இத்யார்ஷே ஶ்ரீமத்ராமாயணே வால்மீகீயே ஆதிகாவ்யே ஶ்ரீமதுத்தரகாண்டே த்ரயஸ்த்ரிம்ஶஃ ஸர்கஃ
இவ்வாறு முனிவர் வால்மீகி இயற்றிய, புனிதமான ராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்தில் முப்பத்தி மூன்றாவது பகுதி முடிகிறது.
அர்ஜுநேந விமுக்தஸ்து ராவணோ ராக்ஷஸாதிபஃ । சசார ப்ரு'திவீம் ஸர்வாமநிர்விண்ணஸ்ததா க்ரு'தஃ ।। ௭.௩௪.
அர்ஜுனனால் விடுவிக்கப்பட்ட ராவணன், ராட்சசர்களின் அரசன், மீண்டும் பழையபடி மனம் தளராமல், பூமியெங்கும் சுற்றினார்.
ராக்ஷஸம் வா மநுஷ்யம் வா ஶ்ரு'ணுதே ऽயம் பலாதிகம் । ராவணஸ்தம் ஸமாஸாத்ய யுத்தே ஹ்வயதி தர்பிதஃ ।। ௭.௩௪.
யாராவது ராட்சசன் அல்லது மனிதன் வலிமை உடையவன் என்று கேட்டவுடன், ராவணன் பெருமிதத்துடன் அவரை யுத்தத்திற்கு அழைப்பான்.
ததஃ கதாசித்கிஷ்கிந்தாம் நகரீம் வாலிபாலிதாம் । கத்வா ஹ்வயதி யுத்தாய வாலிநம் ஹேமமாலிநம் ।। ௭.௩௪.
ஒரு நாள், வாலி என்ற பொன்னாலான மாலையுடன் கிஷ்கிந்தா நகரை ஆளும் அரசரிடம் சென்று, யுத்தத்திற்கு சவால் செய்தான்.
ததஸ்து வாநராமாத்யஸ்தாரஸ்தாராபிதா ப்ரபுஃ । உவாச வாநரோ வாக்யம் யுத்தப்ரேப்ஸுமுபாகதம் ।। ௭.௩௪.
அப்போது வானர அமைச்சன் தாரா, போருக்கு தயாராக வந்த வாலியிடம் பேசினார்.
ராக்ஷஸேந்த கதோ வாலீ யஸ்தே ப்ரதிபலோ பவேத் । கோ ऽந்யஃ ப்ரமுகதஃ ஸ்தாதும் தவ ஶக்தஃ ப்லவங்கமஃ ।। ௭.௩௪.
ராட்சசர்களின் அரசனே, வாலி உங்களிடம் வந்துள்ளார்; மற்ற எந்த வானரரும் உங்களுக்குப் போட்டியாக நேரில் நிற்க முடியுமா?
சதுர்ப்யோ ऽபி ஸமுத்ரேப்யஃ ஸந்த்யாமந்வாஸ்ய ராவண । இமம் முஹூர்தமாயாதி வாலீ திஷ்ட முஹூர்தகம் ।। ௭.௩௪.
நான்கு பெருங்கடல்களிலும் மாலை வழிபாடு செய்து முடித்த ராவணா, இந்தக் கணத்தில் வாலி இங்கு வருவான்; சிறிது நேரம் பொறு.
ஏதாநஸ்திசயாந்பஶ்ய ய ஏதே ஶங்கபாண்டுராஃ । யுத்தார்திநாமிமே ராஜந்வாநராதிபதேஜஸா ।। ௭.௩௪.
இந்தச் சங்கு போல் வெண்மையான எலும்புகளைக் காண்; போருக்காக வந்தவர்களை வானரராஜாவின் வலிமை அழித்தது.
யத்வா ऽம்ரு'தரஸஃ பீதஸ்த்வயா ராவண ராக்ஷஸ । ததா வாலிநமாஸாத்ய ததந்தம் தவ ஜீவிதம் ।। ௭.௩௪.
ராவணா, நீ அமிர்தம் குடித்திருந்தாலும், வாலியுடன் நேரில் சந்தித்தால் உன் உயிருக்கு முடிவு வரும்.
பஶ்யேதாநீம் ஜகச்சித்ரமிமம் விஶ்ரவஸஃ ஸுத । இதம் முஹூர்தம் திஷ்டஸ்வ துர்லபம் தே பவிஷ்யதி ।। ௭.௩௪.
விச்ரவஸின் மகனே, இப்போது உலகின் அதிசயங்களை நீ காணப்போகிறாய்; இந்த ஒரு கணம் பொறு, பிறகு அது உனக்குக் கிடைக்காது.
அதவா த்வரஸே மர்தும் கச்ச தக்ஷிணஸாகரம் । வாலிநம் த்ரக்ஷ்யஸே தத்ர பூமிஸ்தமிவ பாவகம் ।। ௭.௩௪.
அல்லது, மரணத்திற்கு அவசரமாக இருந்தால், தெற்குக் கடலை நோக்கிச் செல்; அங்கே நிலத்தில் தீ போல் இருக்கும் வாலியைக் காண்பாய்.
ஸ து தாரம் விநிர்பர்த்ஸ்ய ராவணோ லோகராவணஃ । புஷ்பகம் தத்ஸமாருஹ்ய ப்ரயயௌ தக்ஷிணார்ணவம் ।। ௭.௩௪.
உலகை அச்சுறுத்தும் ராவணன், தாரையை கடிந்து கூறி, புஷ்பக வானூர்தியில் ஏறி தெற்குக் கடலை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.
தத்ர ஹேமகிரிப்ரக்யம் தருணார்கநிபாநநம் । ராவணோ வாலிநம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸந்த்யோபாஸநதத்பரம் ।। ௭.௩௪.
அங்கே, பொன்னாற் மலை போல், எழுந்த சூரியன் போல் முகம் ஒளிரும் வாலி, மாலை வழிபாட்டில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருப்பதை ராவணன் கண்டான்.
புஷ்பகாதவருஹ்யாத ராவணோ ऽஞ்ஜநஸந்நிபஃ । க்ரஹீதும் வாலிநம் தூர்ணம் நிஃஶப்தபதமாவ்ரஜத் ।। ௭.௩௪.
பின்னர், கரிய காஜல் போல் இருந்த ராவணன், புஷ்பகத்திலிருந்து இறங்கி, வாலியை விரைவாகப் பிடிக்க அமைதியாக நெருங்கினான்.
யத்ரு'ச்சயா ததா த்ரு'ஷ்டோ வாலிநாபி ஸ ராவணஃ । பாபாபிப்ராயவாந் த்ரு'ஷ்ட்வா சகார ந து ஸம்ப்ரமம் ।। ௭.௩௪.
அந்த நேரத்தில், தீய எண்ணம் கொண்ட ராவணனை வாலி யாத்ரையாகக் கண்டான்; ஆனால் அவனைப் பார்த்தும் வாலிக்கு எந்த கலக்கம் வரவில்லை.
ஶஶமாலக்ஷ்ய ஸிம்ஹோ வா பந்நகம் கருடோ யதா । ந சிந்தயதி தம் வாலீ ராவணம் பாபநிஶ்சயம் ।। ௭.௩௪.
சிங்கம் முயலைக் கவலைப்படாதது போல், கருடன் பாம்பை எண்ணாதது போல், வாலி தீய நோக்கமுள்ள ராவணனை கவனிக்கவே இல்லை.
ஜிக்ரு'க்ஷமாணமாயாந்தம் ராவணம் பாபசேதஸம் । கக்ஷாவலம்பிநம் க்ரு'த்வா கமிஷ்யே த்ரீந்மஹார்ணவாந் ।। ௭.௩௪.
தீய எண்ணத்துடன் பிடிக்க வருகிற ராவணனைப் பார்த்த வாலி, 'அவனை என் கையடியில் வைத்து மூன்று பெருங்கடல்களையும் கடப்பேன்' என்று எண்ணினான்.
த்ரக்ஷ்யந்த்யரிம் மமாங்கஸ்தம் ஸ்ரம்ஸதூருகராம்பரம் । லம்பமாநம் தஶக்ரீவம் கருடஸ்யேவ பந்நகம் ।। ௭.௩௪.
என் எதிரியை என் பக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டு, அவன் தொடைத் துணியும் மேலுடையும் சிதறி, ராவணன் கருடன் பிடித்த பாம்பு போல் தொங்குவதை எல்லோரும் பார்ப்பார்கள்.
இத்யேவம் மதிமாஸ்தாய வாலீ கர்ணமுபாஶ்ரிதஃ । ஜபந்வை நைகமாந்மந்த்ராம்ஸ்தஸ்தௌ பர்வதராடிவ ।। ௭.௩௪.
இவ்வாறு தீர்மானித்த வாலி, தன் வலிமையை நம்பி, வேத மந்திரங்களை ஜபித்து, மலைச்சிகரம் போல் அசையாமல் நின்றான்.
தாவந்யோந்யம் ஜிக்ரு'க்ஷந்தௌ ஹரிராக்ஷஸபார்திவௌ । ப்ரயத்நவந்தௌ தத்கர்ம ஈஹதுர்பலதர்பிதௌ ।। ௭.௩௪.
அந்த இருவரும்—வானரனும் ராட்சசராஜாவும்—ஒருவரை ஒருவர் பிடிக்க ஆவலுடன், தங்கள் வலிமையை நம்பி, பெரும் முயற்சியுடன் செயல்பட்டார்கள்.
ஹஸ்தக்ராஹம் து தம் மத்வா பாதஶப்தேந ராவணம் । பராங்முகோ ऽபி ஜக்ராஹ வாலீ ஸர்பமிவாண்டஜஃ ।। ௭.௩௪.
ராவணன் தன்னை பிடிக்க முயல்வதை உணர்ந்த வாலி, திரும்பிப் பார்க்காமலே, கருடன் பாம்பை பிடிப்பது போல், அவனை தனது காலால் பிடித்தான்.
க்ரஹீதுகாமம் தம் க்ரு'ஹ்ய ரக்ஷஸாமீஶ்வரம் ஹரிஃ । கமுத்பபாத வேகேந க்ரு'த்வா கக்ஷாவலம்பிநம் ।। ௭.௩௪.
தன்னைப் பிடிக்க வந்த ராட்சசராஜாவை வானரன் பிடித்து, அவனைத் தன் கையடியில் தொங்க வைத்தபடி, வேகமாக ஆகாயத்தில் பாய்ந்தான்.
தம் சாபீடயமாநம் து விதுதந்தம் நகைர்முஹுஃ । ஜஹார ராவணம் வாலீ பவநஸ்தோயதம் யதா ।। ௭.௩௪.
ராவணன் தப்பிக்க முயன்று, நகத்தால் அடித்தும், போராடியும் இருந்தாலும், வாலி அவனை காற்று மேகத்தை இழுத்துச் செல்லும் போல் எடுத்துச் சென்றான்.
அத தே ராக்ஷஸாமாத்யா ஹ்ரியமாணம் தஶாநநம் । முமோக்ஷயிஷவோ வாலிம் ரவமாணா அபித்ருதாஃ ।। ௭.௩௪.
அப்போது, ராவணன் வாலியால் இழுத்துச் செல்லப்பட, அவன் அழைப்பை கேட்ட ராட்சச அமைச்சர்கள், அவனை விடுவிக்க விரைந்து ஓடினார்கள்.
அந்வீயமாநஸ்தைர்வாலீ ப்ராஜதே ऽம்பரமத்யகஃ । அந்வீயமாநோ மேகௌகைரம்பரஸ்த இவாம்ஶுமாந் ।। ௭.௩௪.
அவர்கள் பின் தொடர, வாலி வானத்தின் நடுவில் ஒளிர்ந்தான்; மேகங்கள் சூழும் போது சூரியன் எப்படி பிரகாசிக்கிறானோ, அப்படியே.
தே ऽஶக்நுவந்தஃ ஸம்ப்ராப்தும் வாலிநம் ராக்ஷஸோத்தமாஃ । தஸ்ய பாஹூருவேகேந பரிஶ்ராந்தா வ்யவஸ்திதாஃ ।। ௭.௩௪.
அந்த ராட்சசர்களில் சிறந்தவர்கள், வாலியை அடைய முடியாமல், அவன் கை கால்களின் வலிமையால் களைப்புற்று நிற்க வேண்டியதாகிவிட்டார்கள்.
வாலிமார்காதபாக்ராமந்பர்வதேந்த்ரோ ஹி கச்சதஃ । கிம் புநர்ஜீவிதப்ரேப்ஸுர்பிப்ரத்வை மாம்ஸஶோணிதம் ।। ௭.௩௪.
மலைகளின் தலைவன் கூட வாலியின் பாதையில் வந்தால் விலகிச் செல்வான்; உயிரை விரும்பி, இறைச்சி இரத்தம் உடைய ஒருவர் என்றால் எவ்வளவு அதிகமாக பயந்து ஓடுவார்!
அபக்ஷிகணஸம்பாதாந்வாநரேந்த்ரோ மஹாஜவஃ । க்ரமஶஃ ஸாகராந்ஸர்வாந்ஸந்த்யாகாலமவந்தத ।। ௭.௩௪.
அந்த வேகமான வானரராஜன், பறவைகளின் கூட்டங்களை கடந்தபடி, எல்லா கடல்களையும் மாலைக்காலத்தில் வணங்கினான்.
ஸபாஜ்யமாநோ பூதைஸ்து கைசரைஃ கைசரோத்தமஃ । பஶ்சிமம் ஸாகரம் வாலீ ஹ்யாஜகாம ஸராவணஃ ।। ௭.௩௪.
வானில் வாழும் உயிர்கள் வாலியை மதித்து பாராட்ட, வானில் சிறந்தவனாகிய வாலி, இராவணனை ஏந்திக்கொண்டு மேற்குக் கடலை அடைந்தான்.
தஸ்மிந்ஸந்த்யாமுபாஸித்வா ஸ்நாத்வா ஜப்த்வா ச வாநரஃ । உத்தரம் ஸாகரம் ப்ராயாத்வஹமாநோ தஶாநநம் ।। ௭.௩௪.
அங்கே மாலையை வணங்கி, நீராடி, ஜபம் செய்து முடித்த வானரன், இராவணனை ஏந்திக்கொண்டு வடக்குக் கடலை நோக்கிப் பயணித்தான்.