இயம் ஹி பூர்வைஃ ஸம்திஷ்டா கதிஃ க்ஷத்ரியஸம்மதா। க்ஷத்ரியோ நிஹதஃ ஸம்க்யே ந ஶோச்ய இதி நிஶ்சயஃ
இது முன்னோர் சொல்லிய வழி; வீரர்களால் மதிக்கப்படும் வழி; போரில் உயிர் இழந்த வீரனைத் துக்கப்பட வேண்டாம் என்பதே உறுதி.
ததேவம் நிஶ்சயம் த்ரு'ஷ்ட்வா தத்த்வமாஸ்தாய விஜ்வரஃ। யதிஹாநந்தரம் கார்யம் கல்ப்யம் ததநுசிந்தய
இதுவே உண்மை என்று அறிந்து, உண்மையில் நிலைத்து, துக்கமின்றி, இனி என்ன செய்ய வேண்டும் என்று யோசி.
தமுக்தவாக்யம் விக்ராந்தம் ராஜபுத்ரம் விபீஷணஃ। உவாச ஶோகஸம்தப்தோ ப்ராதுர்ஹிதமநந்தரம்
துன்பத்தில் ஆழ்ந்த வibhீஷணன், வீரமான இளவரசரிடம் தன் சொற்களைச் சொல்லி, உடனே தம்பியின் நன்மைக்காகப் பேசினான்.
யோऽயம் விமர்தேஷ்வவிபக்நபூர்வஃ ஸுரைஃ ஸமஸ்தைரபி வாஸவேந। பவந்தமாஸாத்ய ரணே விபக்நோ வேலாமிவாஸாத்ய யதா ஸமுத்ரஃ
இந்த ராவணன், எல்லா தேவர்களாலும், இந்திரனாலும் கூட போரில் ஒருபோதும் தோற்கடிக்கப்படாதவன்; ஆனால் உன்னை எதிர்கொண்டபோது, கடல் கரையை அடைந்தபோது எப்படி நிற்கிறது, அதுபோல் இங்கே வீழ்ந்தான்.
அநேந தத்தாநி வநீபகேஷு புக்தாஶ்ச போகா நிப்ரு'தாஶ்ச ப்ரு'த்யாஃ। தநாநி மித்ரேஷு ஸமர்பிதாநி வைராண்யமித்ரேஷு ச யாபிதாநி
அவன் காட்டுவாசிகளுக்கு தானம் கொடுத்தான், இன்பங்களை அனுபவித்தான், பணியாளர்களை அன்புடன் பார்த்துக்கொண்டான்; செல்வத்தை நண்பர்களிடம் ஒப்படைத்தான், பகைவரோடு பகையை சகித்தான்.
ஏஷோऽஹிதாக்நிஶ்ச மஹாதபாஶ்ச வேதாந்தகஃ கர்மஸு சாக்ர்யஶூரஃ। ஏதஸ்ய யத் ப்ரேதகதஸ்ய க்ரு'த்யம் தத் கர்துமிச்சாமி தவ ப்ரஸாதாத்
இவன் பகைவருக்கு தீயாகவும், பெரிய தவசியாகவும், வேதங்களை அறிந்தவனாகவும், செயலில் முதன்மை படைத்தவனாகவும் இருந்தான்; இப்போது அவன் உயிர் நீங்கியபின் செய்ய வேண்டிய கருமங்களை, உன் அனுமதியுடன் நான் செய்ய விரும்புகிறேன்.
ஸ தஸ்ய வாக்யைஃ கருணைர்மஹாத்மா ஸம்போதிதஃ ஸாது விபீஷணேந। ஆஜ்ஞாபயாமாஸ நரேந்த்ரஸூநுஃ ஸ்வர்கீயமாதாநமதீநஸத்த்வஃ
விபீஷணன் கருணைமிகுந்த வார்த்தைகளால் கூற, அந்த மகான்மையுள்ள இளவரசன் மனம் தளராமல், அவனுக்கு விண்ணுலகச் சடங்குகளைச் செய்ய உத்தரவிட்டான்.
மரணாந்தாநி வைராணி நிர்வ்ரு'த்தம் நஃ ப்ரயோஜநம்। க்ரியதாமஸ்ய ஸம்ஸ்காரோ மமாப்யேஷ யதா தவ
மரணம் வந்ததும் பகைகள் முடிவடைகின்றன; நம் நோக்கம் நிறைவேறியது. அவனுக்கான இறுதி சடங்குகள் செய்யப்படட்டும்; எனக்கும் அது உன்னைப்போலவே இருக்கட்டும்.
thumb|தஶாதிகஶததமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே யுத்தகாண்டே தஶாதிகஶததமஃ ஸர்கஃ ॥௬-
புகழ் பெற்ற வால்மீகி இராமாயணத்தில், யுத்த காண்டத்தின் நூற்றிருபதாவது அதிகாரத்தை இப்போது கேளுங்கள்.
ராவணம் நிஹதம் ஶ்ருத்வா ராகவேண மஹாத்மநா। அந்தஃபுராத் விநிஷ்பேதூ ராக்ஷஸ்யஃ ஶோககர்ஶிதாஃ
மகான்மையுள்ள இராகவன் ராவணனை வதைத்ததை அறிந்து, துயரத்தில் சோர்ந்த ராட்சசியர்கள் அந்தரங்க அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார்கள்.
வார்யமாணாஃ ஸுபஹுஶோ வேஷ்டந்த்யஃ க்ஷிதிபாம்ஸுஷு। விமுக்தகேஶ்யஃ ஶோகார்தா காவோ வத்ஸஹதா இவ
அவர்கள் பலமுறை தடுக்கப்பட்டும், மண்ணில் புரண்டு, முடி சிதறி, துயரத்தில் அழுந்தி, தங்கள் கன்றுகளை இழந்த பசுக்களைப் போல இருந்தார்கள்.
உத்தரேண விநிஷ்க்ரம்ய த்வாரேண ஸஹ ராக்ஷஸைஃ। ப்ரவிஶ்யாயோதநம் கோரம் விசிந்வந்த்யோ ஹதம் பதிம்
வடக்குக் கதவின் வழியாக மற்ற ராட்சசிகளுடன் வெளியேறி, அந்த பயங்கரமான போர்க்களத்துக்குள் சென்று, கொல்லப்பட்ட கணவனைத் தேடினார்கள்.
ஆர்யபுத்ரேதி வாதிந்யோ ஹா நாதேதி ச ஸர்வஶஃ। பரிபேதுஃ கபந்தாங்காம் மஹீம் ஶோணிதகர்தமாம்
'ஆரியபுத்திரா!' 'ஓ, நாங்கள் நம்பியவரே!' என்று அழைத்தபடி, இரத்தத்தில் கலங்கிய மண்ணில் அவனது உடலை அணைத்துக்கொண்டு விழுந்தார்கள்.
தா பாஷ்பபரிபூர்ணாக்ஷ்யோ பர்த்ரு'ஶோகபராஜிதாஃ। கரிண்ய இவ நர்தந்த்யஃ கரேண்வோ ஹதயூதபாஃ
கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி, கணவனை இழந்த துயரத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டு, தங்கள் கூட்டத் தலைவனை இழந்த கரியினங்கள் போல கூவி அழுதார்கள்.
தத்ரு'ஶுஸ்தா மஹாகாயம் மஹாவீர்யம் மஹாத்யுதிம்। ராவணம் நிஹதம் பூமௌ நீலாஞ்ஜநசயோபமம்
அவர்கள், பெரும் உடலும், வீரமும், ஒளியுமுடைய ராவணன், இருண்ட அணிஞ்சனக் குவியலைப் போல், தரையில் படுத்திருப்பதைப் பார்த்தார்கள்.
தாஃ பதிம் ஸஹஸா த்ரு'ஷ்ட்வா ஶயாநம் ரணபாம்ஸுஷு। நிபேதுஸ்தஸ்ய காத்ரேஷு ச்சிந்நா வநலதா இவ
போர்க்கள மண்ணில் படுத்திருக்கும் கணவனை எதிர்பாராமல் பார்த்தவுடன், வனலதைகள் துண்டிக்கப்பட்டது போல், அவனது உடலில் விழுந்தார்கள்.
பஹுமாநாத் பரிஷ்வஜ்ய காசிதேநம் ருரோத ஹ। சரணௌ காசிதாலம்ப்ய காசித் கண்டேऽவலம்ப்ய ச
யாரோ ஒருவர் அவனை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டு அழுதாள்; இன்னொருத்தி அவன் கால்களைப் பிடித்தாள்; மற்றொருத்தி அவன் கழுத்தைத் தழுவினாள்.
உத்க்ஷிப்ய ச புஜௌ காசித் பூமௌ ஸுபரிவர்ததே। ஹதஸ்ய வதநம் த்ரு'ஷ்ட்வா காசிந்மோஹமுபாகமத்
யாரோ ஒருவர் தன் கை இரண்டையும் உயர்த்தி, மண்ணில் புரண்டாள்; இன்னொருத்தி அவன் உயிரற்ற முகத்தைப் பார்த்து மயக்கம் அடைந்தாள்.
காசிதங்கே ஶிரஃ க்ரு'த்வா ருரோத முகமீக்ஷதீ। ஸ்நாபயந்தீ முகம் பாஷ்பைஸ்துஷாரைரிவ பங்கஜம்
யாரோ ஒருவர் அவன் தலையைத் தன் மடியில் வைத்து, முகத்தைப் பார்த்து அழுது, கண்ணீரால் அவன் முகத்தை, பனித்துளிகள் தாமரை மீது விழுவது போல் நனைத்தாள்.
ஏவமார்தாஃ பதிம் த்ரு'ஷ்ட்வா ராவணம் நிஹதம் புவி। சுக்ருஶுர்பஹுதா ஶோகாத் பூயஸ்தாஃ பர்யதேவயந்
இவ்வாறு துயரத்தில் வாடி, தரையில் படுத்திருக்கும் ராவணனைப் பார்த்து, அவர்கள் பலவிதமாக கூவி அழுது, மேலும் மேலும் புலம்பினார்கள்.
யேந வித்ராஸிதஃ ஶக்ரோ யேந வித்ராஸிதோ யமஃ। யேந வைஶ்ரவணோ ராஜா புஷ்பகேண வியோஜிதஃ
இந்திரனையும், யமனையும் பயமுறுத்தியவன், குபேரனிடம் இருந்து புஷ்பக விமானத்தைப் பறித்தவன் —
கந்தர்வாணாம்ரு'ஷீணாம் ச ஸுராணாம் ச மஹாத்மநாம்। பயம் யேந ரணே தத்தம் ஸோऽயம் ஶேதே ரணே ஹதஃ
கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், பெரிய தேவர்கள் எல்லோருக்கும் போரில் பயம் கொடுத்த அவன், இப்போது போர் வெளியில் வீழ்ந்திருக்கிறான்.
அஸுரேப்யஃ ஸுரேப்யோ வா பந்நகேப்யோऽபி வா ததா। பயம் யோ ந விஜாநாதி தஸ்யேதம் மாநுஷாத் பயம்
அசுரர்கள், தேவர்கள், பாம்புகள் யாரிடமிருந்தும் ஒருபோதும் பயப்படாதவன், இப்போது ஒரு மனிதனிடமிருந்து பயம் அடைந்திருக்கிறான்.
அவத்யோ தேவதாநாம் யஸ்ததா தாநவரக்ஷஸாம்। ஹதஃ ஸோऽயம் ரணே ஶேதே மாநுஷேண பதாதிநா
தேவர்களாலும், பெரிய அசுரர்களாலும், ராட்சதர்களாலும் எதுவும் செய்ய முடியாதவன், இப்போது ஒரு மனிதன் கையில் போரில் வீழ்ந்திருக்கிறான்.
யோ ந ஶக்யஃ ஸுரைர்ஹந்தும் ந யக்ஷைர்நாஸுரைஸ்ததா। ஸோऽயம் கஶ்சிதிவாஸத்த்வோ ம்ரு'த்யும் மர்த்யேந லம்பிதஃ
தேவர்கள், யக்ஷர்கள், அசுரர்கள் யாராலும் அழிக்க முடியாதவன், விதியின் விளைவாக மனிதனிடமே உயிரிழந்தான்.
ஏவம் வதந்த்யோ ருருதுஸ்தஸ்ய தா துஃகிதாஃ ஸ்த்ரியஃ। பூய ஏவ ச துஃகார்தா விலேபுஶ்ச புநஃ புநஃ
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே, அந்த துயரத்தில் மூழ்கிய பெண்கள் அழுதார்கள்; மீண்டும் மீண்டும் துக்கத்தில் வாடி புலம்பினார்கள்.
அஶ்ரு'ண்வதா து ஸுஹ்ரு'தாம் ஸததம் ஹிதவாதிநாம்। மரணாயாஹ்ரு'தா ஸீதா ராக்ஷஸாஶ்ச நிபாதிதாஃ। ஏதாஃ ஸமமிதாநீம் தே வயமாத்மா ச பாதிதஃ
நண்பர்கள் எப்போதும் நல்லது சொல்லியும் கேட்காமல் இருந்ததால், சீதை இங்கே அழைத்து வரப்பட்டாள், ராட்சதர்கள் அழிந்தார்கள், இப்போது நாமும் அவனும் வீழ்ந்திருக்கிறோம்.
ப்ருவாணோऽபி ஹிதம் வாக்யமிஷ்டோ ப்ராதா விபீஷணஃ। த்ரு'ஷ்டம் பருஷிதோ மோஹாத் த்வயாऽऽத்மவதகாம்க்ஷிணா
அன்பான சகோதரன் விபீஷணன் நல்லது பேசினாலும், நீ மயக்கத்தில் அவனை கடுமையாக பார்த்தாய்; நீயே உன் அழிவை விரும்பினாய்.
யதி நிர்யாதிதா தே ஸ்யாத் ஸீதா ராமாய மைதிலீ। ந நஃ ஸ்யாத் வ்யஸநம் கோரமிதம் மூலஹரம் மஹத்
சீதையை ராமனிடம் திருப்பி அனுப்பியிருந்தால், இந்த பேராபத்து நம்மை வாட்டியிருக்காது.
வ்ரு'த்தகாமோ பவேத் ப்ராதா ராமோ மித்ரகுலம் பவேத்। வயம் சாவிதவாஃ ஸர்வாஃ ஸகாமா ந ச ஶத்ரவஃ
உன் சகோதரன் திருப்தியடைந்திருப்பான், ராமன் நமக்கு நண்பனாகியிருப்பான், நாங்கள் எல்லோரும் விதவையாய் மாறாமல் ஆசைகள் நிறைவேறியிருப்பது; பகைவரும் இருக்க மாட்டார்கள்.