அர்ஜுநாய து தத்கர்ம ராவணஸ்ய ஸமந்த்ரிணஃ । க்ரீடமாநாய கதிதம் புருஷைர்த்வாரரக்ஷிபிஃ ।। ௭.௩௨.
இராவணனும் அவன் அமைச்சர்களும் செய்த காரியம் அர்ஜுனனுக்குத், அவன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, கதவுக்காப்பாளர்களால் தெரிவிக்கப்பட்டது.
ஶ்ருத்வா ந பேதவ்யமிதி ஸ்த்ரீஜநம் தம் ததோ ऽர்ஜுநஃ । உத்ததார ஜலாத்தஸ்மாத்கங்காதோயாதிவாஞ்ஜநஃ ।। ௭.௩௨.
‘பயப்பட வேண்டாம்’ என்று கேட்ட அர்ஜுனன், கங்கை நீரில் இருந்து கருப்புச் சாயம் போல் மேலே எழுந்தான்.
க்ரோததூஷிதநேத்ரஸ்து ஸ ததோ ऽர்ஜுநபாவகஃ । ப்ரஜஜ்வால மஹாகோரோ யுகாந்த இவ பாவகஃ ।। ௭.௩௨.
கோபத்தால் கண்கள் சிவந்த அர்ஜுனன், யுக முடிவில் எரியும் நெருப்பைப் போல பயங்கரமாக ஜொலித்தான்.
ஸ தூர்ணதரமாதாய வரஹேமாங்கதோ கதாம் । அபிதுத்ராவ ரக்ஷாம்ஸி தமாம்ஸீவ திவாகரஃ ।। ௭.௩௨.
அவன் தங்கக் கையுறை அணிந்த பெரிய களிற்றைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு, இருண்டதை விரட்டும் சூரியன் போல் ராட்சசர்களை நோக்கி விரைந்தான்.
பாஹுவிக்ஷேபகரணாம் ஸமுத்யம்ய மஹாகதாம் । காருடம் வேகமாஸ்தாய சாபபாதைவ ஸோ ऽர்ஜுநஃ ।। ௭.௩௨.
கையை உயர்த்தி பெரிய களிற்றைத் தாக்கத் தயாராக வைத்து, அர்ஜுனன் கருடனின் வேகத்தில் பறக்கும் பறவை போல் கீழே இறங்கினான்.
தஸ்ய மார்கம் ஸமாருத்த்ய விந்த்யோ ऽர்கஸ்யேவ பர்வதஃ । ஸ்திதோ விந்த்ய இவாகம்ப்யஃ ப்ரஹஸ்தோ முஸலாயுதஃ ।। ௭.௩௨.
அவனுடைய வழியை மறைத்து, சூரியனுக்கு முன் விந்திய மலை போல், இரும்புக் களிற்றுடன் பிரஹஸ்தன் அசையாமல் நின்றான்.
ததோ ऽஸ்ய முஸலம் கோரம் லோஹபத்தம் மஹோத்ததஃ । ப்ரஹஸ்தஃ ப்ரேஷயந்க்ருத்தோ ரராஸ ச யதாம்புதஃ ।। ௭.௩௨.
பின்னர் பிரஹஸ்தன், கோபத்துடன், இரும்பால் கட்டப்பட்ட பெரிய பயங்கரமான களிற்றை வீசி, மேகங்கள் முழங்கும் போல் முழங்கினான்.
தஸ்யாக்ரே முஸலஸ்யாக்நிரஶோகாபீடஸந்நிபஃ । ப்ரஹஸ்தகரமுக்தஸ்ய பபூவ ப்ரதஹந்நிவ ।। ௭.௩௨.
பிரஹஸ்தன் வீசிய அந்தக் களிற்றின் முனையில், அசோக மரத்தின் மொட்டைப் போல், எரியும் தீ எல்லாவற்றையும் எரிக்குமாறு தோன்றியது.
அதாயாந்தம் து முஸலம் கார்தவீர்யஸ்ததார்ஜுநஃ । நிபுணம் வஞ்சயாமாஸ ஸகதோ ऽகதவிக்ரமஃ ।। ௭.௩௨.
அந்தக் களிறு அருகில் வந்தபோது, கார்த்தவீர்ய வம்சத்தைச் சேர்ந்த அர்ஜுனன், தன் களிற்றைத் திறமையாகச் சுழற்றிக் கொண்டு அதைத் தவிர்த்தான்.
ததஸ்தமபிதுத்ராவ ப்ரஹஸ்தம் ஹைஹயாதிபஃ । ப்ராமயாநோ கதாம் குர்வீம் பஞ்சபாஹுஶதோச்ச்ரயாம் ।। ௭.௩௨.
பின்னர் ஹைஹய மன்னன், நூறு கைபோல் உயரமுள்ள பெரிய களிற்றை சுழற்றி, பிரஹஸ்தனை நோக்கி பாய்ந்தான்.
ததா ஹதோ ऽதிவேகேந ப்ரஹஸ்தோ கதயா ததா । நிபபாத ஸ்திதஃ ஶைலோ வஜ்ரிவஜ்ரஹதோ யதா ।। ௭.௩௨.
அப்போது பிரஹஸ்தன், அந்தக் களிற்றால் மிகுந்த வேகத்தில் தாக்கப்பட்டு, இந்திரனின் வஜ்ரத்தால் அடிபட்ட மலை போல் கீழே விழுந்தான்.
ப்ரஹஸ்தம் பதிதம் த்ரு'ஷ்ட்வா மாரீசஶுகஸாரணாஃ । ஸமஹோதரதூம்ராக்ஷா ஹ்யபஸ்ரு'ஷ்டா ரணாஜிராத் ।। ௭.௩௨.
பிரஹஸ்தன் விழுந்ததைப் பார்த்து, மாரீசன், சுகன், சாரணன், மகோதரன், தூம்ராட்சன் ஆகியோர் போர்க்களத்திலிருந்து ஓடினர்.
அபக்ராந்தேஷ்வமாத்யேஷு ப்ரஹஸ்தே வை நிபாதிதே । ராவணோ ऽப்யத்ரவத்தூர்ணமர்ஜுநம் ந்ரு'பஸத்தமம் ।। ௭.௩௨.
பிரஹஸ்தன் வீழ்ந்ததும் அமைச்சர்கள் ஓடிப்போனதும் பார்த்த ராவணன், வேகமாக அரசர்களில் சிறந்த அர்ஜுனனை எதிர்த்து பாய்ந்தான்.
ஸஹஸ்ரபாஹோஸ்தத்யுத்தம் விம்ஶத்பாஹோஶ்ச தாருணம் । ந்ரு'பராக்ஷஸயோஸ்தத்ர சாரப்தம் ரோமஹர்ஷணம் ।। ௭.௩௨.
ஆயிரம் கை கொண்ட ராவணனும் இருபது கை கொண்ட அர்ஜுனனும் இடையே நடந்த அந்த போராட்டம் மிகவும் கொடூரமாக, பார்த்த அனைவரையும் பரவசப்படுத்தியது.
ஸாகராவிவ ஸம்ரப்தௌ சலந்மூலாவிவாசலௌ । தேஜோயுக்தாவிவாதித்யௌ ப்ரதஹந்தாவிவாநலௌ ।। ௭.௩௨.
அவர்கள் இருவரும் கோபத்தில் கொந்தளித்து, இரு கடல்கள் போல் சுழன்று, அசையாத வேர்கள் போல் நிலைத்து, இரு சூரியர்கள் போல் பிரகாசித்து, இரு தீப்பிழம்புகள் போல் எரிந்து ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொண்டார்கள்.
பலோத்ததௌ யதா நாகௌ வாஶிதார்தே யதா வ்ரு'ஷௌ । மேகாவிவ விநர்தந்தௌ ஸிம்ஹாவிவ பலோத்கடௌ ।। ௭.௩௨.
இரு வலிமைமிக்க யானைகள் போல், மேன்மை பிடிக்க முயலும் இரு காளைகள் போல், முழங்கும் மேகங்கள் போல், வலிமை மிகுந்த இரு சிங்கங்கள் போல் அவர்கள் மோதினார்கள்.
ருத்ரகாலாவிவ க்ருத்தௌ ததா தௌ ராக்ஷஸார்ஜுநௌ । பரஸ்பரம் கதாப்யாம் தௌ தாடயாமாஸதுர்ப்ரு'ஶம் ।। ௭.௩௨.
அர்ஜுனனும் ராக்ஷசனும், கோபத்தில் உண்டான இரு ருத்ரர்களைப் போல், தங்கள் களப்பண்களால் ஒருவரை ஒருவர் கடுமையாக தாக்கினார்கள்.
வஜ்ரப்ரஹாராநசலா யதா கோராந்விஷேஹிரே । கதாப்ரஹாராம்ஸ்தௌ தத்ர ஸேஹாதே நரராக்ஷஸௌ ।। ௭.௩௨.
மலைகள் எவ்வாறு இடியால் தாக்கப்பட்டும் நிலைத்திருக்கின்றனவோ, அதுபோல் அந்த மனிதனும் ராக்ஷசனும் ஒருவரையொருவர் தாக்கிய கடுமையான களப்பண்களை தாங்கினர்.
யதா ऽ ஶநிரவேப்யஸ்து ஜாயதே ऽத ப்ரதிஶ்ருதிஃ । ததா தயோர்கதாபோதைர்திஶஃ ஸர்வாஃ ப்ரதிஶ்ருதாஃ ।। ௭.௩௨.
இடி முழக்கத்திலிருந்து எதிரொலி எழுவது போல, அவர்களின் களப்பண்கள் இடிக்கப்பட்ட ஒலி எல்லா திசைகளிலும் பரவியது.
அர்ஜுநஸ்ய கதா ஸா து பாத்யமாநா ऽஹிதோரஸி । காஞ்சநாபம் நபஶ்சக்ரே வித்யுத்ஸௌதாமிநீ யதா ।। ௭.௩௨.
அர்ஜுனனின் களப்பணம் ராவணனின் மார்பில் வீசப்பட்ட போது, அது வானில் தங்கம் போல ஒளிர்ந்தது, மின்னல் போல பிரகாசம் ஏற்படுத்தியது.
ததைவ ராவணேநாபி பாத்யமாநா முஹுர்முஹுஃ । அர்ஜுநோரஸி நிர்பாதி கதோல்கேவ மஹாகிரௌ ।। ௭.௩௨.
அதேபோல், ராவணனின் களப்பணம் அர்ஜுனனின் மார்பில் மீண்டும் மீண்டும் வீசப்பட்டபோது, அது பெரிய மலை மீது விழும் தீப்பந்து போல ஒளிர்ந்தது.
நார்ஜுநஃ கேதமாயாதி ந ராக்ஷஸகணேஶ்வரஃ । இதமாஸீத்தயோர்யுத்தம் யதா பூர்வம் பலீந்த்ரயோஃ ।। ௭.௩௨.
அர்ஜுனனும் ராக்ஷசர்களின் தலைவனும் சோர்வடையவில்லை; அவர்களது போராட்டம் பழைய வலிமைமிக்கவர்களின் போரைப் போன்று இருந்தது.
ஶ்ரு'ங்கைரிவ வ்ரு'ஷாயுத்யந்தந்தாக்ரைரிவ குஞ்ஜரௌ । பரஸ்பரம் தௌ நிக்நந்தௌ நரராக்ஷஸஸத்தமௌ ।। ௭.௩௨.
காளைகள் கொம்பால் மோதுவது போலவும், யானைகள் தந்தத்தால் தாக்குவது போலவும், அந்த மனிதரும் ராக்ஷசனும் ஒருவரை ஒருவர் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினார்கள்.
ததோ ऽர்ஜுநேந க்ருத்தேந ஸர்வப்ராணேந ஸா கதா । ஸ்தநயோரந்தரே முக்தா ராவணஸ்ய மஹோரஸி ।। ௭.௩௨.
அப்போது அர்ஜுனன் கோபத்துடன், முழு வலிமையுடன் தனது களப்பணத்தை ராவணனின் பெரிய மார்பில் இரு முலைகளுக்கு நடுவே வீசினான்.
வரதாநக்ரு'தத்ராணே ஸா கதா ராவணோரஸி । துர்பலேவ யதாவேகம் த்விதாபூத்வா ऽபதத்க்ஷிதௌ ।। ௭.௩௨.
அந்த களப்பணம், வரப்பெற்ற பாதுகாப்பால், ராவணனின் மார்பில் பட்டபோது, வலுவிழந்தது போல் இரண்டாக உடைந்து தரையில் விழுந்தது.
ஸ த்வர்ஜுநப்ரமுக்தேந கதாபாதேந ராவணஃ । அபாஸர்பத்தநுர்மாத்ரம் நிஷஸாத ச நிஷ்டநந் ।। ௭.௩௨.
அர்ஜுனன் வீசிய களப்பணால் தாக்கப்பட்ட ராவணன், ஒரு வில் தொலைவு பின்சென்று, வலியில் நொந்தபடி அமர்ந்தான்.
ஸ விஹ்வலம் ததாலக்ஷ்ய தஶக்ரீவம் ததோ ऽர்ஜுநஃ । ஸஹஸோத்பத்ய ஜக்ராஹ கருத்மாநிவ பந்நகம் ।। ௭.௩௨.
அப்போது ராவணன் குழம்பியிருப்பதை பார்த்த அர்ஜுனன், பறவையாத கருடன் பாம்பை பிடிப்பது போல், விரைவாக பாய்ந்து அவனைப் பிடித்தான்.
ஸ து பாஹுஸஹஸ்ரேண பலாத்க்ரு'ஹ்ய தஶாநநம் । பபந்த பலவாந்ராஜா பலிம் நாராயணோ யதா ।। ௭.௩௨.
ஆயிரம் கைகளால் வலிமை கொண்ட அரசன், பத்து தலை கொண்ட ராவணனை வலியால் கட்டிப்பிடித்தான்; நாராயணன் பாலியை கட்டியதுபோல்.
பத்யமாநே தஶக்ரீவே ஸித்தசாரணதேவதாஃ । ஸாத்வீதிவாதிநஃ புஷ்பைஃ கிரந்த்யர்ஜுநமூர்தநி ।। ௭.௩௨.
ராவணன் கட்டப்படும்போது, சித்தர்கள், சாரணர்கள், தேவர்கள் 'நன்று' என்று கூறி, அர்ஜுனனின் தலையில் மலர்களை பொழிந்தார்கள்.
வ்யாக்ரோ ம்ரு'கமிவாதாய ம்ரு'கராடிவ தந்திநம் । நநாத ஹைஹயோ ராஜா ஹர்ஷாதம்புதவந்முஹுஃ ।। ௭.௩௨.
புலி மானை பிடிப்பது போலவும், காட்டு மிருகங்களின் தலைவன் யானையை பிடிப்பது போலவும், ஹைஹய அரசன் மகிழ்ச்சியில் இடியோசை போல் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினான்.