ஸுகப்ரஸுப்தம் காலாக்நிம் விபோதயிதுமிச்சஸி। ந்யஸ்ய சாபம் நிவர்தஸ்வ ப்ராணாந்ந ஜஹி மத்கதஃ
சும்மா தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் காலாக்னியை எழுப்ப நினைக்கிறாய். வில்லைக் கீழே வைத்து திரும்பிச் செல்; என் கையில் உயிரை இழக்காதே.
அதவா த்வம் ப்ரதிஸ்தப்தோ ந நிவர்திதுமிச்சஸி। திஷ்ட ப்ராணாந் பரித்யஜ்ய கமிஷ்யஸி யமக்ஷயம்
இல்லை, நீ பிடிவாதமாகப் பின்னோக்கிச் செல்ல மறுக்கிறாயா? அப்படியென்றால் இங்கே நின்று, உயிரை விட்டுவிட்டு, யமனின் உலகத்திற்குச் செல்.
பஶ்ய மே நிஶிதாந் பாணாந் ரிபுதர்பநிஷூதநாந்। ஈஶ்வராயுதஸம்காஶாம்ஸ்தப்தகாஞ்சநபூஷணாந்
என் கூர்மையான அம்புகளைப் பார்; எதிரியின் பெருமையை அழிப்பவை, தேவர்களின் ஆயுதங்களைப் போல், வெப்பமான பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை.
ஏஷ தே ஸர்பஸம்காஶோ பாணஃ பாஸ்யதி ஶோணிதம்। ம்ரு'கராஜ இவ க்ருத்தோ நாகராஜஸ்ய ஶோணிதம்। இத்யேவமுக்த்வா ஸம்க்ருத்தஃ ஶரம் தநுஷி ஸம்ததே
இந்த பாம்பைப் போல் இருக்கும் அம்பு உன் ரத்தத்தை குடிக்கும்; கோபமடைந்த சிங்கம் நாகராஜாவின் ரத்தத்தைப் பருகுவது போல. இவ்வாறு கூறி, அவன் கோபத்துடன் அம்பை வில்லில் இடம் செய்தான்.
ஶ்ருத்வாதிகாயஸ்ய வசஃ ஸரோஷம் ஸகர்விதம் ஸம்யதி ராஜபுத்ரஃ। ஸ ஸம்சுகோபாதிபலோ மநஸ்வீ உவாச வாக்யம் ச ததோ மஹார்தம்
அதிகாயனின் கோபமும் பெருமையும் நிறைந்த வார்த்தைகளை யுத்தத்தில் கேட்ட அரசகுமாரன், மிகுந்த வலிமையும் மனநிலையும் கொண்டு, அவனும் கோபமடைந்து, முக்கியமான வார்த்தைகளைப் பேசினான்.
ந வாக்யமாத்ரேண பவாந் ப்ரதாநோ ந கத்தநாத் ஸத்புருஷா பவந்தி। மயி ஸ்திதே தந்விநி பாணபாணௌ நிதர்ஶயஸ்வாத்மபலம் துராத்மந்
வார்த்தைகளால் மட்டுமே நீ உயர்ந்தவன் ஆக மாட்டாய்; பெருமை பேசுவதால் நல்லவர்கள் ஆக மாட்டார்கள். நான் வில் ஏந்தி இங்கே நிற்கும் போது, உன் வலிமையைச் செயலில் காட்டு, தீயவனே.
கர்மணா ஸூசயாத்மாநம் ந விகத்திதுமர்ஹஸி। பௌருஷேண து யோ யுக்தஃ ஸ து ஶூர இதி ஸ்ம்ரு'தஃ
செயலில் உன்னை நிரூபி; வெறும் பெருமை பேச வேண்டாம். வீரத்துடன் இருப்பவனே உண்மையில் வீரன் என நினைக்கப்படுகிறான்.
ஸர்வாயுதஸமாயுக்தோ தந்வீ த்வம் ரதமாஸ்திதஃ। ஶரைர்வா யதி வாப்யஸ்த்ரைர்தர்ஶயஸ்வ பராக்ரமம்
எல்லா ஆயுதங்களும் கையில், வில் ஏந்தி, ரதத்தில் நிற்கும் நீ, அம்புகளாலும் அல்லது மற்ற ஆயுதங்களாலும் உன் வீரத்தை இப்போது காட்டு.
ததஃ ஶிரஸ்தே நிஶிதைஃ பாதயிஷ்யாம்யஹம் ஶரைஃ। மாருதஃ காலஸம்பக்வம் வ்ரு'ந்தாத் தாலபலம் யதா
பின்னர், கூர்மையான அம்புகளால் உன் தலையை வீழ்த்துவேன்; காற்று பழுத்த பனைப்பழத்தைத் தண்டு விட்டு கீழே இழுப்பதைப் போல.
அத்ய தே மாமகா பாணாஸ்தப்தகாஞ்சநபூஷணாஃ। பாஸ்யந்தி ருதிரம் காத்ராத் பாணஶல்யாந்தரோத்திதம்
இன்று என் வெப்பமான பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்புகள், உன் உடலில் உள்ள அம்புத் துகள்களால் வெளியேறும் ரத்தத்தை பருகும்.
பாலோऽயமிதி விஜ்ஞாய ந சாவஜ்ஞாதுமர்ஹஸி। பாலோ வா யதி வா வ்ரு'த்தோ ம்ரு'த்யும் ஜாநீஹி ஸம்யுகே
நான் சிறுவன் என்று நினைத்து அவமதிக்க வேண்டாம்; சிறுவனாக இருந்தாலும், முதியவனாக இருந்தாலும், யுத்தத்தில் மரணம் நிச்சயம் என்பதை அறிந்து கொள்.
பாலேந விஷ்ணுநா லோகாஸ்த்ரயஃ க்ராந்தாஸ்த்ரிவிக்ரமைஃ। லக்ஷ்மணஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ஹேதுமத் பரமார்தவத்। அதிகாயஃ ப்ரசுக்ரோத பாணம் சோத்தமமாததே
ஒரு சிறுவனான விஷ்ணு மூன்று உலகங்களையும் மூன்று அடியால் கடந்தான். லக்ஷ்மணனின் காரணமும் உண்மையுமுள்ள வார்த்தைகளை கேட்டதும், அதிகாயன் மிகவும் கோபமடைந்து சிறந்த அம்பை எடுத்தான்.
ததோ வித்யாதரா பூதா தேவா தைத்யா மஹர்ஷயஃ। குஹ்யகாஶ்ச மஹாத்மாநஸ்தத் யுத்தம் த்ரஷ்டுமாகமந்
அப்போது வித்யாதரர்கள், பூதங்கள், தேவர்கள், அசுரர்கள், மகா முனிவர்கள், மற்றும் பெரிய குயவர்கள் அந்த யுத்தத்தைப் பார்க்க வந்தார்கள்.
ததோऽதிகாயஃ குபிதஶ்சாபமாரோப்ய ஸாயகம்। லக்ஷ்மணாய ப்ரசிக்ஷேப ஸம்க்ஷிபந்நிவ சாம்பரம்
பின்னர் அதிகாயன் கோபத்துடன் வில்லில் அம்பை இடம் செய்து, ஆகாயத்தைச் சுருக்குவது போல லக்ஷ்மணனை நோக்கி அந்த அம்பை விடுத்தான்.
தமாபதந்தம் நிஶிதம் ஶரமாஶீவிஷோபமம்। அர்தசந்த்ரேண சிச்சேத லக்ஷ்மணஃ பரவீரஹா
அது நஞ்சுள்ள பாம்பைப் போல விரைவாக பாய்ந்த கூர்மையான அம்பை, பகைவரை அழிப்பவன் லக்ஷ்மணன், அரைச்சந்திர வடிவில் உள்ள அம்பால் வெட்டினான்.
தம் நிக்ரு'த்தம் ஶரம் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'த்தபோகமிவோரகம்। அதிகாயோ ப்ரு'ஶம் க்ருத்தஃ பஞ்ச பாணாந் ஸமாததே
அந்த அம்பு வெட்டப்பட்டு, பாம்பின் தலை வெட்டப்பட்டதுபோல் பார்த்ததும், அதிகாயன் மிகவும் கோபம் கொண்டு ஐந்து அம்புகளை எடுத்தான்.
தாந் ஶராந் ஸம்ப்ரசிக்ஷேப லக்ஷ்மணாய நிஶாசரஃ। தாநப்ராப்தாந் ஶிதைர்பாணைஶ்சிச்சேத பரதாநுஜஃ
அந்த இரவில் திரியும் அரக்கன், அந்த அம்புகளை லக்ஷ்மணன் மீது விட்டான்; ஆனால் பரதனின் தம்பி தன் கூர்மையான அம்புகளால் அவை வந்து சேரும் முன்பே வெட்டினான்.
ஸ தாந் சித்த்வா ஶிதைர்பாணைர்லக்ஷ்மணஃ பரவீரஹா। ஆததே நிஶிதம் பாணம் ஜ்வலந்தமிவ தேஜஸா
அந்த அம்புகளை தன் கூர்மையான அம்புகளால் வெட்டி, பகைவரை அழிப்பவன் லக்ஷ்மணன் தீப்தியுடன் ஜொலிக்கும் ஒரு கூர்மையான அம்பை எடுத்தான்.
பூர்ணாயதவிஸ்ரு'ஷ்டேந ஶரேண நதபர்வணா। லலாடே ராக்ஷஸஶ்ரேஷ்டமாஜகாந ஸ வீர்யவாந்
முழு வளைவில் இழுத்த வளைந்த அம்பால், வீரமானவன் அந்த அரக்கர்களில் சிறந்தவனை நெற்றியில் தாக்கினான்.
ஸ லலாடே ஶரோ மக்நஸ்தஸ்ய பீமஸ்ய ரக்ஷஸஃ। தத்ரு'ஶே ஶோணிதேநாக்தஃ பந்நகேந்த்ர இவாசலே
அந்த பயங்கரமான அரக்கனின் நெற்றியில் புகுந்த அம்பு, இரத்தத்தில் நனைந்து, மலையில் பாம்பின் தலை போல் தெரிந்தது.
ராக்ஷஸஃ ப்ரசகம்பேऽத லக்ஷ்மணேஷு ப்ரபீடிதஃ। ருத்ரபாணஹதம் கோரம் யதா த்ரிபுரகோபுரம்
அரக்கன், லக்ஷ்மணனின் அம்புகளால் வேதனைப்பட்டு நடுங்கினான்; அது ருத்ரனின் அம்பால் தாக்கப்பட்ட திரிபுர கோபுரம் போல இருந்தது.
சிந்தயாமாஸ சாஶ்வாஸ்ய விம்ரு'ஶ்ய ச மஹாபலஃ। ஸாது பாணநிபாதேந ஶ்லாகநீயோऽஸி மே ரிபுஃ
அந்த வலிமைமிக்கவன், சற்றே தைரியம் பெற்று யோசித்து, 'இந்த அம்புகளின் மழையால் என் பகைவன் பாராட்டுதற்குரியவன்' என்று எண்ணினான்.
விதாயைவம் விதார்யாஸ்யம் நியம்ய ச மஹாபுஜௌ। ஸ ரதோபஸ்தமாஸ்தாய ரதேந ப்ரசசார ஹ
இவ்வாறு தன்னை நிலைநிறுத்தி, வலிமைமிக்க தோள்களை கட்டுப்படுத்தி, ரத மேடையில் ஏறி, அந்த ரதத்துடன் சுற்றினான்.
ஏவம் த்ரீந் பஞ்ச ஸப்தேதி ஸாயகாந் ராக்ஷஸர்ஷபஃ। ஆததே ஸம்ததே சாபி விசகர்ஷோத்ஸஸர்ஜ ச
அவ்வாறு அந்த அரக்கர்களில் சிறந்தவன், மூன்று, ஐந்து, ஏழு அம்புகளை எடுத்துச் சாய்த்து இழுத்து, அவற்றை விட்டான்.
தே பாணாஃ காலஸம்காஶா ராக்ஷஸேந்த்ரதநுஶ்ச்யுதாஃ। ஹேமபுங்கா ரவிப்ரக்யாஶ்சக்ருர்தீப்தமிவாம்பரம்
அந்த அம்புகள், காலன் போன்றவை, அரக்கரின் வில்லிலிருந்து பாய்ந்து, தங்க இறகுகளுடன் சூரியனைப் போல ஜொலித்து, ஆகாயத்தை தீப்பற்றி எரிகிறதுபோல் செய்தன.
ததஸ்தாந் ராக்ஷஸோத்ஸ்ரு'ஷ்டாந் ஶரௌகாந் ராகவாநுஜஃ। அஸம்ப்ராந்தஃ ப்ரசிச்சேத நிஶிதைர்பஹுபிஃ ஶரைஃ
பின்பு ராகவரின் தம்பி, அச்சமின்றி, அரக்கன் விட்ட அம்புகளின் பெருக்கை பல கூர்மையான அம்புகளால் வெட்டினான்.
தாந் ஶராந் யுதி ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய நிக்ரு'த்தாந் ராவணாத்மஜஃ। சுகோப த்ரிதஶேந்த்ராரிர்ஜக்ராஹ நிஶிதம் ஶரம்
போரில் தன் அம்புகள் வெட்டப்பட்டதை பார்த்த ராவணனின் மகன், தேவர்களின் பகைவன், மிகவும் கோபமடைந்து ஒரு கூர்மையான அம்பை எடுத்தான்.
ஸ ஸம்தாய மஹாதேஜாஸ்தம் பாணம் ஸஹஸோத்ஸ்ரு'ஜத்। தேந ஸௌமித்ரிமாயாந்தமாஜகாந ஸ்தநாந்தரே
அந்த வலிமைமிக்க ஜோதி உடையவன், அந்த அம்பை வில்லில் சாய்த்து, அதனை வேகமாக விட்டான்; அது அருகில் வந்த சௌமித்ரியை மார்பில் தாக்கியது.
அதிகாயேந ஸௌமித்ரிஸ்தாடிதோ யுதி வக்ஷஸி। ஸுஸ்ராவ ருதிரம் தீவ்ரம் மதம் மத்த இவ த்விபஃ
அதிகாயன் போரில் சௌமித்ரியை மார்பில் தாக்க, சௌமித்ரி மிகுந்த இரத்தம் சிந்தினான்; அது மதம் பொங்கும் யானையைப் போல இருந்தது.
ஸ சகார ததாத்மாநம் விஶல்யம் ஸஹஸா விபுஃ। ஜக்ராஹ ச ஶரம் தீக்ஷ்ணமஸ்த்ரேணாபி ஸமாததே
அந்த நேரத்தில், அந்த மகான் சௌமித்ரி தன்னை விரைவாக அம்பில்லாதவனாக செய்து, ஒரு கூர்மையான அம்பை எடுத்து, ஒரு அஸ்திரத்தை அழைத்தான்.