ஏதஸ்மிந்நந்தரே க்ருத்தா வருணஸ்ய மஹாத்மநஃ । புத்ராஃ பௌத்ராஶ்ச நிஷ்க்ராமந்கௌஶ்ச புஷ்கர ஏவ ச ।। ௭.௨௩.
அந்த நேரத்தில், பெரிய ஆன்மாவான வருணனின் மகன்களும், பேரன்களும், பசுக்களும், தாமரைப்பிறந்தவரும் கோபத்துடன் வெளியே வந்தார்கள்.
தே து வீர்யகுணோபேதா பலைஃ பரிவ்ரு'தாஃ ஸ்வகைஃ । யுங்க்த்வா ரதாந்காமகமாநுத்யத்பாஸ்வரவர்சஸஃ ।। ௭.௨௩.
அவர்கள் வீரமும் நல்ல பண்புகளும் உடையவர்கள், தங்கள் படைகளால் சூழப்பட்டு, விருப்பப்படி செல்லும் ரதங்களை யோக்கி, தீப்தியுடன் பிரகாசித்தனர்.
ததோ யுத்தம் ஸமபவத்தாருணம் ரோமஹர்ஷணம் । ஸலிலேந்த்ரஸ்ய புத்ராணாம் ராவணஸ்ய ச தீமதஃ ।। ௭.௨௩.
அப்போது, சமுத்திரத்தின் மகன்கள் மற்றும் புத்திசாலியான இராவணன் இடையே கொடூரமான, ரோமஞ்சம் தரும் ஒரு போர் எழுந்தது.
அமாத்யைஶ்ச மஹாவீர்யைர்தஶக்ரீவஸ்ய ரக்ஷஸஃ । வாருணம் தத்பலம் க்ரு'த்ஸ்நம் க்ஷணேந விநிபாதிதம் ।। ௭.௨௩.
பத்து தலை கொண்ட ராட்சசன் இராவணனின் வல்லமையான அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து, வருணனின் முழு படையையும் ஒரு கணத்தில் அழித்துவிட்டார்கள்.
ஸமீக்ஷ்ய ஸ்வபலம் ஸங்க்யே வருணஸ்ய ஸுதாஸ்ததா । அர்திதாஃ ஶரஜாலேந நிவ்ரு'த்தா ரணகர்மணஃ ।। ௭.௨௩.
போரில் தங்கள் படை அழிக்கப்பட்டதை பார்த்த வருணனின் மகன்கள், அம்புகளின் மழையில் சோர்ந்து, போரிலிருந்து பின்னடைந்தார்கள்.
மஹீதலகதாஸ்தே து ராவணம் த்ரு'ஶ்ய புஷ்பகே । ஆகாஶமாஶு விவிஶுஃ ஸ்யந்தநைஃ ஶீக்ரகாமிபிஃ ।। ௭.௨௩.
மண்ணில் விழுந்தவர்கள், புஷ்பக விமானத்தில் இருந்த இராவணனை பார்த்ததும், தாங்கள் விரைவாக செல்லும் வாகனங்களில் வானில் பறந்தார்கள்.
மஹாதாஸீத்ததஸ்தேஷாம் துல்யம் ஸ்தாநமவாப்ய தத் । ஆகாஶயுத்தம் துமுலம் தேவதாநவயோரிவ ।। ௭.௨௩.
அங்கு, அவர்கள் சமமான நிலையை அடைந்ததும், தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் போல், வானில் பெரும் சத்தத்துடன் ஒரு போர் நடந்தது.
ததஸ்தே ராவணம் யுத்தே ஶரைஃ பாவகஸந்நிபைஃ । விமுகீக்ரு'த்ய ஸந்துஷ்டா விநேதுர்விவிதாந்ரவாந் ।। ௭.௨௩.
பின்னர், அவர்கள் போரில் இராவணனை தீ போல ஜொலிக்கும் அம்புகளால் பின்னடைந்து, திருப்தியுடன் பலவிதமான கூச்சல்களை எழுப்பினார்கள்.
ததோ மஹோதரஃ க்ருத்தோ ராஜாநம் த்ரு'ஶ்ய தர்ஷிதம் । த்யக்த்வா ம்ரு'த்யுபயம் வீரோ யுத்தகாங்க்ஷீ வ்யலோகயத் ।। ௭.௨௩.
அப்போது மகோதரன், அரசன் இழிவடைந்ததை பார்த்து, மரணத்தைப் பற்றி கவலைப்படாமல், வீரமாகவும் போருக்காக ஆவலாகவும் பார்த்தான்.
தேந தே தாருணா யுத்தே காமகாஃ பவநோபமாஃ । மஹோதரேண கதயா ஹதா வை ப்ரயயுஃ க்ஷிதிம் ।। ௭.௨௩.
மகோதரன் தனது களப்பையால், அந்த கொடூரமான, விருப்பப்படி செல்லும், காற்றைப் போல் வேகமான ரதங்களை போரில் தாக்கி, அவை பூமியில் விழுந்தன.
தேஷாம் வருணபுத்ராணாம் ஹத்வா யோதாந்ஹயாஞ்சதாந் । முமோசாஶு மஹாநாதம் விரதாந்ப்ரேக்ஷ்ய தாந்ஸ்திதாந் ।। ௭.௨௩.
வருணனின் மகன்களில் நூற்றுக்கணக்கான வீரர்களையும், குதிரைகளையும், ரத ஓட்டிகளையும் கொன்ற மகோதரன், அவர்கள் ரதமின்றி நின்றதைப் பார்த்து, பெரும் ஆரவாரம் எழுப்பினான்.
தே து தேஷாம் ரதாஃ ஸாஶ்வாஃ ஸஹ ஸாரதிபிர்ஹதைஃ । மஹோதரேண நிஹதாஃ பதிதாஃ ப்ரு'திவீதலே ।। ௭.௨௩.
அவர்கள் ரதங்கள், குதிரைகளும் ஓட்டிகளும் மகோதரனால் கொல்லப்பட்டு, ஒன்றாக பூமியில் விழுந்தன.
தே து த்யக்த்வா ரதாந்புத்ரா வருணஸ்ய மஹாத்மநஃ । ஆகாஶே விஷ்டிதாஃ ஶூராஃ ஸ்வப்ரபாவாந்ந விவ்யதுஃ ।। ௭.௨௩.
ஆனால், அந்த மகாத்மா வருணனின் மகன்கள் தங்கள் ரதங்களை விட்டுவிட்டு, வானில் உறுதியாக நின்றனர்; தங்கள் வலிமையில் நம்பிக்கை கொண்டு, அவர்கள் அஞ்சவில்லை.
தநூம்ஷி க்ரு'த்வா ஸஜ்ஜாநி விநிர்பித்ய மஹோதரம் । ராவணம் ஸமரே க்ருத்தாஃ ஸஹிதாஃ ஸமபித்ரவந் ।। ௭.௨௩.
அவர்கள் வில்ல்களை தயார் செய்து, இராவணனின் பெரிய மார்பைத் துளைத்து, கோபத்தில் அனைவரும் சேர்ந்து போரில் அவரை எதிர்த்து பாய்ந்தனர்.
ஸாயகைஶ்சாபவிப்ரஷ்டைர்வஜ்ரகல்பைஃ ஸுதாருணைஃ । தாரயந்தி ஸ்ம ஸங்க்ருத்தா மேகா இவ மஹாகிரிம் ।। ௭.௨௩.
அவர்கள் கோபத்துடன், வில்லிலிருந்து விழுந்த, வஜ்ரத்தைப் போல் பயங்கரமான அம்புகளால் தாக்கி, மேகங்கள் பெரிய மலைகளைப் பிளக்கும் போல் இராவணனைத் தாக்கினர்.
ததஃ க்ருத்தோ தஶக்ரீவஃ காலாக்நிரிவ நிர்கதஃ । ஶரவர்ஷைர்மஹாகோரைஸ்தேஷாம் மர்மஸ்வதாடயத் ।। ௭.௨௩.
அப்போது, பத்து தலை கொண்ட இராவணன், அழிவின் நெருப்பைப் போல் கோபத்தில், மிகவும் பயங்கரமான அம்புகளின் மழையால் அவர்களின் உயிர் புள்ளிகளைத் தாக்கினான்.
ததஸ்தேநைவ ஸஹஸா ஸீதந்தி ஸ்ம பதாதயஃ । முஸலாநி விசித்ராணி ததோ பல்லஶதாநி ச ।। ௭.௨௩.
அந்த திடீர் தாக்குதலால், அங்கிருந்த காலாட் படைகள் வீழத் தொடங்கின; பின்னர் பலவிதமான களப்பைகள் மற்றும் நூற்றுக்கணக்கான கூரிய அம்புகள் தோன்றின.
பட்டிஶாம்ஶ்சைவ ஶக்தீஶ்ச ஶதக்நீஸ்தோமராம்ஸ்ததா । பாதயாமாஸ துர்தர்ஷஸ்தேஷாமுபரி விஷ்டிதஃ ।। ௭.௨௩.
அவர்களுக்குமேல் உயர்ந்து நின்ற அந்த வல்லமையாளர், குத்துவாள்கள், வேல்கள், நூறு பேரைக் கொல்லும் ஆயுதங்கள், மற்றும் கூரிய ஆயுதங்களை மழைபோல் பொழிந்தான்.
அபவித்தாஸ்து தே வீரா விநிஷ்பேதுஃ பதாதயஃ । மஹாபங்கமிவாஸாத்ய குஞ்ஜராஷ்ஷஷ்டிஹாயநாஃ ।। ௭.௨௩.
அந்த வீரமான காலாட் படைகள் தாக்கப்பட்டு, ஆழமான சேற்றில் விழும் அறுபது வயதான யானைகள் போல் கீழே விழுந்தனர்.
ஸீதமாநாந்ஸுதாந்த்ரு'ஷ்ட்வா விஹ்வலாந்ஸுமஹௌஜஸஃ । நநாத ராவணோ ஹர்ஷாந்மஹாநம்புதரோ யதா ।। ௭.௨௩.
அதிக சக்தி கொண்ட தன் மகன்கள் தளர்ந்து கவலையுடன் நிற்பதை பார்த்த ராவணன், பேரானந்தத்தில் பெரும் கர்ஜனை எழுப்பினான்; அது பெரும் மேகத்தின் இடியோசையைப் போல இருந்தது.
ததோ ரக்ஷோ மஹாநாதாந்முக்த்வா ஹந்தி ஸ்ம வாருணாந் । நாநாப்ரஹரணோபேதைர்தாராபாதைரிவாம்புதஃ ।। ௭.௨௩.
அந்த இராட்சசன், பெரும் சத்தத்துடன் கத்தி, பலவகை ஆயுதங்கள் கொண்ட வாரணர்களை, மேகம் பலத்த மழை பொழிவதைப் போல, அடித்து வீழ்த்தினான்.
ததஸ்தே விமுகாஃ ஸர்வே பதிதா தரணீதலே । ரணாத்ஸ்வபுருஷைஃ ஶீக்ரம் க்ரு'ஹாண்யேவ ப்ரவேஶிதாஃ ।। ௭.௨௩.
பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் போரில் தோற்று, தரையில் விழுந்து, தங்கள் உறவினர்களால் விரைவில் வீடுகளுக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்கள்.
தாநப்ரவீத்ததோ ரக்ஷோ வருணாய நிவேத்யதாம் ।। ௭.௨௩.
அப்போது அந்த இராட்சசன், 'இதை வருணனிடம் தெரிவிக்கவும்,' என்று அவர்களிடம் சொன்னான்.
ராவணம் த்வப்ரவீந்மந்த்ரீ ப்ரஹஸ்தோ (ப்ரஹஸோ) நாம வாருணஃ । கதஃ கலு மஹாராஜோ ப்ரஹ்மலோகம் ஜலேஶ்வரஃ ।। ௭.௨௩.
அப்போது ராவணனிடம், ப்ரஹஸ்தன் என்ற அமைச்சன், ஒரு வாரணன், 'பெரும் அரசன், நீரின் ஆண்டவன், பிரம்மாவின் உலகிற்கு சென்றுவிட்டான்,' என்று கூறினான்.
காந்தர்வம் வருணஃ ஶ்ரோதும் யம் த்வமாஹ்வயஸே யுதி । தத்கிம் தவ வ்ரு'தா வீர பரிஶ்ரம்ய கதே ந்ரு'பே । யே து ஸந்நிஹிதா வீராஃ குமாராஸ்தே பராஜிதாஃ ।। ௭.௨௩.
'நீ போருக்கு அழைக்கும் அந்த வருணன், காந்தர்வன், இப்போது இங்கு இல்லை. அரசன் இல்லாதபோது வீணாக உன் முயற்சியைச் செலவிட வேண்டாம், வீரா. அருகில் இருந்த வீரமான மகன்கள் எல்லாம் தோற்றுவிட்டார்கள்.'
ராக்ஷஸேந்த்ரஸ்து தச்ச்ருத்வா நாம விஶ்ராவ்ய சாத்மநஃ । ஹர்ஷாந்நாதம் விமுஞ்சந்வை நிஷ்க்ராந்தோ வருணாலயாத் ।। ௭.௨௩.
இதை கேட்ட இராட்சசர்களின் தலைவன், தன் பெயரை அறிவித்து, மகிழ்ச்சியில் பெரும் சத்தம் எழுப்பி, வருணனின் இல்லத்திலிருந்து வெளியேறினான்.
ஆகதஸ்து பதா யேந தேநைவ விநிவ்ரு'த்ய ஸஃ । லங்காமபிமுகோ ரக்ஷோ நபஸ்தலகதோ யயௌ ।। ௭.௨௩.
அவன் வந்த அதே பாதையில் திரும்பி, இலங்கையை நோக்கி, வானில் பறந்து சென்றான்.
நிவர்தமாநஃ ஸம்ஹ்ரு'ஷ்டோ ராவணஸ்ஸுதுராத்மவாந் । ஜஹ்ரே பதி நரேந்த்ரர்ஷிதேவகந்தர்வகந்யகாஃ ।। ௭.௨௪.
மீண்டும் திரும்பும் போது, தீய எண்ணம் கொண்ட ராவணன், பாதையில் அரசர்கள், முனிவர்கள், தேவர்கள் மற்றும் காந்தர்வர்களின் மகள்களை பிடித்துக்கொண்டான்.
தர்ஶநீயாம் ஹி ரக்ஷஃ ஸ கந்யாம் ஸ்த்ரீம் வாபி பஶ்யதி । ஹத்வா பந்துஜநம் தஸ்யா விமாநே தாம் ருரோத ஹ ।। ௭.௨௪.
அந்த இராட்சசன், அழகான பெண்ணையோ கன்னியையோ பார்த்தவுடன், அவளது உறவினர்களை கொன்று, அவளை வானில் பறக்கும் ரதத்தில் அடைத்துவைத்தான்.
ஏவம் பந்நககந்யாஶ்ச ராக்ஷஸாஸுரமாநுஷீஃ । யக்ஷதாநவகந்யாஶ்ச விமாநே ஸோ ऽத்யரோபயத் ।। ௭.௨௪.
அவ்வாறு, பாம்பு மகள்கள், இராட்சச, அசுர, மனித, யக்ஷ, தானவ மகள்களையும் அவன் தன் விமானத்தில் ஏற்றினான்.