யதர்தம் வாநரம் ஸைந்யம் ஸமாநீதமிதம் மயா। ஸுக்ரீவஶ்ச க்ரு'தோ ராஜ்யே நிஹத்வா வாலிநம் ரணே। யதர்தம் ஸாகரஃ க்ராந்தஃ ஸேதுர்பத்தஶ்ச ஸாகரே
இந்த நோக்கத்திற்காகத்தான் நான் வானரப்படையை ஒன்றிணைத்தேன்; அதற்காகத்தான் வாலியை போரில் வீழ்த்தி சுக்ரீவனை ராஜ்யத்தில் அமர்த்தினேன்; அதற்காகத்தான் கடலை கடந்து பாலம் கட்டினேன்.
ஸோऽயமத்ய ரணே பாபஶ்சக்ஷுர்விஷயமாகதஃ। சக்ஷுர்விஷயமாகத்ய நாயம் ஜீவிதுமர்ஹதி
இப்போது இந்த பாவி போரில் என் கண் முன்னே வந்துள்ளான்; என் பார்வைக்குள் வந்தவுடன், அவன் இனி உயிரோடு இருக்க தகுதியில்லை.
த்ரு'ஷ்டிம் த்ரு'ஷ்டிவிஷஸ்யேவ ஸர்பஸ்ய மம ராவணஃ। யதா வா வைநதேயஸ்ய த்ரு'ஷ்டிம் ப்ராப்தோ புஜம்கமஃ
இராவணன் என் பார்வை எல்லைக்குள் வந்துள்ளான்; அது ஒரு பாம்பு மற்றொரு பாம்பின் விஷ பார்வைக்குள் சிக்குவது போல, அல்லது கருடன் பார்வைக்கு பாம்பு சிக்குவது போல.
ஸுகம் பஶ்யத துர்தர்ஷா யுத்தம் வாநரபுங்கவாஃ। ஆஸீநாஃ பர்வதாக்ரேஷு மமேதம் ராவணஸ்ய ச
மலை உச்சிகளில் அமர்ந்து, வல்லமை வாய்ந்த வானரர்களே, நான் மற்றும் இராவணன் இடையே நடக்கும் இந்த கடினமான போரைக் கவலை இல்லாமல் பாருங்கள்.
அத்ய பஶ்யந்து ராமஸ்ய ராமத்வம் மம ஸம்யுகே। த்ரயோ லோகாஃ ஸகந்தர்வாஃ ஸதேவாஃ ஸர்ஷிசாரணாஃ
இன்று மூன்று உலகங்களும், கந்தர்வர்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள், மற்றும் விண்ணுலக வாசிகள் அனைவரும், போரில் என் ராம தன்மையை காணட்டும்.
அத்ய கர்ம கரிஷ்யாமி யல்லோகாஃ ஸசராசராஃ। ஸதேவாஃ கதயிஷ்யந்தி யாவத் பூமிர்தரிஷ்யதி। ஸமாகம்ய ஸதா லோகே யதா யுத்தம் ப்ரவர்திதம்
இன்று நான் ஒரு செயலை செய்யப்போகிறேன்; அதைப் பற்றி இந்த நிலம் இருக்கும் வரை, எல்லா உலகங்களும், உயிருள்ளவர்களும், தேவர்களும், எப்போதும் ஒன்று கூடி, இந்தப் போர் எப்படி நடந்தது என்று பேசிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.
ஏவமுக்த்வா ஶிதைர்பாணைஸ்தப்தகாஞ்சநபூஷணைஃ। ஆஜகாந ரணே ராமோ தஶக்ரீவம் ஸமாஹிதஃ
இவ்வாறு கூறி, ராமன் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, வெப்பமுள்ள தங்கம் அலங்கரிக்கப்பட்ட கூரிய அம்புகளால், போரில் பத்து தலை கொண்ட இராவணனை தாக்கினான்.
ததா ப்ரதீப்தைர்நாராசைர்முஸலைஶ்சாபி ராவணஃ। அப்யவர்ஷத் ததா ராமம் தாராபிரிவ தோயதஃ
அதே நேரத்தில், இராவணனும் தீப்பொலிவுடைய அம்புகளாலும், முசலங்களாலும் ராமன் மீது மழை பெய்யும் மேகம் போல தாக்கினான்.
ராமராவணமுக்தாநாமந்யோந்யமபிநிக்நதாம்। வராணாம் ச ஶராணாம் ச பபூவ துமுலஃ ஸ்வநஃ
ராமனும் இராவணனும் விட்ட அம்புகள் ஒன்றோன்றை மோத, அந்த சிறந்த அம்புகளின் சத்தம் பெரும் இரைச்சலாக எழுந்தது.
விச்சிந்நாஶ்ச விகீர்ணாஶ்ச ராமராவணயோஃ ஶராஃ। அந்தரிக்ஷாத் ப்ரதீப்தாக்ரா நிபேதுர்தரணீதலே
ராமனும் இராவணனும் விட்ட அம்புகள், உடைந்து சிதறி, தீப்பொலிவுடன் ஆகாயத்திலிருந்து பூமியில் விழுந்தன.
தயோர்ஜ்யாதலநிர்கோஷோ ராமராவணயோர்மஹாந்। த்ராஸநஃ ஸர்வபூதாநாம் ஸம்பபூவாத்புதோபமஃ
ராமனும் இராவணனும் விட்டு இழுக்கும் வில்லின் நாண் ஒலி, எல்லா உயிரினங்களுக்கும் பயத்தை உண்டாக்கும் வியப்பான ஒலியாக எழுந்தது.
ஸ கீர்யமாணஃ ஶரஜாலவ்ரு'ஷ்டிபி- ர்மஹாத்மநா தீப்ததநுஷ்மதார்திதஃ। பயாத் ப்ரதுத்ராவ ஸமேத்ய ராவணோ யதாநிலேநாபிஹதோ பலாஹகஃ
மிகுந்த வீரத்துடன், தீப்பொலிவுடைய வில்லால் ராமன் அம்புகளை மழைபோல் பொழிய, இராவணன் பயத்தில் ஓடி மறைந்தான்; அது காற்றால் அடிபட்ட மேகம் சிதறுவது போல.
thumb|ஏகாதிகஶததமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே யுத்தகாண்டே ஏகாதிகஶததமஃ ஸர்கஃ ॥௬-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில், யுத்த காண்டத்தின் நூற்றொன்று ஆம் சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
ஶக்த்யா நிபாதிதம் த்ரு'ஷ்ட்வா ராவணேந பலீயஸா। லக்ஷ்மணம் ஸமரே ஶூரம் ஶோணிதௌகபரிப்லுதம்
போர்க்களத்தில் இராவணன் சக்தியால் தாக்கப்பட்டு, வீரமான இலக்குவன் ரத்தம் பெருகி கிடப்பதை பார்த்தான்.
ஸ தத்த்வா துமுலம் யுத்தம் ராவணஸ்ய துராத்மநஃ। விஸ்ரு'ஜந்நேவ பாணௌகாந் ஸுஷேணமிதமப்ரவீத்
இராமன், அந்த கொடிய ராவணனுடன் கடும் போரில் ஈடுபட்டு, அம்புகளை மழைப்போல் விடுத்தபடி, சுஷேணனிடம் இப்படிச் சொன்னான்:
ஏஷ ராவணவீர்யேண லக்ஷ்மணஃ பதிதோ புவி। ஸர்பவச்சேஷ்டதே வீரோ மம ஶோகமுதீரயந்
இந்த வீரன் லக்ஷ்மணன், ராவணனின் வலிமையால் தரையில் விழுந்து, பாம்பு போல வலிக்க வலிக்க அசைந்தபடி, எனக்கு ஆழ்ந்த துயரத்தை உண்டாக்குகிறான்.
ஶோணிதார்த்ரமிமம் வீரம் ப்ராணைஃ ப்ரியதரம் மம। பஶ்யதோ மம கா ஶக்திர்யோத்தும் பர்யாகுலாத்மநஃ
இவன் ரத்தத்தில் நனைந்த வீரன், எனக்கு உயிரைவிட عزیزானவன்; இப்போதெல்லாம் என் மனம் குழம்பி நிற்க, அவனைப் பார்த்தபடி நான் எப்படி போரிட முடியும்?
அயம் ஸ ஸமரஶ்லாகீ ப்ராதா மே ஶுபலக்ஷணஃ। யதி பஞ்சத்வமாபந்நஃ ப்ராணைர்மே கிம் ஸுகேந வா
இவன் தான் போரில் புகழ் பெற்ற, நல்ல இலக்கணங்கள் கொண்ட என் சகோதரன்; அவன் உயிரிழந்துவிட்டால், எனக்கு உயிரோ சந்தோஷமோ எதற்காக?
லஜ்ஜதீவ ஹி மே வீர்யம் ப்ரஶ்யதீவ கராத் தநுஃ। ஸாயகா வ்யவஸீதந்தி த்ரு'ஷ்டிர்பாஷ்பவஶம் கதா
என் வலிமை வெட்கப்படுவது போல், வில் கையில் இருந்து வழுக்கி விடுகிறது; அம்புகள் சோர்ந்து போகின்றன, என் பார்வை கண்ணீரால் மூடப்படுகிறது.
அவஸீதந்தி காத்ராணி ஸ்வப்நயாநே ந்ரு'ணாமிவ। சிந்தா மே வர்ததே தீவ்ரா முமூர்ஷாபி ச ஜாயதே
என் உடல் உறுப்புகள் கனவிலிருப்பது போல் சோர்ந்து போகின்றன; என் மனதில் கடும் கவலை அதிகரிக்கிறது, மரண ஆசையும் தோன்றுகிறது.
ப்ராதரம் நிஹதம் த்ரு'ஷ்ட்வா ராவணேந துராத்மநா। விஷ்டநந்தம் து துஃகார்தம் மர்மண்யபிஹதம் ப்ரு'ஶம்
அந்த கொடிய ராவணன் என் சகோதரனை வீழ்த்தி, அவன் வலிக்க வலிக்க அசைந்து, உயிர் புள்ளிகளில் கடுமையாக காயம் அடைந்திருப்பதைப் பார்க்கும் போது,
ராகவோ ப்ராதரம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரியம் ப்ராணம் பஹிஶ்சரம்। துஃகேந மஹதாவிஷ்டோ த்யாநஶோகபராயணஃ
ராகவன், உயிரைப் போல عزیزமான சகோதரனை உயிருடன் அல்லாமல் வெளியில் கிடக்கப் பார்த்து, பெரும் துயரத்தில் மூழ்கி, சோகத்திலும் சிந்தனையிலும் ஆழ்ந்தான்.
பரம் விஷாதமாபந்நோ விலலாபாகுலேந்த்ரியஃ। ப்ராதரம் நிஹதம் த்ரு'ஷ்ட்வா லக்ஷ்மணம் ரணபாம்ஸுஷு
அதிகமான துக்கத்தில் ஆழ்ந்து, உணர்வுகள் குழப்பமடைந்த நிலையில், போர்க்கள மணலில் லக்ஷ்மணன் வீழ்ந்திருப்பதைப் பார்த்து இரங்கினான்.
விஜயோऽபி ஹி மே ஶூர ந ப்ரியாயோபகல்பதே। அசக்ஷுர்விஷயஶ்சந்த்ரஃ காம் ப்ரீதிம் ஜநயிஷ்யதி
ஓ வீரனே, வெற்றி வந்தாலும் அது எனக்கு இனிமை தருவதில்லை; கண்கள் சந்திரனைப் பார்க்க முடியாவிட்டால், அது மகிழ்ச்சி தருமா?
கிம் மே யுத்தேந கிம் ப்ராணைர்யுத்தகார்யம் ந வித்யதே। யத்ராயம் நிஹதஃ ஶேதே ரணமூர்தநி லக்ஷ்மணஃ
போருக்கு எனக்கு என்ன பயன், உயிருக்கு என்ன அர்த்தம்? போர்க்களத்தின் நடுவில் லக்ஷ்மணன் உயிரிழந்திருக்க, போரிடுவதில் என்ன பொருள்?
யதைவ மாம் வநம் யாந்தமநுயாதி மஹாத்யுதிஃ। அஹமப்யநுயாஸ்யாமி ததைவைநம் யமக்ஷயம்
நான் காட்டுக்குச் சென்றபோது, அந்த மகோன்னதன் என்னைத் தொடர்ந்து வந்தான்; அதுபோல், இப்போது நானும் அவனை யமலோகத்துக்குப் பின்தொடரப்போகிறேன்.
இஷ்டபந்துஜநோ நித்யம் மாம் ஸ நித்யமநுவ்ரதஃ। இமாமவஸ்தாம் கமிதோ ராக்ஷஸைஃ கூடயோதிபிஃ
என்றும் என் அன்பு உறவினராக இருந்து, எப்போதும் என்னைத் தொடர்ந்து வந்த அவன், இப்போது அந்த ராட்சதர்களின் கபடப் போரால் இந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான்.
தேஶே தேஶே கலத்ராணி தேஶே தேஶே ச பாந்தவாஃ। தம் து தேஶம் ந பஶ்யாமி யத்ர ப்ராதா ஸஹோதரஃ
எந்த நாட்டிலும் மனைவிகள் உண்டு, உறவினர்களும் உண்டு; ஆனால், ஒரே தாயில் பிறந்த சகோதரனை எங்கும் காண முடியாது.
கிம் நு ராஜ்யேந துர்தர்ஷலக்ஷ்மணேந விநா மம। கதம் வக்ஷ்யாம்யஹம் த்வம்பாம் ஸுமித்ராம் புத்ரவத்ஸலாம்
அடக்க முடியாத லக்ஷ்மணன் இல்லாமல் எனக்கு அரசாட்சிக்கு என்ன மதிப்பு? பிள்ளையை உயிரைப்போல் நேசிக்கும் சுமித்ரையை நான் எப்படி சமாதானப்படுத்தப் பேசுவேன்?
உபாலம்பம் ந ஶக்ஷ்யாமி ஸோடும் தத்தம் ஸுமித்ரயா। கிம் நு வக்ஷ்யாமி கௌஸல்யாம் மாதரம் கிம் நு கைகயீம்
சுமித்ரை கூறும் குற்றச்சாட்டை நான் சகிக்க முடியாது; கௌசல்யாவிடம் என்ன சொல்வேன், என் தாய் கைகேயியிடம் என்ன சொல்வேன்?