அஶ்வாஞ்ஜகாந தரஸா பபஞ்ஜ ஸ்யந்தநம் ச தம்। முஹூர்தால்லப்தஸம்ஜ்ஞஸ்து மஹாபார்ஶ்வோ மஹாபலஃ
கோபத்தில், மலைச் சிகரத்தைப் போல் பெரிய கல்லை எடுத்துக் கொண்டு, அவன் குதிரைகளை அடித்து தேரை உடைத்தான்; சிறிது நேரத்தில், பேரழுத்தும் வலிமையும் உடைய மகாபார்ஷ்வன் மீண்டும் உணர்வு பெற்றான்.
அங்கதம் பஹுபிர்பாணைர்பூயஸ்தம் ப்ரத்யவித்யத। ஜாம்பவந்தம் த்ரிபிர்பாணைராஜகாந ஸ்தநாந்தரே
அவன் அங்கதனை பல அம்புகளால் தாக்கினான்; ஜாம்பவானை மூன்று அம்புகளால் மார்பில் காயப்படுத்தினான்.
ரு'க்ஷராஜம் கவாக்ஷம் ச ஜகாந பஹுபிஃ ஶரைஃ। கவாக்ஷம் ஜாம்பவந்தம் ச ஸ த்ரு'ஷ்ட்வா ஶரபீடிதௌ
அவன் கரடிகளின் அரசனையும் கவாக்ஷனையும் பல அம்புகளால் தாக்கினான்; கவாக்ஷனும் ஜாம்பவானும் அம்புகளால் துன்புற்றதைப் பார்த்து—
ஜக்ராஹ பரிகம் கோரமங்கதஃ க்ரோதமூர்ச்சிதஃ। தஸ்யாங்கதஃ ஸரோஷாக்ஷோ ராக்ஷஸஸ்ய தமாயஸம்
அங்கதன் கோபம் பொங்க, அந்த ராக்ஷசனுடைய பயங்கரமான இரும்புக் கோலை பிடித்தான்; அவனுடைய கண்கள் வெறித்தன.
தூரஸ்திதஸ்ய பரிகம் ரவிரஶ்மிஸமப்ரபம்। த்வாப்யாம் புஜாப்யாம் ஸம்க்ரு'ஹ்ய ப்ராமயித்வா ச வேகவத்
அந்த சூரியன் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் கோலை, இரண்டு கைகளாலும் தூரத்தில் இருந்து பிடித்து, வலிமையுடன் சுழற்றினான்.
மஹாபார்ஶ்வஸ்ய சிக்ஷேப வதார்தம் வாலிநஃ ஸுதஃ। ஸ து க்ஷிப்தோ பலவதா பரிகஸ்தஸ்ய ரக்ஷஸஃ
வாலியின் மகன், மகாபார்ஷ்வனை அழிக்க அந்த கோலை வீசினான்; அந்த வலிமைமிக்கவன் வீசிய கோல் ராக்ஷசனை பட்டது.
தநுஶ்ச ஸஶரம் ஹஸ்தாச்சிரஸ்த்ராணம் ச பாதயத்। தம் ஸமாஸாத்ய வேகேந வாலிபுத்ரஃ ப்ரதாபவாந்
அது அவனுடைய கையிலிருந்த அம்புகளுடன் கூடிய வில்லையும், தலைக்கவசத்தையும் கீழே வீழ்த்தியது; பின்னர் வாலியின் வீரமான மகன் அவனை நோக்கி பாய்ந்தான்.
தலேநாப்யஹநத் க்ருத்தஃ கர்ணமூலே ஸகுண்டலே। ஸ து க்ருத்தோ மஹாவேகோ மஹாபார்ஶ்வோ மஹாத்யுதிஃ
கோபத்தில், காதின் அடியில் குண்டலத்தோடு அவனை தன் உள்ளங்கையால் அங்கதன் அடித்தான்; ஆனால் மகாபார்ஷ்வன் பெரும் ஆற்றலும் கோபமும் உடையவனாக—
கரேணைகேந ஜக்ராஹ ஸுமஹாந்தம் பரஶ்வதம்। தம் தைலதௌதம் விமலம் ஶைலஸாரமயம் த்ரு'டம்
ஒரு கையால், மலையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டு, எண்ணெய் பூசப்பட்டு, பளிச்செனத் திகழும், மிக வலிமையான ஒரு பெரிய பரசுவை பிடித்தான்.
ராக்ஷஸஃ பரமக்ருத்தோ வாலிபுத்ரே ந்யபாதயத்। தேந வாமாம்ஸபலகே ப்ரு'ஶம் ப்ரத்யவபாதிதம்
அந்த ராட்சசன் மிகுந்த கோபத்துடன் வாலியின் மகன் அங்கதன் மீது அந்த பரசுவை வீசினான்; ஆனால் அங்கதன் இடது தோளில் பலமாகப் பட்டாலும்—
அங்கதோ மோக்ஷயாமாஸ ஸரோஷஃ ஸ பரஶ்வதம்। ஸ வீரோ வஜ்ரஸம்காஶமங்கதோ முஷ்டிமாத்மநஃ
அங்கதன் கோபத்துடன் அந்த பரசுவை தன் உடலிலிருந்து விடுவித்தான்; பிறகு அந்த வீரம் நிறைந்த அங்கதன், இடியோடு ஒப்பான தன் கைப்பஞ்சத்துடன்—
ஸம்வர்தயத் ஸுஸம்க்ருத்தஃ பிதுஸ்துல்யபராக்ரமஃ। ராக்ஷஸஸ்ய ஸ்தநாப்யாஶே மர்மஜ்ஞோ ஹ்ரு'தயம் ப்ரதி
அந்த வீரன், தந்தையைப் போலவே வலிமை கொண்டவன், மிகுந்த கோபத்துடன் தன் சக்தியைச் சேர்த்து, ராட்சசனின் மார்பில் உள்ள உயிர் மையத்தை நோக்கி தாக்கத் திட்டமிட்டான்.
இந்த்ராஶநிஸமஸ்பர்ஶம் ஸ முஷ்டிம் விந்யபாதயத்। தேந தஸ்ய நிபாதேந ராக்ஷஸஸ்ய மஹாம்ரு'தே
இந்திரனின் இடியோடு ஒப்பான தன் கைப்பஞ்சத்தால் அங்கதன் தாக்கினான்; அந்த தாக்கத்தால், பெரிய போர் நடக்கும் இடத்தில்—
பபால ஹ்ரு'தயம் சாஸ்ய ஸ பபாத ஹதோ புவி। தஸ்மிந் விநிஹதே பூமௌ தத் ஸைந்யம் ஸம்ப்ரசுக்ஷுபே
அந்த ராட்சசனின் இதயம் உடைந்தது; அவன் தரையில் வீழ்ந்து இறந்தான். அவன் பூமியில் சாய்ந்ததும், அந்த இராணுவம் பெரும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தது.
அபவச்ச மஹாந் க்ரோதஃ ஸமரே ராவணஸ்ய து। வாநராணாம் ப்ரஹ்ரு'ஷ்டாநாம் ஸிம்ஹநாதஃ ஸுபுஷ்கலஃ
போர்க்களத்தில் ராவணனுக்குள் பெரும் கோபம் எழுந்தது; மகிழ்ச்சியுடன் வானரர்கள் சிங்கம் கரைக்கும் ஓசைபோல் பெரும் முழக்கம் எழுப்பினர்.
ஸ்போடயந்நிவ ஶப்தேந லங்காம் ஸாட்டாலகோபுராம்। ஸஹேந்த்ரேணேவ தேவாநாம் நாதஃ ஸமபவந்மஹாந்
அந்த முழக்கத்தால், கோபுரங்களும் மதில்களும் உடைய லங்காவை உடைக்கிறதுபோல் ஒலி எழுந்தது; இந்திரனும் தேவர்களும் எழுப்பும் பெரும் சப்தம் போல அந்த ஓசை பரவியது.
அதேந்த்ரஶத்ருஸ்த்ரிதஶாலயாநாம் வநௌகஸாம் சைவ மஹாப்ரணாதம்। ஶ்ருத்வா ஸரோஷம் யுதி ராக்ஷஸேந்த்ரஃ புநஶ்ச யுத்தாபிமுகோऽவதஸ்தே
பின்னர் இந்திரனுக்கு எதிரியான ராட்சசர்களின் அரசன், தேவலோகங்களிலும் காடுகளில் வாழும் வானரர்களின் பெரும் முழக்கத்தை யுத்தத்தில் கேட்டபோது, மீண்டும் போருக்கு முன்வந்து நின்றான்.
thumb|ஏகோநஶததமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே யுத்தகாண்டே ஏகோநஶததமஃ ஸர்கஃ ॥௬-
மகத்தான வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் தொண்ணூற்றொன்பதாவது சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
மஹோதரமஹாபார்ஶ்வௌ ஹதௌ த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ ராவணஃ। தஸ்மிம்ஶ்ச நிஹதே வீரே விரூபாக்ஷே மஹாபலே
மகோதரனும் மகாபார்ஷ்வனும் வீழ்ந்ததையும், வீரமான விரூபாக்ஷன் போரில் சாய்ந்ததையும் ராவணன் பார்த்தான்.
ஆவிவேஶ மஹாந் க்ரோதோ ராவணம் து மஹாம்ரு'தே। ஸூதம் ஸம்சோதயாமாஸ வாக்யம் சேதமுவாச ஹ
அந்த பெரிய போரில் ராவணனுக்குள் பெரும் கோபம் எழுந்தது; அவன் தன் தேரோட்டியைத் தூண்டி, இவ்வாறு சொன்னான்:
நிஹதாநாமமாத்யாநாம் ருத்தஸ்ய நகரஸ்ய ச। துஃகமேவாபநேஷ்யாமி ஹத்வா தௌ ராமலக்ஷ்மணௌ
என் அமைச்சர்கள் கொல்லப்பட்ட துயரத்தையும், என் நகரம் முற்றுகையிடப்பட்ட வேதனையையும், இராமனையும் லட்சுமணனையும் கொன்று தீர்க்கப்போகிறேன்.
ராமவ்ரு'க்ஷம் ரணே ஹந்மி ஸீதாபுஷ்பபலப்ரதம்। ப்ரஶாகா யஸ்ய ஸுக்ரீவோ ஜாம்பவாந் குமுதோ நலஃ
போரில், சீதை என்னும் மலரும் பழமும் தரும் மரமான இராமனை நான் வெட்டிப் போடுவேன்; அதன் கிளைகள் சுக்ரீவன், ஜாம்பவான், குமுதன், நலன் ஆகியோரே.
த்விவிதஶ்சைவ மைந்தஶ்ச அங்கதோ கந்தமாதநஃ। ஹநூமாம்ஶ்ச ஸுஷேணஶ்ச ஸர்வே ச ஹரியூதபாஃ
துவிவிதன், மைந்தன், அங்கதன், கந்தமாதனன், அனுமன், சுஷேணன் மற்றும் எல்லா வானர சேனாதிபதிகளும் அவனது கிளைகளே.
ஸ திஶோ தஶ கோஷேண ரதஸ்யாதிரதோ மஹாந்। நாதயந் ப்ரயயௌ தூர்ணம் ராகவம் சாப்யதாவத
அந்த வலிமைமிக்க தேரோட்டியோடு போர்க்காரன், தன் தேரின் பெரும் சப்தத்தால் பத்து திசைகளிலும் ஒலி எழுப்பி, விரைவாக இராகவனை நோக்கி பாய்ந்தான்.
பூரிதா தேந ஶப்தேந ஸநதீகிரிகாநநா। ஸம்சசால மஹீ ஸர்வா த்ரஸ்தஸிம்ஹம்ரு'கத்விஜா
அந்த சப்தத்தால் மலைகளும் காடுகளும் உடைய பூமி முழுவதும் அதிர்ந்தது; சிங்கங்கள், மான்கள், பறவைகள் எல்லாம் பயந்தன.
தாமஸம் ஸுமஹாகோரம் சகாராஸ்த்ரம் ஸுதாருணம்। நிர்ததாஹ கபீந் ஸர்வாம்ஸ்தே ப்ரபேதுஃ ஸமந்ததஃ
அவன் மிக பயங்கரமான, இருண்ட ஒரு அஸ்திரத்தை ஏவி, எல்லா வானரர்களையும் எரித்தான்; அவர்கள் எல்லோரும் திசைதோறும் ஓடினர்.
உத்பபாத ரஜோ பூமௌ தைர்பக்நைஃ ஸம்ப்ரதாவிதைஃ। நஹி தத் ஸஹிதும் ஶேகுர்ப்ரஹ்மணா நிர்மிதம் ஸ்வயம்
பூமியில் அந்த ஆயுதத்தால் உடைந்தும், ஓடிப்போனதும், மண்ணில் தூசி எழுந்தது; ஏனென்றால் பிரம்மா தானே உருவாக்கிய அந்த ஆயுதத்தை அவர்கள் தாங்க முடியவில்லை.
தாந்யநீகாந்யநேகாநி ராவணஸ்ய ஶரோத்தமைஃ। த்ரு'ஷ்ட்வா பக்நாநி ஶதஶோ ராகவஃ பர்யவஸ்திதஃ
இராவணனின் பல படைகள் ராகவன் சிறந்த அம்புகளால் நூற்றுக்கணக்கில் சிதைந்ததை பார்த்து, ராகவன் உறுதியாக நின்றான்.
ததோ ராக்ஷஸஶார்தூலோ வித்ராவ்ய ஹரிவாஹிநீம்। ஸ ததர்ஶ ததோ ராமம் திஷ்டந்தமபராஜிதம்
பின்னர் ராக்ஷஸர்களில் சிறந்தவன், வானரப்படையை விரட்டியபின், அங்கே தோற்காத ராமனை நிற்கும் நிலையில் பார்த்தான்.
லக்ஷ்மணேந ஸஹ ப்ராத்ரா விஷ்ணுநா வாஸவம் யதா। ஆலிகந்தமிவாகாஶமவஷ்டப்ய மஹத் தநுஃ
அண்ணன் லக்ஷ்மணனுடன் அருகில், விஷ்ணு இந்திரனுடன் இருப்பதைப் போல, பெரிய வில்லைக் கையில் பிடித்து, வானமே வரையறுக்கிறவனைப் போல அவர் தோன்றினார்.