பரிகோபமபாஹுஸ்து பரிகம் பாஸ்கரப்ரபம்। பலீ பலவதஸ்தஸ்ய பாதயாமாஸ வக்ஷஸி
கடிகாரம் போன்ற வலுவான கைகளுடன், வலிமை மிகுந்த ஹனுமான், சூரியன் போல ஒளிரும் ஒரு இரும்புக் கம்பை நிகும்பனின் மார்பில் வீசினார்.
ஸ்திரே தஸ்யோரஸி வ்யூடே பரிகஃ ஶததா க்ரு'தஃ। விகீர்யமாணஃ ஸஹஸா உல்காஶதமிவாம்பரே
அந்த நிகும்பனின் அகலமும் உறுதியும் கொண்ட மார்பில் அந்த இரும்புக் கம்பி பல துண்டுகளாக உடைந்து, வானில் விழும் நூறு விண்மீன்கள் போல் சிதறியது.
ஸ து தேந ப்ரஹாரேண ந சசால மஹாகபிஃ। பரிகேண ஸமாதூதோ யதா பூமிசலேऽசலஃ
அந்த அடியால் ஹனுமான் அசையவில்லை; பூமி நடுக்கத்தில் மலையைக் குலைக்கும் போல், அந்த இரும்புக் கம்பி அவரை உலுக்கியது.
ஸ ததாபிஹதஸ்தேந ஹநூமாந் ப்லவகோத்தமஃ। முஷ்டிம் ஸம்வர்தயாமாஸ பலேநாதிமஹாபலஃ
அப்படியே தாக்கப்பட்ட ஹனுமான், குரங்குகளுக்குள் சிறந்தவரும் மிகுந்த வலிமை உடையவரும், தன் கைyum உருட்டினார்.
தமுத்யம்ய மஹாதேஜா நிகும்போரஸி வீர்யவாந்। அபிசிக்ஷேப வேகேந வேகவாந் வாயுவிக்ரமஃ
அந்த கைyum உயர்த்தி, ஒளி மிகுந்த, வீரமான ஹனுமான், காற்றைப் போல வேகமாக, நிகும்பனின் மார்பில் அதனை வீசினார்.
தத்ர புஸ்போட வர்மாஸ்ய ப்ரஸுஸ்ராவ ச ஶோணிதம்। முஷ்டிநா தேந ஸம்ஜஜ்ஞே மேகே வித்யுதிவோத்திதா
அந்த பயங்கரமான அடியால் நிகும்பனின் கவசம் வெடித்து, இரத்தம் பாய்ந்தது; அது மேகத்தில் மின்னல் பிளக்கும் போல் தோன்றியது.
ஸ து தேந ப்ரஹாரேண நிகும்போ விசசால ச। ஸ்வஸ்தஶ்சாபி நிஜக்ராஹ ஹநூமந்தம் மஹாபலம்
அந்த அடியால் நிகும்பன் தள்ளாடினார்; ஆனாலும் தன்னை மீண்டும் கட்டுப்படுத்தி, வலிமை மிகுந்த ஹனுமானை பிடித்தார்.
சுக்ருஶுஶ்ச ததா ஸம்க்யே பீமம் லங்காநிவாஸிநஃ। நிகும்பேநோத்யதம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹநூமந்தம் மஹாபலம்
அப்போது, யுத்தத்தில் நிகும்பன் ஹனுமானை பிடித்ததை பார்த்த லங்கையின் மக்கள் பயத்தில் கூச்சலிட்டார்கள்.
ஸ ததா ஹ்ரியமாணோऽபி ஹநூமாம்ஸ்தேந ரக்ஷஸா। ஆஜகாநாநிலஸுதோ வஜ்ரகல்பேந முஷ்டிநா
அந்த ராட்சசன் ஹனுமானை இழுத்துச் செல்லும்போதும், காற்றின் மகன் ஹனுமான், வஜ்ரம் போன்ற கைyum கொண்டு அவரை தாக்கினார்.
ஆத்மாநம் மோக்ஷயித்வாத க்ஷிதாவப்யவபத்யத। ஹநூமாநுந்மமாதாஶு நிகும்பம் மாருதாத்மஜஃ
தன்னை விடுவித்த ஹனுமான், நிகும்பனை விரைவாக தரையில் வீசி, அவரை நசுக்கியார்.
நிக்ஷிப்ய பரமாயத்தோ நிகும்பம் நிஷ்பிபேஷ ச। உத்பத்ய சாஸ்ய வேகேந பபாதோரஸி வேகவாந்
நிகும்பனை தரையில் தள்ளி முழுமையாக அடக்கி, காற்றைப் போல வேகமாக ஹனுமான் பாய்ந்து, வலிமையுடன் அவரது மார்பில் விழினார்.
பரிக்ரு'ஹ்ய ச பாஹுப்யாம் பரிவ்ரு'த்ய ஶிரோதராம்। உத்பாடயாமாஸ ஶிரோ பைரவம் நததோ மஹத்
இரு கைகளாலும் பிடித்து, கழுத்தை திருப்பி, அந்த பயங்கரமாக ஆரவாரம் எழுப்பும் தலையை பிடுங்கினார்.
அத நிநததி ஸாதிதே நிகும்பே பவநஸுதேந ரணே பபூவ யுத்தம்। தஶரதஸுதராக்ஷஸேந்த்ரஸூந்வோ- ர்ப்ரு'ஶதரமாகதரோஷயோஃ ஸுபீமம்
பின்னர், நிகும்பன் வீழ்ந்து ஆரவாரம் எழுப்பும்போது, தசரதனின் மகனும், ராட்சசரின் அரசனின் மகனும் இருவரும் கடும் கோபத்துடன் பயங்கரமான போரில் ஈடுபட்டனர்.
வ்யபேதே து ஜீவே நிகும்பஸ்ய ஹ்ரு'ஷ்டா விநேதுஃ ப்லவம்கா திஶஃ ஸஸ்வநுஶ்ச। சசாலேவ சோர்வீ பபாதேவ ஸா த்யௌ- ர்பலம் ராக்ஷஸாநாம் பயம் சாவிவேஶ
நிகும்பனின் உயிர் விட்டு வெளியேறியதும், மகிழ்ச்சியுடன் குரங்குகள் எல்லா திசைகளிலும் ஆரவாரம் எழுப்பினர்; பூமி நடுங்கியது போல், வானம் விழும் போல் இருந்தது; ராட்சசர்களின் மனதில் பயம் புகுந்தது.
thumb|அஷ்டஸப்ததிதமஃ ஸர்கஃ ஶ்ரூயதாம்|center ஶ்ரீமத்வால்மீகியராமாயணே யுத்தகாண்டே அஷ்டஸப்ததிதமஃ ஸர்கஃ ॥௬-
பெருமைமிக்க வால்மீகி இராமாயணத்தில் யுத்த காண்டத்தின் எழுபத்து எட்டாவது பகுதியை இப்போது கேளுங்கள்.
நிகும்பம் நிஹதம் ஶ்ருத்வா கும்பம் ச விநிபாதிதம்। ராவணஃ பரமாமர்ஷீ ப்ரஜஜ்வாலாநலோ யதா
நிகும்பன் கொல்லப்பட்டதும், கும்பனும் வீழ்ந்ததும் கேட்டு, ராவணன் மிகுந்த கோபத்தால் தீப்பிடித்தது போல் எரிந்தான்.
நைர்ரு'தஃ க்ரோதஶோகாப்யாம் த்வாப்யாம் து பரிமூர்ச்சிதஃ। கரபுத்ரம் விஶாலாக்ஷம் மகராக்ஷமசோதயத்
அந்த இருள் வாழும் அரசன், கோபமும் துக்கமும் காரணமாக மயங்கிய நிலையில், விசாலமான கண்கள் உடைய கரனின் மகன் மகராக்ஷனை அனுப்ப உத்தரவிட்டான்.
கச்ச புத்ர மயாऽऽஜ்ஞப்தோ பலேநாபிஸமந்விதஃ। ராகவம் லக்ஷ்மணம் சைவ ஜஹி தௌ ஸவநௌகஸௌ
போ, என் மகனே! என் கட்டளையின்படி, உன் படையுடன் சென்று, அந்த காட்டில் வாழும் இருவரான ராகவன் மற்றும் லக்ஷ்மணனை கொன்று விடு.
ராவணஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ஶூரமாநீ கராத்மஜஃ। பாடமித்யப்ரவீத்த்ரு'ஷ்டோ மகராக்ஷோ நிஶாசரம்
இராவணனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், வீரமான கரனின் மகன் மகராட்சன், அஞ்சாத மனத்துடன், 'சரி' என்று இரவில் வாழும் அரசனிடம் கூறினான்.
ஸோऽபிவாத்ய தஶக்ரீவம் க்ரு'த்வா சாபி ப்ரதக்ஷிணம்। நிர்ஜகாம க்ரு'ஹாச்சுப்ராத் ராவணஸ்யாஜ்ஞயா பலீ
பத்து தலை கொண்ட இராவணனை வணங்கி, சுற்றி வந்ததும், மகராட்சன் அவனது கட்டளையின்படி அந்த பிரகாசமான மாளிகையிலிருந்து வெளியேறினான்.
ஸமீபஸ்தம் பலாத்யக்ஷம் கரபுத்ரோऽப்ரவீத் வசஃ। ரதமாநீயதாம் தூர்ணம் ஸைந்யம் த்வாநீயதாம் த்வராத்
அரணையின் அருகில் இருந்த படைத்தலைவரிடம் கரனின் மகன் சொன்னான்: 'என் ரதத்தை விரைவாக கொண்டு வா, படையையும் சீக்கிரம் கூட்டி வா.'
தஸ்ய தத் வசநம் ஶ்ருத்வா பலாத்யக்ஷோ நிஶாசரஃ। ஸ்யந்தநம் ச பலம் சைவ ஸமீபம் ப்ரத்யபாதயத்
அவனது கட்டளையை கேட்ட இரவில் வாழும் படைத்தலைவன், ரதத்தையும் படையையும் அருகில் கொண்டு வந்தான்.
ப்ரதக்ஷிணம் ரதம் க்ரு'த்வா ஸமாருஹ்ய நிஶாசரஃ। ஸூதம் ஸம்சோதயாமாஸ ஶீக்ரம் வை ரதமாவஹ
ரதத்தை சுற்றி வந்ததும், அந்த இரவில் வாழும் வீரன் அதில் ஏறி, சாரதியை விரைவாக ஓட்டுமாறு தூண்டினான்.
அத தாந் ராக்ஷஸாந் ஸர்வாந் மகராக்ஷோऽப்ரவீதிதம்। யூயம் ஸர்வே ப்ரயுத்யத்வம் புரஸ்தாந்மம ராக்ஷஸாஃ
பின்னர் மகராட்சன் எல்லா ராட்சஸர்களையும் பார்த்து, 'நீங்கள் எல்லோரும் என்னை முன்னிட்டு போரிடுங்கள்!' என்று கூறினான்.
அஹம் ராக்ஷஸராஜேந ராவணேந மஹாத்மநா। ஆஜ்ஞப்தஃ ஸமரே ஹந்தும் தாவுபௌ ராமலக்ஷ்மணௌ
'நான் ராட்சஸர்களின் பேரரசர் இராவணனால், இந்தப் போரில் இராமனையும் லட்சுமணனையும் கொல்லுமாறு கட்டளையிடப்பட்டுள்ளேன்.'
அத்ய ராமம் வதிஷ்யாமி லக்ஷ்மணம் ச நிஶாசராஃ। ஶாகாம்ரு'கம் ச ஸுக்ரீவம் வாநராம்ஶ்ச ஶரோத்தமைஃ
'இன்று நான் இராமனையும், லட்சுமணனையும், குரங்குகளின் அரசன் சுக்ரீவனையும், மற்ற வானரர்களையும் சிறந்த அம்புகளால் கொன்று விடுவேன், இரவில் வாழும் வீரர்களே!'
அத்ய ஶூலநிபாதைஶ்ச வாநராணாம் மஹாசமூம்। ப்ரதஹிஷ்யாமி ஸம்ப்ராப்தாம் ஶுஷ்கேந்தநமிவாநலஃ
'இன்று நான் கூரையான ஈட்டிகளின் மழையால், வானர சேனையை உலர்ந்த மரக்கட்டையை தீ எரிப்பதைப் போல் எரித்து விடுவேன்.'
மகராக்ஷஸ்ய தச்ச்ருத்வா வசநம் தே நிஶாசராஃ। ஸர்வே நாநாயுதோபேதா பலவந்தஃ ஸமாஹிதாஃ
மகராட்சன் கூறியதை கேட்டதும், பலவானும் உறுதியானும் ஆயுதங்களை ஏந்திய அந்த இரவில் வாழும் வீரர்கள் அனைவரும் தயாராகினர்.
தே காமரூபிணஃ க்ரூரா தம்ஷ்ட்ரிணஃ பிங்கலேக்ஷணாஃ। மாதம்கா இவ நர்தந்தோ த்வஸ்தகேஶா பயாவஹாஃ
அந்தக் கொடூரமான, உருவம் மாற்றும், கூரிய பற்கள் கொண்ட, மஞ்சள் கண்கள் உடைய ராட்சஸர்கள், யானைகளைப் போல் கர்ஜித்து, முடி சிதறி, பயத்தை ஏற்படுத்தினர்.
பரிவார்ய மஹாகாயா மஹாகாயம் கராத்மஜம்। அபிஜக்முஸ்ததோ ஹ்ரு'ஷ்டாஶ்சாலயந்தோ வஸுந்தராம்
அந்தப் பெரும் உடல் கொண்ட வீரர்கள், கரனின் மகனைச் சுற்றி, மகிழ்ச்சியுடன் முன்னேறி, பூமியை நடுக்கம் அடையச் செய்தனர்.