அத்ய நைர்ரு'தகந்யாநாம் ஶ்ரோஷ்யாம்யந்தஃபுரே ரவம்। கரேணுஸங்கஸ்ய யதா நிநாதம் கிரிகஹ்வரே
இன்று, நைற்றியின் மகள்கள் உள்ளரையில் அழும் சத்தத்தை, மலைக் குகையில் களிற்றினங்கள் முழங்கும் ஓசையைப் போல் நான் கேட்கப்போகிறேன்.
யௌவராஜ்யம் ச லங்காம் ச ரக்ஷாம்ஸி ச பரம்தப। மாதரம் மாம் ச பார்யாஶ்ச க்வ கதோऽஸி விஹாய நஃ
இளவரசுப் பட்டமும், இலங்கையும், ராட்சசர்களும், உன் தாயும், நானும், உன் மனைவிகளும் — எங்களை விட்டுவிட்டு நீ எங்கே சென்றாய்?
மம நாம த்வயா வீர கதஸ்ய யமஸாதநம்। ப்ரேதகார்யாணி கார்யாணி விபரீதே ஹி வர்தஸே
வீரனே, நீ இப்போது எமனின் உலகத்திற்குச் சென்றுவிட்டாய்; உனக்காக இறந்தோருக்கான கிரியைகள் செய்ய வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது; உண்மையில், நீ எதிர்மாறாக நடந்துகொள்கிறாய்.
ஸ த்வம் ஜீவதி ஸுக்ரீவே லக்ஷ்மணே ச ஸராகவே। மம ஶல்யமநுத்த்ரு'த்ய க்வ கதோऽஸி விஹாய நஃ
சுக்ரீவன், இலக்குவன், இராமன் ஆகியோர் உயிருடன் இருக்க, என் மனதில் உள்ள வேதனையை நீக்காமல் எங்களை விட்டுவிட்டு நீ எங்கே சென்றாய்?
ஏவமாதிவிலாபார்தம் ராவணம் ராக்ஷஸாதிபம்। ஆவிவேஶ மஹாந் கோபஃ புத்ரவ்யஸநஸம்பவஃ
இவ்வாறு துயரத்தில் வாடி, புலம்பிக் கொண்டிருந்த ராவணன், ராட்சசர்களின் தலைவன், மகனுக்காக ஏற்பட்ட துக்கத்தால் பெரும் கோபம் கொண்டான்.
ப்ரக்ரு'த்யா கோபநம் ஹ்யேநம் புத்ரஸ்ய புநராதயஃ। தீப்தம் ஸம்தீபயாமாஸுர்கர்மேऽர்கமிவ ரஶ்மயஃ
அவன் இயல்பிலேயே சீற்றம் கொண்டவன்; மகனின் மரணம் அந்தக் கோபத்தை மேலும் தீட்டியது; வெயிலில் சூரியனைப் பிரகாசமாக்கும் கதிர்கள் போல்.
லலாடே ப்ருகுடீபிஶ்ச ஸம்கதாபிர்வ்யரோசத। யுகாந்தே ஸஹ நக்ரைஸ்து மஹோர்மிபிரிவோததிஃ
நெற்றியில் கூடிய புருவங்களுடன், அவன் பிரகாசமாக இருந்தான்; யுக முடிவில் பெரிய அலைகளும் முதலைகளும் கொண்ட கடலைப் போல.
கோபாத் விஜ்ரு'ம்பமாணஸ்ய வக்த்ராத் வ்யக்தமிவ ஜ்வலந்। உத்பபாத ஸதூமாக்நிர்வ்ரு'த்ரஸ்ய வதநாதிவ
அவனது முகத்திலிருந்து, கோபம் பெருகியபோது, புகையுடன் கூடிய நெருப்பு பறந்தது போலத் தோன்றியது; அது வ்ருத்ரனின் வாயிலிருந்து எழும் நெருப்பைப் போல்.
ஸ புத்ரவதஸம்தப்தஃ ஶூரஃ க்ரோதவஶம் கதஃ। ஸமீக்ஷ்ய ராவணோ புத்த்யா வைதேஹ்யா ரோசயத் வதம்
மகனின் மரண வேதனையில் சுட்டு, வீரன் கோபத்தில் ஆட்கொள்கப்பட்டு, ராவணன் மனதில் யோசித்து, வைதேஹியை அழிக்க முடிவு செய்தான்.
தஸ்ய ப்ரக்ரு'த்யா ரக்தே ச ரக்தே க்ரோதாக்நிநாபி ச। ராவணஸ்ய மஹாகோரே தீப்தே நேத்ரே பபூவதுஃ
இயல்பிலேயே கொடூரமானவன், கோபத்தின் நெருப்பால் கண்கள் சிவந்த ராவணனுக்கு, இரு கண்களும் பயங்கரமாக எரிந்தன.
கோரம் ப்ரக்ரு'த்யா ரூபம் தத் தஸ்ய க்ரோதாக்நிமூர்ச்சிதம்। பபூவ ரூபம் க்ருத்தஸ்ய ருத்ரஸ்யேவ துராஸதம்
அவனது உருவம் இயல்பிலேயே பயங்கரமானது; கோபத்தின் நெருப்பால் மேலும் தீவிரமானது; அது கோபத்தில் உள்ள ருத்ரனின் அணுக முடியாத உருவத்தைப் போல இருந்தது.
தஸ்ய க்ருத்தஸ்ய நேத்ராப்யாம் ப்ராபதந்நஶ்ருபிந்தவஃ। தீபாப்யாமிவ தீப்தாப்யாம் ஸார்சிஷஃ ஸ்நேஹபிந்தவஃ
கோபத்தில் உள்ள அவனது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன; அது ஜோதி எரியும் இரண்டு விளக்குகளில் இருந்து எண்ணெய் துளிகள் விழுவது போல இருந்தது.
தந்தாந் விதஶதஸ்தஸ்ய ஶ்ரூயதே தஶநஸ்வநஃ। யந்த்ரஸ்யாக்ரு'ஷ்யமாணஸ்ய மத்நதோ தாநவைரிவ
அவன் பற்களை கடித்தபோது, அவனது பற்களின் சத்தம் கேட்கப்பட்டது; அது அசுரர்கள் இழுக்கும் இயந்திரம் சுழலும் சத்தத்தைப் போல இருந்தது.
காலாக்நிரிவ ஸம்க்ருத்தோ யாம் யாம் திஶமவைக்ஷத। தஸ்யாம் தஸ்யாம் பயத்ரஸ்தா ராக்ஷஸாஃ ஸம்விலில்யிரே
அழிவின் நெருப்பைப் போலக் கோபம் கொண்ட அவன் எந்த திசையைப் பார்த்தாலும், அந்த திசையில் பயத்தில் நடுங்கிய ராட்சசர்கள் மறைந்து போனார்கள்.
தமந்தகமிவ க்ருத்தம் சராசரசிகாதிஷும்। வீக்ஷமாணம் திஶஃ ஸர்வா ராக்ஷஸா நோபசக்ரமுஃ
அவன், எல்லா உயிர்களையும் விழுங்க விரும்பும் யமனைக் போலக் கோபத்தில் இருந்தபோது, அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் பார்த்தபோது, ராட்சசர்கள் அவனை அணுகவில்லை.
ததஃ பரமஸம்க்ருத்தோ ராவணோ ராக்ஷஸாதிபஃ। அப்ரவீத் ரக்ஷஸாம் மத்யே ஸம்ஸ்தம்பயிஷுராஹவே
பின்னர், மிகுந்த கோபத்தில் ராட்சசர்களின் தலைவன் ராவணன், போரில் அவர்களை உறுதி செய்ய விரும்பி, ராட்சசர்களுக்குள் பேசினான்.
மயா வர்ஷஸஹஸ்ராணி சரித்வா பரமம் தபஃ। தேஷு தேஷ்வவகாஶேஷு ஸ்வயம்பூஃ பரிதோஷிதஃ
ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நான் கடும் தவம் செய்து, எல்லா இடங்களிலும், சுயம்புவானவர் எனக்கு திருப்தி அடைந்தார்.
தஸ்யைவ தபஸோ வ்யுஷ்ட்யா ப்ரஸாதாச்ச ஸ்வயம்புவஃ। நாஸுரேப்யோ ந தேவேப்யோ பயம் மம கதாசந
அந்த தவத்தின் பலனாலும், சுயம்புவானவரின் அருளாலும், எனக்கு அசுரர்களிடமிருந்தும் தேவர்களிடமிருந்தும் எந்த நேரமும் பயம் இல்லை.
கவசம் ப்ரஹ்மதத்தம் மே யதாதித்யஸமப்ரபம்। தேவாஸுரவிமர்தேஷு ந ச்சிந்நம் வஜ்ரமுஷ்டிபிஃ
பிரம்மா எனக்கு அளித்த அந்த கவசம், சூரியனைப் போல ஒளிரும்; தேவரும் அசுரரும் போரிடும் போது, அது இடியால் அல்லது கைப்பிடியால் ஒருபோதும் உடைக்கப்படவில்லை.
தேந மாமத்ய ஸம்யுக்தம் ரதஸ்தமிஹ ஸம்யுகே। ப்ரதீயாத் கோऽத்ய மாமாஜௌ ஸாக்ஷாதபி புரம்தரஃ
இப்போது இந்தப் போரில், நான் இந்த கவசத்துடன் என் ரதத்தில் நிற்கும் போது, இன்று யார் என்னை எதிர்க்க முடியும்? சுயம் இந்திரனும் நேரில் வந்தாலும் முடியாது.
யத் ததாபிப்ரஸந்நேந ஸஶரம் கார்முகம் மஹத்। தேவாஸுரவிமர்தேஷு மம தத்தம் ஸ்வயம்புவா
தேவரும் அசுரரும் போரிடும் போது, பிரம்மா மகிழ்ச்சியுடன் எனக்கு அளித்த அந்தப் பெரிய வில்லும் அம்புகளும்—
அத்ய தூர்யஶதைர்பீமம் தநுருத்தாப்யதாம் மம। ராமலக்ஷ்மணயோரேவ வதாய பரமாஹவே
இன்று நூற்றுக்கணக்கான போர்ப்பறை ஒலிக்க, என் பயங்கரமான வில் எழுப்பப்படட்டும்; இந்தப் பெரிய போரில் இராமனையும் இலக்குவனையும் அழிக்கவேண்டும்.
ஸ புத்ரவதஸம்தப்தஃ க்ரூரஃ க்ரோதவஶம் கதஃ। ஸமீக்ஷ்ய ராவணோ புத்த்யா ஸீதாம் ஹந்தும் வ்யவஸ்யத
மகன் இறந்த துயரத்தில் மூழ்கி, கொடூரமாகக் கோபத்தில் ஆட்கொண்டு, ராவணன் மனதில் சிந்தித்து, சீதையை கொல்ல முடிவெடுத்தான்.
ப்ரத்யவேக்ஷ்ய து தாம்ராக்ஷஃ ஸுகோரோ கோரதர்ஶநஃ। தீநோ தீநஸ்வராந் ஸர்வாம்ஸ்தாநுவாச நிஶாசராந்
அப்போது அந்த சிவந்த கண்கள் கொண்ட, மிகவும் பயங்கரமான, கொடுமை நிறைந்த ராவணன், துக்கத்தில் தளர்ந்த குரலில், அங்கு இருந்த எல்லா இரவுச்சுறாவர்களை நோக்கி பேசினான்.
மாயயா மம வத்ஸேந வஞ்சநார்தம் வநௌகஸாம்। கிம்சிதேவ ஹதம் தத்ர ஸீதேயமிதி தர்ஶிதம்
என் மாயையால், காட்டில் வாழும் மக்களை ஏமாற்றுவதற்காக, அங்கே கொஞ்சம் மட்டும் கொல்லப்பட்டது; அதையே சீதையே என்று காட்டினேன்.
ததிதம் தத்யமேவாஹம் கரிஷ்யே ப்ரியமாத்மநஃ। வைதேஹீம் நாஶயிஷ்யாமி க்ஷத்ரபந்துமநுவ்ரதாம்
இப்போது உண்மையில் எனக்கு பிடித்ததைச் செய்கிறேன்; வீரனான கணவருக்குப் பற்றுடன் இருக்கும் வைதேஹியை அழிக்கப்போகிறேன்.
இத்யேவமுக்த்வா ஸசிவாந் கட்கமாஶு பராம்ரு'ஶத்। உத்த்ரு'த்ய குணஸம்பந்நம் விமலாம்பரவர்சஸம்
இவ்வாறு அமைச்சர்களிடம் கூறி, ராவணன் அவசரமாக தனது ஒளிவீசும், நல்ல குணங்கள் கொண்ட, தூய்மையான வாளை எடுத்தான்.
நிஷ்பபாத ஸ வேகேந ஸபார்யஃ ஸசிவைர்வ்ரு'தஃ। ராவணஃ புத்ரஶோகேந ப்ரு'ஶமாகுலசேதநஃ
மகன் இறந்த துயரத்தில் மனம் குழம்பிய ராவணன், தனது மனைவியையும் அமைச்சர்களையும் சுற்றி கொண்டு, வேகமாக கீழே இறங்கினான்.
ஸம்க்ருத்தஃ கட்கமாதாய ஸஹஸா யத்ர மைதிலீ। வ்ரஜந்தம் ராக்ஷஸம் ப்ரேக்ஷ்ய ஸிம்ஹநாதம் விசுக்ருஶுஃ
கோபத்தில் வாளை எடுத்துக்கொண்டு, உடனே மைத்திலியை நோக்கி சென்றான்; அந்த இராட்சசன் வருவதைப் பார்த்து, அவர்கள் சிங்கம் போல முழக்கமிட்டார்கள்.
ஊசுஶ்சாந்யோந்யமாலிங்க்ய ஸம்க்ருத்தம் ப்ரேக்ஷ்ய ராக்ஷஸம்। அத்யைநம் தாவுபௌ த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ராதரௌ ப்ரவ்யதிஷ்யதஃ
அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கட்டிப்பிடித்து, அந்த கோபமுள்ள இராட்சசனைப் பார்த்து பேசினார்கள்: இன்று அந்த இரு சகோதரர்களை பார்த்ததும் அவன் அஞ்சுவான்.