தௌ து காந்தர்வதத்த்வஜ்ஞௌ ஸ்தாநமூர்ச்சநகோவிதௌ । ப்ராதரௌ ஸ்வரஸம்பந்நௌ கந்தர்வாவிவ ரூபிணௌ ॥௧-௪-
இசை அறிவும், சுருதி, ராகம் ஆகியவற்றிலும் தேர்ச்சி பெற்ற அந்த இரு சகோதரர்களும், இனிய குரலுடன், கந்தர்வர்கள் போல தோன்றினார்கள்.
ரூபலக்ஷணஸம்பந்நௌ மதுரஸ்வரபாஷிணௌ । பிம்பாதிவோத்திதௌ பிம்பௌ ராமதேஹாத் ததாபரௌ ॥௧-௪-
அழகு, நல்ல இலக்கணங்கள், இனிய குரல் ஆகியவற்றால் சிறப்பிக்கப்பட்ட அவர்கள், இராமனது உருவத்திலிருந்து தோன்றிய இரண்டு உருவங்களைப் போல் இருந்தார்கள்.
தௌ ராஜபுத்ரௌ கார்த்ஸ்ந்யேந தர்ம்யமாக்யாநமுத்தமம் । வாசோவிதேயம் தத்ஸர்வம் க்ரு'த்வா காவ்யமநிந்திதௌ ॥௧-௪-
அந்த இரு இராஜகுமாரர்களும், அந்த உயரிய தர்மக் கதையை முழுமையாக கற்றுக்கொண்டு, குறைபாடில்லாமல் காவியத்தைப் பாடினார்கள்.
ரு'ஷீணாம் ச த்விஜாதீநாம் ஸாதூநாம் ச ஸமாகமே । யதோபதேஶம் தத்த்வஜ்ஞௌ ஜகதுஃ ஸுஸமாஹிதௌ ॥௧-௪-
முனிவர்கள், இருமுறை பிறந்தோர், நல்லவர்கள் ஆகியோர் கூடிய இடங்களில், அந்த இருவரும், ஆசிரியர் சொல்லியபடி, மனதை ஒருமைப்படுத்தி பாடினார்கள்.
மஹாத்மாநௌ மஹாபாகௌ ஸர்வலக்ஷணலக்ஷிதௌ । தௌ கதாசித் ஸமேதாநாம்ரு'ஷீணாம் பாவிதாத்மநாம் ॥௧-௪-
பெரும் ஆன்மாக்களும், மிகுந்த பாக்கியமும் கொண்ட, எல்லா நல்ல இலக்கணங்களும் உடைய அந்த இருவரும், ஒருநாள் தூய மனம் கொண்ட முனிவர்கள் கூடிய இடத்தில்—
மத்யே ஸபம் ஸமீபஸ்தாவிதம் காவ்யமகாயதாம் । தச்ச்ருத்வா முநயஃ ஸர்வே பாஷ்பபர்யாகுலேக்ஷணாஃ ॥௧-௪-
அந்தச் சபையில், அருகில் நின்று அவர்கள் அந்த காவியத்தைப் பாடினர்; அதை கேட்ட முனிவர்கள் அனைவரும் கண்ணீரால் கண்கள் கலங்கினார்கள்.
ஸாது ஸாத்விதி தாவூசுஃ பரம் விஸ்மயமாகதாஃ । தே ப்ரீதமநஸஃ ஸர்வே முநயோ தர்மவத்ஸலாஃ ॥௧-௪-
அவர்கள் 'அருமை! அருமை!' என்று மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன் கூறினர்; அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் தர்மத்தை விரும்பி, மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தார்கள்.
ப்ரஶஶம்ஸுஃ ப்ரஶஸ்தவ்யௌ காயமாநௌ குஶீலவௌ । அஹோ கீதஸ்ய மாதுர்யம் ஶ்லோகாநாம் ச விஶேஷதஃ ॥௧-௪-
பாடும் குஷீலவர்கள் இருவரையும் மக்கள் பாராட்டினார்கள்; 'இப்பாட்டு எவ்வளவு இனிமையாக உள்ளது, குறிப்பாக இந்தச் செய்யுள்கள்!' என்று மகிழ்ந்தார்கள்.
சிரநிர்வ்ரு'த்தமப்யேதத் ப்ரத்யக்ஷமிவ தர்ஶிதம் । ப்ரவிஶ்ய தாவுபௌ ஸுஷ்டு ததாபாவமகாயதாம் ॥௧-௪-
பழைய நிகழ்வுகள் என்றாலும், கண் முன்னே நடப்பதைப் போலவே அவர்கள் பாடினார்கள்; அந்த இருவரும் கதையை அழகாக எடுத்துச் சொன்னார்கள்.