராவணனை ஏந்திக்கொண்டு வடக்குக் கடலை நோக்கிப் பயணித்தான்.
பஹுயோஜநஸாஹஸ்ரம் வஹமாநோ மஹாஹரிஃ । வாயுவச்ச மநோவச்ச ஜகாம ஸஹ ஶத்ருணா ।। ௭.௩௪.
பல ஆயிரம் யோஜனங்கள் தூரம் தன் பகைவரை சுமந்த அந்தப் பெரும் வானரன், காற்றைப் போல், மனதைப் போல் வேகமாகச் சென்றான்.
உத்தரே ஸாகரே ஸந்த்யாமுபாஸித்வா தஶாநநம் । வஹமாநோ ऽகமத்வாலீ பூர்வம் வை ஸ மஹோததிம் ।। ௭.௩௪.
வடக்குக் கடலில் மாலையை வணங்கிய வாலி, இராவணனை ஏந்திக்கொண்டு கிழக்கு பெருங்கடலை நோக்கிச் சென்றான்.
தத்ராபி ஸந்த்யாமந்வாஸ்ய வாஸவிஃ ஸஹரீஶ்வரஃ । கிஷ்கிந்தாமபிதோ க்ரு'ஹ்ய ராவணம் புநராகமத் ।। ௭.௩௪.
அங்கேயும் மாலையை வணங்கிய வானரராஜன், தேவர்களின் அரசனுடன் இணைந்து, இராவணனை கிஷ்கிந்தைக்கு அருகே கொண்டு வந்தான்.
சதுர்ஷ்வபி ஸமுத்ரேஷு ஸந்த்யாமந்வாஸ்ய வாநரஃ । ராவணோத்வஹநஶ்ராந்தஃ கிஷ்கிந்தோபவநே ऽபதத் ।। ௭.௩௪.
நான்கு கடல்களிலும் மாலையை வணங்கிய வானரன், இராவணனை சுமந்ததால் சோர்வுற்று, கிஷ்கிந்தையின் அருகிலுள்ள தோப்பில் இறங்கினான்.
ராவணம் து முமோசாத ஸ்வகக்ஷாத்கபிஸத்தமஃ । குதஸ்த்வமிதி சோவாச ப்ரஹஸந்ராவணம் முஹுஃ ।। ௭.௩௪.
பின்னர் அந்த வானரர்களில் சிறந்தவன், இராவணனை தன் கையிலிருந்து விடுவித்து, மீண்டும் மீண்டும் சிரித்தபடி, "நீ எங்கிருந்து வந்தாய்?" என்று கேட்டான்.
விஸ்மயம் து மஹத்கத்வா ஶ்ரமலோலநிரீக்ஷணஃ । ராக்ஷஸேந்த்ரோ ஹரீந்த்ரம் தமிதம் வசநமப்ரவீத் ।। ௭.௩௪.
அப்போது பெரும் ஆச்சரியத்தில், சோர்வால் கண்கள் அசைந்து பார்த்த ராட்சசராஜன், அந்த வானரராஜனை நோக்கி இவ்வாறு சொன்னான்:
வாநரேந்த்ர மஹேந்த்ராப ராக்ஷஸேந்த்ரோ ऽஸ்மி ராவணஃ । யுத்தேப்ஸுரிஹ ஸம்ப்ராப்தஃ ஸ சாத்யாஸாதிதஸ்த்வயா ।। ௭.௩௪.
வானரராஜா, இந்திரனைப் போல் ஒளிரும் வீரா! நான் ராட்சசர்களின் அரசன் இராவணன். யுத்தம் விரும்பி இங்கு வந்தேன்; இன்று உன்னால் பிடிபட்டேன்.
அஹோ பலமஹோ வீர்யமஹோ காம்பீர்யமேவ ச । யேநாஹம் பஶுவத்க்ரு'ஹ்ய ப்ராமிதஶ்சதுரோ ऽர்ணவாந் ।। ௭.௩௪.
ஐயோ, என்ன வலிமை! என்ன வீரம்! என்ன ஆழம்! இதனால் தான் நான், ஒரு மிருகம் போல் பிடிபட்டு, நான்கு பெருங்கடல்களையும் சுற்றிச் சுழற்றப்பட்டேன்.
ஏவமஶ்ராந்தவத்வீர ஶீக்ரமேவ மஹார்ணவாந் । மாம் சைவோத்வஹமாநஸ்து கோ ऽந்யோ வீரஃ க்ரமிஷ்யதி ।। ௭.௩௪.
வீரா, நீ போல் சோர்வில்லாமல், இவ்வளவு சீக்கிரமாக என்னை பெரிய கடல்களை கடந்துகொண்டு செல்ல மற்ற யாரால் முடியும்?
த்ரயாணாமேவ பூதாநாம் கதிரேஷா ப்லவங்கம । மநோநிலஸுபர்ணாநாம் தவ சாத்ர ந ஸம்ஶயஃ ।। ௭.௩௪.
எல்லா உயிர்களிலும், வானரா, இந்த வேகம் மூவருக்கே உண்டு: மனம், காற்று, கருடன்; உனக்கும் அது உறுதியாக உள்ளது.
ஸோ ऽஹம் த்ரு'ஷ்டபலஸ்துப்யமிச்சாமி ஹரிபுங்கவ । த்வயா ஸஹ சிரம் ஸக்யம் ஸுஸ்நிக்தம் பாவகாக்ரதஃ ।। ௭.௩௪.
உன் வலிமையை நான் பார்த்தபின், வானரர்களில் சிறந்தவனே, தீயைச் சாட்சி வைத்து, நீயும் நானும் நீடித்த, ஆழமான நட்பை விரும்புகிறேன்.
தாராஃ புத்ராஃ புரம் ராஷ்ட்ரம் போகாச்சாதநபோஜநம் । ஸர்வமேவாவிபக்தம் நௌ பவிஷ்யதி ஹரீஶ்வர ।। ௭.௩௪.
மனைவிகள், பிள்ளைகள், நகரம், ராஜ்யம், அனுபவங்கள், உடை, உணவு—இவை எல்லாம் நமக்குள் பகிர்ந்திருக்கும், வானரராஜா.
ததஃ ப்ரஜ்வாலயித்வாக்நிம் தாவுபௌ ஹரீராக்ஷஸௌ । ப்ராத்ரு'த்வமுபஸம்பந்நௌ பரிஷ்வஜ்ய பரஸ்பரம் ।। ௭.௩௪.
அப்போது, இருவரும் — அந்தக் குரங்கும் ராட்சசனும் — அக்கினியை ஏற்றி, ஒருவரை ஒருவர் அணைத்து, சகோதரத்துவம் ஏற்படுத்திக்கொண்டார்கள்.
அந்யோந்யம் லம்பிதகரௌ ததஸ்தௌ ஹரிராக்ஷஸௌ । கிஷ்கிந்தாம் விஶதுர்ஹ்ரு'ஷ்டௌ ஸிம்ஹௌ கிரிகுஹாமிவ ।। ௭.௩௪.
பின்னர், அவர்கள் இருவரும் — குரங்கும் ராட்சசனும் — கைபிடித்து மகிழ்ச்சியுடன், இரண்டு சிங்கங்கள் மலைக்குகையில் புகுவது போல், கிஷ்கிந்தாவிற்குள் சென்றார்கள்.
ஸ தத்ர மாஸமுஷிதஃ ஸுக்ரீவ இவ ராவணஃ । அமாத்யைராகதைர்நீதஸ்த்ரைலோக்யோத்ஸாதநார்திபிஃ ।। ௭.௩௪.
அங்கே, ராவணன் சுக்ரீவன் போல ஒரு மாதம் தங்கினான்; பிறகு மூன்று உலகத்தையும் வெல்ல விரும்பி வந்த அமைச்சர்களால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்.
ஏவமேதத்புராவ்ரு'த்தம் வாலிநா ராவணஃ ப்ரபோ । தர்ஷிதஶ்ச க்ரு'தஶ்சாபி ப்ராதா பாவகஸந்நிதௌ ।। ௭.௩௪.
இவ்வாறு, பிரபுவே, பழைய காலத்தில் வாலியால் ராவணன் வெல்லப்பட்டு, அக்கினி முன்னிலையில் சகோதரனாகவும் ஆனான்.
பலமப்ரதிமம் ராம வாலிநோ ऽபவதுத்தமம் । ஸோ ऽபி த்வயா விநிர்தக்தஃ ஶலபோ வஹ்நிநா யதா ।। ௭.௩௪.
ராமா, வாலிக்கு ஒப்பற்ற, மிகுந்த பலம் இருந்தது; ஆனாலும், நீயே அவனைத் தீயில் விழும் பட்டாம்பூச்சி போல் அழித்தாய்.
அப்ரு'ச்சத ததா ராமோ தக்ஷிணாஶாஶ்ரமம் முநிம் । ப்ராஞ்ஜலிர்விநயோபேத இதமாஹ வசோ ऽர்தவத் ।। ௭.௩௫.
அப்போது, ராமன் கையைக் கூப்பி, பணிவுடன், தெற்குப் பக்க ஆசிரமத்தில் இருந்த முனிவரிடம் இந்த அர்த்தமுள்ள கேள்வியை கேட்டான்.