ததத்ய விபுலம் வீர துஃகமிந்த்ரஜிதா க்ரு'தம்। கர்மணா வ்யபநேஷ்யாமி தஸ்மாதுத்திஷ்ட ராகவ
வீரா, இன்று இந்திரஜித் ஏற்படுத்திய பெரிய துயரத்தை என் செயலால் நீக்குவேன்; ஆகவே எழுந்திரு, ராகவா.
உத்திஷ்ட நரஶார்தூல தீர்கபாஹோ த்ரு'தவ்ரத। கிமாத்மாநம் மஹாத்மாநமாத்மாநம் நாவபுத்யஸே
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, நீண்ட கை கொண்டவரே, உறுதியான விரதம் கொண்டவரே, எழுந்திரு! பெரிய உள்ளத்தையுடைய நீ, உன்னை நீயே ஏன் உணரவில்லை?
அயமநக தவோதிதஃ ப்ரியார்தம் ஜநகஸுதாநிதநம் நிரீக்ஷ்ய ருஷ்டஃ। ஸரதகஜஹயாம் ஸராக்ஷஸேந்த்ராம் ப்ரு'ஶமிஷுபிர்விநிபாதயாமி லங்காம்
குற்றமற்றவரே, உனக்காக, ஜனகனின் மகளின் மரணத்தைப் பார்த்து நான் கோபமடைந்துள்ளேன்; ரதம், யானை, குதிரை, அரக்கர்களின் அரசர்கள் ஆகிய அனைத்துடன் லங்கையை அம்புகளால் அழிக்கப்போகிறேன்.
thumb|சதுரஶீதிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே யுத்தகாண்டே சதுரஶீதிதமஃ ஸர்கஃ ॥௬-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் எண்பத்திநான்காவது சர்கம் இப்போது கேளுங்கள்.
ராமமாஶ்வாஸமாநே து லக்ஷ்மணே ப்ராத்ரு'வத்ஸலே। நிக்ஷிப்ய குல்மாந் ஸ்வஸ்தாநே தத்ராகச்சத் விபீஷணஃ
அண்ணன் மீது பேரன்பு கொண்ட இலக்குவன் இராமனை ஆறுதல் கூறிக் கொண்டிருந்தபோது, தன் படைகளை ஒவ்வொன்றும் ஒழுங்காக அமைத்து விட்டு, விபீஷணன் அங்கு வந்தான்.
நாநாப்ரஹரணைர்வீரைஶ்சதுர்பிரபிஸம்வ்ரு'தஃ। நீலாஞ்ஜநசயாகாரைர்மாதம்கைரிவ யூதபைஃ
விபீஷணனை பல்வேறு ஆயுதங்கள் கொண்ட நான்கு வீரர்கள் சூழ்ந்து வந்தார்கள்; அவர்கள் கருங்குழம்பைப் போல கறுப்பு நிறம் கொண்ட, யானை கூட்டத்தலைவர்களைப் போல் தோற்றமுடையவர்கள்.
ஸோऽபிகம்ய மஹாத்மாநம் ராகவம் ஶோகலாலஸம்। வாநராம்ஶ்சாபி தத்ரு'ஶே பாஷ்பபர்யாகுலேக்ஷணாந்
அந்த மகாத்மா இராகவனை, துக்கத்தில் மூழ்கியவனாக அருகில் சென்ற விபீஷணன், கண்ணீர் மல்கும் கண்களுடன் இருந்த வானரர்களையும் பார்த்தான்.
ராகவம் ச மஹாத்மாநமிக்ஷ்வாகுகுலநந்தநம்। ததர்ஶ மோஹமாபந்நம் லக்ஷ்மணஸ்யாங்கமாஶ்ரிதம்
இக்ஷ்வாகு வம்சத்தின் மகிழ்ச்சி, அந்த மகாத்மா இராகவன், மனம் குழப்பத்தில் வீழ்ந்து, இலக்குவனின் மடியில் சாய்ந்திருந்ததை விபீஷணன் கண்டான்.
வ்ரீடிதம் ஶோகஸம்தப்தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ராமம் விபீஷணஃ। அந்தர்துஃகேந தீநாத்மா கிமேததிதி ஸோऽப்ரவீத்
இராமன் வெட்கத்துடன் துக்கத்தில் சோர்ந்திருப்பதைப் பார்த்த விபீஷணன், உள்ளுக்குள் துக்கம் கொண்டு, 'இது என்ன?' என்று கேட்டான்.
விபீஷணமுகம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸுக்ரீவம் தாம்ஶ்ச வாநராந்। லக்ஷ்மணோவாச மந்தார்தமிதம் பாஷ்பபரிப்லுதஃ
விபீஷணனின் முகத்தையும், சுக்ரீவனையும், அந்த வானரர்களையும் பார்த்த இலக்குவன், கண்ணீர் அடக்க முடியாமல், மெதுவாகவே இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
ஹதா இந்த்ரஜிதா ஸீதா இதி ஶ்ருத்வைவ ராகவஃ। ஹநூமத்வசநாத் ஸௌம்ய ததோ மோஹமுபாஶ்ரிதஃ
இனிமையானவரே, இந்திரஜித் சீதையை கொன்றுவிட்டான் என்று அனுமன் சொல்லிய செய்தியை கேட்டவுடன் இராகவன் மயக்கமடைந்தான்.
கதயந்தம் து ஸௌமித்ரிம் ஸம்நிவார்ய விபீஷணஃ। புஷ்கலார்தமிதம் வாக்யம் விஸம்ஜ்ஞம் ராமமப்ரவீத்
சௌமித்ரி பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, விபீஷணன் அவனை நிறுத்தி, உணர்விழந்த இராமனிடம் முக்கியமான வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
மநுஜேந்த்ரார்தரூபேண யதுக்தஸ்த்வம் ஹநூமதா। ததயுக்தமஹம் மந்யே ஸாகரஸ்யேவ ஶோஷணம்
மனிதருக்குள் துன்பம் கொண்டவரைப் போல அனுமன் சொன்ன செய்தி பொருத்தமற்றது என்று நான் நினைக்கிறேன்; அது கடலை உலர்த்துவது போலவே சாத்தியமற்றது.
அபிப்ராயம் து ஜாநாமி ராவணஸ்ய துராத்மநஃ। ஸீதாம் ப்ரதி மஹாபாஹோ ந ச காதம் கரிஷ்யதி
மிகவும் கொடிய மனம் கொண்ட இராவணன் சீதையைப் பற்றி என்ன எண்ணுகிறான் என்பதை நான் அறிவேன், வலிமைமிக்கவரே; அவன் அவளை கொல்லமாட்டான்.
யாச்யமாநஃ ஸுபஹுஶோ மயா ஹிதசிகீர்ஷுணா। வைதேஹீமுத்ஸ்ரு'ஜஸ்வேதி ந ச தத் க்ரு'தவாந் வசஃ
உன் நன்மைக்காக, நான் பலமுறை இராவணனை சீதையை விடுவிக்குமாறு கேட்டேன்; ஆனாலும், அவன் என் வார்த்தையை ஏற்கவில்லை.
நைவ ஸாம்நா ந தாநேந ந பேதேந குதோ யுதா। ஸா த்ரஷ்டுமபி ஶக்யேத நைவ சாந்யேந கேநசித்
பொறுமையாலும், பரிசளிப்பாலும், பிளவுபடுத்துவதாலும், போர் மூலமாகவும், வேறு யாராலும் கூட அவளைப் பார்க்க முடியாது.
வாநராந் மோஹயித்வா து ப்ரதியாதஃ ஸ ராக்ஷஸஃ। மாயாமயீம் மஹாபாஹோ தாம் வித்தி ஜநகாத்மஜாம்
அந்த ராட்சசன் வானரர்களை குழப்பி விட்டு சென்றான்; வலிமைமிக்கவரே, அந்த மாயையால் உருவானவள் ஜனகனின் மகளே என்று அறிந்து கொள்.
சைத்யம் நிகும்பிலாமத்ய ப்ராப்ய ஹோமம் கரிஷ்யதி। ஹுதவாநுபயாதோ ஹி தேவைரபி ஸவாஸவைஃ
இன்று நிகும்பிலா என்ற இடத்தில் உள்ள சின்னத்தில் சென்று, அவன் யாகம் செய்யப் போகிறான்; தேவர்களும் இந்திரனும் கூட, அவன் ஹோமம் முடித்தபின் வந்திருக்கிறான்.
துராதர்ஷோ பவத்யேஷ ஸம்க்ராமே ராவணாத்மஜஃ। தேந மோஹயதா நூநமேஷா மாயா ப்ரயோஜிதா
இராவணனின் மகன் போரில் வெல்ல முடியாதவனாகிறான்; அவன் செய்த மாயையால் இந்த மாயை நிகழ்ந்தது என்பது உறுதி.
விக்நமந்விச்சதா தத்ர வாநராணாம் பராக்ரமே। ஸஸைந்யாஸ்தத்ர கச்சாமோ யாவத்தந்ந ஸமாப்யதே
வானரர்களின் வீரத்தைத் தடுக்க நினைத்து, நாம் எல்லோரும் படையுடன் அங்கு போகலாம்; அது முடியும் வரை காத்திருக்க வேண்டும்.
த்யஜைநம் நரஶார்தூல மித்யா ஸம்தாபமாகதம்। ஸீததே ஹி பலம் ஸர்வம் த்ரு'ஷ்ட்வா த்வாம் ஶோககர்ஶிதம்
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, பொய்யான துக்கத்தை விட்டுவிடு; உன்னை துக்கத்தில் சோர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, எல்லா படையினரின் மனமும் சோர்கிறது.
இஹ த்வம் ஸ்வஸ்தஹ்ரு'தயஸ்திஷ்ட ஸத்த்வஸமுச்ச்ரிதஃ। லக்ஷ்மணம் ப்ரேஷயாஸ்மாபிஃ ஸஹ ஸைந்யாநுகர்ஷிபிஃ
இங்கு நீ மனதை அமைதியாக வைத்து, உற்சாகத்துடன் இரு; இலக்குவனை நாங்கள் படையினரை அழைத்துச் சென்று அனுப்புவோம்.
ஏஷ தம் நரஶார்தூலோ ராவணிம் நிஶிதைஃ ஶரைஃ। த்யாஜயிஷ்யதி தத்கர்ம ததோ வத்யோ பவிஷ்யதி
மனிதர்களில் சிறந்தவரான இவர், கூர்மையான அம்புகளால் ராவணனின் மகனை விரட்டிவிடுவார்; அந்த செயலை முடித்தபின், அவன் மரணத்திற்கு உரியவனாகிவிடுவான்.
தஸ்யைதே நிஶிதாஸ்தீக்ஷ்ணாஃ பத்ரிபத்ராங்கவாஜிநஃ। பதத்த்ரிண இவாஸௌம்யாஃ ஶராஃ பாஸ்யந்தி ஶோணிதம்
இவை கூர்மையும் தீவிரத்தையும் கொண்ட, இறகு பொருத்தப்பட்ட வேகமான அம்புகள்; பறவைகளைப் போல மென்மையானவை, அவை அவனது இரத்தத்தை குடிக்கும்.
தத் ஸம்திஶ மஹாபாஹோ லக்ஷ்மணம் ஶுபலக்ஷணம்। ராக்ஷஸஸ்ய விநாஶாய வஜ்ரம் வஜ்ரதரோ யதா
அதனால், பெரும் புயலுடையவனே, நல்ல இலக்கணங்கள் கொண்ட இலக்குவனை, அந்த அரக்கனை அழிக்கச் சொல்லுங்கள்; இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தைப் பயன்படுத்தும் போல்.
மநுஜவர ந காலவிப்ரகர்ஷோ ரிபுநிதநம் ப்ரதி யத்க்ஷமோऽத்ய கர்தும்। த்வமதிஸ்ரு'ஜ ரிபோர்வதாய வஜ்ரம் திவிஜரிபோர்மதநே யதா மஹேந்த்ரஃ
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, பகைவரை அழிப்பதில் காலம் தாமதிக்கவில்லை; இன்று அதைச் செய்யும் திறன் உனக்கு உள்ளது. தேவர்களின் பகைவரை மஹேந்திரன் அழித்தது போல், நீயும் வஜ்ராயுதத்தை விடு.
ஸமாப்தகர்மா ஹி ஸ ராக்ஷஸர்ஷபோ பவத்யத்ரு'ஶ்யஃ ஸமரே ஸுராஸுரைஃ। யுயுத்ஸதா தேந ஸமாப்தகர்மணா பவேத் ஸுராணாமபி ஸம்ஶயோ மஹாந்
அவன் யாகம் முடிந்தவுடன், அந்த அரக்கர்களில் முதல்வன், போரில் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் காணப்படாதவனாகிவிடுவான்; அவனுடன் யுத்தம் செய்யும் போது, தேவர்களுக்கே பெரிய சந்தேகம் ஏற்படும்.
thumb|பஞ்சாஶீதிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே யுத்தகாண்டே பஞ்சாஶீதிதமஃ ஸர்கஃ ॥௬-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் எண்பத்தைந்துாவது அதிகாரம் கேட்கப்படுகின்றது.
தஸ்ய தத் வசநம் ஶ்ருத்வா ராகவஃ ஶோககர்ஶிதஃ। நோபதாரயதே வ்யக்தம் யதுக்தம் தேந ரக்ஷஸா
அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ராகவன், துக்கத்தில் அழுந்தியதால், அந்த அரக்கன் சொன்னதை தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
ததோ தைர்யமவஷ்டப்ய ராமஃ பரபுரம்ஜயஃ। விபீஷணமுபாஸீநமுவாச கபிஸம்நிதௌ
பின்னர், தைரியம் கொண்டு, பகை நகரங்களை வென்ற ராமன், குரங்குகளுக்கிடையில் அமர்ந்திருந்த விபீஷணனை நோக்கி பேசினான்.