ஊர்த்வபாஹுர்நிராலம்போ வாயுபக்ஷஸ்தபஶ்சரந்। கர்மே பஞ்சதபா பூத்வா வர்ஷாஸ்வாகாஶஸம்ஶ்ரயஃ
அவன் தன் கை இரண்டையும் மேலே தூக்கி, எதிலும் சாயாமல், காற்றை மட்டுமே உணவாக கொண்டு தவம் செய்தான். வெயிலில் ஐந்து நெருப்புகளுக்குள் நின்றான்; மழைக்காலத்தில் வெளியில் வானின் கீழேயே இருந்தான்.
ஶிஶிரே ஸலிலேஶாயீ ராத்ர்யஹாநி தபோதநஃ। ஏவம் வர்ஷஸஹஸ்ரம் ஹி தபோ கோரமுபாகமத்
குளிர்காலத்தில் அந்த தவசு, இரவும் பகலும் நீரில் படுத்து தவம் செய்தான். இப்படிக் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடுமையான தவம் செய்தான்.
தஸ்மிந் ஸம்தப்யமாநே து விஶ்வாமித்ரே மஹாமுநௌ। ஸம்தாபஃ ஸுமஹாநாஸீத் ஸுராணாம் வாஸவஸ்ய ச
அப்படி மகா முனி விஸ்வாமித்திரர் கடும் தவம் செய்து தணலாக இருக்கையில், தேவர்களுக்கும் இந்திரனுக்கும் பெரும் கவலை ஏற்பட்டது.
ரம்பாமப்ஸரஸம் ஶக்ரஃ ஸர்வைஃ ஸஹ மருத்கணைஃ। உவாசாத்மஹிதம் வாக்யமஹிதம் கௌஶிகஸ்ய ச
அப்போது இந்திரன், எல்லா மருதுகளோடும் சேர்ந்து, ரம்பா என்ற அப்சரையை நோக்கி, தன்னுடைய நன்மைக்கும், கௌசிகருக்கு தீங்கும் ஏற்படச் சொல்லி, சில வார்த்தைகள் பேசினான்.
thumb|சதுஃஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே பாலகாண்டே சதுஃஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௧-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில் பாலகாண்டத்தில் நாற்பத்து நான்காவது சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
ஸுரகார்யமிதம் ரம்பே கர்தவ்யம் ஸுமஹத் த்வயா। லோபநம் கௌஶிகஸ்யேஹ காமமோஹஸமந்விதம்
ரம்பா, இது தேவர்களுக்கு மிகப் பெரிய வேலை; நீ அதை செய்ய வேண்டும். இங்கு கௌசிகரைக் காமவசப்படுத்தி, அவனை மயக்கி, கவர வேண்டும்.
ததோக்தா ஸாப்ஸரா ராம ஸஹஸ்ராக்ஷேண தீமதா। வ்ரீடிதா ப்ராஞ்ஜலிர்வாக்யம் ப்ரத்யுவாச ஸுரேஶ்வரம்
அவ்வாறு ஆயிரம் கண்கள் உடைய இந்திரன் அறிவுடன் சொன்னபோது, அந்த அப்சரை வெட்கத்தோடு, கையைக் கூப்பி, தேவர்களின் தலைவனைப் பார்த்து பதிலளித்தாள்.
அயம் ஸுரபதே கோரோ விஶ்வாமித்ரோ மஹாமுநிஃ। க்ரோதமுத்ஸ்ரக்ஷ்யதே கோரம் மயி தேவ ந ஸம்ஶயஃ
தேவர்களே தலைவனே, இந்த விஸ்வாமித்திரர் மிகவும் பயங்கரமான மகா முனிவர்; அவர் என்னை நோக்கி கோபம் காட்டுவது உறுதி, அதில் சந்தேகம் இல்லை.
ததோ ஹி மே பயம் தேவ ப்ரஸாதம் கர்துுமர்ஹஸி। ஏவமுக்தஸ்தயா ராம ஸபயம் பீதயா ததா
அதனால் எனக்கு பயமாக இருக்கிறது, தேவா, தயை செய்து எனக்கு அருள் செய்ய வேண்டும். அவள் அப்படி பயத்தோடும் நடுங்கியும் சொன்னபோது—
தாமுவாச ஸஹஸ்ராக்ஷோ வேபமாநாம் க்ரு'தாஞ்ஜலிம்। மா பைஷீ ரம்பே பத்ரம் தே குருஷ்வ மம ஶாஸநம்
அப்போது ஆயிரம் கண்கள் உடைய இந்திரன், நடுங்கி, கையைக் கூப்பி நிற்கும் ரம்பாவை நோக்கி, "பயப்படாதே ரம்பா, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; என் கட்டளையை நிறைவேற்று," என்றான்.
கோகிலோ ஹ்ரு'தயக்ராஹீ மாதவே ருசிரத்ருமே। அஹம் கந்தர்பஸஹிதஃ ஸ்தாஸ்யாமி தவ பார்ஶ்வதஃ
வசந்த காலத்தில் அழகான மரங்களுக்குள், குயில் இதயத்தை கவரும் போது, நான் காமதேவனுடன் உன் அருகில் இருப்பேன்.
த்வம் ஹி ரூபம் பஹுகுணம் க்ரு'த்வா பரமபாஸ்வரம்। தம்ரு'ஷிம் கௌஶிகம் பத்ரே பேதயஸ்வ தபஸ்விநம்
நீ பல நல்ல பண்புகளும், ஒளிவுமிக்க அழகும் கொண்டு, அந்த தவசு கௌசிகரை, நல்லவளே, மனதை அலைக்கழிக்கச் செய்.
ஸா ஶ்ருத்வா வசநம் தஸ்ய க்ரு'த்வா ரூபமநுத்தமம்। லோபயாமாஸ லலிதா விஶ்வாமித்ரம் ஶுசிஸ்மிதா
அவன் சொன்னதை கேட்டதும், ரம்பா உன்னதமான அழகுடன் தோன்றி, அழகான புன்னகையுடன் விஸ்வாமித்திரரை கவர முயன்றாள்.
கோகிலஸ்ய து ஶுஶ்ராவ வல்கு வ்யாஹரதஃ ஸ்வநம்। ஸம்ப்ரஹ்ரு'ஷ்டேந மநஸா ஸ சைநாமந்வவைக்ஷத
அப்போது அந்த தவசு, குயிலின் இனிய குரலைக் கேட்டான்; மனம் மகிழ்ந்து அவளை நோக்கிப் பார்த்தான்.
அத தஸ்ய ச ஶப்தேந கீதேநாப்ரதிமேந ச। தர்ஶநேந ச ரம்பாயா முநிஃ ஸம்தேஹமாகதஃ
அந்த இனிய குயிலின் பாடலும், ரம்பாவின் தோற்றமும் காரணமாக, அந்த முனிவருக்கு சந்தேகம் எழுந்தது.
ஸஹஸ்ராக்ஷஸ்ய தத்ஸர்வம் விஜ்ஞாய முநிபும்கவஃ। ரம்பாம் க்ரோதஸமாவிஷ்டஃ ஶஶாப குஶிகாத்மஜஃ
இந்திரன் இதை எல்லாம் செய்ததை உணர்ந்த கௌசிக மகரிஷி, கோபம் கொண்டு ரம்பாவை சபித்தான்.
யந்மாம் லோபயஸே ரம்பே காமக்ரோதஜயைஷிணம்। தஶவர்ஷஸஹஸ்ராணி ஶைலீ ஸ்தாஸ்யஸி துர்பகே
ரம்பா, நான் காமத்தையும் கோபத்தையும் வெல்ல விரும்புகிறேன்; நீ என்னை கவர முயன்றதால், பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் நீ கல்லாக நிற்க வேண்டும்.
ப்ராஹ்மணஃ ஸுமஹாதேஜாஸ்தபோபலஸமந்விதஃ। உத்தரிஷ்யதி ரம்பே த்வாம் மத்க்ரோதகலுஷீக்ரு'தாம்
ரம்பா, என் கோபத்தால் நீ கலங்கியவளாக இருக்கும்போது, பெரும் ஒளி உடைய தவசு ஒரு பிராமணன் உன்னை மீட்டுவான்.
ஏவமுக்த்வா மஹாதேஜா விஶ்வாமித்ரோ மஹாமுநிஃ। அஶக்நுவந் தாரயிதும் கோபம் ஸம்தாபமாத்மநஃ
இவ்வாறு கூறியவுடன், பேரொளியுடன் கூடிய விஸ்வாமித்திரர், தன்னுள்ளேயே கோபத்தையும் வேதனையையும் தாங்க முடியாமல் இருந்தார்.
தஸ்ய ஶாபேந மஹதா ரம்பா ஶைலீ ததாபவத்। வசஃ ஶ்ருத்வா ச கந்தர்போ மஹர்ஷேஃ ஸ ச நிர்கதஃ
அந்த மஹானின் கடும் சாபத்தால் ரம்பா உடனே கல்லாக மாறினாள்; அந்த முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்டு காமதேவன் அங்கிருந்து விலகினான்.
கோபேந ச மஹாதேஜாஸ்தபோऽபஹரணே க்ரு'தே। இந்த்ரியைரஜிதை ராம ந லேபே ஶாந்திமாத்மநஃ
கோபத்தாலும் தவம் கெட்டதாலும், இன்னும் உணர்வுகளை அடக்காத அந்த மகோன்னதர், ராமா, தன் உள்ளத்தில் அமைதியை அடைய முடியவில்லை.
பபூவாஸ்ய மநஶ்சிந்தா தபோऽபஹரணே க்ரு'தே। நைவம் க்ரோதம் கமிஷ்யாமி ந ச வக்ஷ்யே கதம்சந
தவம் கெட்டதனால் அவர் மனதில் கவலை ஏற்பட்டது; 'இனி நான் கோபத்திற்கு இடம் கொடுக்கமாட்டேன், எதையும் பேசமாட்டேன்' என்று தீர்மானித்தார்.
அதவா நோச்ச்வஸிஷ்யாமி ஸம்வத்ஸரஶதாந்யபி। அஹம் ஹி ஶோஷயிஷ்யாமி ஆத்மாநம் விஜிதேந்த்ரியஃ
அல்லது, நூறு வருடங்களாக இருந்தாலும் நான் மூச்சுவிடமாட்டேன்; உணர்வுகளை வென்று, என்னைத் தானே உலர்த்திக் கொள்வேன்.
தாவத் யாவத்தி மே ப்ராப்தம் ப்ராஹ்மண்யம் தபஸார்ஜிதம்। அநுச்ச்வஸந்நபுஞ்ஜாநஸ்திஷ்டேயம் ஶாஶ்வதீஃ ஸமாஃ
என் தவத்தால் பெறும் பிராமண நிலை கிடைக்கும் வரை, நான் மூச்சும் விடாமல், உணவும் உண்ணாமல், பல வருடங்கள் நிலைத்திருப்பேன்.
நஹி மே தப்யமாநஸ்ய க்ஷயம் யாஸ்யந்தி மூர்தயஃ। ஏவம் வர்ஷஸஹஸ்ரஸ்ய தீக்ஷாம் ஸ முநிபும்கவஃ। சகாராப்ரதிமாம் லோகே ப்ரதிஜ்ஞாம் ரகுநந்தந
நான் தவம் செய்யும் காலத்தில் என் உடல் அழியாது; இவ்வாறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் அந்த முனிவர் உலகில் யாரும் செய்யாத பெரிய விரதத்தை எடுத்தார், ரகு வம்சத்து சந்தாதி.
thumb|பஞ்சஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே பாலகாண்டே பஞ்சஷஷ்டிதமஃ ஸர்கஃ ॥௧-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தின் பால காண்டத்தில் இது அறுபத்து ஐந்தாம் அதிகாரம்.
அத ஹைமவதீம் ராம திஶம் த்யக்த்வா மஹாமுநிஃ। பூர்வாம் திஶமநுப்ராப்ய தபஸ்தேபே ஸுதாருணம்
பின்னர், ராமா, அந்த மகாமுனிவர், இமயமலை பகுதியை விட்டு விட்டு, கிழக்கு திசையை அடைந்து, மிகவும் கடினமான தவம் செய்தார்.
மௌநம் வர்ஷஸஹஸ்ரஸ்ய க்ரு'த்வா வ்ரதமநுத்தமம்। சகாராப்ரதிமம் ராம தபஃ பரமதுஷ்கரம்
ஆயிரம் ஆண்டுகள் மௌன விரதம் மேற்கொண்டு, யாரும் செய்யாத மிகக் கடினமான தவத்தை மேற்கொண்டார், ராமா.
பூர்ணே வர்ஷஸஹஸ்ரே து காஷ்டபூதம் மஹாமுநிம்। விக்நைர்பஹுபிராதூதம் க்ரோதோ நாந்தரமாவிஶத்
ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிந்தபோது, பல தடைகளால் சோர்ந்தும் மரம்போல் ஆன அந்த முனிவரின் உள்ளத்தில் கோபம் புகவில்லை.
ஸ க்ரு'த்வா நிஶ்சயம் ராம தப ஆதிஷ்டதாவ்யயம்। தஸ்ய வர்ஷஸஹஸ்ரஸ்ய வ்ரதே பூர்ணே மஹாவ்ரதஃ
அவர் இவ்வாறு உறுதி செய்து, ராமா, அழியாத தவத்தில் ஈடுபட்டார்; ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கான விரதம் முடிந்ததும் அந்த பெரிய தவசி—