இயம் மமாத்மஜா ராஜந்ஹேமயா ऽப்ஸரஸா த்ரு'தா । கந்யா மந்தோதரீ நாம பத்ந்யர்தம் ப்ரதிக்ரு'ஹ்யதாம் ।। ௭.௧௨.
"அரசே, இவள் என் சொந்த மகள், ஹேமா என்ற அப்பசரஸால் பெற்றவள்; இவள் மந்தோதரி என்று அழைக்கப்படுகிறாள், இவளை உன் மனைவியாக ஏற்று கொள்ளவும்."
பாடமித்யேவ தம் ராம தஶக்ரீவோ ऽப்யபாஷத । ப்ரஜ்சால்ய தத்ர சைவாக்நிமகரோத்பாணிஸங்க்ரஹம் ।। ௭.௧௨.
அப்படியென்று ராவணன் சம்மதித்து, அங்கு அக்னியை சாட்சி வைத்து, கைகளைக் கூப்பி திருமணம் செய்தான்.
ஸ ஹி தஸ்ய மயோ ராம ஶாபாபிஜ்ஞஸ்தபோதநாத் । விதித்வா தேந ஸா தத்தா தஸ்ய பைதாமஹம் குலம் ।। ௭.௧௨.
ராமா, அந்த மாயன், தவசியின் சாபத்தை அறிந்திருந்ததால், அவன் முன்னோர் வம்சத்தை அறிந்து, அவளை அவனிடம் கொடுத்தான்.
அமோகாம் தஸ்ய ஶக்திம் ச ப்ரததௌ பரமாத்புதாம் । பரேண தபஸா லப்தாம் ஜக்நிவாँல்லக்ஷ்மணம் யயா ।। ௭.௧௨.
அதோடு, தவம் செய்து பெற்ற, தவறாத அதிசயமான ஒரு ஆயுதத்தையும் அவனுக்குக் கொடுத்தான்; அதனால் தான் இலக்குவன் தாக்கப்பட்டான்.
ஏவம் ஸீக்ரு'ததாரோ வை லங்காயா ஈஶ்வரஃ ப்ரபுஃ । கத்வா து நகரீம் பார்யே ப்ராத்ரு'ப்யாம் ஸமுபாஹரத் ।। ௭.௧௨.
இவ்வாறு மனைவியைப் பெற்ற லங்கையின் அதிபதி, தன் சகோதரர்களுடன் நகரத்துக்குச் சென்று மனைவியை அழைத்து வந்தான்.
வைரோசநஸ்ய தௌஹித்ரீம் வஜ்ரஜ்வாலேதி நாமதஃ । தாம் பார்யாம் கும்பகர்ணஸ்ய ராவணஃ ஸமகல்பயத் ।। ௭.௧௨.
வைரோசனனின் பேரரசி, வஜ்ரஜ்வாலி என்றபெயருடையவளை, ராவணன் கும்பகர்ணனுக்குத் துணைவியாகத் தேர்ந்தான்.
கந்தர்வராஜஸ்ய ஸுதாம் ஶைலூஷஸ்ய மஹாத்மநஃ । ஸரமாம் நாம தர்மஜ்ஞாம் லேபே பார்யாம் விபீஷணஃ ।। ௭.௧௨.
கந்தர்வராஜாவான சைலூஷனின் தர்மத்தை அறிந்த மகளான சரமாவை, விபீஷணன் மனைவியாக ஏற்றான்.
தீரே து ஸரஸோ வை து ஸஞ்ஜஜ்ஞே மாநஸஸ்ய ஹி । ஸரஸ்ததா மாநஸம் து வவ்ரு'தே ஜலதாகமே ।। ௭.௧௨.
மானஸம் என்ற ஏரிக்கரையில், மழைக்காலம் வந்தபோது அந்த ஏரி பெரிதாக வளர்ந்தது.
மாத்ரா து தஸ்யாஃ கந்யாயாஃ ஸ்நேஹேநாக்ரந்திதம் வசஃ । ஸரோ மா வர்தயஸ்வேதி ததஃ ஸா ஸரமா ऽபவத் ।। ௭.௧௨.
அந்த பெண்ணின் தாயார், பாசத்தால், 'ஏரியே, நீ இன்னும் பெரிதாகாதே!' என்று அழைத்தார்; அதனால் அவளுக்கு சரமா என்று பெயர் வந்தது.
ஏவம் தே க்ரு'ததாரா வை ரேமிரே தத்ர ராக்ஷஸாஃ । ஸ்வாம் ஸ்வாம் பார்யாமுபாகம்ய கந்தர்வா இவ நந்தநே ।। ௭.௧௨.
இவ்வாறு தத்தம் மனைவிகளைப் பெற்ற ராட்சசர்கள், அங்கு ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மனைவியுடன் சந்தோஷமாக இருந்தார்கள்; அவர்கள் நந்தன வனத்தில் கந்தர்வர்கள் போல் மகிழ்ந்தனர்.
ததோ மந்தோதரீ புத்ரம் மேகநாதமஜீஜநத் । ஸ ஏஷ இந்த்ரஜிந்நாம யுஷ்மாபிரபிதீயதே ।। ௭.௧௨.
பின்னர் மண்டோதரி ஒரு மகனுக்கு பிறந்தாள்; அவன்தான் நீங்கள் இந்திரஜித் என்று அழைக்கும் மேகநாதன்.
ஜாதமாத்ரேண ஹி புரா தேந ராவணஸூநுநா । ருததா ஸுமஹாந்முக்தோ நாதோ ஜலதரோபமஃ ।। ௭.௧௨.
பிறந்தவுடன், ராவணனின் அந்த மகன், மேகங்கள் இடிக்கும் சப்தம் போல் பெரிய குரலில் அழைத்தான்.
ஜடீக்ரு'தா ச ஸா லங்கா தஸ்ய நாதேந ராகவ । பிதா தஸ்யாகரோந்நாம மேகநாத இதி ஸ்வயம் ।। ௭.௧௨.
அவனது அந்த ஆரவாரத்தால், ராகவா, லங்காபுரம் எல்லாம் மயங்கியது; அவனுடைய தந்தை அவனுக்கு மேகநாதன் என்று பெயரிட்டார்.
ஸோ ऽவர்தத ததா ராம ராவணாந்தஃபுரே ஶுபே । ரக்ஷ்யமாணோ வரஸ்த்ரீபிஶ்சந்நஃ காஷ்டைரிவாநலஃ ।। ௭.௧௨.
அவன் அப்போது, ராவணனின் அழகான அந்தரங்கத்தில், சிறந்த பெண்கள் பாதுகாப்பில், மரத்துக்குள் மறைந்துள்ள நெருப்பைப் போல் வளர்ந்தான், ராமா.
மாதாபித்ரோர்மஹாஹர்ஷம் ஜநயந்ராவணாத்மஜஃ ।। ௭.௧௨.
ராவணனின் மகன், தன் தாய் தந்தைக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அளித்தான்.
அத லோகேஶ்வரோத்ஸ்ரு'ஷ்டா தத்ர காலேந கேநசித் । நித்ரா ஸமபவத்தீவ்ரா கும்பகர்ணஸ்ய ரூபிணீ ।। ௭.௧௩.
அப்போது, உலகத்தலைவனால் அனுப்பப்பட்ட கடும் தூக்கம், சில காலத்துக்குப் பிறகு கும்பகர்ணனை ஆட்கொண்டது.
ததோ ப்ராதரமாஸீநம் கும்பகர்ணோ ऽப்ரவீத்வசஃ । நித்ரா மாம் பாததே ராஜந்காரயஸ்வ மமாலயம் ।। ௭.௧௩.
பின்னர் கும்பகர்ணன், அருகில் அமர்ந்திருந்த தம்பியிடம், 'அண்ணா, தூக்கம் என்னை மிகவும் தொந்தரவு செய்கிறது; எனக்காக ஓர் இடம் அமைக்கச் சொல்' என்றான்.
விநியுக்தாஸ்ததோ ராஜ்ஞா ஶில்பிநோ விஶ்வகர்மவத் । விஸ்தீர்ணம் யோஜநம் ஶுப்ரம் ததோ த்விகுணமாயதம் ।। ௭.௧௩.
அதன்பின் அரசன் கட்டளையிட்டதால், விஸ்வகர்மாவைப் போல திறமை கொண்ட கட்டடக்காரர்கள், ஒரு யோஜனை அகலமும் இரட்டிப்பு நீளமும் கொண்ட, விசாலமான ஒளிரும் மண்டபத்தை அமைத்தார்கள்.
தர்ஶநீயம் நிராபாதம் கும்பகர்ணஸ்ய சக்ரிரே । ஸ்பாடிகைஃ காஞ்சநைஶ்சித்ரைஃ ஸ்தம்பைஃ ஸர்வத்ர ஶோபிதம் ।। ௭.௧௩.
அவர்கள், கும்பகர்ணனுக்காக, எங்கும் வெள்ளை கிரிஸ்தல் மற்றும் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகான தூண்களுடன், அழகாகவும் தடையில்லாமலும் அந்த மண்டபத்தை அமைத்தார்கள்.
வைடூர்யக்ரு'தஸோபாநம் கிங்கிணீஜாலகம் ததா । தாந்ததோரணவிந்யஸ்தம் வஜ்ரஸ்படிகவேதிகம் ।। ௭.௧௩.
அங்கே வைடூரியக் கற்களால் ஆன படிக்கட்டுகள், மணிக்கூண்டுகளால் செய்யப்பட்ட ஜாலிகள், யானை எலும்பால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வாயில்கள், வைரம் மற்றும் முத்துக்கற்களால் ஆன மேடைகள் இருந்தன.
மநோஹரம் ஸர்வஸுகம் காரயாமாஸ ராக்ஷஸஃ । ஸர்வத்ர ஸுகதம் நித்யம் மேரோஃ புண்யாம் குஹாமிவ ।। ௭.௧௩.
அந்த இடத்தை அந்த இராட்சசன் மிக அழகாகவும், எல்லா வசதிகளும் கொண்டதாகவும், எப்போதும் மகிழ்ச்சி தரும் வகையில், மேரு மலையின் புனிதமான குகையைப் போல் அமைக்கச் செய்தான்.
தத்ர நித்ராம் ஸமாவிஷ்டஃ கும்பகர்ணோ மஹாபலஃ । பஹூந்யப்தஸஹஸ்ராணி ஶயாநோ ந ப்ரபுத்த்யதே ।। ௭.௧௩.
அங்கே அந்த வலிமைமிக்க கும்பகர்ணன் ஆழ்ந்த நித்திரையில் மூழ்கி, பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் படுத்தபடியே விழித்துக்கொள்ளாமல் இருந்தான்.
நித்ராபிபூதே து ததா கும்பகர்ணே தஶாநநஃ । தேவர்ஷியக்ஷகந்தர்வாந்ஸஞ்ஜக்நே ஹி நிரங்குஶஃ ।। ௭.௧௩.
அப்போது கும்பகர்ணன் தூக்கத்தில் மூழ்கியபோது, தசமுகன் எந்த கட்டுப்பாடும் இன்றி தேவர்கள், முனிவர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்களை வென்றான்.
உத்யாநாநி ச சித்ராணி நந்தநாதீநி யாநி ச । தாநி கத்வா ஸுஸஙக்ருத்தோ பிநத்தி ஸ்ம தஶாநநஃ ।। ௭.௧௩.
அவன் நந்தனம் போன்ற அழகான தோட்டங்களுக்குச் சென்று, மிகுந்த கோபத்துடன் அவற்றை அழித்தான்.
நதீம் கஜ இவ க்ரீடந்வ்ரு'க்ஷாந்வாயுரிவ க்ஷிபந் । நகாந்வ்ரஜ்ர இவோத்ஸ்ரு'ஷ்டோ வித்வம்ஸயதி ராக்ஷஸஃ ।। ௭.௧௩.
ஒரு யானை ஆற்றில் விளையாடும் போல், காற்று மரங்களை வீசும் போல், ஒரு இடியால் மலைகள் உடைக்கப்படுவது போல், அந்த இராட்சசன் அனைத்தையும் நாசம் செய்தான்.
ததாவ்ரு'த்தம் து விஜ்ஞாய தஶக்ரீவம் தநேஶ்வரஃ । குலாநுரூபம் தர்மஜ்ஞோ வ்ரு'த்தம் ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய சாத்மநஃ ।। ௭.௧௩.
அந்த தசமுகனின் செயலை அறிந்த செல்வத்தின் அதிபதி, தன் குடும்ப மரபையும், தன் நற்பண்புகளையும் நினைத்து, நீதியை அறிந்தவனாக அவனைப் பற்றி சிந்தித்தான்.
ஸௌப்ராத்ரதர்ஶநார்தம் து தூதம் வைஶ்ரவணஸ்ததா । லங்காம் ஸம்ப்ரேஷயாமாஸ தஶக்ரீவஸ்ய வை ஹிதம் ।। ௭.௧௩.
அப்போது, சகோதரப் பாசத்துக்காக வைஸ்ரவணன், தசமுகனுக்குப் பயனாக ஒரு தூதனை இலங்கைக்கு அனுப்பினான்.
ஸ கத்வா நகரீம் லங்காமாஸஸாத விபீஷணம் । மாநிதஸ்தேந தர்மேண ப்ரு'ஷ்டஶ்சாகமநம் ப்ரதி ।। ௭.௧௩.
அந்த தூதன் இலங்கை நகருக்குச் சென்று, விபீஷணனைச் சந்தித்தான்; விபீஷணன் அவனை மரியாதையுடன் ஏற்று, அவன் வருகையைப் பற்றி கேட்டான்.
ப்ரு'ஷ்ட்வா ச குஶலம் ராஜ்ஞோ ஜ்ஞாதீநாம் ச பிபீஷணஃ । ஸபாயாம் தர்ஶயாமாஸ தமாஸீநம் தஶாநநம் ।। ௭.௧௩.
அந்த தூதன் அரசனும், அவனுடைய உறவினர்களும் நலமாக இருக்கிறார்களா என்று விபீஷணன் கேட்டபின், அவனை அரசரசனாக அமர்ந்திருந்த தசமுகனைப் பார்த்துக்காட்டினான்.
ஸ த்ரு'ஷ்ட்வா தத்ர ராஜாநம் தீப்யமாநம் ஸ்வதேஜஸா । ஜயேதி வாசா ஸம்பூஜ்ய தூஷ்ணீம் ஸமபிவர்தத ।। ௭.௧௩.
அங்கே அரசனைத் தன் ஒளியால் பிரகாசமாக இருப்பதைப் பார்த்து, 'வெற்றி!' என்று சொல்லி மரியாதை செய்தான்; பிறகு அமைதியாக நின்றான்.